ის, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია, ადამიანს წრფელი გული ჰქონდეს, კარგად ჩანს ერთი შემთხვევიდან. როცა ფილიპემ იესოს ნათანაელი მიუყვანა გასაცნობად, მისი დანახვისთანავე იესომ ასეთი რამ თქვა: „აი უთვალთმაქცო კაცი, ისრაელის ღირსეული შთამომავალი!“ (იოან. 1:47). იესო აღაფრთოვანა იმან, რომ ნათანაელში ხელოვნურობის ნატამალიც არ იყო. რა საოცარია, რომ ამ კაცმა, რომელიც ჩვენსავით არასრულყოფილი იყო, ასეთი განსაკუთრებული შეფასება მიიღო. იეჰოვას მოწონება რომ დავიმსახუროთ, დიდწილად, იმაზეა დამოკიდებული, თუ როგორ ვეპყრობით სხვებს. მაგალითად, ფსალმუნის 15:3-დან ვიგებთ, რომ იეჰოვას კარავში ის რჩება, ვინც „ცილს არავის სწამებს თავისი ენით, ცუდს არაფერს უკეთებს თავის მოძმეს და თავის მეგობარზე აუგს არ ამბობს“. ასეთი საუბრები და-ძმებზე ძალიან ცუდად აისახება. თანაც ეს იეჰოვასთან ურთიერთობას გაგვიფუჭებს (იაკ. 1:26). w24.06 10 ¶7, 9; 11 ¶10

თუ მსახურებისთვის საფუძვლიანად მოემზადებით, დიდი ალბათობით, უფრო თავისუფლად შეძლებთ ხალხთან საუბარს. სანამ საქადაგებლად გაგზავნიდა, იესომაც მოამზადა თავისი მოწაფეები (ლუკ. 10:1–11). მათაც გაითვალისწინეს იესოს რჩევები და მსახურებამ დიდი სიხარული მიანიჭათ. როგორ მოვემზადოთ მსახურებისთვის? უპირველეს ყოვლისა, იმაზე უნდა დავფიქრდეთ, რისი თქმა გვსურს ადამიანებისთვის და როგორ შევძლებთ სათქმელის ბუნებრივად გადაცემას. კარგი იქნება, იმაზეც ვიფიქროთ, რა შეიძლება გვიპასუხონ და როგორ გავაგრძელოთ მათთან საუბარი. ეს დაძაბულობას მოგვიხსნის და შევძლებთ ხალხს თავისუფლად და მეგობრულად ვესაუბროთ. w24.04 16 ¶6, 7

სასიხარულო ცნობის ქადაგების უმთავრესი მიზეზი ის არის, რომ გვიყვარს იეჰოვა. ჩვენც ვეთანხმებით იმ აზრს, რომ იეჰოვას თავისი თაყვანისმცემლებისგან ეკუთვნის „დიდება, პატივი და ძლიერება“. როცა ხალხთან იმის მტკიცებულებები მოგვყავს, რომ ყველაფერი იეჰოვამ შექმნა და ჩვენს სიცოცხლეს მას უნდა ვუმადლოდეთ, დიდებას და პატივს მივაგებთ მას. ხოლო, როცა სასიხარულო ცნობის გასაზიარებლად არ ვიშურებთ დროს, ენერგიას და მატერიალურ სახსრებს, ცხადვყოფთ, რომ ჩვენს ძალებს მას ვუმადლით (მათ. 6:33; ლუკ. 13:24; კოლ. 3:23). ქადაგების დროს არც ის გვავიწყდება, რომ ხალხს ღვთის სახელი გავაცნოთ და გავაგებინოთ, როგორი პიროვნებაა იეჰოვა. w24.05 17 ¶11