σφάλμα, η ειλικρινής των μετάνοια που εκδηλώνεται με τη μεταστροφή των από το κακό και με τη γνωστοποίησι του σφάλματός των στο πρεσβυτέριο, είναι ένα παράδειγμα. Αυτό μπορεί να χρησιμεύση να βοηθήση τους άλλους που υποπίπτουν σε σοβαρό αμάρτημα ν’ ακολουθήσουν μια όμοια πορεία μετανοίας. Ο ζήλος για τον καθαρισμό των ενώπιον του Θεού, η προθυμία, η αγανάκτησις κατά των σφαλμάτων τους, η προσπάθεια επανορθώσεως του κακού, θα απεργασθούν τη σωτηρία όλων. Επίσης, η στάσις αυτή θα διατηρήση την ειρήνη μέσα στην εκκλησία—ειρήνη με τον Θεό και προς αλλήλους.—2 Κορ. 7:11.

21. Ποια υγιή αποτελέσματα μπορεί να επιφέρη σ’ εμάς η μετάνοια;

²¹ Πόσο ζωτική είναι η γνήσια μετάνοια! Πραγματικά επειδή είμεθα ατελείς, κάθε μέρα παραλείπομε με κάποιον τρόπο ν’ αντανακλούμε τέλεια την εικόνα του Ιεχωβά Θεού. Αυτό είναι κάτι για το οποίο πρέπει ορθώς να λυπούμεθα. Αλλ’ αυτό δεν πρέπει να μας κάνη να βασανιζώμεθα για κάθε μικρό σφάλμα ή ολίσθημα. Εν τούτοις, η κατανόησις του γεγονότος ότι συχνά σφάλλομε με λόγια και σε έργα, πρέπει να μας διατηρή ταπεινούς και να μας βοηθή να δείχνωμε έλεος όταν οι άλλοι αμαρτάνουν σ’ εμάς. Έπειτα, όταν προσευχώμεθα στον Θεό για συγχώρησι των παραβάσεών μας, πρέπει να έχωμε πεποίθησι ότι αυτός ευαρεστείται στις προσευχές μας. (Ματθ. 6:12, 14, 15) Έτσι, θ’ απολαμβάνωμε μια καθαρή συνείδησι καθόσον επιζητούμε συνεχώς να πράττωμε το θέλημά του. Πράγματι, θα είμεθα αληθινά ευτυχείς, γνωρίζοντας ότι ο Ιεχωβά συνεχώρησε τα αμαρτήματά μας και ότι μας θεωρεί ως καθαρούς δούλους του που έχουν ενώπιόν τους την προοπτική της αιωνίου ζωής.—Ψαλμ. 32:1, 2· 103:10-13.

Τι ο Σοφός Ανήρ Εννοούσε;

Η Λυπηρά Κατάστασις του Άφρονος

Αντιπαραβάλλοντας το αποτέλεσμα των λόγων του σοφού με το αποτέλεσμα των λόγων του άφρονος, ο Σολομών έγραψε: «Οι λόγοι του στόματος του σοφού είναι χάρις τα δε χείλη του άφρονος θέλουσι καταπίει αυτόν.» (Εκκλησ. 10:12) Από το στόμα των σοφών ατόμων εξέρχονται λόγια που μεταδίδουν ό,τι είναι καλό και ευχάριστο στον ακροατή. (Παράβαλε με Εφεσίους 4:29.) Αυτά που λέγουν είναι πιθανόν, επίσης, ότι θα τύχουν ευμενούς ανταποκρίσεως. Αλλά ο λόγος του άφρονος τον «εκθέτει σε όνειδος κι έτσι τον καταστρέφει ή τον ‘καταπίνει.’

‘Ο άφρων’ λέγει ανοησίες από την αρχή μέχρι το τέλος, επιχειρηματολογώντας συχνά βάσει εσφαλμένου συλλογισμού και καταλήγοντας σε ψευδή συμπεράσματα. Ο Σολομών το περιγράφει αυτό ως εξής: «Η αρχή των λόγων του στόματος αυτού είναι αφροσύνη· και το τέλος της ομιλίας αυτού κακή μωρία. Ο άφρων προσέτι πληθύνει λόγους, ενώ ο άνθρωπος δεν εξεύρει τι μέλλει γενέσθαι· και τις δύναται να απαγγείλη προς αυτόν τι θέλει είσθαι μετ’ αυτόν;» (Εκκλησ. 10:13, 14) Ο άφρων νομίζει ότι μπορεί να το κάνη αυτό.

Ένα τέτοιο άτομο δυσκολεύει τη ζωή του και με άλλους τρόπους. Ο Σολομών συνεχίζει: «Ο μόχθος των αφρόνων απαυδίζει αυτούς, επειδή δεν εξεύρουσι να υπάγωσιν εις την πόλιν.» (Εκκλησ. 10:15) Τα άτομα που δεν χρησιμοποιούν καλή κρίσι μπορεί να μοχθούν ατελείωτα, να εξαντλούνται και ωστόσο να μην επιτελούν στην ουσία τίποτε αξιόλογο. Με πείσμα αγνοούν τι έπρεπε να τους διδάξη η κοινή λογική. Δεν μπορούν να διακρίνουν μάλιστα τα πράγματα που είναι καταφανή, που παραβάλλονται με τα