ថ្ងៃអាទិត្យ ទី៣០ ខែសីហា
ព្រះយេហូវ៉ានៅជិតអ្នកដែលមានចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ។—ចសព. ៣៤:១៨
ទោះជាអ្នកឯទៀតធ្វើបាបអ្នកក៏ដោយ អ្នកអាចជឿជាក់ថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់អ្នក ហើយឲ្យតម្លៃអ្នក។ បើអ្នក«បាក់ទឹកចិត្ត» សូមចាំថាព្រះយេហូវ៉ាឃើញគុណសម្បត្តិរបស់អ្នក ហើយលោកទាញនាំអ្នកមកឯលោក។ (យ៉ូន. ៦:៤៤) លោកចាំជួយអ្នកជានិច្ច ដោយសារអ្នកមានតម្លៃណាស់ចំពោះលោក។ យើងអាចស្គាល់ថាព្រះយេហូវ៉ាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា ដោយពិចារណាអំពីគំរូរបស់លោកយេស៊ូ។ ក្នុងអំឡុងកិច្ចបម្រើរបស់លោកយេស៊ូនៅផែនដី លោកបានកត់សម្គាល់ឃើញមនុស្សទន់ខ្សោយដែលគេមិនសូវឲ្យតម្លៃ ហើយលោកប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកទាំងនោះដោយក្ដីអាណិតអាសូរ។ (ម៉ាថ. ៩:៩-១២) ជាឧទាហរណ៍ ពេលស្ត្រីម្នាក់ដែលមានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរបានពាល់សម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់លោកយេស៊ូដោយជឿជាក់ថាគាត់នឹងជាសះស្បើយ លោកបានសម្រាលទុក្ខគាត់ ហើយសរសើរគាត់ដោយសារគាត់មានជំនឿ។ (ម៉ាក. ៥:២៥-៣៤) ការប្រព្រឹត្តរបស់លោកយេស៊ូសឲ្យឃើញអំពីគុណសម្បត្តិរបស់បិតាលោក។ (យ៉ូន. ១៤:៩) ដូច្នេះ អ្នកអាចជឿជាក់ថាព្រះយេហូវ៉ាឲ្យតម្លៃអ្នក និងកត់សម្គាល់គុណសម្បត្តិរបស់អ្នក រួមទាំងជំនឿនិងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់អ្នកចំពោះលោក។ w២៤.១០ ទំ.៧ វ.៤-៥
ថ្ងៃច័ន្ទ ទី៣១ ខែសីហា
សូមលោកប្រមូលទឹកភ្នែកខ្ញុំដាក់ក្នុងថង់ស្បែករបស់លោក។—ចសព. ៥៦:៨
នៅក្នុងជីវិតរបស់ដាវីឌ គាត់ត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងស្ថានភាពពិបាកមួយចំនួនដែលនាំឲ្យគាត់ស្រក់ទឹកភ្នែក។ មនុស្សជាច្រើនស្អប់គាត់ ហើយសូម្បីតែមិត្តភក្តិនិងសមាជិកក្រុមគ្រួសារខ្លះរបស់គាត់ក៏បានក្បត់គាត់ដែរ។ (១សាំ. ១៩:១០, ១១; ២សាំ. ១៥:១០-១៤, ៣០) នៅពេលមួយ គាត់បានសរសេរថា៖ «ខ្ញុំដកដង្ហើមធំរហូតដល់ល្វើយពេញមួយយប់ ទឹកភ្នែកខ្ញុំហូរជោកគ្រែ។ ខ្ញុំយំឡើងលិចដំណេក»។ (ចសព. ៦:៦) ទោះបីជាដាវីឌមានជីវិតពិបាកក៏ដោយ គាត់ជឿជាក់ថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់គាត់។ គាត់បានសរសេរថា៖ «ព្រះយេហូវ៉ានឹងឮសំឡេងខ្ញុំយំ»។ (ចសព. ៦:៨) ពេលយើងអានពាក្យក្នុងបទគម្ពីរថ្ងៃនេះ យើងយល់ថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់យើងខ្លាំងណាស់ ហើយចាប់អារម្មណ៍ចំពោះអារម្មណ៍របស់យើង។ ដាវីឌនិយាយថាគឺហាក់ដូចជាព្រះយេហូវ៉ាប្រមូលទឹកភ្នែករបស់គាត់ដាក់ក្នុងថង់ស្បែក ឬកត់ទុកក្នុងសៀវភៅ។ ដាវីឌដឹងច្បាស់ថាព្រះយេហូវ៉ាកត់សម្គាល់ និងចាំអំពីការឈឺចាប់របស់គាត់។ ដាវីឌជឿជាក់ថាបិតាស្ថានសួគ៌ដែលប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់មិនគ្រាន់តែដឹងថាគាត់ឆ្លងកាត់អ្វីខ្លះប៉ុណ្ណោះទេ តែលោកក៏ដឹងថាបញ្ហាទាំងនោះនាំឲ្យគាត់ឈឺចាប់ខ្លាំងយ៉ាងណាដែរ។ w២៤.១២ ទំ.២២ វ.១១-១២
ថ្ងៃអង្គារ ទី១ ខែកញ្ញា
ចូរពិនិត្យពិចារណាអំពីខ្លួនឥតឈប់ ដើម្បីឲ្យដឹងថាអ្នកកំពុងកាន់ខ្ជាប់តាមជំនឿឬយ៉ាងណា។—២កូ. ១៣:៥
យើងមិនគ្រាន់តែត្រូវខំប្រឹងឈានទៅរកភាពចាស់ទុំប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏ត្រូវខំប្រឹងរក្សាឲ្យមានភាពចាស់ទុំដែរ។ នេះតម្រូវឲ្យយើងជៀសវាងពីការមានទំនុកចិត្តហួសហេតុពេក។ (១កូ. ១០:១២) យើងគួរ«ពិនិត្យពិចារណាអំពីខ្លួនឥតឈប់»ដើម្បីធ្វើឲ្យប្រាកដថាយើងបន្ដរីកចម្រើន។ ក្នុងសំបុត្ររបស់សាវ័កប៉ូលទៅកាន់គ្រិស្តសាសនិកនៅក្រុងកូឡុស គាត់បានបង្ហាញម្ដងទៀតថាយើងត្រូវរក្សាឲ្យមានភាពចាស់ទុំ។ ទោះជាបងប្អូននៅក្រុងកូឡុសជាគ្រិស្តសាសនិកដែលមានភាពចាស់ទុំរួចហើយក្ដី ប៉ូលបានប្រាប់ពួកគេឲ្យប្រុងប្រយ័ត្នយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីពួកគេនឹងមិនចាញ់ការបោកបញ្ឆោតពីទស្សនៈរបស់មនុស្សក្នុងពិភពលោក។ (កូឡ. ២:៦-១០) ម្យ៉ាងទៀត អេប៉ាប្រាសដែលទំនងជាស្គាល់ពួកអ្នកដែលនៅក្នុងក្រុមជំនុំនោះយ៉ាងច្បាស់បានអធិដ្ឋានជានិច្ចឲ្យពួកគេ«បន្តមានភាពចាស់ទុំ»។ (កូឡ. ៤:១២) តើយើងអាចរៀនអ្វី? ទាំងប៉ូល ទាំងអេប៉ាប្រាសបានយល់ថាការរក្សាឲ្យមានភាពចាស់ទុំតម្រូវឲ្យបុគ្គលម្នាក់ៗខំប្រឹងព្យាយាម ហើយមានការគាំទ្រពីព្រះ។ ពួកគេចង់ឲ្យបងប្អូននៅក្រុងកូឡុសរក្សាឲ្យមានភាព«ពេញវ័យ»ឬភាពចាស់ទុំជាគ្រិស្តសាសនិក ទោះជាពួកគេជួបការពិបាកណាក៏ដោយ។ w២៤.០៤ ទំ.៧ វ.១៦-១៧