Ορισμένοι Χριστιανοί στην αρχαία Κόρινθο βρίσκονταν σε σύγχυση γύρω από αυτό το ζήτημα, ενώ άλλοι δεν πίστευαν καθόλου σε κατά γράμμα ανάσταση. Στην πρώτη του επιστολή προς εκείνους, ο απόστολος απαρίθμησε τις συνέπειες που θα υπήρχαν αν η ανάσταση δεν ήταν πραγματική, γράφοντας: «Αν πράγματι δεν υπάρχει ανάσταση των νεκρών, ούτε ο Χριστός έχει εγερθεί. Αλλά αν ο Χριστός δεν έχει εγερθεί, το κήρυγμά μας είναι βεβαίως μάταιο και η πίστη μας είναι μάταιη. Βρισκόμαστε δε και ψευδομάρτυρες του Θεού . . . Η πίστη σας είναι άχρηστη· είστε ακόμη στις αμαρτίες σας. . . . Και εκείνοι που κοιμήθηκαν τον ύπνο του θανάτου σε ενότητα με τον Χριστό χάθηκαν».​—1 Κορινθίους 15:13-18.

«Εμφανίστηκε σε περισσότερους από πεντακόσιους αδελφούς σε μία περίπτωση . . . Έπειτα από αυτό, εμφανίστηκε στον Ιάκωβο, κατόπιν σε όλους τους αποστόλους· αλλά τελευταίο από όλους εμφανίστηκε και σε εμένα».​—1 Κορινθίους 15:6-8

Θα υπήρχαν και άλλες συνέπειες. Αν ο Χριστός δεν είχε εγερθεί από τους νεκρούς, η Χριστιανική πίστη θα ήταν μάταιη, κενή, βασισμένη σε ένα ψέμα. Εκτός αυτού, ο Παύλος και οι άλλοι θα είχαν πει ψέματα, όχι μόνο για την ανάσταση του Ιησού, αλλά και για εκείνον που έλεγαν ότι τον ανέστησε, τον Ιεχωβά Θεό. Επιπλέον, ο ισχυρισμός ότι ο Χριστός «πέθανε για τις αμαρτίες μας» θα ήταν και αυτός ανυπόστατος​—επειδή αν ο ίδιος ο Σωτήρας δεν είχε σωθεί από το θάνατο, δεν θα μπορούσε να σώσει άλλους. (1 Κορινθίους 15:3) Κατά συνέπεια, οι Χριστιανοί που είχαν πεθάνει, σε μερικές περιπτώσεις με μαρτυρικό τρόπο, είχαν χαθεί με την ψεύτικη ελπίδα ότι θα ανασταίνονταν.