Εκπρόσωποι διορισμένοι από τον Θεό. Ο Ιεχωβά διόριζε τους βασιλιάδες του λαού του, και αυτοί έπρεπε να ενεργούν ως βασιλικοί εκπρόσωποί του, εφόσον κάθονταν, όχι στο δικό τους θρόνο, αλλά «στο θρόνο της βασιλείας του Ιεχωβά», δηλαδή ήταν εκπρόσωποι της θεοκρατικής του διακυβέρνησης. (1Χρ 28:5· 29:23) Αντίθετα από ό,τι συνήθιζαν τότε κάποιοι λαοί της Ανατολής, το έθνος του Ισραήλ δεν θεοποιούσε τους βασιλιάδες του. Όλοι οι βασιλιάδες του Ιούδα θεωρούνταν χρισμένοι του Ιεχωβά, μολονότι το υπόμνημα δεν δηλώνει συγκεκριμένα ότι κάθε βασιλιάς χριόταν κατά γράμμα με λάδι όταν ανέβαινε στο θρόνο. Χριστήριο λάδι αναφέρεται ότι χρησιμοποιήθηκε κατά γράμμα όταν εγκαθιδρύθηκε μια νέα δυναστεία, όταν ο θρόνος αμφισβητήθηκε στα γηρατειά του Δαβίδ—αλλά και στις ημέρες του Ιωάς—καθώς επίσης την εποχή που ενθρονίστηκε ο Ιωάχαζ, οπότε ο μεγαλύτερος γιος παρακάμφθηκε για χάρη του νεότερου. (1Σα 10:1· 16:13· 1Βα 1:39· 2Βα 11:12· 23:30, 31, 34, 36) Παρ’ όλα αυτά, η χρίση του βασιλιά πιθανόν να αποτελούσε παγιωμένη τακτική.

Έκτοτε, οι βασιλιάδες που διόριζε ο Ιεχωβά έπρεπε να υπηρετούν ως επίγειοι εκπρόσωποι του Θεού, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο την κυριαρχία του ίδιου του Ιεχωβά στο έθνος. Ο θρόνος ήταν στην πραγματικότητα του Ιεχωβά, και εκείνοι κάθονταν σε αυτόν ως βασιλιάδες που τον υποκαθιστούσαν. (1Χρ 29:23) Ο Ιεχωβά έδωσε εντολή να χριστεί ο πρώτος βασιλιάς, ο Σαούλ (1Σα 9:15-17), εκθέτοντας ταυτόχρονα την απιστία που είχε εκδηλώσει το έθνος.—1Σα 10:17-25.

Για να είναι επωφελής η βασιλεία, θα έπρεπε τώρα τόσο ο βασιλιάς όσο και το έθνος να σέβονται την εξουσία του Θεού. Αν απέβλεπαν ανεδαφικά σε άλλες πηγές για κατεύθυνση και προστασία, αυτοί και ο βασιλιάς τους θα σαρώνονταν. (Δευ 28:36· 1Σα 12:13-15, 20-25) Ο βασιλιάς δεν έπρεπε να στηρίζεται στη στρατιωτική ισχύ, να παίρνει πολλές συζύγους και να κυριαρχείται από το πάθος για πλούτη. Η βασιλεία του έπρεπε να λειτουργεί αποκλειστικά μέσα στα πλαίσια της διαθήκης του Νόμου. Έλαβε τη θεϊκή εντολή να γράψει το δικό του αντίγραφο εκείνου του Νόμου και να το διαβάζει καθημερινά, έτσι ώστε να διατηρεί κατάλληλο φόβο για την Κυρίαρχη Εξουσία, να παραμένει ταπεινός και να εμμένει σε δίκαιη πορεία. (Δευ 17:16-20) Στο βαθμό στον οποίο θα το έκανε αυτό, αγαπώντας τον Θεό ολόκαρδα και τον πλησίον του όπως τον εαυτό του, η διακυβέρνησή του θα έφερνε ευλογίες, και δεν θα υπήρχε ουσιαστική αιτία για παράπονα λόγω καταδυνάστευσης ή άλλης ταλαιπωρίας. Αλλά όπως είχε κάνει με το λαό, έτσι τώρα και με τους βασιλιάδες τους, ο Ιεχωβά επέτρεψε στους άρχοντες να δείξουν τι υπήρχε στην καρδιά τους, το αν ήταν πρόθυμοι ή όχι να αναγνωρίσουν την εξουσία και το θέλημα του Θεού.

Στο Νόμο ο Ιεχωβά αναγνωριζόταν ως ο απόλυτος Κυρίαρχος και ως Βασιλιάς με έναν ειδικό τρόπο. Εφόσον ο Ιεχωβά ήταν και ο Θεός και ο Βασιλιάς του Ισραήλ, η ανυπακοή στο Νόμο αποτελούσε τόσο θρησκευτικό αδίκημα όσο και εσχάτη προδοσία, ως αδίκημα εναντίον του Αρχηγού του Κράτους, στη συγκεκριμένη περίπτωση εναντίον του Βασιλιά Ιεχωβά. Ο Δαβίδ, ο Σολομών και οι διάδοχοί τους στο θρόνο του Ιούδα αναφέρεται ότι κάθονταν στο «θρόνο του Ιεχωβά». (1Χρ 29:23) Οι ανθρώπινοι βασιλιάδες και οι άρχοντες του Ισραήλ δεσμεύονταν από το Νόμο, και όταν γίνονταν δεσποτικοί καθίσταντο παραβάτες του νόμου, υπόλογοι στον Θεό. (1Σα 15:22, 23) Η βασιλεία ήταν ξεχωριστή από το ιερατείο, πράγμα που εξισορροπούσε τις δύο εξουσίες και απέτρεπε την τυραννία. Θύμιζε διαρκώς στους Ισραηλίτες ότι ο Ιεχωβά ήταν ο Θεός τους και ο πραγματικός Βασιλιάς τους. Η σχέση του κάθε ατόμου με τον Θεό και το συνάνθρωπό του καθοριζόταν από το Νόμο, και κάθε άτομο μπορούσε να πλησιάσει τον Θεό μέσω της ιερατικής διευθέτησης.

Οι βασιλιάδες της γραμμής του Δαβίδ που κατείχαν το θρόνο του Ισραήλ κυβερνούσαν ως εκπρόσωποι του Ιεχωβά, του πραγματικού, αόρατου Βασιλιά τους. Λεγόταν, λοιπόν, για αυτούς ότι ήταν οι χρισμένοι του Θεού, οι οποίοι κάθονταν στο «θρόνο του Ιεχωβά». (1Χρ 29:23) Όταν εμφανίστηκε ο Ιησούς Χριστός, ο “Γιος του Δαβίδ” (Ματ 21:9· Λου 20:41), δεν χρίστηκε με λάδι, αλλά με άγιο πνεύμα προκειμένου να κυβερνάει από ουράνιο θρόνο. (Πρ 2:34-36) Υπό τον Ιεχωβά, ο Ιησούς και οι συγκληρονόμοι του στη Βασιλεία αποτελούν την κυβέρνηση του σύμπαντος.—Απ 14:1, 4· 20:4, 6· 22:5.

Ο Ιεχωβά επέκτεινε το θρόνο του μέχρι τη γη με εξεικονιστικό, συγκεκριμένο τρόπο στα πλαίσια της πολιτείας του με τους γιους του Ισραήλ. Εφόσον αυτός που κυβερνούσε στον Ισραήλ ήταν “βασιλιάς τον οποίο εξέλεγε ο Ιεχωβά ο Θεός τους”, και κυβερνούσε το λαό του Ιεχωβά εν ονόματι του Ιεχωβά και σύμφωνα με το νόμο του Ιεχωβά, ο θρόνος του ήταν πράγματι ο “θρόνος του Ιεχωβά”.—Δευ 17:14-18· 1Χρ 29:23.