18. (a) Hoe het die Jode die wet oor liefde vir jou naaste gewysig, maar wat was Jesus se antwoord daarop? (b) Hoe het Jesus ’n sekere wetgeleerde geantwoord wat die toepassing van “naaste” wou beperk?

¹⁸ In die sesde en laaste voorbeeld het Jesus duidelik getoon hoe die Mosaïese Wet deur rabbynse oorlewering verwater is: “Julle het gehoor dat daar gesê is: Jy moet jou naaste liefhê en jou vyand moet jy haat. Maar Ek sê vir julle: Julle moet jul vyande liefhê; . . . en bid vir die wat julle beledig en julle vervolg” (Mattheüs 5:43, 44). Die geskrewe Mosaïese Wet stel geen beperkinge op liefde nie: “Jy moet jou naaste liefhê soos jouself” (Levitikus 19:18). Dit was die Fariseërs wat teen hierdie gebod beswaar gemaak het, en om dit te ontduik het hulle die term “naaste” tot diegene beperk wat die oorleweringe gehou het. Daarom het ’n sekere wetgeleerde, toe hy later deur Jesus herinner is aan die gebod om ‘jou naaste lief te hê soos jouself’, geredekawel: “En wie is my naaste?” Jesus het dit beantwoord met die gelykenis van die barmhartige Samaritaan—wees ’n naaste vir die persoon wat jou nodig het.—Lukas 10:25-37.

20. Hoe het Jesus die Mosaïese Wet nie tersyde gestel nie, maar eerder die trefkrag daarvan uitgebrei en versterk en dit op ’n selfs hoër vlak geplaas?

²⁰ Toe Jesus dus na dele van die Wet verwys en bygevoeg het: “Maar Ek sê vir julle”, het hy die Mosaïese Wet nie tersyde gestel en dit met iets anders vervang nie. Nee, maar hy het die krag daarvan versterk en uitgebrei deur die gees daaragter te toon. ’n Hoër wet van broederskap veroordeel voortgesette kwaadwilligheid as moord. ’n Hoër wet van reinheid veroordeel voortgesette wellustige gedagtes as egbreuk. ’n Hoër wet oor die huwelik verwerp egskeiding op grond van beuselagtighede as ’n weg wat tot owerspelige hertroues lei. ’n Hoër wet van waarheid toon dat herhalende eedswerings onnodig is. ’n Hoër wet van sagmoedigheid verwerp vergelding. ’n Hoër wet van liefde vereis ’n godvrugtige liefde wat geen perke ken nie.