22. Yehova kavmini hiçbir zaman unutmayacağını nasıl vurguluyor?

²² İşaya şimdi Yehova’nın bildirilerini açıklamaya devam ediyor. Sürgündeki İsrailoğulları’nın yorgun düşerek ümitlerini yitirme eğiliminde olacaklarını bildiriyor. Şunu diyor: “Sion dedi: Yehova beni bıraktı, ve Rab beni unuttu.” (İşaya 49:14) Acaba gerçekten böyle miydi? Yehova kavmini terk edip unutmuş muydu? Yehova’nın sözcüsü olan İşaya devamen şunları diyor: “Kadın emzikteki çocuğunu unutabilir mi ki, kendi rahminin oğluna acımasın? evet, onlar unutabilirler, fakat ben seni unutmam.” (İşaya 49:15) Yehova’dan ne sevgi dolu bir karşılık! Tanrı’nın kavmine duyduğu sevgi, bir annenin çocuğuna duyduğu sevgiden de büyüktür. Vefalı kulları O’nun aklından hiç çıkmaz. Adlarını sanki avucuna yazmış gibi onları hep hatırlar. “İşte, iki elimin ayasına seni nakşettim; duvarların daima karşımda.”—İşaya 49:16.

23. Pavlus, İsa’nın takipçilerini Yehova’nın onları unutmayacağına güvenmeye nasıl teşvik etti?

²³ Resul Pavlus Galatyalılar’a yazdığı mektupta İsa’nın takipçilerine şu tembihte bulundu: “İyilik yapmakta usanmıyalım; çünkü gevşemezsek, mevsiminde biçeceğiz.” (Galatyalılar 6:9) İbraniler’e de teşvik edici şu sözleri yazdı: “Allah adaletsiz değildir ki, sizin işinizi, ve . . . . kendi ismi için gösterdiğiniz sevginizi unutsun.” (İbraniler 6:10) Yehova’nın hizmetçilerini unuttuğunu asla düşünmeyelim. Eski Sion’un olduğu gibi, İsa’nın takipçilerinin de sevinmesi ve Yehova’yı sabırla beklemesi için geçerli nedenleri var. O ahdini ve vaatlerini sımsıkı tutar.

25. Çağımızda, ruhi İsrail nasıl bir yenilenme yaşadı?

²⁵ Bu sözlerin çağımızda bir gerçekleşmesi oldu. I. Dünya Savaşı’nın zor yıllarında, ruhi İsrail bir ‘viranlık’ ve tutsaklık dönemi geçirdi. Ama bundan kurtularak ruhi bir cennette yaşamaya başladı. (İşaya 35:1-10) İşaya’nın anlattığı gibi bir zamanlar ıssız bir kente benzerken, Yehova’ya etkin şekilde tapınan sevinçli kişilerle dolmanın mutluluğunu yaşadı.