თავისი ცხოვრების მანძილზე დავითი არაერთხელ გახდა უსამართლო მოპყრობის მსხვერპლი. მას ბევრი მტერი ჰყავდა და ახლობელმა ადამიანებმაც უღალატეს (1 სამ. 19:10, 11; 2 სამ. 15:10–14, 30). ერთხელ მან ასეთი სიტყვებიც კი თქვა: „დამქანცა ოხვრამ; მთელი ღამე ცრემლით ვასველებ საწოლს, ცრემლები იღვრება ჩემი ტახტიდან“ (ფსალმ. 6:6). სხვების მხრიდან მტრული დამოკიდებულების მიუხედავად დავითს არასდროს შეჰპარვია ეჭვი იეჰოვას სიყვარულში. აი რა დაწერა მან: „მოისმენს იეჰოვა ჩემს მოთქმას“ (ფსალმ. 6:8). დღევანდელ მუხლში დავითმა ხატოვანი ენით აღწერა, როგორ გრძნობდა იეჰოვას მხრიდან სათუთ დამოკიდებულებას. მას ისეთი განცდა ჰქონდა, თითქოს იეჰოვა მის ცრემლებს ტიკში აგროვებდა და თავის წიგნში იწერდა. დავითს ეჭვი არ ეპარებოდა, რომ მის მოსიყვარულე ზეციერ მამას მხედველობიდან არაფერი რჩებოდა და ისიც კარგად ესმოდა, რა ტკივილს განიცდიდა. w24.12 22 ¶11, 12

ჩვენ მას შემდეგაც არ უნდა შევწყვიტოთ სულიერი ზრდა, რაც მოწიფულ ქრისტიანად ჩამოვყალიბდებით. მაგრამ თუ ზედმეტად თავდაჯერებულები გავხდებით, ეს ხელს შეგვიშლის ამაში (1 კორ. 10:12). სულიერი პროგრესი რომ არ შევწყვიტოთ, ყოველთვის უნდა შევამოწმოთ საკუთარი თავი. საინტერესო მხარე იკვეთება კოლოსელებისთვის მიწერილი პავლე მოციქულის სიტყვებიდან. მართალია, ისინი სულიერად მოწიფულნი იყვნენ, მაგრამ, როგორც პავლემ თქვა, ეს არ იყო იმის გარანტია, რომ ქვეყნიური აზროვნების ზეგავლენაში არ მოექცეოდნენ (კოლ. 2:6–10). ეპაფრაც, რომელიც კარგად იცნობდა კოლოსელ და-ძმებს, დაუღალავად ლოცულობდა, რომ მათ მოწიფულობა შეენარჩუნებინათ (კოლ. 4:12). პავლესა და ეპაფრას კარგად ესმოდათ, რომ სირთულეების ფონზე ეს ადვილი არ იქნებოდა, თუმცა არც შეუძლებელი. მთავარი ის იყო, რომ ძალისხმევა არ დაეშურებინათ და იეჰოვასთვის ეთხოვათ დახმარება. w24.04 6, 7 ¶16, 17

ღვთისმოშიშ ადამიანს უყვარს იეჰოვა, ამიტომ არ უნდა, რაიმეთი გული ატკინოს. ის ყველანაირად ცდილობს, ჩასწვდეს, რა არის ღვთის თვალში სწორი და არასწორი და გაარჩიოს სიმართლე სიცრუისგან (იგავ. 2:3–6; ებრ. 5:14). თუ კაცთმოშიშება გვძლევს, შეიძლება იეჰოვას ხსნის ძალაში დავეჭვდეთ. ვნახოთ, რა მოხდა, როცა 12 თავკაცი აღთქმული მიწის დასაზვერად წავიდა. ათ მათგანს ისე შეეშინდა ქანაანელების, რომ უკან დაბრუნებულებმა ხალხს უთხრეს: „ჩვენ ვერ გავილაშქრებთ მათ წინააღმდეგ; ისინი ჩვენზე ძლიერები არიან“ (რიცხ. 13:27–31). ერთი შეხედვით ქანაანელები მართლაც იყვნენ ისრაელზე ძლიერები, მაგრამ ეს თავკაცები სრულ სურათს ვერ ხედავდნენ. მათ მხედველობიდან გამორჩათ, რომ მათ გვერდით ყოვლისშემძლე ღმერთი, იეჰოვა, იყო და მასთან ქანაანელები ვერაფერს გახდებოდნენ. w24.07 9 ¶5, 6