God is nie partydig nie

“God [is] nie partydig . . . nie, maar in elke nasie is die mens wat hom vrees en regverdigheid werk, aanvaarbaar vir hom.”—HANDELINGE 10:34, 35, NW.

1. Watter belangrike stelling het Paulus in eertydse Athene oor rasse gemaak?

“GOD wat die wêreld gemaak het en alles wat daarin is, Hy wat Here van hemel en aarde is, woon nie in tempels met hande gemaak nie. . . . Hy het uit een bloed al die nasies van die mensdom gemaak om oor die hele aarde te woon” (Handelinge 17:24-26). Wie het daardie woorde gespreek? Die Christenapostel Paulus, gedurende sy beroemde toespraak op Marsheuwel, of die Areopagus, in Athene, Griekeland.

2. Wat help om die lewe kleurryk en interessant te maak, en wat het ’n Japannese besoeker aan Suid-Afrika beïndruk?

² Paulus se stelling laat ons heel moontlik dink aan die wonderlike verskeidenheid wat in die skepping bestaan. Jehovah God het soveel soorte mense, diere, insekte en plante geskape. Hoe vervelig sou die lewe tog gewees het as hulle almal eenders was! Hulle verskeidenheid help om die lewe kleurryk en interessant te maak. ’n Besoeker van Japan wat ’n byeenkoms van Jehovah se Getuies in Suid-Afrika bygewoon het, was byvoorbeeld beïndruk deur die verskeidenheid rasse en kleure wat hy daar gesien het. Hy het gemeld dat dit heel anders in Japan is, waar die oorgrote meerderheid dieselfde raseienskappe het.

3. Hoe beskou party ’n ander velkleur, en waartoe gee dit aanleiding?

³ Maar kleurverskil tussen die rasse laat dikwels ernstige probleme ontstaan. Talle beskou diegene met ’n ander velkleur as minderwaardig. Dit gee aanleiding tot vyandigheid, selfs haat en die plaag van rassevooroordeel. Was dit ons Skepper se bedoeling? Is party rasse in sy oë meerderwaardig? Is Jehovah partydig?

Ons Skepper—Is hy partydig?

4-6. (a) Wat het koning Josafat oor partydigheid gesê? (b) Hoe het Moses sowel as Paulus Josafat se stelling bevestig? (c) Watter vrae kan party opper?

⁴ Ons kan ’n idee vorm van ons Skepper se beskouing van die hele mensdom deur terug te gaan in die geskiedenis. Koning Josafat, wat van 936 tot 911 v.G.J. oor Juda geregeer het, het talle verbeteringe aangebring en gereël dat die regstelsel wat op die goddelike wet gegrond was behoorlik funksioneer. Hy het die regters hierdie uitstekende raad gegee: “Kyk wat julle doen, want julle spreek nie reg vir die mens nie, maar vir die HERE . . . handel nougeset, want by die HERE onse God is geen onreg of partydigheid . . . nie.”—2 Kronieke 19:6, 7.

⁵ Honderde jare vantevore het die profeet Moses vir die stamme van Israel gesê: ‘Die HERE jou God is vir niemand partydig nie’ (Deuteronomium 10:17, NAV). En in sy brief aan die Romeine het Paulus gemaan: “Lyding en benoudheid bring Hy oor die lewe van elke mens wat kwaad doen, in die eerste plek oor dié van die Jood, maar ook oor dié van die nie-Jood . . . God trek immers niemand voor nie.”—Romeine 2:9-11, NAV.

⁶ Maar party vra dalk: Wat van die Israeliete? Was hulle nie God se uitverkore volk nie? Het hy hulle nie voorgetrek nie? Het Moses nie vir die hele Israel gesê: “Jou het die HERE jou God uitverkies om uit al die volke wat op die aarde is, sy eiendomsvolk te wees” nie?’—Deuteronomium 7:6.

7. (a) Waartoe het die Jode se verwerping van die Messias gelei? (b) Wie kan vandag wonderlike seëninge van God geniet, en hoe?

⁷ Nee, God was nie partydig toe hy die Israeliete vir ’n spesiale doel gebruik het nie. Toe Jehovah ’n volk gekies het deur wie hy die Messias kon voortbring, het hy die nakomelinge van die getroue Hebreeuse aartsvaders gekies. Maar toe die Jode die Messias, Jesus Christus, verwerp en hom om die lewe gebring het, het hulle God se guns verloor. Maar vandag kan diegene van enige ras of nasie wat geloof in Jesus beoefen wonderlike seëninge geniet en die vooruitsig op die ewige lewe hê (Johannes 3:16; 17:3). Dit bewys beslis dat God geensins partydig is nie. Daarbenewens het Jehovah die Israeliete beveel om ‘die vreemdeling lief te hê’ en ‘hom nie te verdruk nie’, ongeag sy ras of nasionaliteit (Deuteronomium 10:19; Levitikus 19:33, 34). Ons liefdevolle hemelse Vader is waarlik nie partydig nie.

8. (a) Wat bewys dat Jehovah Israel nie voorgetrek het nie? (b) Hoe het Jehovah Israel gebruik?

⁸ Die Israeliete het weliswaar spesiale voorregte geniet. Maar hulle het ook ’n groot verantwoordelikheid gehad. Hulle was verplig om Jehovah se wette te hou, en diegene wat versuim het om dit te gehoorsaam, is vervloek (Deuteronomium 27:26). Trouens, die Israeliete moes herhaaldelik gestraf word omdat hulle God se Wet verbreek het. Jehovah het hulle derhalwe nie voorgetrek nie. Hy het hulle eerder gebruik om profetiese patrone te vorm en waarskuwende voorbeelde te voorsien. Dit was gepas deur Israel dat God die Verlosser, Jesus Christus, tot seën van die hele mensdom voortgebring het.—Galasiërs 3:14; vergelyk Genesis 22:15-18.

Was Jesus partydig?

9. (a) Hoe is Jehovah en Jesus eenders? (b) Watter vrae ontstaan oor Jesus?

⁹ Kon Jesus partydig wees, aangesien Jehovah glad nie partydig is nie? Wel, dink hieraan: Jesus het eenkeer gesê: “Ek [soek] nie my wil . . . nie, maar die wil van die Vader wat My gestuur het” (Johannes 5:30). Daar bestaan volmaakte eendrag tussen Jehovah en sy geliefde Seun, en Jesus doen sy Vader se wil in elke aspek. Trouens, hulle beskouing en voorneme is so eenders dat Jesus kon sê: “Hy wat My gesien het, het die Vader gesien” (Johannes 14:9). Jesus het meer as 33 jaar lank persoonlik ondervind hoe dit is om as ’n mens op die aarde te lewe, en die Bybel toon hoe hy ander mense behandel het. Wat was sy gesindheid teenoor ander rasse? Was hy bevooroordeeld of partydig? Was Jesus ’n rassis?

10. (a) Hoe het Jesus op ’n Feniciese vrou se versoek om hulp geantwoord? (b) Het Jesus vooroordeel getoon deur van nie-Jode as “hondjies” te praat? (c) Hoe het die vrou die beswaar te bowe gekom, en met watter gevolg?

¹⁰ Jesus het die grootste deel van sy aardse lewe met Joodse mense deurgebring. Maar eendag het ’n Feniciese vrou, ’n nie-Jood, hom genader en hom gesmeek om haar dogter te genees. In antwoord het Jesus gesê: “Ek is net gestuur na die verlore skape van die huis van Israel.” Die vrou het nietemin gepleit: “Here, help my!” Toe het hy voorts gesê: “Dit is nie mooi om die brood van die kinders te neem en dit vir die hondjies te gooi nie.” Vir die Jode was honde onrein diere. Het Jesus dus vooroordeel getoon deur van nie-Jode as “hondjies” te praat? Nee, want hy het pas gepraat van sy spesiale opdrag van God om na ‘die verlore skape van Israel’ om te sien. Jesus het boonop die vergelyking versag deur nie-Jode met “hondjies”, en nie wilde honde nie, te vergelyk. Wat hy gesê het, het natuurlik die vrou op die proef gestel. Nederig, dog vasbeslote om hierdie beswaar te bowe te kom, het sy taktvol geantwoord: “Ja, Here, maar die hondjies eet darem van die krummels wat van die tafel van hulle base afval.” Die vrou se geloof het Jesus beïndruk en hy het haar dogter onmiddellik genees.—Mattheüs 15:22-28.

11. Hoe het Jode en Samaritane mekaar beskou, soos toegelig word deur ’n voorval waarby Jesus betrokke was?

¹¹ Beskou ook Jesus se ontmoetings met sekere Samaritane. Bittere vyandigheid het tussen Jode en Samaritane bestaan. By een geleentheid het Jesus boodskappers gestuur om vir hom in ’n sekere Samaritaanse dorp voorbereidings te tref. Maar daardie Samaritane “het Hom nie ontvang nie, omdat Hy na Jerusalem op reis was”. Dit het Jakobus en Johannes so ontstel dat hulle vuur uit die hemel wou afroep en hulle wou vernietig. Maar Jesus het die twee dissipels bestraf, en hulle almal het na ’n ander dorp gegaan.—Lukas 9:51-56.

12. Waarom was ’n sekere Samaritaanse vrou verbaas oor Jesus se versoek?

¹² Was Jesus, soos die ander Jode, die Samaritane vyandig gesind? Wel, let op wat by ’n ander geleentheid plaasgevind het. Jesus en sy dissipels was op pad van Judea na Galilea en moes deur Samaria reis. Moeg van die reis het Jesus langs die fontein van Jakob gaan sit om te rus terwyl sy dissipels na die stad Sigar gegaan het om voedsel te koop. Intussen het ’n Samaritaanse vrou water kom skep. Jesus self het by ’n ander geleentheid die Samaritane as “van ’n ander ras” geklassifiseer (Lukas 17:16-18, The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures). Maar hy het vir haar gesê: “Gee vir My water om te drink.” Aangesien Jode geen omgang met Samaritane gehad het nie, het die verbaasde vrou gesê: “Hoe is dit dat U wat ’n Jood is, van my vra om te drink terwyl ek ’n Samaritaanse vrou is?”—Johannes 4:1-9.

13. (a) Hoe het Jesus op die Samaritaanse vrou se beswaar geantwoord, en wat was haar reaksie? (b) Wat was die uiteinde?

¹³ Maar Jesus het die vrou se beswaar geignoreer. Hy het eerder die geleentheid benut om vir haar te getuig, en selfs erken dat hy die Messias is! (Johannes 4:10-26). Die verstomde vrou het haar waterkruik by die fontein gelaat, teruggehardloop na die stad en die ander vertel wat gebeur het. Hoewel sy ’n onsedelike lewe gelei het, het sy haar belangstelling in geestelike sake getoon deur te sê: “Is Hy nie miskien die Christus nie?” Wat was die uiteinde? Baie van die plaaslike mense het geloof in Jesus gestel op grond van die goeie getuienis wat die vrou gelewer het (Johannes 4:27-42). Dit is interessant dat Kongregasionalistiese teoloog Thomas O. Figart die volgende kommentaar in sy boek A Biblical Perspective on the Race Problem gelewer het: “As ons Here dit belangrik genoeg geag het om ’n foutiewe rassetradisie deur ’n welwillende gebaar ter syde te stel, dan moet ons oppas dat ons nie in die hedendaagse rivier van rassisme verswelg word nie.”

14. Hoe het Jehovah se onpartydigheid gedurende die bediening van Filippus die evangelis geblyk?

¹⁴ Jehovah God se onpartydigheid het mense van verskillende rasse in staat gestel om Joodse bekeerlinge te word. Dink ook aan wat 19 eeue gelede op die woestynpad tussen Jerusalem en Gasa plaasgevind het. ’n Swartman in die diens van Ethiopië se koningin het in sy wa gery terwyl hy die profesie van Jesaja gelees het. Hierdie beampte was ’n besnede bekeerling, want hy het ‘na Jerusalem gekom om te aanbid’. Jehovah se engel het aan die Joodse evangelis Filippus verskyn en vir hom gesê: “Gaan daarheen en bly by daardie wa.” Het Filippus gesê: “Ag, nee! Hy behoort tot ’n ander ras”? Glad nie! Filippus het met graagte die Ethiopiër se uitnodiging aangeneem om in die wa te klim, by hom te gaan sit en Jesaja se profesie oor Jesus Christus te verduidelik! Toe hulle by water kom, het die Ethiopiër gevra: “Wat verhinder my om gedoop te word?” Aangesien niks dit verhinder het nie, het Filippus die Ethiopiër met genoeë gedoop, en Jehovah het daardie gelukkige man as ’n gesalfde volgeling van Sy onpartydige Seun, Jesus Christus, aanvaar (Handelinge 8:26-39). Maar daar was weldra verdere bewys van goddelike onpartydigheid.

’n Groot verandering

15. Watter verandering het na Jesus se dood plaasgevind, en hoe verduidelik Paulus dit?

¹⁵ Die dood van Christus het nie wêreldse rassevooroordeel uit die weg geruim nie. Maar deur middel van daardie offerdood het God wel die verhouding van Jesus se Joodse dissipels tot sy nie-Joodse volgelinge verander. Die apostel Paulus het hierop gewys toe hy aan nie-Joodse Christene in Efese geskryf en gesê het: “Onthou dat julle vroeër . . . heidene in die vlees was . . . dat julle in dié tyd sonder Christus was, vervreemd van die burgerskap van Israel en vreemdelinge ten aansien van die verbonde van die belofte, sonder hoop en sonder God in die wêreld. Maar nou in Christus Jesus het julle wat vroeër ver was, naby gekom deur die bloed van Christus. Want Hy is ons vrede, Hy wat albei een gemaak en die middelmuur van skeiding afgebreek het.” Daardie “middelmuur”, of simbool van skeiding, was die Wetsverbondsreëling wat as ’n skeidsmuur tussen Jode en nie-Jode gedien het. Dit is op grond van Christus se dood afgeskaf sodat Jode sowel as nie-Jode deur hom “die toegang deur een Gees tot die Vader” kon hê.—Efesiërs 2:11-18.

16. (a) Waarom is Petrus die sleutels van die Koninkryk gegee? (b) Hoeveel sleutels was daar, en wat het hulle gebruik tot gevolg gehad?

¹⁶ Daarbenewens is “die sleutels van die koninkryk van die hemele” aan die apostel Petrus gegee sodat mense van enige ras van God se voornemens kon leer, uit heilige gees “weer gebore” kon word en geestelike erfgename saam met Christus kon word (Mattheüs 16:19; Johannes 3:1-8). Petrus het drie simboliese sleutels gebruik. Die eerste was vir Jode, die tweede vir Samaritane en die derde vir nie-Jode (Handelinge 2:14-42; 8:14-17; 10:24-28, 42-48). Die onpartydige God, Jehovah, het derhalwe vir uitverkorenes uit alle rasse die voorreg oopgestel om Jesus se geestelike broers en mede-erfgename van die Koninkryk te wees.—Romeine 8:16, 17; 1 Petrus 2:9, 10.

17. (a) Watter buitengewone gesig het Petrus ontvang, en waarom? (b) Na wie se huis het sekere manne Petrus geneem, en wie het daar vir hom gewag? (c) Waaraan het Petrus daardie nie-Jode herinner, maar wat het God hom duidelik geleer?

¹⁷ Petrus het ’n buitengewone gesig van onrein diere ontvang om hom voor te berei om die derde sleutel—vir die nie-Jode—te gebruik en hy is meegedeel: “Staan op, Petrus, slag en eet!” Die les was: “Wat God rein gemaak het, mag jy nie onheilig ag nie” (Handelinge 10:9-16). Petrus het in groot onsekerheid verkeer oor die betekenis van die gesig. Maar drie manne het weldra opgedaag om hom na die huis van Cornelius, ’n Romeinse leërowerste wat in Cesarea gestasioneer was, te neem. Aangesien daardie stad die vernaamste hoofkwartier van Romeinse leërs in Judea was, was dit die natuurlike plek vir Cornelius om te woon. Cornelius, sowel as sy familielede en intieme vriende, het vir Petrus in daardie uiters nie-Joodse omgewing gewag. Die apostel het hulle daaraan herinner: “Julle weet dat dit ongeoorloof is vir ’n Joodse man om met iemand van ’n ander volk omgang te hê of hom te besoek; maar God het my getoon dat ek geen mens onheilig of onrein mag noem nie. Daarom het ek, toe ek gehaal is, gekom sonder om teë te spreek.”—Handelinge 10:17-29.

18. (a) Watter belangrike aankondiging het Petrus aan Cornelius en sy gaste gemaak? (b) Watter dramatiese gebeurtenis het plaasgevind terwyl Petrus oor Jesus getuig het? (c) Watter stap is toe ten opsigte van daardie gelowige nie-Jode gedoen?

¹⁸ Na Cornelius God se leiding van sake verduidelik het, het Petrus gesê: “Ek bemerk seer seker dat God nie partydig is nie, maar in elke nasie is die mens wat hom vrees en regverdigheid werk, aanvaarbaar vir hom” (Handelinge 10:30-35, NW). Toe het iets dramaties gebeur terwyl die apostel besig was om ’n getuienis oor Jesus Christus te lewer! “En toe Petrus nog besig was om hierdie woorde te spreek, het die Heilige Gees op almal geval wat die woord gehoor het.” Petrus se Joodse metgeselle “was verbaas dat die gawe van die Heilige Gees ook op die heidene uitgestort is. Want hulle het gehoor hoe hulle in tale spreek en God groot maak.” Petrus het geantwoord: “Niemand kan tog die water weer, dat hierdie mense, wat net soos ons die Heilige Gees ontvang het, nie gedoop word nie?” Wie kon beswaar maak, aangesien die heilige gees van die onpartydige God van die hemele oor hierdie gelowige nie-Jode uitgestort is? Petrus het derhalwe beveel dat hulle “in die Naam van die Here” Jesus Christus gedoop word.—Handelinge 10:36-48.

“Uit alle nasies”

19. Waarom neem rassevyandigheid toe, en in watter mate?

¹⁹ Ons bevind ons nou in “die laaste dae”, en “swaar tye” is ’n lewensfeit. Mense is onder meer liefhebbers van hulleself, grootpraters, trotsaards, sonder natuurlike liefde, onversoenlik, sonder selfbeheersing, wreed, roekeloos en verwaand (2 Timotheüs 3:1-5). In so ’n maatskaplike klimaat is dit nie verbasend dat rassevyandigheid en -konflik wêreldwyd toeneem nie. In talle lande verag mense van verskillende rasse of kleure mekaar of haat hulle mekaar selfs. Dit het tot gevegte en selfs afgryslike wreedhede in sommige lande gelei. Selfs in sogenaamd verligte gemeenskappe sukkel baie mense om rassevooroordeel te bowe te kom. En dit lyk of hierdie “siekte” selfs na gebiede versprei waar ’n mens dit die minste sou verwag, soos eilande waar daar voorheen feitlik idilliese vreedsaamheid geheers het.

20. (a) Watter geïnspireerde gesig het Johannes gesien? (b) In watter mate word hierdie profetiese gesig vervul? (c) Watter probleem moet party nog ten volle te bowe kom, en waar moet hulle ’n oplossing soek?

²⁰ Ondanks die gebrek aan rasseharmonie in verskeie wêrelddele het die onpartydige God, Jehovah, egter voorspel dat opregte mense van alle rasse en nasies in merkwaardige internasionale eenheid saamgebring sou word. Deur goddelike inspirasie het die apostel Johannes “’n groot menigte wat niemand kon tel nie, uit alle nasies en stamme en volke en tale [gesien]; hulle het gestaan voor die troon en voor die Lam” en het Jehovah geloof (Openbaring 7:9). Hierdie profesie ondergaan reeds vervulling. In 210 lande geniet meer as 3 300 000 getuies van Jehovah uit alle nasies en rasse vandag eenheid en rasseharmonie. Maar hulle is steeds onvolmaak. Selfs party van hulle sukkel om rassevooroordeel ten volle te bowe te kom, hoewel hulle miskien nie hiervan bewus is nie. Hoe kan hierdie probleem te bowe gekom word? Ons sal die saak in die volgende artikel bespreek, wat op nuttige raad uit die geïnspireerde Woord van die onpartydige God, Jehovah, gebaseer is.

Dien Jehovah eensgesind

“Dan sal ek die volke tot ’n suiwer taal wend, sodat hulle almal die naam van Jehovah kan aanroep, om hom eenparig te dien.”—SEFANJA 3:9, American Standard Version.

1, 2. (a) Die vervulling van watter profesie bring Jehovah nou tot stand? (b) Watter vrae laat hierdie profesie ontstaan?

JEHOVAH GOD doen vandag iets wat mense op hulle eie nooit sal kan doen nie. Sowat 3 000 tale word in hierdie verdeelde wêreld gepraat, maar God bring nou die vervulling van hierdie profesie tot stand: “Ek [sal] die volke ’n suiwer taal laat spreek sodat hulle almal die naam van Jehovah kan aanroep, ten einde hom skouer aan skouer te dien.”—Sefanja 3:9, NW.

² Wat is hierdie “suiwer taal”? Wie spreek dit? En wat beteken dit om ‘God skouer aan skouer te dien’?

Hulle spreek die “suiwer taal”

3. Wat is die “suiwer taal”, en waarom is diegene wat dit praat nie verdeeld nie?

³ Op Pinksterdag 33 G.J. is God se heilige gees op Jesus Christus se dissipels uitgestort en dit het hulle in staat gestel om in tale te spreek wat hulle nie geleer het nie. Dit het hulle die geleentheid gebied om mense van baie tale van “die groot dade van God” te vertel. So het Jehovah mense van alle etniese agtergronde in eenheid begin bring (Handelinge 2:1-21, 37-42). Toe gelowige nie-Jode later Jesus se volgelinge geword het, was God se knegte inderdaad ’n veeltalige, veelrassige volk. Hulle is egter nog nooit deur wêreldse grense verdeel nie, want hulle almal praat die “suiwer taal”. Dit is die gemeenskaplike taal van Skriftuurlike waarheid wat in Sefanja 3:9 voorspel is (Efesiërs 4:25). Diegene wat die “suiwer taal” praat, is nie verdeeld nie, maar “eenstemmig”, aangesien hulle “verenig [is] in dieselfde gesindheid en in dieselfde mening”.—1 Korinthiërs 1:10.

4. Hoe het Sefanja 3:9 op veeltalige en veelrassige samewerking gewys, en waar word dit vandag aangetref?

⁴ Die “suiwer taal” sou mense van alle nasies en rasse in staat stel om Jehovah “skouer aan skouer”, letterlik ‘met een skouer’, te dien. Hulle sou God “eenparig” (The New English Bible), “soos een man” (NAV) of “met ’n eenparige skouer” (AB) dien. ’n Ander vertaling lui: “Dan sal ek die lippe van al die volke reinig, sodat hulle almal Jehovah se naam kan aanroep en in sy diens kan saamwerk” (Byington). Sulke veeltalige en veelrassige samewerking in God se diens word slegs onder Jehovah se Getuies aangetref.

5. Hoe kan Jehovah se Getuies enige mensetaal benut?

⁵ Aangesien al Jehovah se Getuies die “suiwer taal” van Skriftuurlike waarheid praat, kan hulle enige mensetaal op die mees verhewe wyse benut—om God te loof en die goeie nuus van die Koninkryk te verkondig (Markus 13:10; Titus 2:7, 8; Hebreërs 13:15). Hoe wonderlik tog dat die “suiwer taal” mense van alle etniese groepe aldus in staat stel om Jehovah eensgesind te dien!

6. Hoe beskou Jehovah mense, maar wat sal nuttig wees as daar ’n mate van partydigheid in die hart van ’n sekere Christen is?

⁶ Toe Petrus vir Cornelius en ander nie-Jode getuig het, het hy gesê: “Ek bemerk seer seker dat God nie partydig is nie, maar in elke nasie is die mens wat hom vrees en regverdigheid werk, aanvaarbaar vir hom” (Handelinge 10:34, 35, NW). Volgens ander vertalings is Jehovah ‘geen aannemer van die persoon nie’, ‘maak hy nie onderskeid nie’ en ‘behandel hy almal werklik eenders’ (AB; NAV; Die Lewende Bybel). As Jehovah se knegte moet ons mense van alle etniese groepe net soos hy beskou. Maar gestel daar is nog ’n mate van partydigheid in die hart van ’n sekere Christen. Wat dan? Dan sal dit nuttig wees om te let op hoe ons onpartydige God met sy knegte van elke nasie, stam, volk en taal handel.—Kyk ook Ontwaak! van 8 Maart 1985, bladsye 3-11.

Hulle is begeerlik

7. In watter opsig verskil een Christen nie van ’n ander van enige nasie of ras met betrekking tot ’n verhouding met God nie?

⁷ As jy ’n gedoopte getuie van Jehovah is, het jy waarskynlik ook eens op ’n tyd ‘gesug en gesteun oor die gruwels’ wat in hierdie goddelose stelsel plaasvind (Esegiël 9:4). Jy was ‘dood deur jou sondes’, maar God het jou genadiglik deur Jesus Christus na hom toe getrek (Efesiërs 2:1-5; Johannes 6:44). In hierdie opsigte het jy nie verskil van ander wat nou jou medegelowiges is nie. Hulle was ook ontsteld oor goddeloosheid, was ‘dood deur hulle sondes’ en het God se genade deur Jesus Christus ontvang. En ongeag ons ras of nasionaliteit, dit is slegs deur geloof dat enigeen van ons nou ’n posisie voor Jehovah God as sy getuies het.—Romeine 11:20.

8. Hoe word Haggai 2:7 nou vervul?

⁸ Die profetiese woorde van Haggai 2:7 help ons om te sien hoe ons ons medegelowiges van verskillende nasionaliteite behoort te beskou. Jehovah het daar gesê: “Ek sal ook al die nasies laat bewe, sodat die skatte [“begeerlike dinge”, NW] van al die nasies sal toevloei; en Ek sal hierdie huis met heerlikheid vervul.” Hierdie voorspelde verheffing van suiwer godsdiens vind by God se ware tempel, die ryk van sy aanbidding, plaas (Johannes 4:23, 24). Wat is “die begeerlike dinge van al die nasies”? Dit is die duisende liefhebbers van geregtigheid wat gunstig op die Koninkrykspredikingswerk reageer. Hulle stroom uit alle nasies en rasse na ‘die berg van die huis van Jehovah’ en word sy gedoopte getuies en lede van die internasionale “groot menigte” (Jesaja 2:2-4; Openbaring 7:9). Diegene wat Jehovah as lede van sy aardse organisasie loof, is rein, sedelike, godvrugtige persone—inderdaad uiters begeerlik. Elke ware Christen sal dan gewis broederliefde wil toon aan al hierdie begeerlike persone wat vir ons gemeenskaplike Vader in die hemele aanvaarbaar is.

Hulle persoonlikheid is nuut

9. Al het ons in die verlede nie ’n hoë dunk van buitelanders gehad nie, waarom moet ons, noudat ons Christene is, ’n ander beskouing huldig?

⁹ Ons geestelike broers en susters rondom die aarde is ook begeerlik omdat hulle ag geslaan het op die raad om ‘die ou persoonlikheid met sy gebruike af te lê en hulle met die nuwe persoonlikheid te beklee’. “Deur middel van noukeurige kennis word [dit] vernuwe na die beeld van Hom wat dit geskep het, waar daar nòg Griek nòg Jood is, besnydenis nòg onbesnydenheid, buitelander, Skith, slaaf, vryman, maar Christus is alles en in almal” (Kolossense 3:9-11, NW). As iemand voorheen nie ’n hoë dunk gehad het van ’n Jood, ’n Griek of ander wat vir hom vreemd is nie, behoort dit anders te wees noudat hy ’n Christen is. Diegene wat “die nuwe persoonlikheid” het, kweek en openbaar die vrugte van God se heilige gees—liefde, blydskap, vrede, lankmoedigheid, vriendelikheid, goedheid, getrouheid, sagmoedigheid en selfbeheersing—ongeag hulle ras, nasionaliteit of kultuur (Galasiërs 5:22). Dit maak hulle bemind by mede-aanbidders van Jehovah.

10. Hoe kan Titus 1:5-12 ons help as ons in die versoeking kom om ongunstige veralgemenings oor medegelowiges van enige ras of nasie te uiter?

¹⁰ Anders as Jehovah se knegte maak party wêreldse mense neerhalende aanmerkings oor mense van ander etniese agtergronde. ’n Kretensiese profeet het dan glad eenkeer van sy eie volk gesê: “Kretensers is altyd leuenaars, skadelike wilde diere, werklose vrate”! Die apostel Paulus het aan daardie woorde gedink toe dit nodig geword het om valse leraars onder Christene op die eiland Kreta die swye op te lê. Maar Paulus het beslis nie gesê: Àlle Kretensiese Christene lieg en is skadelik, lui en vraatsugtig’ nie (Titus 1:5-12, NW). Nee, want Christene praat nie neerhalend van ander nie. Daarbenewens het die meeste van daardie Kretensiese Christene hulle met “die nuwe persoonlikheid” beklee, en party was geestelik bekwaam om as ouere manne aangestel te word. Dit is stof tot ernstige nadenke as ons ooit in die versoeking kom om ongunstige veralgemenings oor ons geestelike broers en susters van ’n spesifieke ras of nasionaliteit te uiter.

Ag ander hoër

11. Wat kan ’n Christen doen as daar partydigheid van enige aard in sy hart is?

¹¹ As ’n Christen andersyds voorkeur vir een ras of nasionaliteit toon, sal hy dit waarskynlik deur woorde of dade verraai. Dit sal weer gekwetste gevoelens veroorsaak, veral in ’n gemeente wat uit mense van verskillende etniese agtergronde bestaan. Geen Christen sou sekerlik die eenheid van God se volk so wou ondermyn nie (Psalm 133:1-3). As daar dus enige partydigheid in ’n Christen se hart is, kan hy gerus bid: “Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes; en kyk of daar by my ’n weg is van smart, en lei my op die ewige weg!”—Psalm 139:23, 24.

12. Waarom moet ons nie oor onsself of oor ander van ons etniese agtergrond spog nie?

¹² Dit is goed om die realistiese beskouing te huldig dat ons almal onvolmaakte mense is wat hoegenaamd geen posisie voor God kon hê as dit nie vir Jesus Christus se offer was nie (1 Johannes 1:8–2:2). Wat maak ons dan anders as ander? Waarom sou ons dan oor onsself of oor ander van ons etniese agtergrond spog, aangesien ons niks het wat ons nie ontvang het nie?—Vergelyk 1 Korinthiërs 4:6, 7.

13. Hoe kan ons tot die eenheid van die gemeente hydra, en wat kan ons uit Filippense 2:1-11 leer?

¹³ Ons kan tot die eenheid van die gemeente bydra as ons die goeie eienskappe van ander erken en waardering daarvoor toon. Die Joodse apostel Paulus het ons almal stof tot nadenke gegee toe hy vir die nie-Joodse Filippense gesê het: “Maak dan my blydskap volkome deur eensgesind te wees en dieselfde liefde te hê, een van siel, een van sin. Moenie iets doen uit selfsug of uit ydele eer nie, maar in nederigheid moet die een die ander hoër ag as homself.” Jesus Christus het vir ons die voorbeeld gestel in die regte gesindheid wat ons teenoor ander mense van enige ras of nasionaliteit moet openbaar. Hoewel hy ’n magtige geesskepsel was, het hy “aan die mense gelyk geword” en homself vir sondige mense van elke ras en nasie tot die dood aan ’n folterpaal verneder (Filippense 2:1-11, vgl. NW). Moet ons, as Jesus se volgelinge, dan nie liefdevol, nederig en medelydend wees en erken dat ander hoër as ons is nie?

Luister en neem waar

14. Wat kan ons help om ander hoër as onsself te ag?

¹⁴ Dit kan ons dalk help om ander hoër as onsself te ag as ons werklik luister wanneer hulle praat en hulle gedrag noukeurig waarneem. Ons sal moontlik eerlik teenoor onsself moet erken dat ’n mede- ouere man—miskien van ’n ander ras—op bekwamer wyse as ons doeltreffende raad in die Teokratiese Bedieningskool gee. Ons besef moontlik dat dit sy geestelikheid en nie noodwendig sy uitspraak of spreekwyse is nie wat hom in staat stel om medegelowiges met welslae te help om bekwame Koninkryksverkondigers te word. En dit is duidelik dat Jehovah sy pogings seën.

15. Wat kan ons opmerk wanneer ons na die stellings van mede-aanbidders luister?

¹⁵ Wanneer ons met ons broers en susters gesels of na hulle kommentare by vergaderinge luister, bemerk ons dalk dat party van hulle ’n beter begrip van sekere Skriftuurlike waarhede het as ons. Hulle broederliefde lyk miskien sterker, hulle het blykbaar meer geloof of hulle gee blyk van groter vertroue in Jehovah. Hetsy hulle dus van ons etniese agtergrond is of nie, hulle spoor ons tot liefde en goeie werke aan, help om ons geloof te versterk en beweeg ons om in groter mate op ons hemelse Vader te vertrou (Spreuke 3:5, 6; Hebreërs 10:24, 25, 39). Dit is duidelik dat Jehovah tot hulle genader het, en ons moet ook.—Vergelyk Jakobus 4:8.

Geseën en onderskraag

16, 17. Lig die feit toe dat Jehovah nie partydig is in die seëninge wat hy oor sy knegte van enige nasionaliteit of ras uitstort nie.

¹⁶ Jehovah is nie partydig in die seëninge wat hy oor sy knegte van enige nasionaliteit of ras uitstort nie. Beskou byvoorbeeld die land Brasilië. Dit was nie van buitelandse sendelinge nie, maar uit die mond van agt Brasiliaanse matrose, wat mense in Brasilië aanvanklik die Koninkryksboodskap in om en by 1920 gehoor het. God se seën is duidelik, want teen die 1987-diensjaar was daar ’n hoogtepunt van 216 216 Koninkryksverkondigers in daardie land met 141 302 000 inwoners—’n verhouding van een verkondiger tot 654.

¹⁷ Beskou ’n ander voorbeeld van goddelike seën. In April 1923 is twee Swart getuies van Jehovah van die Karibiese eiland Trinidad gestuur om die Koninkryksboodskap in Wes-Afrika te verkondig. Dit is hoe dit gekom het dat broer en suster W. R. Brown jare lank daar gedien het en hy as “Bible Brown” bekend geword het. Hulle het “geplant” en “God het laat groei” namate ander ook in daardie uitgestrekte gebied gewerk het (1 Korinthiërs 3:5-9). Vandag is daar meer as 32 600 Koninkryksverkondigers in Ghana en ruim 133 800 in Nigerië alleen.

18, 19. Gee voorbeelde van hoe ons onpartydige God sy knegte van alle rasse en nasies onderskraag.

¹⁸ Jehovah seën nie net sy knegte van alle nasies en rasse nie, maar onderskraag hulle ook. Beskou byvoorbeeld die geval van twee Japannese getuies van Jehovah. Op 21 Junie 1939 is Katsoeo Mioera en sy vrou ten onregte in hegtenis geneem, opgesluit en geskei van hulle vyfjarige seuntjie, wat deur sy ouma versorg moes word. Suster Mioera is na agt maande vrygelaat, maar broer Mioera is meer as twee jaar aangehou voor hy verhoor is. Hy is mishandel, skuldig bevind en tot vyf jaar gevonnis. In die tronk in Hirosjima het God hom onderskraag deur middel van die Skrif, wat hom voortdurend vertroos en versterk het. Deur ’n skynbare wonderwerk het broer Mioera op 6 Augustus 1945 behoue gebly toe die atoombomontploffing sy tronk in puin gelê het. Twee maande later is hy met sy vrou en seun in die noorde van Japan verenig.

¹⁹ Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Jehovah se Getuies in talle lande hewige vervolging ondergaan. Robert A. Winkler was byvoorbeeld een Duitse broer wat in Nazi-konsentrasiekampe in Duitsland en Nederland gely het. Omdat hy nie sy mede-Getuies wou verraai nie, is hy wreed geslaan totdat hy onherkenbaar was. Maar hy het geskryf: “Die gedagtes aan Jehovah se beloftes dat hy jou in enige soort moeilikheid sal help, het my vertroos en versterk om dit alles te verduur. . . . Die Gestapo het my Saterdag geslaan, en die volgende Maandag sou ek weer deur hulle ondervra word. Wat sou nou gebeur en wat moes ek doen? Ek het my in gebed tot Jehovah gewend en op sy beloftes vertrou. Ek het geweet dat ek teokratiese oorlogstrategie sou moes gebruik ter wille van die Koninkrykswerk en om my Christenbroers te beskerm. Dit was vir my ’n groot beproewing om te volhard en ek was die sewentiende dag heeltemal uitgeput, maar ek het Jehovah gedank dat ek in sy krag hierdie beproewing kon verduur en my onkreukbaarheid kon handhaaf.”—Psalm 18:36; 55:23; 94:18.

Dankbaar vir ons broederskap

20. Wat kan ons respek vir medegelowiges van alle rasse en nasies laat toeneem?

²⁰ Jehovah seën en onderskraag onteenseglik sy getuies van elke nasie en ras. Hy is nie partydig nie, en as sy toegewyde knegte het ons geen verskoning of rede om partydigheid aan die dag te lê nie. Daarbenewens sal ons respek vir ons broers en susters van elke ras en nasie toeneem as ons dink aan maniere waarop hulle ons meerderes is. Hulle pas ook hemelse wysheid toe, wat nie partydige onderskeid maak nie, maar uitstekende vrugte lewer (Jakobus 3:13-18). Ja, en hulle vriendelikheid, vrygewigheid, liefde en ander godvrugtige eienskappe stel vir ons goeie voorbeelde.

21. Wat moet ons vasbeslote wees om te doen?

²¹ Hoe dankbaar moet ons dan tog nie vir ons veelrassige, veelvolkige broederskap wees nie! Laat ons, met die hulp en seën van ons hemelse Vader, hom in broederliefde en met onderlinge respek ‘skouer aan skouer dien’. Dit behoort inderdaad ons innige begeerte en vaste voorneme te wees om Jehovah eensgesind te dien.