Þú mátt vera viss um að Jehóva elski og kunni að meta þig, jafnvel þótt aðrir hafi farið illa með þig. Ef þér finnst þú einskis virði mundu þá að Jehóva sá eitthvað gott í hjarta þínu og dró þig til sín. (Jóh. 6:44) Hann er alltaf reiðubúinn að hjálpa þér af því að honum þykir innilega vænt um þig. Við lærum margt um tilfinningar Jehóva þegar við skoðum fordæmi Jesú. Þegar hann var hér á jörðinni tók hann eftir þeim sem aðrir litu niður á og sýndi þeim samkennd. (Matt. 9:9–12) Kona sem vonaðist eftir lækningu af alvarlegum sjúkdómi snerti Jesú. Hann hughreysti hana og hrósaði henni fyrir að sýna trú. (Mark. 5:25–34) Jesús líkir fullkomlega eftir föður sínum. (Jóh. 14:9) Þú getur verið viss um að Jehóva meti þig að verðleikum og taki eftir góðum eiginleikum þínum, þar á meðal trú þinni og kærleika til hans. w24.10 7 gr. 4, 5

Davíð þurfti að þola ýmsa erfiðleika í lífinu sem ollu honum sársauka. Margir hötuðu hann og jafnvel sumir sem hann treysti sviku hann og reyndu að gera honum illt. (1. Sam. 19:10, 11; 2. Sam. 15:10–14, 30) Á erfiðum tíma sagði hann: „Ég er örmagna af andvörpum mínum, alla nóttina væti ég rúm mitt tárum, baða hvílu mína í táraflóði.“ (Sálm. 6:6) Davíð var ekki í vafa um að Jehóva elskaði hann þrátt fyrir erfiðleikana sem hann mátti þola. Hann sagði: „Jehóva heyrir grát minn.“ (Sálm. 6:8) Vers dagsins dregur upp einstaka mynd af ástríkri umhyggju Jehóva. Davíð leið eins og Jehóva safnaði tárum hans í skinnbelg eða skráði þau í bók. Davíð vissi að Jehóva tók eftir sársauka hans og gleymdi honum ekki. Hann vissi að kærleiksríkur faðir hans á himnum var ekki bara meðvitaður um hvað hann hafði gengið í gegnum heldur líka hvaða áhrif það hafði á hann. w24.12 22 gr. 11, 12

Við þurfum að leggja okkur fram, ekki bara til að ná andlegum þroska heldur þurfum við líka að viðhalda honum. Við verðum því að gæta þess að verða ekki of örugg með okkur. (1. Kor. 10:12) Við þurfum stöðugt að rannsaka okkur sjálf til að vera viss um að við höldum áfram að taka framförum. Í bréfi sínu til Kólossumanna undirstrikar Páll postuli aftur þörfina á að halda sér sterkum í trúnni. Þótt kristnir menn í Kólossu væru þroskaðir í trúnni sagði Páll þeim að gæta sín á því að láta ekki blekkjast af hugsun fólks í heiminum. (Kól. 2:6–10) Og Epafras, sem þekkti greinilega fólkið í söfnuðinum vel, bað stöðugt að það mætti verða fullþroskað í trúnni. (Kól. 4:12) Bæði Páll og Epafras skildu að það krefst stöðugrar viðleitni og stuðnings frá Guði að viðhalda andlegum þroska. Þeir vildu að kristnir menn í Kólossu stæðu stöðugir í trúnni, væru fullþroskaðir kristnir einstaklingar sama hvaða erfiðleikum þeir stæðu frammi fyrir. w24.04 6–7 gr. 16, 17