Yeremya 31:15’te şöyle okuyoruz: “Yehova diyor ki, ‘Rama’da bir ses duyuluyor, ağıt ve acı feryatlar. Rahel oğullarının arkasından ağlıyor. Oğulları için teselli edilmek istemiyor, çünkü onlar artık yok.’”

Durum ne olursa olsun, Yeremya’nın Rahel’in oğullarının arkasından ağlamasıyla ilgili sözleri aslında bir peygamberlik sözüdür. Bu, yüzyıllar sonra gerçekleşen ve İsa’nın küçük bir çocukken hayatını tehlikeye sokan bir olaya atfeder. Kral Herodes Yeruşalim’in güneyinde bulunan Beytlehem’de 2 yaşındaki ve daha küçük tüm erkek çocukların öldürülmesini emretmişti. Bu emrin sonucunda çocuklar öldürüldü, ‘onlar artık yoktu.’ Evlatlarını yitiren annelerin acı feryatlarını duymaya çalışın. Sanki onların feryatları, ta Yeruşalim’in kuzeyindeki Rama’dan duyulabiliyordu! (Mat. 2:16-18).

Sonuç olarak, “Rahel oğullarının arkasından ağlıyor” sözleri hem Yeremya’nın hem de İsa’nın zamanında çocukları katledilmiş Yahudi annelerin kederini anlatan çok yerinde bir ifadedir. Tabii ölüp ‘düşman diyarına’ giden o kişiler, ölüler diriltildiği zaman bu diyardan geri gelebilirler (Yer. 31:16; 1. Kor. 15:26).