Mukaddes Kitap, özellikle ana-babalara karşı yükümlülükleri vurgular. Resul Pavlus, yardımla ilgili olarak cemaate şunu yazdı: “Çünkü çocukların ana-babalarına değil, fakat ana-babaların çocuklarına mal biriktirmesi lazımdır.” (II. Korintoslular 12:14) Ünlü bir kanun uzmanı olan H.B. Clark şöyle yorumladı: “Çocuğunu beslemek, doğal ve ahlaksal bir yükümlülük olarak babaya düşer.” Tanrı tarafından tayin edilen ailenin başı olarak babanın önde gelen sorumluluğu, ailesinin geçimini sağlamaktır. Zevce çoğu kez yeterlikleri olarak eve bakmak, parayı hikmetlice kullanmak, hatta koşullar gerektirirse, dışarıda bile çalışmakla aileye yardım eder.—Süleymanın Meselleri 31:10-31 ile karşılaştır.

Bununla birlikte, ana-babaların sadece para kazanmakla yetinmeyip çok başka şeyler de yapmaları teşvik edilmektedir. Onlar çocukları için para “biriktirmek” üzere ısrarla teşvik edilmektedir. Bu hikmetli öğüdü uygulayan ana-babalar çocukları büyüdükten, hatta evden ayrıldıktan sonra bile, çoğu kez onlara yardım edebilirler. Bu çocuklar, özellikle Mesih’in bir takipçisi olarak, dolgun-vakitli hizmette bulundukları ve bu hizmette kalmaları için arasıra parasal yönden yardımın gerekli olduğu zaman uygundur. Fakat Mukaddes Kitap ana-babaların, sayısız uzak akrabaları için mal “biriktirme”leri konusunda bir şey söylemez.

Bununla birlikte ana-babalar, herhangi bir zaman çocuklarından maddi yardım isteyebilirler kanısıyla, kendi gelirlerini çarçur edebilecekleri sonucuna varmamalıdırlar. Ne de bu, çocuklarının kendilerine özen göstermeleri için makul olmayan isteklerde bulunmaları anlamına gelir; çünkü çocuklarının da, çok zaman başta yükümlü oldukları kendi aileleri vardır. Bu görüş, Pavlus’un sözlerini destekler: “Çocukların ana-babalarına değil, fakat ana-babaların çocuklarına mal biriktirmesi lazımdır.—II. Korintoslular 12:14.

Olayların normal gidişinde ana-babalar, yaşlılık çağında bizzat geçinebilemeleri için kendilerine ev, mal ve gelir (sigorta veya hükümetin sağladığı emeklilik maaşı içinde olmak üzere) sağlayabilirler. “Gümüş de siperdir” ve ana-babalar kendileri için ölçülü şekilde para ‘biriktirmekle’ çok kere ilerdeki yaşamda kendi çocuklarına büyük ölçüde parasal veya duygusal bir yük olmaktan kaçınabilirler.—Vaiz 7:12.