Die apostel Paulus se woorde werp lig op die herdenking van Christus se dood: “Ek het van die Here ontvang wat ek ook aan julle oorgelewer het, dat die Here Jesus in die nag waarin Hy verraai is, brood geneem het; en nadat Hy gedank het, het Hy dit gebreek en gesê; Neem, eet; dit is my liggaam wat vir julle gebreek word; doen dit tot my gedagtenis. Net so ook die beker ná die ete, met die woorde: Hierdie beker is die nuwe testament in my bloed; doen dit so dikwels as julle daaruit drink, tot my gedagtenis. Want so dikwels as julle hierdie brood eet en hierdie beker drink, verkondig julle die dood van die Here totdat Hy kom.”—1 Korinthiërs 11:23-26.

Hoe dikwels moet dit gevier word?

Wat beteken Paulus se woorde: “So dikwels as julle hierdie brood eet en hierdie beker drink, verkondig julle die dood van die Here totdat Hy kom”? Getroue gesalfde Christene sou die Gedenkmaalembleme “dikwels” gebruik totdat hulle sterf, en later sou hulle tot die hemelse lewe opgewek word. Hulle sou gevolglik dikwels voor God en die wêreld hulle geloof in Jehovah se voorsiening van Jesus se offerande verkondig. Hoe lank sou hulle dit doen? “Totdat Hy kom”, het Paulus gesê, wat klaarblyklik beteken het dat hierdie vieringe sou voortduur totdat Jesus kom om sy gesalfde volgelinge deur ’n opstanding gedurende sy “teenwoordigheid” in die hemel te ontvang (1 Thessalonicense 4:14-17, NW). Dit stem ooreen met Christus se woorde aan die 11 lojale apostels: “As Ek gegaan en vir julle plek berei het, kom Ek weer en sal julle na My toe neem, sodat julle ook kan wees waar Ek is.”—Johannes 14:3.

Moet Christus se dood daagliks of miskien weekliks herdenk word? Wel, Jesus het die Here se Aandmaal ingestel en gesterf op die Pasga, wat Israel se verlossing uit slawerny in Egipte herdenk het. Trouens, hy word ‘Christus ons paaslam’ genoem omdat hy die Lam is wat vir Christene geoffer is (1 Korinthiërs 5:7). Die Pasga is net een keer per jaar op 14 Nisan gevier (Exodus 12:6, 14; Levitikus 23:5). Dit toon dat Jesus se dood net so dikwels soos die Pasga herdenk moet word—jaarliks, nie daagliks of weekliks nie.

Baie verklaarde Christene het eeue lank Jesus se dood een keer per jaar herdenk. Omdat hulle dit op 14 Nisan gedoen het, is hulle Quartodecimane genoem, wat “veertienders” beteken. Die geskiedskrywer J. L. von Mosheim het oor hulle geskryf: “Die Christene van Klein-Asië was gewoond daaraan om hierdie heilige fees, wat die instelling van die Here se Aandmaal en die dood van Jesus Christus herdenk het, op dieselfde tyd te vier wanneer die Jode hulle Paaslam geëet het, op die aand van die veertiende dag van die eerste maand [Nisan]. . . . Hulle het die navolging van Christus se voorbeeld in dieselfde dringende lig beskou as om wette te gehoorsaam.”