შაბათი, 5 სექტემბერი
უფალო, შენი სახელის ხსენებაზე დემონებიც კი გვემორჩილებიან (ლუკ. 10:17).
თუ მსახურებისთვის საფუძვლიანად მოემზადებით, დიდი ალბათობით, უფრო თავისუფლად შეძლებთ ხალხთან საუბარს. სანამ საქადაგებლად გაგზავნიდა, იესომაც მოამზადა თავისი მოწაფეები (ლუკ. 10:1–11). მათაც გაითვალისწინეს იესოს რჩევები და მსახურებამ დიდი სიხარული მიანიჭათ. როგორ მოვემზადოთ მსახურებისთვის? უპირველეს ყოვლისა, იმაზე უნდა დავფიქრდეთ, რისი თქმა გვსურს ადამიანებისთვის და როგორ შევძლებთ სათქმელის ბუნებრივად გადაცემას. კარგი იქნება, იმაზეც ვიფიქროთ, რა შეიძლება გვიპასუხონ და როგორ გავაგრძელოთ მათთან საუბარი. ეს დაძაბულობას მოგვიხსნის და შევძლებთ ხალხს თავისუფლად და მეგობრულად ვესაუბროთ. w24.04 16 ¶6, 7
კვირა, 6 სექტემბერი
იეჰოვა, ჩვენო ღმერთო, შენ გეკუთვნის დიდება, პატივი და ძლიერება, რადგან ყველაფერი შენ შექმენი! (გამოცხ. 4:11).
სასიხარულო ცნობის ქადაგების უმთავრესი მიზეზი ის არის, რომ გვიყვარს იეჰოვა. ჩვენც ვეთანხმებით იმ აზრს, რომ იეჰოვას თავისი თაყვანისმცემლებისგან ეკუთვნის „დიდება, პატივი და ძლიერება“. როცა ხალხთან იმის მტკიცებულებები მოგვყავს, რომ ყველაფერი იეჰოვამ შექმნა და ჩვენს სიცოცხლეს მას უნდა ვუმადლოდეთ, დიდებას და პატივს მივაგებთ მას. ხოლო, როცა სასიხარულო ცნობის გასაზიარებლად არ ვიშურებთ დროს, ენერგიას და მატერიალურ სახსრებს, ცხადვყოფთ, რომ ჩვენს ძალებს მას ვუმადლით (მათ. 6:33; ლუკ. 13:24; კოლ. 3:23). ქადაგების დროს არც ის გვავიწყდება, რომ ხალხს ღვთის სახელი გავაცნოთ და გავაგებინოთ, როგორი პიროვნებაა იეჰოვა. w24.05 17 ¶11
ორშაბათი, 7 სექტემბერი
ის . . . აჯილდოებს თავის გულმოდგინედ მძებნელს (ებრ. 11:6).
იეჰოვა თავის ერთგულ მსახურებს დღეს შინაგან სიმშვიდეს და კმაყოფილებას ჰგვრის, მომავალში კი მარადიული სიცოცხლით დააჯილდოებს. თუ ეჭვი არ შეგვეპარება, რომ იეჰოვას ამის სურვილიც აქვს და ძალაც, ძველ დროში მცხოვრები ღვთის ერთგული მსახურების მსგავსად ჩვენც ბოლომდე დავიხარჯებით მისთვის. ამის კარგი მაგალითია ტიმოთე (ებრ. 6:10–12). ტიმოთეს ცოცხალი ღვთის იმედი ჰქონდა, ამიტომ თავს არ ზოგავდა და ბევრს ირჯებოდა მსახურებაში (1 ტიმ. 4:10). ის ითვალისწინებდა პავლეს რჩევას და ცდილობდა, უკეთესი მქადაგებელი და თანაქრისტიანებისთვის კარგი მასწავლებელი გამხდარიყო. ამასთანავე, ის ახალგაზრდებსაც და ხანდაზმულებსაც კარგ მაგალითს აძლევდა და არც რთული დავალებების შესრულებაზე ამბობდა უარს. მაგალითად, როცა საჭირო იყო, შეაგონებდა და-ძმებს, ოღონდ ამას სიყვარულით აკეთებდა (1 ტიმ. 4:11–16; 2 ტიმ. 4:1–5). ის დარწმუნებული იყო, რომ იეჰოვა დაუფასებდა შრომას (რომ. 2:6, 7). w24.06 22 ¶10, 11