عیسی نمونهٔ کاملی از تحمّل بی‌عدالتی‌ها برای ما به جا گذاشت.‏ او هم از طرف اعضای خانواده‌اش و هم از طرف دیگران بی‌عدالتی را تجربه کرد.‏ اعضای خانواده‌اش که به او ایمان نداشتند می‌گفتند که عقلش را از دست داده است.‏ رهبران مذهبی او را به همکاری با دیوها متهم کردند.‏ همچنین سربازان رومی او را مسخره کردند،‏ مورد ضرب و شتم قرار دادند و در نهایت او را کشتند.‏ ‎(‏مرق ۳:‏​۲۱،‏ ۲۲؛‏ ۱۴:‏۵۵؛‏ ۱۵:‏​۱۶-‏۲۰،‏ ۳۵-‏۳۷‏)‎‏ عیسی بدون این که واکنش بدی نشان دهد،‏ همهٔ این بی‌عدالتی‌ها را تحمّل کرد.‏ ما از نمونهٔ او چه درسی می‌گیریم؟‏ ‎(‏۱پِطرُس ۲:‏​۲۱-‏۲۳‏)‎‏ عیسی در رابطه با تحمّل بی‌عدالتی‌ها نمونه‌ای عالی به جا گذاشت.‏ او می‌دانست چه زمانی سکوت و چه زمانی صحبت کند.‏ ‎(‏مت ۲۶:‏​۶۲-‏۶۴‏)‎‏ او به هر دروغی که در موردش گفته شد پاسخ نداد.‏ ‎(‏مت ۱۱:‏۱۹‏)‎‏ او هرگز به مخالفانش ناسزا نگفت و تهدیدشان نکرد.‏ عیسی خویشتندار بود و «خودش را به دست خدایی سپرد که عادلانه داوری می‌کند.‏» ب۲۴/‏۱۱ ص ۴-‏۵ ¶۹-‏۱۰

تصوّر کنید که به یکی از دوستانتان هدیه‌ای باارزش می‌دهید.‏ اگر او از آن هدیه استفاده نکند و آن را در جایی بگذارد که دیگر به آن فکر نکند،‏ حتماً ناراحت می‌شوید.‏ از طرف دیگر اگر او از آن هدیه استفاده کند و قدردانی‌اش را نشان دهد،‏ خوشحال می‌شوید.‏ به طور مشابه،‏ یَهُوَه هدیه‌ای به ما داده است.‏ او جان پسرش را در راه ما فدا کرده است.‏ مطمئناً اگر ما قدردانی‌مان را بابت این هدیهٔ باارزش و محبتی که او از طریق آن به ما نشان داده است ابراز کنیم،‏ یَهُوَه خوشحال می‌شود.‏ ‎(‏یو ۳:‏۱۶؛‏ روم ۵:‏​۷،‏ ۸‏)‎‏ ممکن است با گذشت زمان،‏ دیگر مثل سابق برای بهای رهایی ارزش قائل نباشیم.‏ اگر قدردانی‌مان را نسبت به هدیهٔ باارزش یَهُوَه از دست بدهیم،‏ مثل این است که آن هدیه،‏ دیگر در جلوی دیدمان نیست و فراموشش کرده‌ایم.‏ ما باید مرتباً به کاری که یَهُوَه و عیسی برایمان کرده‌اند،‏ فکر کنیم.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۶ ¶۱-‏۲

برادری که به عنوان پیر جماعت منصوب می‌شود «نباید تازه ایمان آورده باشد.‏» با این که لازم نیست سال‌های زیادی از تعمید یک برادر گذشته باشد،‏ او برای رسیدن به بلوغ مسیحی به زمان نیاز دارد.‏ شخص قبل از این که پیر جماعت شود باید مثل عیسی فروتن باشد و صبورانه منتظر بماند تا یَهُوَه مسئولیت‌های بیشتری به او بدهد.‏ ‎(‏مت ۲۰:‏۲۳؛‏ فیلیپ ۲:‏​۵-‏۸‏)‎‏ با عمل کردن طبق معیارهای یَهُوَه و دنبال کردن دستورالعمل‌های سازمانش،‏ ‹وفاداری› شخص ثابت می‌شود.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که سرپرستان باید ‹صلاحیت تعلیم دادن را داشته باشند.‏› آیا منظور این است که شخص باید یک سخنران عالی باشد؟‏ نه.‏ با این که بسیاری از پیران باتجربه بهترین سخنران نیستند،‏ در خدمت موعظه مؤثرند و شبانان خوبی هستند.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۴-‏۱۵