Во текот на својот живот, Давид доживеал разни тешки ситуации поради кои плачел. Тој се соочил со омраза од другите, па дури и бил изневерен од некои во кои имал доверба (1. Сам. 19:10, 11; 2. Сам. 15:10-14, 30). Во една прилика, кога му било особено тешко, тој напишал: „Премалев од воздивнување, цела ноќ со плачење го залевам леглото, со солзи ја натопувам постелата“ (Пс. 6:6). Злобните постапки на другите му предизвикувале толку голема болка на Давид што солзите му течеле како река. И покрај неволјите со кои се соочувал, Давид бил уверен дека Јехова го сака. Тој напишал: „Јехова ќе го чуе мојот плач“ (Пс. 6:8). Зборовите од денешниот стих цртаат јасна слика за Јеховината нежна грижа. Давид се чувствувал како Јехова да ги собира неговите солзи во мешина или да ги запишува во книга. Тој бил уверен дека Јехова ја забележува и ја памти неговата болка. Давид не се сомневал дека неговиот грижлив небесен Татко е свесен низ што минува, но и добро знае како сето тоа влијае врз него (w24.12 22, пас. 11-12).

Ние мора да вложуваме голем труд не само за да станеме духовно зрели туку и за да останеме зрели. За ова е потребно да внимаваме да не станеме претерано самоуверени (1. Кор. 10:12). Ние треба да продолжиме да се преиспитуваме за да бидеме сигурни дека и понатаму напредуваме. Во своето писмо до Колошаните, апостол Павле повторно нагласува колку е важно да останеме духовно зрели. И покрај тоа што Колошаните веќе биле зрели христијани, Павле ги предупредил да внимаваат да не бидат измамени од размислувањето на луѓето во светот (Кол. 2:6-10). И Епафрас, кој очигледно многу добро ги познавал оние што биле во собранието, постојано се молел тие да можат до крај да се одржат зрели во духовен поглед (Кол. 4:12). Што може да научиме од ова? И Павле и Епафрас сфатиле дека, за да останеме духовно зрели, потребно е да вложуваме труд и потребна ни е помош од Бог. Тие сакале Колошаните да останат возрасни, односно духовно зрели христијани, и покрај предизвиците со кои се соочувале (w24.04 6-7, пас. 16-17).

Ако имаме развиено исправен страв од Јехова, толку многу ќе го сакаме што никогаш нема да направиме нешто со што би го разочарале. Ќе имаме силна желба да научиме што е исправно, а што погрешно, како и што е вистина, а што лага, за да можеме да го стекнеме Божјето одобрување (Изр. 2:3-6; Евр. 5:14). Ако повеќе се плашиме од луѓето отколку од Бог, би можеле да застраниме од вистината. Размисли за примерот на 12-те поглавари кои биле испратени да ја извидат земјата што Јехова ветил дека ќе им ја даде на Израелците. Кај 10 од извидувачите, стравот од Ханаанците бил посилен од нивната љубов кон Јехова. Тие им го кажале следново на другите Израелци: „Не можеме да одиме против оној народ зашто е посилен од нас“ (4. Мој. 13:27-31). Од човечка гледна точка, Ханаанците навистина биле посилни. Но, секој што рекол дека Израелците нема да можат да ги победат своите непријатели не го зел предвид Јехова (w24.07 9, пас. 5-6).