προελεύσεως της.» (Μια Μελέτη του Γραψίματος 1952, σελ. 83, στην Αγγλική) Το Αιγαίον Πέλαγος βρίσκεται μεταξύ της Μικράς Ασίας και της Ελλάδος. Αυτό φαίνεται να την απομακρύνη από το βασίλειο των Χετταίων της Βίβλου.

Από τα ανωτέρω μπορεί να φανή ότι οποιαδήποτε συνταύτησις των Χετταίων της Βίβλου με την «Χιττιτική Αυτοκρατορία» η οποία είχε την πρωτεύουσά της στην πόλι Χαττουσάς δεν μπορεί να υποστηριχθή με βεβαιότητα. Η ομοιότης μεταξύ των ονομάτων «Χετταίος» και «Χαττουσάς» δύσκολα μπορεί να υποστηριχτή ως ισχυρή απόδειξις για τον προσδιορισμό της ταυτότητος.

Εν τούτοις, το γεγονός ότι εξωβιβλικές πηγές δεν προμηθεύουν ασφαλή προσδιορισμό ταυτότητος δεν πρέπει ν’ αποτελή αιτία ανησυχίας. Εφόσον τα αρχαιολογικά ευρήματα υπόκεινται συχνά σε ποικίλες ερμηνείες, δεν αποτελούν υγιές θεμέλιο για να στηρίξη κανείς την πίστι του στις Άγιες Γραφές. Μέσα ακριβώς στις σελίδες της Γραφής υπάρχει άφθονη απόδειξις ότι αυτή είναι βιβλίον αληθείας. Δεν μπορεί κανείς παρά να παρατηρήση τη σοφία και την πρακτικότητα της συμβουλής της για την καθημερινή ζωή, την απλότητα και την αρμονία της, καθώς επίσης τις πολλές προφητείες της και την εκπλήρωσί των.

Μονοτονία και Ματαιότης ή Σταθερότης

ΠΡΙΝ από πολύν καιρό, ο Βασιλεύς Σολομών, ένας μεγάλος παρατηρητής της φύσεως και προικισμένος από τον Θεό με ασυνήθη σοφία, έγραψε:

«Ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος· και σπεύδει προς τον τόπον αυτού, όθεν ανέτειλεν. Υπάγει προς τον νότον ο άνεμος, και επιστρέφει προς τον βορράν· ακαταπαύστως περιστρεφόμενος υπάγει, και επανέρχεται επί τους κύκλους αυτού, ο άνεμος. Πάντες οι ποταμοί υπάγουσιν εις την θάλασσαν, και η θάλασσα ποτέ δεν γεμίζει· εις τον τόπον όθεν ρέουσιν οι ποταμοί, εκεί πάλιν επιστρέφουσι, δια να υπάγωσι. Πάντα τα πράγματα είναι εν κόπω· δεν δύναται άνθρωπος να εκφράση τούτο· ο οφθαλμός δεν χορταίνει βλέπων, και το ωτίον δεν γεμίζει ακούον.»—Εκκλησ. 1:5-8.

Το μάτι και το αυτί που αντικρύζουν συνεχώς αυτή την αεικίνητη παρέλασι επαναλαμβανομένων γεγονότων, και επειδή το μήκος της ζωής του ατελούς ανθρώπου είναι τόσο σύντομο, δημιουργείται η εντύπωσις ότι όλα είναι μονοτονία και καταλήγουν σε ματαιότητα. Αλλά, όπως απέδειξε στη συνέχεια ο Σολομών, η πραγματική αιτία της απογοητεύσεως είναι η κατάστασις που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος μόνος του, αναζητώντας πολλά πράγματα που στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται. Ο Σολομών το ανεγνώρισε αυτό από προσωπική του πείρα, με τη συσσώρευσι πλούτου, οικιών, κήπων, δούλων, ακόμη και τραγουδιστών για να τον διασκεδάζουν. Αλλά ανεκάλυψε ότι αυτό ήταν «θλίψις πνεύματος [αγών οπίσω ανέμου, ΜΝΚ].»—Εκκλησ. 2:3-23.

Μια απόδειξις τούτου στη σύγχρονη εποχή μπορεί να παρατηρηθή στην απομάκρυνσι του ανθρώπου από τη φυσική ζωή σ’ αυτόν τον βιομηχανικό αιώνα, και την ανάπτυξι μιας τεχνητής τεχνολογικής κοινωνίας, η οποία σε πολλές περιπτώσεις έχει δημιουργήσει μια ζωή μόχθου και μονοτονίας. Πώς αυτό;

Μολονότι μια ζωή πραγματικής φτώχειας είναι βεβαίως ανεπιθύμητη και φέρνει μόχθο, ωστόσο η ευημερία του βιομηχανικού αιώνος έφερε κι αυτή το δικό της μόχθο. Η μαζική παραγωγή έχει συνδέσει πολλά άτομα σ’ επαγγέλματα όπου επαναλαμβάνουν μια μικρή κίνησι εκατοντάδες φορές την ημέρα, χωρίς να προκύπτη καμιά διανοητική ή πνευματική πρόοδος για τον εργάτη. Και στον κόσμο των επιχειρήσεων η αδυσώπητη πίεσις για την υπεροχή στην απόκτησι