Epikurus het ook geleer dat daar geen lewe ná die dood kan wees nie. Dit was natuurlik in stryd met die Bybel se lering van die opstanding. Trouens, toe die apostel Paulus by die Areopagus gepraat het, was die Epikureërs waarskynlik onder diegene wat met Paulus verskil het oor die opstandingsleer.—Handelinge 17:18, 31, 32; 1 Korintiërs 15:12-14.

Die gevaarlikste element van Epikurus se filosofie was moontlik ook die subtielste. Sy ontkenning van lewe ná die dood het hom tot die gevolgtrekking laat kom dat die mens gedurende sy kort tydjie op die aarde so gelukkig moet lewe as wat vir hom moontlik is. Soos ons gesien het, was sy idee nie noodwendig om in sonde te lewe nie, maar eerder om die hede te geniet, aangesien dit al is wat ons het.

Epikurus het dus geheime oortreding ontmoedig sodat ’n mens nie bang sou wees dat jy betrap word nie, ’n besliste bedreiging vir jou teenswoordige geluk. Hy het matigheid voorgestaan om die gevolge van onmatigheid te vermy, nog ’n struikelblok tot teenswoordige geluk. Hy het ook goeie verhoudings met ander voorgestaan omdat dit tot jou voordeel is wanneer ander jou op soortgelyke wyse behandel. As sodanig is dit natuurlik goed om geheime oortredings te vermy, matigheid voor oë te hou en vriendskappe aan te kweek. Waarom was Epikurus se filosofie dan gevaarlik vir ’n Christen? Omdat sy raad gegrond was op sy ongelowige beskouing: “Laat ons eet en drink, want môre gaan ons sterf.”—1 Korintiërs 15:32.

Die Bybel wys weliswaar vir mense hoe hulle nou gelukkig kan lewe. Maar dit maan: “[Hou julle] in God se liefde . . . , terwyl julle wag op die barmhartigheid van ons Here Jesus Christus met die ewige lewe in die vooruitsig” (Judas 21). Ja, die Bybel lê groter nadruk op die ewige toekoms, nie op die vlietende hede nie. Vir ’n Christen is dit van die allergrootste belang om God te dien, en hy vind dat hy gelukkig en tevrede is wanneer hy God eerste stel. Op soortgelyke wyse het Jesus eerder sy krag gebruik om Jehovah onselfsugtig te dien en mense te help as om behep te raak met sy eie persoonlike belange. Hy het sy dissipels geleer om goed te doen aan ander, nie omdat hulle iets terugverwag nie, maar uit opregte liefde vir hulle. Dit is duidelik dat die grondliggende beweegredes agter Epikurisme en die Christelike godsdiens heeltemal verskillend is.—Markus 12:28-31; Lukas 6:32-36; Galasiërs 5:14; Filippense 2:2-4.

Hoewel Epikurisme in die vierde eeu G.J. verdwyn het, is daar vandag mense wat ’n soortgelyke nou-is-al-wat-daar-is-beskouing het. Hierdie mense stel min of geen geloof in God se belofte van die ewige lewe. En tog handhaaf party van hulle redelik hoë gedragstandaarde.

’n Christen kom dalk in die versoeking om ’n hegte verhouding met sulke persone aan te kweek, moontlik omdat hy redeneer dat hulle goeie eienskappe vriendskap regverdig. Hoewel ons ons nie as meerderwaardig beskou nie, moet ons egter in gedagte hou dat alle “slegte omgang”—selfs dié wie se invloed subtieler is—‘nuttige gewoontes bederf’.

Die nou-is-al-wat-daar-is-filosofie word ook in party sakeseminare, selfhelpboeke, romans, rolprente, televisieprogramme en musiek aangetref. Kan hierdie ongelowige beskouing, hoewel dit sondige gedrag nie direk aanmoedig nie, ons dalk subtiel beïnvloed? Kan ons byvoorbeeld so behep raak met selfverwesenliking dat ons die geskil oor Jehovah se soewereiniteit uit die oog verloor? Kan ons aandag afgelei word sodat ons ons nie te veel inspan nie, pleks van “volop [te hê] om in die werk van die Here te doen”? Of kan ons mislei word om te twyfel aan die regverdigheid en voordele van Jehovah se standaarde? Ons moet daarteen waak dat ons nie direk blootgestel word aan onsedelikheid, geweld en spiritisme sowel as aan diegene wat deur wêreldse beskouings beïnvloed is nie!—1 Korintiërs 15:58; Kolossense 2:8.