ថ្ងៃសៅរ៍ ទី២៩ ខែសីហា
[ចូរ]ពិចារណាឲ្យដឹងប្រាកដថាការអ្វីដែលសំខាន់ជាង។—ភី. ១:១០
សូមស្រមៃគិតអំពីស្ថានភាពនេះ។ អ្នកកំពុងស្វែងរកការងារដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នក។ បន្ទាប់មក អ្នករកឃើញឱកាសការងារពីរ។ ដូច្នេះ អ្នកគិតអំពីព័ត៌មានផ្សេងៗដូចជា តើនោះជាការងារបែបណា មានម៉ោងធ្វើការបែបណា និងត្រូវធ្វើដំណើរយូរប៉ុណ្ណាជាដើម។ ការងារទាំងពីរនោះគឺមិនខុសពីគោលការណ៍គម្ពីរទេ។ អ្នកប្រហែលជាចូលចិត្តការងារណាមួយ ដោយសារអ្នកចូលចិត្តការងារបែបនោះ ឬដោយសារការងារនោះផ្ដល់ប្រាក់ខែខ្ពស់ជាង។ ប៉ុន្តែ មានអ្វីផ្សេងទៀតដែលអ្នកត្រូវគិតមុនធ្វើការសម្រេចចិត្ត។ ជាឧទាហរណ៍ តើការងារណាមួយនឹងប៉ះពាល់ដល់ការចូលរួមកិច្ចប្រជុំឬទេ? តើការងារណាមួយនឹងកាត់បន្ថយពេលវេលាដែលអ្នកត្រូវការដើម្បីជួយក្រុមគ្រួសារឲ្យមានភាពកក់ក្ដៅ មានសុភមង្គល និងចូលទៅជិតព្រះយេហូវ៉ាឬទេ? សំណួរបែបនេះនឹងជួយអ្នកឲ្យចាត់ទុក«ការអ្វីដែលសំខាន់ជាង» ពោលគឺការគោរពប្រណិប័តន៍របស់អ្នកនិងសេចក្ដីត្រូវការរបស់ក្រុមគ្រួសារអ្នកជាមុន ជាជាងការរកលុយ។ បន្ទាប់មក អ្នកអាចធ្វើការសម្រេចចិត្តដែលព្រះយេហូវ៉ានឹងផ្ដល់ពរ។ w២៥.០១ ទំ.១៧-១៨ វ.១១-១៣
ថ្ងៃអាទិត្យ ទី៣០ ខែសីហា
ព្រះយេហូវ៉ានៅជិតអ្នកដែលមានចិត្តខ្ទេចខ្ទាំ។—ចសព. ៣៤:១៨
ទោះជាអ្នកឯទៀតធ្វើបាបអ្នកក៏ដោយ អ្នកអាចជឿជាក់ថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់អ្នក ហើយឲ្យតម្លៃអ្នក។ បើអ្នក«បាក់ទឹកចិត្ត» សូមចាំថាព្រះយេហូវ៉ាឃើញគុណសម្បត្តិរបស់អ្នក ហើយលោកទាញនាំអ្នកមកឯលោក។ (យ៉ូន. ៦:៤៤) លោកចាំជួយអ្នកជានិច្ច ដោយសារអ្នកមានតម្លៃណាស់ចំពោះលោក។ យើងអាចស្គាល់ថាព្រះយេហូវ៉ាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា ដោយពិចារណាអំពីគំរូរបស់លោកយេស៊ូ។ ក្នុងអំឡុងកិច្ចបម្រើរបស់លោកយេស៊ូនៅផែនដី លោកបានកត់សម្គាល់ឃើញមនុស្សទន់ខ្សោយដែលគេមិនសូវឲ្យតម្លៃ ហើយលោកប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកទាំងនោះដោយក្ដីអាណិតអាសូរ។ (ម៉ាថ. ៩:៩-១២) ជាឧទាហរណ៍ ពេលស្ត្រីម្នាក់ដែលមានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរបានពាល់សម្លៀកបំពាក់ក្រៅរបស់លោកយេស៊ូដោយជឿជាក់ថាគាត់នឹងជាសះស្បើយ លោកបានសម្រាលទុក្ខគាត់ ហើយសរសើរគាត់ដោយសារគាត់មានជំនឿ។ (ម៉ាក. ៥:២៥-៣៤) ការប្រព្រឹត្តរបស់លោកយេស៊ូសឲ្យឃើញអំពីគុណសម្បត្តិរបស់បិតាលោក។ (យ៉ូន. ១៤:៩) ដូច្នេះ អ្នកអាចជឿជាក់ថាព្រះយេហូវ៉ាឲ្យតម្លៃអ្នក និងកត់សម្គាល់គុណសម្បត្តិរបស់អ្នក រួមទាំងជំនឿនិងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់អ្នកចំពោះលោក។ w២៤.១០ ទំ.៧ វ.៤-៥
ថ្ងៃច័ន្ទ ទី៣១ ខែសីហា
សូមលោកប្រមូលទឹកភ្នែកខ្ញុំដាក់ក្នុងថង់ស្បែករបស់លោក។—ចសព. ៥៦:៨
នៅក្នុងជីវិតរបស់ដាវីឌ គាត់ត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងស្ថានភាពពិបាកមួយចំនួនដែលនាំឲ្យគាត់ស្រក់ទឹកភ្នែក។ មនុស្សជាច្រើនស្អប់គាត់ ហើយសូម្បីតែមិត្តភក្តិនិងសមាជិកក្រុមគ្រួសារខ្លះរបស់គាត់ក៏បានក្បត់គាត់ដែរ។ (១សាំ. ១៩:១០, ១១; ២សាំ. ១៥:១០-១៤, ៣០) នៅពេលមួយ គាត់បានសរសេរថា៖ «ខ្ញុំដកដង្ហើមធំរហូតដល់ល្វើយពេញមួយយប់ ទឹកភ្នែកខ្ញុំហូរជោកគ្រែ។ ខ្ញុំយំឡើងលិចដំណេក»។ (ចសព. ៦:៦) ទោះបីជាដាវីឌមានជីវិតពិបាកក៏ដោយ គាត់ជឿជាក់ថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់គាត់។ គាត់បានសរសេរថា៖ «ព្រះយេហូវ៉ានឹងឮសំឡេងខ្ញុំយំ»។ (ចសព. ៦:៨) ពេលយើងអានពាក្យក្នុងបទគម្ពីរថ្ងៃនេះ យើងយល់ថាព្រះយេហូវ៉ាស្រឡាញ់យើងខ្លាំងណាស់ ហើយចាប់អារម្មណ៍ចំពោះអារម្មណ៍របស់យើង។ ដាវីឌនិយាយថាគឺហាក់ដូចជាព្រះយេហូវ៉ាប្រមូលទឹកភ្នែករបស់គាត់ដាក់ក្នុងថង់ស្បែក ឬកត់ទុកក្នុងសៀវភៅ។ ដាវីឌដឹងច្បាស់ថាព្រះយេហូវ៉ាកត់សម្គាល់ និងចាំអំពីការឈឺចាប់របស់គាត់។ ដាវីឌជឿជាក់ថាបិតាស្ថានសួគ៌ដែលប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់មិនគ្រាន់តែដឹងថាគាត់ឆ្លងកាត់អ្វីខ្លះប៉ុណ្ណោះទេ តែលោកក៏ដឹងថាបញ្ហាទាំងនោះនាំឲ្យគាត់ឈឺចាប់ខ្លាំងយ៉ាងណាដែរ។ w២៤.១២ ទំ.២២ វ.១១-១២