Di rojên Nûh de, Xwedê vexwarina xwînê qedexe kiribû (1. Mûsa 9:3, 4). Di qanûna ku Yehowa bi destê Mûsa dabû miletê Îsraîlê de, wî dîsa got ku vexwarina xwînê qedexe ye, û cezayê binpêkirina vê qanûnê, mirin bû (3. Mûsa 7:27). Îsa Mesîh jî ji mirovan re digot ku bila ew xwe li Qanûnê bigirin (Meta 5:17-19). Loma, Îsa Mesîh wê helbet ji mirovan re negota ku gerek ew bedena wî bi herfî bixwin yan xwîna wî bi herfî vexwin. Berê, Îsa Mesîh ji jinikeke Samerî re wisa gotibû: “Ev av wê … bibe kaniyeke ku jiyana herheyî dide” (Yûhena 4:7, 14). Îsa Mesîh helbet nedixwest bigota ku ji bo jiyana herheyî, tenê lazim e ku jinika Samerî aveke herfî vexwe. Çawa ku ev gotinên Îsa Mesîh mecazî bûn, gotinên wî yên li Kapernûmê jî mecazî bûn. Wî ji mirovan re nedigot ku ji bo jiyana herheyî, gerek ew bedena wî bi herfî bixwin û xwîna wî bi herfî vexwin. w24.12 9 par. 4-6

Ji aliyê nêrîna li ser jinan ve, pir muhîm e ku şagirtên Îsa Mesîh nekevin ber bayê dinyayê. Gelo çima? Çimkî nêrîna kesekî gelek caran dibe sebebê hereketên wî. Ji ber vê yekê, Pawlosê şandî ji xwişk û birayên li Romayê gotibû ku bila ew “êdî îznê nedin ku dinya ser [wan] tesîr bike” (Romayî 12:1, 2). Xuya ye ku gava Pawlos ji Romayiyan re dinivîsî, civat êdî bi gelek salan hebû. Dîsa jî, gotinên Pawlos nîşan didin ku hin xwişk û bira hê di bin tesîra adet û fikrên dinyayê de bûn. Ji ber vê yekê, wî ew tembîh kirin ku bila ew nêrînên xwe û hereketên xwe biguherînin. Ev şîret helbet îro jî li mêrên zewicî dikeve. Çi heyf e ku hin ji wan dikevin ber bayê dinyayê û heta zordariyê li jina xwe dikin. w25.01 8 par. 4

Îro, rîspî pir mijûl in. Mesela, ew mizgînvan in (2. Tîmotêyos 4:5). Ew mizgîniyê bi dil û can belav dikin, karê belavkirina mizgîniyê organîze dikin û me perwerde dikin ku em jî bibin mizgînvan û mamosteyên baş. Wekî din, ew hakim in, û ew vê mesûliyeta xwe bi dilovanî û bi bêterefî tînin cih. Gava şagirtekî Îsa Mesîh gunehekî giran dike, rîspî hewl didin ku alî wî bikin, da ku ew ji nû ve bibe dostê Yehowa. Wekî din, ew çi ji destê wan tê dikin, da ku civat paqij bimîne (1. Korîntî 5:12, 13; Galatî 6:1). Ji her tiştî zêdetir, rîspî şivan in (1. Petrûs 5:1-3). Ew li ser Kitêba Pîroz gotarên teşwîqdar pêşkêş dikin, xîret dikin ku xwişk û birayan yek bi yek nas bikin û ziyaretên şivantiyê dikin. Hin rîspî bi karên wek avakirin û xwedîkirina Salona Îbadetê yan organîzekirina komcivînan mijûl in yan di Komîteyên ji bo Îrtibata bi Nexweşxaneyan û Komên ji bo Ziyaretkirina Nexweşan de xizmet dikin. Belê, rîspî bi rastî jî pir jîr û jêhatî ne! w24.10 20 par. 9