Η υποστήριξη διδασκαλιών που δεν εναρμονίζονται με τις διδασκαλίες του Ιησού Χριστού προκαλεί φθόνο. Το πρώτο μέλημα του ατόμου που διδάσκει αυτές τις διδασκαλίες δεν είναι η δόξα του Θεού, αλλά η προώθηση των δικών του δοξασιών. Ο επακόλουθος φθόνος μπορεί να εκδηλωθεί με προσπάθειες κακοπαράστασης και δυσφήμησης των αληθινών Χριστιανών έτσι ώστε να υπονομευτούν οι κόποι τους και η ωφέλιμη επιρροή τους. (1Τι 6:3, 4) Ο απόστολος Παύλος είχε να αντιμετωπίσει άτομα με εσφαλμένα κίνητρα τα οποία κήρυτταν τον Χριστό από φθόνο. Πρόθεσή τους ήταν να αμφισβητήσουν την υπόληψη και την αποστολική εξουσία του Παύλου, πράγματα τα οποία φθονούσαν. Προσπαθούσαν να αποθαρρύνουν και να αποκαρδιώσουν το φυλακισμένο απόστολο. Επιχειρούσαν να αυτοπροβληθούν σε βάρος του για να προωθήσουν τους ιδιοτελείς σκοπούς τους.—Φλπ 1:15-17.

Αν κάποιος που πρεσβεύει ότι υπηρετεί τον Θεό βασίζεται στις δικές του ιδέες αντί να προσκολλάται στη Γραφή και αν η διδασκαλία του δεν «είναι σύμφωνη με τη θεοσεβή αφοσίωση», με αποτέλεσμα να μην αντανακλά την αφοσίωση του δασκάλου προς τον Θεό, τότε αυτός «ασθενεί διανοητικά». (1Τι 6:3, 4) Ο απόστολος Παύλος προειδοποίησε τον νεότερο συνδιάκονό του Τιμόθεο σχετικά με ασεβή άτομα που πρέσβευαν ότι έδειχναν αφοσίωση στον Θεό. Επισήμανε στον Τιμόθεο ότι θα έπρεπε να προσέχει να χειρίζεται το Λόγο της αλήθειας ορθά, αποφεύγοντας τα κενά λόγια που βεβηλώνουν ό,τι είναι άγιο, έτσι ώστε να μην παρεκκλίνει από το δρόμο της θεοσεβούς αφοσίωσης. Έπειτα τόνισε ότι θα υπήρχαν κάποιοι που θα έπρατταν κάθε είδους πονηρία και θα είχαν μορφή θεοσεβούς αφοσίωσης υποκριτικά, αλλά θα αποδεικνύονταν ψευδείς ως προς τη δύναμή της. (2Τι 2:15, 16· 3:1-5) Παρόμοια, ο Ιούδας δείχνει ότι τέτοια άτομα δεν θα είχαν γνήσια ευλάβεια για τον Θεό ή αφοσίωση προς αυτόν, ούτε σεβασμό ή εκτίμηση για την παρ’ αξία καλοσύνη του. Θα ήταν άτομα που θα χρησιμοποιούσαν τη θεοσέβεια για υλιστικό ή σαρκικό όφελος. Η υποκρισία τους αποκαλύπτεται από το ότι κάνουν πράξεις έκλυτης διαγωγής.—Ιου 4.