προς αιώνιον όνειδος των ψευδών θεών και της ψευδούς λατρείας. Αλλ’ ο Ύψιστος Θεός Ιεχωβά, μέσω του βασιλικού του Αρχιερέως Χριστού Ιησού, θα διαφυλάξη τους αληθινούς λάτρεις μέσα από αυτή την ισχυρή, καταστρεπτική, παγκόσμια σύρραξι. Με το καταπληκτικό αυτό θαύμα, η καθαρή, αμόλυντη θρησκεία θα επιζήση μαζί τους στον ατελεύτητο νέο κόσμο της δικαιοσύνης, και η καθαρή λατρεία θ’ απολαύση μια παντοτινή νίκη, κερδισμένη γι’ αυτήν από τον λατρευτόν της Θεόν Ιεχωβά και τον Αρχιερέα του Χριστόν Ιησούν.

Πρόοδος στο να Δαμάζωμε τη Γλώσσα

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Ιάκωβος ασχολείται με την ανθρώπινη γλώσσα. Με ζωηρά παραδείγματα δείχνει πόσο τεράστιο έργο είναι να ελέγχη κανείς το μικρό αυτό μέλος του σώματος. Αν ένας άνθρωπος μπορή να ελέγχη τη γλώσσα του, θα είναι ικανός να χαλιναγωγή και όλο το σώμα του. Οι χαλινοί στα στόματα των αλόγων μπορούν να στρέφουν ολόκληρο το σώμα τους. Μικρά πηδάλια σε μεγάλα πλοία που ωθούνται από σφοδρούς ανέμους, μπορούν να τα στρέψουν σε όλες τις διευθύνσεις. Έτσι και η γλώσσα είναι ένα μικρό μέλος του σώματος, αλλά κάνει μεγάλες καυχησιολογίες. Όπως μια απλή σπίθα μπορεί να μεταδώση την πυρκαϊά σε ολόκληρο δάσος, έτσι και η μικρή γλώσσα μπορεί να γίνη φωτιά, να φλογίση ολόκληρο το σώμα και να το μολύνη. Θηρία, πουλιά, φίδια, θαλάσσια ζώα, μπορούν όλα να δαμασθούν από τον άνθρωπο. «Την γλώσσαν όμως ουδείς των ανθρώπων δύναται να δαμάση». Διότι «Εάν τις δεν πταίη εις λόγον, ούτος είναι τέλειος ανήρ.»

Μια πηγή δεν ρέει γλυκό και πικρό νερό. Μια συκιά δεν παράγει ελιές. Ούτε το αμπέλι κάνει σύκα. Ούτε το αλμυρό νερό παράγει γλυκό νερό. Και όμως η ανθρώπινη γλώσσα βγάζει απ’ το ίδιο στόμα την ευλογία και την κατάρα. Αυτό δεν πρέπει να γίνεται. Επειδή οι Χριστιανοί, εφόσον βρίσκονται στην ατελή σάρκα, δεν μπορούν να δαμάσουν τελείως τη γλώσσα, και αναγνωρίζοντας το γεγονός αυτό δείχνομε έλεος σ’ εκείνους που μας προσβάλλουν και έπειτα μετανοούν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι κακοί λόγοι πρέπει να δικαιολογούνται εύκολα και να χρησιμοποιούνται με ελαφρότητα. Πρέπει να είμαστε άγρυπνοι για να κρατήσουμε στο κατώτατο όριο τη βλάβη που προξενεί μια ατίθαση και βλαβερή γλώσσα, γεμάτη από θανατηφόρο δηλητήριο. Πρέπει να επιτύχουμε μια πρόοδο στις προσπάθειες μας να δαμάσωμε τη γλώσσα, να χαλινώσωμε τις φλογερές εκρήξεις της. Όπως αναφέρει ο Ιάκωβος, «Δεν πρέπει, αδελφοί μου, ταύτα να γίνωνται ούτω.»—Ιάκωβος 3:2-12.

ΓΛΩΣΣΕΣ ΠΡΟΘΥΜΕΣ ΓΙΑ ΣΠΕΡΜΟΛΟΓΙΑ

«Όστις φυλάξη όλον τον νόμον, και πταίση εις έν, έγεινεν ένοχος πάντων. Επειδή ο ειπών, “Μη μοιχεύσης”, είπε και, “Μη φονεύσης”. Αλλ’ εάν δεν μοιχεύσης, φονεύσης δε, έγεινες παραβάτης του νόμου.» (Ιάκωβος 2:10-11) Με τον κανόνα αυτόν στον νου, σημειώστε τώρα ένα άλλο σημείο του Νόμου: «Δεν θέλεις περιφέρεσθαι ως σπερμολόγος μεταξύ του λαού σου.» (Λευιτικόν 19:16, Μετ. Βασ. Ιακ.) Στον συνετό άνθρωπο οι λόγοι αυτοί δείχνουν τη σοβαρότητα της σπερμολογίας και προειδοποιούν ότι είναι μωρία το να εκλαμβάνεται η σπερμολογία σαν μια αβλαβής συνομιλία. Η απαγόρευσις της σπερμολογίας από τον Μωσαϊκό νόμο μεταφέρθηκε και στους Χριστιανούς που δεν είναι κάτω από τον νόμο εκείνο.

«Και ενταυτώ μανθάνουσι να είναι αργαί, περιερχόμεναι τας οικίας· και ουχί μόνον αργαί, αλλά και φλύαροι και περίεργοι, λαλούσαι τα μη πρέποντα.» (1 Τιμόθεον 5:13) Η κυριώτερη φροντίδα των Χριστιανών πρέπει να είναι να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους στο κήρυγμα του ευαγγελίου αλλά μερικοί προτιμούν να περιφέρωνται χωρίς να εργάζωνται και να αναμιγνύωνται σε ξένες υποθέσεις: «Ακούομεν τινάς ότι περιπατούσι μεταξύ σας ατάκτως, μη εργαζόμενοι μηδέν, αλλά περιεργαζόμενοι.» (2 Θεσσαλονικείς 3:11) Το τέλος μιας τέτοιας πορείας είναι επαίσχυντα παθήματα για φιλοπραγμοσύνη: «Μηδείς υμών ας μη πάσχη ως φονεύς, ή κλέπτης, ή κακοποιός, ή ως περιεργαζόμενος τα αλλότρια· αλλ’ εάν πάσχη ως Χριστιανός, ας μη αισχύνηται.»—1 Πέτρου 4:15, 16· Παροιμίαι 20:3.

Ένας σπερμολόγος δεν είναι πιστός φίλος. «Εν παντί καιρώ αγαπά ο φίλος, και ο αδελφός γεννάται δια καιρόν ανάγκης.» (Παροιμίαι 17:17) Αλλά όταν ένας αδελφός έχη μεγάλη ανάγκη από ένα φίλον, διότι βρίσκεται ίσως σε θλίψι που οφείλεται στις φυσικές του αδυναμίες και ατέλειες, ο άπιστος σπερμολόγος που παρουσιάζεται σαν φίλος και αδελφός, εκλέγει αυτή την κρίσιμη περίστασι για να διαδώση τα λάθη και τις αποτυχίες εκείνου που βρίσκεται σε θλιβερή δοκιμασία. «Ο σπερμολόγος περιέρχεται αποκαλύπτων τα μυστικά· ο δε την ψυχήν πιστός κρύπτει το πράγμα.»—Παροιμίαι 11:13.

Ένας μπορεί από ανοησία και απερισκεψία να ενεργή ως σπερμολόγος, αλλά το ότι είναι απερίσκεπτος δεν ελαττώνει τη βλάβη που κάνει. Αν και δεν είναι εκουσίως κακεντρεχής, ο σπερμολόγος μπορεί να πληγώση βαθιά με τα λόγια του, λόγια που του φαίνονται σαν γλύκισμα που δεν μπορεί ν’ αντισταθή στην επιθυμία να το μοιρασθή με άλλους. «Οι λόγοι του ψιθυριστού καταπίνονται ηδέως, και καταβαίνουσιν έως των ενδομύχων της κοιλίας.» (Παροιμίαι 18:8) Ο σπερμολόγος, όχι μόνο θα φέρη σε έντασι τις δικές του σχέσεις με τον αδελφό, αλλά δυνατόν να καταστήση δυσχερές και για τον αδικούμενο να διατηρήση τους άλλους φίλους του. «Ο ψιθυριστής διαχωρίζει τους στενωτέρους φίλους.» «Όστις επαναλέγει το πράγμα, χωρίζει τους στενωτέρους φίλους.»—Παροιμίαι 16:28· 17:9.

Επιπρόσθετα, ο σπερμολόγος σπαταλά χρόνο που θα έπρεπε να χρησιμοποιηθή για επωφελές έργον. Αν δεν χαλιναγωγήση τη γλώσσα του για να σταματήση στον κατήφορο που πήρε, θα βρεθή γρήγορα σε πνευματική πτωχεία. «Εν παντί κόπω υπάρχει κέρδος· η δε φλυαρία των χειλέων φέρει μόνον εις ένδειαν.»—Παροιμίαι 14:23.

Όσοι ευχαριστούνται σε διαδόσεις που θίγουν τη διαγωγή ή ακεραιότητα του άλλου, πρέπει να περιορίσουν τις ερεθισμένες γλώσσες τους. Οι διαδόσεις συχνά αποδεικνύονται ψευδείς. Σύμφωνα με τους αμερικανικούς νόμους περί συκοφαντίας και δυσφημήσεως, εκείνος που επαναλαμβάνει μια συκοφαντία είναι εξίσου υπεύθυνος απέναντι του νόμου, όσο και εκείνος που την δημιουργεί. Ο διαδοσίας μπορεί να παρουσιάση δημοσίευμα του τύπου ή επιστολήν ή όσα άκουσε απ’ ευθείας ο ίδιος και έτσι να καταδείξη την πηγή της πληροφορίας του· αν όμως η πληροφορία είναι ψευδής, αυτός υπόκειται σε ποινική δίωξι χωρίς να μπορή να μεταβιβάση την ευθύνη του στην αρχική πηγή της πληροφορίας. Διότι, επί τέλους, αν η συκοφαντία περιωρίζετο μόνο σ’ εκείνον που την εξέφερε