Давут падиша өзини жиға-зар қилған көплигән қийинчилиқларға тәқабил турған. Уни нурғун адәмләр өч көргән, һәтта аилә әзалири вә йеқин достлири униңға сатқунлуқ қилған (Сам. 1-яз. 19:10, 11; Сам. 2-яз. 15:10—14, 30). Давут падиша қаттиқ қийналған бир вақитта мундақ дәп язған: «Товлашлирим билән мән һардим, һәр кечиси орнумни нәмләймән, яшлирим билән көрпәмни һөлдәймән. Қайғудин көзлирим қуруп кәтти» (Зәб. 6:6). Гәрчә Давутниң һаятида нурғун азап-оқубәтләр болсиму, Йәһва уни яхши көридиғанлиғиға гуман қилмиған. У: «Йәһва жиғамни аңлайду»,— дәп язған (Зәб. 6:8). Бүгүнки айәттики сөзләр Йәһва Худаниң бизгә болған назук сезимлирини вә меһир-муһәббитини яхши ипадиләйду. Давут Йәһва Худа униң көз йешини қачиға жиғип, у тоғрисида Өзиниң китавида язидиғанлиғини көз алдиға кәлтүргән. Йәһва Атиси униң азаплирини көрүп, унтумайдиғанлиғиға ишәнгән. Худа униң пәқәт қандақ қийинчилиқларға дуч кәлгәнлигини әмәс, бәлки қандақ һис-туйғуда екәнлигини чүшәнгәнлигигә гуман қилмиған. w24.12 22-б., 11, 12-абз.

Биз иманда пишип йетилгән етиқатчи болғандин кейин давамлиқ бу һалитимизни сақлаш үчүн тиришишимиз лазим. Шуңлашқа, биз өз-өзүмизгә һәддидин зиядә ишинип кетиштин қәтъий еһтият қилишимиз керәк (Кор. 1-х. 10:12). Биз давамлиқ алға илгирилигән-илгирилимигәнлигини көрүп йетиш үчүн өзүмизни давамлиқ тәкшүрүп турушимиз лазим. Әлчи Паул Колосилиқларға язған хетидә пишип йетилгән һалитимизни сақлашниң муһимлиғини йәнә бир қетим тәкитлигән. Гәрчә Колоси шәһиридики етиқатчилар иман-етиқатта пишип йетилгән болсиму, Паул уларни бу дунияниң көзқаришиниң аздуруп кетишидин агаһландурған (Кол. 2:6—10). Колосидики җамаәтни яхши тонуйдиған Епафрас етиқатчи қериндашлириниң ишәнчиси камил болуши, йәни иманда пишип йетилиши үчүн давамлиқ дуа қилған еди (Кол. 4:12). Буниңдин шуни көрүшкә болидуки, Паул билән Епафрас һәр иккиси иманда пишип йетилгән һаләтни сақлап қелиш үчүн шәхсән тиришчанлиқ көрситиштин башқа йәнә Худаниң ярдимигә муһтаҗ болидиғанлиғини чүшәнгән. Улар Колоси шәһиридики етиқатчиларниң һәрқандақ қийинчилиқларға қаримай, иманда пишип йетилгән, йәни ишәнчи камил Мәсиһ әгәшкүчилири болушини үмүт қилған. w24.04 6, 7-б., 16, 17-абз.

Худадин әйминидиған киши Уни чиң қәлбидин сөйидуки, Униң көңлини рәнҗитидиған бир ишни қилип қоюштин қорқиду. Биз Худани хурсән қилиш үчүн яхши билән яман, һәқиқәт билән ялғанчилиқ оттурисидики пәриқни көрүшни үгинишкә тиришимиз (Пәнд н. 2:3—6; Ибр. 5:14). Худаға қариғанда инсандин көпирәк қорқсақ, аста-аста һәқиқәттин чәтнәп кетишимиз мүмкин. Қедимий замандики бир мисални көрүп бақайли. Исраил хәлқиниң 12 йетәкчиси Худа вәдә қилған зиминға пайлақчилиқ қилишқа әвәтилгән еди. 12 пайлақчидин они қананлиқлардин интайин қорққан. Уларниң қорқунучи Йәһва Худаға болған сөйгү-муһәббитидин күчлигирәк болған. Улар исраилларға: «Биз у хәлиқниң алдиға баралмаймиз [хәлиқкә қарши чиқмаймиз, ЙД], чүнки улар биздин күчлигирәк»,— дегән (Сан. 13:27—31). Инсанларниң нуқтәий нәзәри бойичә қананлиқлар һәқиқәтән күчлигирәк еди. Бирақ исраиллар дүшмәнлирини йеңәлмәйду дегән кишиләр Йәһваниң күч-қудритиниң нәқәдәр чәксиз екәнлигини унтуп қалған еди. w24.07 9-б., 5, 6-абз.