Davudun başı çox bəla çəkmişdi, o çox göz yaşı tökmüşdü. Onunla ədavət aparan insanların sayı çox idi. Hətta etibar etdiyi insanlar ona xəyanət etmişdi (1 İşm. 19:10, 11; 2 İşm. 15:10—14, 30). Bir dəfə o belə sözlər demişdi: «Təngə gəlmişəm ah-naləmdən, yatağım bütün gecəni ağlamaqdan yamyaş olub, sel kimi axır yorğan-döşəyimə göz yaşlarım» (Zəb. 6:6). Davudun həyatı çox ağır olsa da, o yenə də əmin idi ki, Yehova onu sevir. O yazmışdı: «Yehova hönkürtümü eşidəcək» (Zəb. 6:8). Bugünkü ayədəki sözlər Yehovanın bizi nə qədər çox sevdiyini, hisslərimizə qarşı biganə olmadığını gözəl təsvir edir. Davud demişdi ki, Yehova sanki onun göz yaşlarını tuluğa yığır, yaxud kitabında qeyd edir. O, Yehovanın ona nəzər saldığına, çəkdiyi ağrını unutmadığına əmin idi. Davud bilirdi ki, Yehova onun hansı çətinliklərlə üzləşdiyindən və bunun ona necə təsir etdiyindən agahdır. w24.12 s. 22, abz. 11, 12

Biz yetkin olmağa can atmaqla yanaşı, onu qorumağa da çalışmalıyıq. Bunun üçün özümüzə həddən artıq arxayın olmamalıyıq (1 Kor. 10:12). Biz ruhani cəhətdən inkişaf edib-etmədiyimizi daima yoxlamalıyıq. Koloslulara yazdığı məktubda həvari Bulus yetkinliyi qorumağın vacibliyini bir daha vurğulamışdı. Düzdür, onlar artıq yetkin məsihi idi. Bununla belə, Bulus onlara xəbərdarlıq etmişdi ki, dünyanın baxışlarının tələsinə düşməmək üçün ehtiyatlı olsunlar (Kol. 2:6—10). Görünür, yığıncaqdakı məsihiləri yaxşı tanıyan Epafras da həmişə dua edirdi ki, onlar «sonda yetkin insanlar kimi möhkəm» dura bilsinlər (Kol. 4:12). Buradan nə öyrənirik? Həm Bulus, həm də Epafras bir şeyi başa düşürdü: yetkinliyini qorumaq üçün insanın həm Yehovanın köməyinə ehtiyacı var, həm də o özü bunun üçün var gücü ilə çalışmalıdır. Bu yolla koloslular hansı çətinliklərlə üzləşirlərsə-üzləşsinlər daima yetkin qalacaqdılar. w24.04 s. 6, abz. 16, 17

Ürəyində Allah xofu olan insan Onu o qədər çox sevir ki, hansısa hərəkəti ilə heç vaxt Onu kədərləndirmək istəməz. Biz nəyin səhv, nəyin doğru olduğunu, nəyin həqiqət, nəyin yalan olduğunu öyrənmək üçün əlimizdən gələni edirik. Çünki Yehovanın razılığını qazanmaq istəyirik (Məs. 2:3—6; İbr. 5:14). Əgər biz Allahdan çox insanlardan qorxsaq, həqiqət yolundan saparıq. Gəlin 12 kəşfiyyatçının nümunəsi üzərində düşünək. Onlar Yehovanın israillilərə verməyi vəd etdiyi torpağa casusluq etməyə getmişdilər. On kəşfiyyatçının kənanilərdən qorxusu Yehovaya məhəbbətlərini üstələyirdi. Onlar israillilərə dedilər: «Biz onlara bata bilmərik, onlar bizdən güclüdürlər» (Say. 13:27—31). İnsan gözü ilə baxanda bu, doğrudan da belə idi. Amma onlar düşmənə qalib gələ bilməyəcəklərini deməklə Yehovanı unutduqlarını göstərmişdilər. w24.07 s. 9, abz. 5, 6