¹² Daha sonra Pavlus, tüm Hıristiyanların, ‘korku ve titreme ile kendi kurtuluş[larını] başarmaları’ gerektiğini yazdı. Bunu yapmak mümkündü, “çünkü kendi rızası [evdokias] için sizde hem istemeği, hem işlemeği âmil olan Allahtır.”—Filipililer 2:12, 13.

17. Luka 2:14 birinci yüzyılda nasıl gerçekleşti?

¹⁷ Vaftiz edilmiş Hıristiyanların ilk yüzyılda yapmış oldukları vaaz etme işi sayesinde, binlerce kişi iyi haberi duydu. Duydukları şeylere iman edip, eski davranışlarından tövbe ettiler ve “kurtuluş için ağızla ikrar” ederek vaftiz olundular. (Romalılar 10:10-15; Resullerin İşleri 2:41, 44; 5:14; Koloseliler 1:23) O zamanlarda vaftiz edilenlerin, Yehova’nın tasvibine kavuştuklarına şüphe yoktur, çünkü O, mukaddes ruhla onları meshederek, ruhi oğullar olarak kabul etti. Resul Pavlus şunları yazdı: “Kendi iradesinin rızasına [evdokian] göre Sevgilide bize ihsan ettiği kendi inayetinin izzetinin methi için!” (Efesoslular 1:5) Böylece o yüzyılın içinde, İsa’nın doğumunda melekler tarafından İsa hakkında daha önce yapılan şu beyan gerçekleşmiş oldu: “Yeryüzünde razı olduğu adamlara [veya Tanrı’nın tasvip ettiği insanlara] selâmet (barış).”—Luka 2:14.

18. Meshedilmiş olanlar, Tanrı önündeki tasvip edilmiş durumlarını neden hakları gibi saymamalıydılar?

¹⁸ Bu barışı sürdürmek için, “razı olduğu adamlar”ın “korku ve titreme ile kendi kurtuluş[larını] başar”maları gerekiyordu. (Filipililer 2:12) Bu kolay bir şey değildi, çünkü onlar, henüz nakâmil insanlardı. Onlar, iğvalar ve kötülük işlemekle ilgili baskılarla karşılaşacaklardı. Kötü şekilde davranmış olsalardı, Tanrı’nın tasvibini kaybedeceklerdi. Böylece Yehova, sevgi dolu tanzimi sayesinde, cemaatlere yardım etti ve onu koruyacak ruhi çobanlar sağladı.—I. Petrus 5:2, 3.