Aínda que outros te maltratasen, podes estar seguro de que Xehová te quere e te valora moito. Así que, se te sentes “asoballado” ou afundido no desánimo, recorda que Xehová viu cousas boas no teu corazón e acercoute a el (Xoán 6:44). Sempre está listo para axudarche, porque es moi valioso para el. Podemos aprender sobre o que sente Xehová analizando o exemplo de Xesús. Durante o seu ministerio na Terra, Xesús mostroulles moito cariño e compaixón ás persoas que se sentían inferiores por como as trataban outros (Mat. 9:9-12). Cando unha muller que sufría unha enfermidade terrible tocou a súa roupa coa esperanza de recuperar a saúde, Xesús consolouna e felicitouna pola súa fe (Mar. 5:25-34). Como Xesús imita á perfección o seu Pai, podes estar seguro de que Xehová te tratará da mesma maneira na que o seu Fillo tratou a esta muller (Xoán 14:9). Deus fíxase nas túas boas cualidades, incluídas a fe e o amor que sentes por el. w24.10 páx. 7 pars. 4, 5

Durante a súa vida, David tivo que enfrontarse a situacións difíciles que o fixeron chorar. Había moita xente que o odiaba, e incluso algúns dos seus amigos e familiares fóronlle desleais e intentaron facerlle dano (1 Sam. 19:10, 11; 2 Sam. 15:10-14, 30). Durante un momento moi complicado da súa vida, escribiu: “Estou esgotado de tanto xemer: de noite rego cos choros o meu leito e mollo de bágoas a miña cama” (Sal. 6:7 [6:6, TNM]). A pesar dos problemas polos que pasaba, David estaba convencido de que Xehová o quería. El escribiu: “O Señor escoita o meu salouco [ou pranto]” (Sal. 6:9 [6:8, TNM]). Cando lemos as palabras do texto de hoxe, podemos entender que Xehová nos quere moito e que se preocupa por como nos sentimos. David dixo que era coma se Xehová recollese as súas lágrimas nun odre e coma se as rexistrase nun libro. Estaba seguro de que Deus se daba conta da súa dor e a recordaría. Tiña a certeza de que o seu querido Pai celestial non só era consciente do que pasara, senón tamén de como iso lle afectara. w24.12 páx. 22 pars. 11, 12

Temos que esforzarnos moito, non só por alcanzar a madurez, senón tamén por mantela. Para isto é necesario que non nos confiemos demasiado (1 Cor. 10:12). Debemos seguir autoexaminándonos para asegurarnos de que continuamos progresando. Na súa Carta ós Colosenses, o apóstolo Paulo volve destacar que é necesario seguir sendo maduros. Aínda que estes cristiáns xa eran adultos en sentido espiritual, Paulo advertiulles que tivesen coidado para que a forma de pensar da xente do mundo non os enganase (Col. 2:6-10). E Epafras, que seguramente coñecía ben os irmáns daquela congregación, oraba constantemente para que se mantivesen “na perfección”, ou madurez (Col. 4:12). Cal é a lección? Tanto Paulo coma Epafras entendían que para seguir sendo maduros é necesario esforzarse e tamén contar coa axuda de Xehová. Eles querían que os colosenses non deixasen de ser cristiáns adultos espiritualmente a pesar dos desafíos ós que se enfrontaban. w24.04 páx. 7 pars. 16, 17