O rei David coñecía a Xehová e confiaba nel. Cando o rei Xaúl e outros inimigos o estaban perseguindo para matalo, David oroulle a Xehová pedíndolle a súa axuda. Despois de que Deus contestase as súas oracións e o rescatase, el dixo: “Xehová vive!” (Sal. 18:46, TNM). Con estas palabras, David non soamente estaba recoñecendo que Deus existe. Unha obra de referencia explica que estaba expresando a súa confianza en Xehová “como un deus vivo que actúa constantemente a favor do seu pobo”. Efectivamente, David sabía por experiencia propia que Deus estaba vivo, é dicir, que era consciente do que pasaba e quería axudarlle. Estar convencido disto animou a David a seguir servindo e dando gloria ó seu Pai celestial (Sal. 18:29, 30, 50 [18:28, 29, 49, TNM]). Ver a Xehová como o Deus vivo pode axudarnos a servilo con entusiasmo. Tamén nos dará as forzas para aguantar as probas e a motivación necesaria para seguir esforzándonos no noso servizo a Deus. E ademais estaremos decididos a permanecer cerca del. w24.06 páxs. 20-21 pars. 3, 4

Que aprendemos do que lles escribiu o apóstolo Paulo ós tesalonicenses? Que cando escoitamos unha historia que parece demasiado sorprendente ou que non coincide co que aprendemos na Biblia temos que usar o discernimento. Na antiga Unión Soviética, os nosos inimigos difundiron unha carta que supostamente viña da sede central. Nela animaban algúns irmáns a que formasen unha organización independente. A carta parecía auténtica, pero os irmáns fieis non se deixaron enganar. Déronse conta de que a mensaxe que contiña non estaba de acordo co que eles aprenderan. Hoxe en día, os nosos inimigos ás veces usan as novas tecnoloxías, como Internet e as redes sociais, para intentar confundirnos e dividirnos. En vez de deixarnos enganar facilmente, temos que protexernos analizando se o que lemos e escoitamos está de acordo coas verdades que aprendemos (2 Tes. 2:2; 1 Xoán 4:1). w24.07 páx. 12 pars. 14, 15

A decisión máis importante que alguén pode tomar é a de dedicarse a Xehová e chegar a ser parte da súa familia. De feito, el desexa que todo o mundo tomase esa decisión. Por que? Quere que desfruten da súa amizade e vivan para sempre (Deut. 30:19, 20; Gál. 6:7, 8). Xehová non obriga a ninguén a servilo, senón que deixa que cada un decida o que vai facer. Pero, que pasa se un cristián bautizado comete un pecado grave? Se non se arrepinte, debe ser sacado da congregación (1 Cor. 5:13). Aínda así, Xehová desexa de todo corazón que o pecador volva a el. De feito, unha razón importante pola que deu o rescate é para poder perdoar os que se arrepinten dos seus pecados. O noso Deus é tan amoroso que lles tende a man ós pecadores e os anima a arrepentirse (Zac. 1:3; Rom. 2:4; Sant. 4:8). w24.08 páx. 14 pars. 1, 2