İsa başka bir örnek vererek sözlerine devam etti. Bu sefer din adamlarının hatalarının sadece Tanrı’ya hizmet etmeyi ihmal etmek olmadığını gösterdi. Onlar gerçekten kötüydüler. İsa bunu şöyle anlattı: “Adamın biri bir üzüm bağı kurdu, etrafını çevirdi, üzüm sıkmak için bir çukur kazdı ve bir kule dikti; sonra bağı bağcılara kiraya verip kendisi başka memlekete gitti. Mevsimi gelince, bağın ürününden almak için bağcılara bir hizmetkâr gönderdi. Onlarsa hizmetkârı tutup dövdüler ve eli boş gönderdiler. Başka bir hizmetkâr daha gönderdi, onu da başından yaraladılar ve aşağıladılar. Birini daha gönderdi, onu öldürdüler; başka birçok hizmetkâr gönderdi, kimini dövdüler, kimini de öldürdüler” (Markos 12:1-5).

Peki İsa’yı dinleyenler örnekle ne kastedildiğini anladılar mı? Belki onlar İşaya’nın şu eleştirisini hatırlamış olabilir: “Göklerin hâkimi Yehova’nın bağı İsrail evidir; sevdiği fidanlık Yahuda halkıdır. O hep adalet bekledi, ama işte kanunsuzluk” (İşaya 5:7). İsa’nın verdiği örnek de buna benziyordu. Toprak sahibi Yehova’ydı, bağ İsrail ulusuydu ve onlar çit vazifesi gören Tanrı’nın Kanunuyla korunuyorlardı. Yehova halkını eğitmesi ve onların iyi meyveler vermesine yardım etmesi için peygamberler göndermişti.

Din adamları böylece farkında olmadan kendi alacakları hükmü dile getirmiş oldular, çünkü İsrail ulusunu temsil eden Yehova’nın ‘bağındaki’ “bağcılar” arasında onlar da vardı. Yehova’nın haklı olarak bu bağcılardan beklediği meyve oğluna, yani Mesih’e iman etmelerini de içeriyordu. İsa doğrudan din adamlarına bakarak şöyle dedi: “Siz hiç Kutsal Yazılardaki şu sözleri okumadınız mı? ‘Yapı ustalarının reddettiği taş, baş köşe taşı oldu. Bu Yehova’dandır ve bizim gözümüzde harikadır’” (Markos 12:10, 11). Sonra da örneğin ana noktasını şu sözlerle vurguladı: “Bu yüzden, şunu bilin, Tanrı’nın krallığı sizden alınacak ve meyvelerini yetiştirecek bir millete verilecek” (Matta 21:43).