Η φιλοξενία και η υλική βοήθεια προς όσους αφοσιώνονται αποκλειστικά στα συμφέροντα της αγνής λατρείας μπορούν να χαρακτηριστούν μισθός που τους οφείλεται, σύμφωνα με την αρχή: «Ο εργάτης είναι άξιος του μισθού του». (Λου 10:7· 1Τι 5:17, 18) Τα δέκατα των Ισραηλιτών αποτελούσαν το μισθό των Λευιτών για την υπηρεσία τους στο αγιαστήριο. (Αρ 18:26, 30, 31) Από την άλλη πλευρά, η δίκαιη υπόσταση ενώπιον του Θεού και η αιώνια ζωή δεν δίνονται ως μισθός σε όσους υπηρετούν τον Θεό, διότι είναι δώρα που απορρέουν από την παρ’ αξία καλοσύνη του Θεού μέσω του Ιησού Χριστού επειδή οι υπηρέτες Του ασκούν πίστη στη λυτρωτική θυσία του Χριστού.—Ρω 4:2-8· 6:23.

Ο Φιλοξενούμενος. Στην αρχαιότητα ο φιλοξενούμενος, παρ’ όλο που του συμπεριφέρονταν με εξαιρετική ευγένεια και τον τιμούσαν πάρα πολύ, αναμενόταν να εκδηλώνει ορισμένους καλούς τρόπους και να ανταποκρίνεται σε κάποιες απαιτήσεις. Για παράδειγμα, το να προδώσει ή να βλάψει κανείς ένα άτομο το οποίο είχε μοιραστεί μαζί του το φαγητό του θεωρούνταν κάτι ιδιαίτερα ποταπό. (Ψλ 41:9· Ιωα 13:18) Ο φιλοξενούμενος δεν έπρεπε να καταχράται την καλοσύνη του οικοδεσπότη του ή των συνδαιτυμόνων καταλαμβάνοντας την τιμητική ή την πιο εξέχουσα θέση, αλλά να αφήνει την επιλογή αυτή στον οικοδεσπότη. (Λου 14:7-11) Ούτε έπρεπε να γίνεται φορτικός μένοντας πάρα πολύ στο σπίτι του οικοδεσπότη του ή πηγαίνοντας εκεί πολύ συχνά. (Παρ 25:17) Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Ιησούς παρείχε πάντοτε πνευματικές ευλογίες όταν απολάμβανε τη φιλοξενία κάποιου οικοδεσπότη. (Λου 5:27-39· 19:1-8) Για παρόμοιο λόγο, είπε στους μαθητές του τους οποίους απέστειλε ότι, φτάνοντας σε μια πόλη, θα έπρεπε να μένουν στο σπίτι που θα τους πρόσφερε φιλοξενία και όχι να “μετακινούνται από σπίτι σε σπίτι”. Επομένως, δεν έπρεπε να αναζητούν κάποιο μέρος όπου ο οικοδεσπότης θα μπορούσε να τους προσφέρει περισσότερη άνεση, περιποίηση ή υλικά πράγματα.—Λου 10:1-7· Μαρ 6:7-11.