मंडळीतून ज्यांना काढून टाकण्यात आलंय त्यांच्या बाबतीत वडील यहोवासारखी दया दाखवण्याचा प्रयत्न करतात. हे समजण्यासाठी काही उदाहरणांकडे लक्ष द्या. इस्राएली लोकांना मदत करण्याआधी, त्यांनी पश्‍चात्ताप करावा याची यहोवा वाट पाहत बसला नाही. याउलट, त्यांनी पश्‍चात्ताप करण्याआधीच यहोवाने संदेष्ट्यांना त्यांच्याकडे पाठवून पुढाकार घेतला. होशेय संदेष्ट्याची बायको अजूनही पाप करत होती. तरी, यहोवाने त्याला तिच्यासोबत समेट करायला सांगितलं. यातून यहोवाने त्याच्या लोकांना शिकवलं की तो किती दयाळू आहे. (होशे. ३:१; मला. ३:७) आज मंडळीतले वडील यहोवाच्या या गुणाचं अनुकरण करतात. आणि त्यांनाही मनापासून वाटतं की पाप करणाऱ्‍याने यहोवाकडे परत यावं. म्हणून त्या व्यक्‍तीला यहोवाकडे परत यायला कठीण जाईल अशी कोणतीही गोष्ट ते करत नाहीत. येशूने हरवलेल्या मुलाचं जे उदाहरणं दिलं त्याचाही विचार करा. वडिलांनी “धावत जाऊन [त्याच्या मुलाला] मिठी मारली आणि प्रेमाने त्याचे मुके घेतले.” (लूक १५:२०) इथे एक गोष्ट तुमच्या लक्षात आली का? मुलाने क्षमेची भीक मागावी याची वडील वाट पाहत बसले नाहीत. याउलट, कुठल्याही प्रेमळ पित्याप्रमाणे त्यांनी स्वतःहून पुढाकार घेतला. टेहळणी बुरूज२४.०८ २८ ¶७-८

आजच्या वचनातल्या शब्दांवरून कळतं की यहोवा त्याची बुद्धी फक्‍त स्वतःपुरती राखून ठेवत नाही, तर ती इतरांना उदारपणे देतो. हेही लक्षात घ्या, की यहोवा जेव्हा बुद्धी देतो तेव्हा तो “कोणालाही कमी न लेखता” किंवा “दोष न लावता” देतो. आपल्याला मार्गदर्शनाची गरज आहे हे मान्य केल्यामुळे वाटणारा कमीपणा तो आपल्याला कधीच भासू देत नाही. उलट आपण ती बुद्धी त्याच्याकडे मागावी अशी त्याची इच्छा आहे. (नीति. २:१-६) मग आपण आपल्याजवळ असलेलं ज्ञान इतरांना देऊन यहोवाचं अनुकरण करू शकतो का? (स्तो. ३२:८) नक्कीच! यासाठी यहोवाच्या लोकांकडे बऱ्‍याच संधी आहेत. उदाहरणार्थ, आपण सेवाकार्यात नवीन प्रचारकांना प्रशिक्षण देतो. मंडळीतले वडीलसुद्धा सहायक सेवकांना आणि बाप्तिस्मा घेतलेल्या भावांना मंडळीत त्यांच्या नेमणुका हाताळण्यासाठी धीराने मदत करतात. तसंच संघटनेत ज्यांना बांधकाम आणि दुरुस्तीच्या कामाचा अनुभव आहे ते कमी अनुभव असलेल्या भाऊबहिणींना बांधकाम प्रकल्पामध्ये काम करायला प्रशिक्षण देण्यासाठी मदत करतात. टेहळणी बुरूज२४.०९ २८-२९ ¶११-१२

भावांनो, वडील म्हणून पात्र ठरण्यासाठी ‘ज्याच्याकडे बोट दाखवता येणार नाही’ अशी व्यक्‍ती तुम्ही असलं पाहिजे. म्हणजे मंडळीत तुमचं चांगलं नाव असलं पाहिजे आणि तुमच्यावर कोणताही आरोप लावायचं कारण नसलं पाहिजे. (१ तीम. ३:२) तसंच, बाहेरच्या लोकांमध्येही तुमचं चांगलं नाव असलं पाहिजे. विश्‍वासात नसलेले लोक तुमच्या ख्रिस्ती विश्‍वासावर कदाचित टीका करतील, पण तुमच्या प्रामाणिकपणावर आणि वागण्या-बोलण्यावर कोणताही आरोप लावण्याचं कारण त्यांच्याकडे नसलं पाहिजे. (दानी. ६:४, ५) म्हणून स्वतःला विचारा: ‘मंडळीत आणि बाहेर माझं चांगलं नाव आहे का?’ तुम्हाला जर ‘चांगुलपणाची आवड असेल’ तर इतरांमधले चांगले गुण तुम्हाला दिसतील आणि त्यासाठी तुम्ही त्यांची प्रशंसा कराल. (तीत १:८) तसंच, तुम्ही एक पाऊल पुढे जाऊन, इतरांसाठी चांगलं करायलाही तयार असाल. वडिलांमध्ये हा गुण असणं इतकं महत्त्वाचं का आहे? कारण मंडळीची देखभाल करण्यासाठी आणि आपल्या इतर जबाबदाऱ्‍या पार पाडण्यासाठी ते आपला मौल्यवान वेळ खर्च करत असतात. (१ पेत्र ५:१-३) त्यांना एवढी मेहनत घ्यावी लागत असली तरी इतरांची सेवा केल्यामुळे मिळणारा आनंद त्यांनी केलेल्या कोणत्याही त्यागापेक्षा जास्त असतो.—प्रे. कार्यं २०:३५. टेहळणी बुरूज२४.११ २०-२१ ¶३-५