Και πάλι σε σχέση με το τέλος του Ιουδαϊκού συστήματος πραγμάτων πρέπει να λέχθηκε για τον Χριστό Ιησού ότι εμφανίστηκε και έδρασε «στο τέλος των καιρών» ή «στο τέλος αυτών των ημερών». (1Πε 1:20, 21· Εβρ 1:1, 2) Αυτό επιβεβαιώνεται από τα λόγια του εδαφίου Εβραίους 9:26: «Τώρα όμως [ο Ιησούς] έχει φανερωθεί μία φορά για πάντα στην τελική περίοδο των συστημάτων πραγμάτων για να καταργήσει την αμαρτία μέσω της θυσίας του εαυτού του».

Ο Θεός “Βάζει σε Τάξη” τα «Συστήματα Πραγμάτων». Το εδάφιο Εβραίους 11:3 δηλώνει: «Μέσω πίστης αντιλαμβανόμαστε ότι τα συστήματα πραγμάτων [αἰῶνας, Κείμενο] μπήκαν σε τάξη με το λόγο του Θεού, ώστε αυτό που βλέπεται έχει προέλθει από πράγματα που δεν φαίνονται». Πολλοί θεωρούν ότι το εδάφιο Εβραίους 1:2 χρησιμοποιεί με αντίστοιχο τρόπο τη λέξη αἰῶνες. Εκεί αναφέρεται ότι ο Ιεχωβά μίλησε μέσω του Γιου του, του Ιησού Χριστού, «τον οποίο διόρισε κληρονόμο όλων των πραγμάτων, και διαμέσου του οποίου έκανε τα συστήματα πραγμάτων». Σχετικά με την ιδιαίτερη έννοια της λέξης αἰών σε αυτά τα δύο εδάφια υπάρχουν διάφορες εκδοχές.

Μία από αυτές είναι να θεωρήσουμε ότι η λέξη του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου αναφέρεται στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας χρονικής περιόδου. Στο 11ο κεφάλαιο της προς Εβραίους επιστολής, ο θεόπνευστος συγγραφέας πραγματεύεται το πώς, μέσω πίστης, «δόθηκε μαρτυρία σχετικά με τους ανθρώπους της αρχαιότητας». (Εδ. 2) Στη συνέχεια, στα επόμενα λόγια του, παρουσιάζει παραδείγματα πιστών ανθρώπων από την προκατακλυσμιαία εποχή, την πατριαρχική εποχή και την περίοδο κατά την οποία ο Ισραήλ είχε σχέση διαθήκης με τον Θεό. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ξεχωριστών περιόδων, και μέσω των εξελίξεων που προξενήθηκαν, αλλά και διαμορφώθηκαν και ολοκληρώθηκαν σε αυτές, ο Θεός επεξεργαζόταν το σκοπό του—να απαλείψει το στασιασμό και να παράσχει την οδό για να συμφιλιωθούν μαζί του οι άξιοι άνθρωποι—μέσω διαδοχικών “συστημάτων πραγμάτων”. Άρα, αυτοί οι άνθρωποι της αρχαιότητας έπρεπε να έχουν, και είχαν, πίστη ότι ο αόρατος Θεός κατηύθυνε πράγματι τα ζητήματα με εύτακτο τρόπο. Πίστευαν ότι Εκείνος ήταν ο αόρατος Δημιουργός των διαφόρων συστημάτων πραγμάτων, και ότι ο στόχος που επιδίωκαν, η «εκπλήρωση της υπόσχεσης», θα επιτελούνταν οπωσδήποτε στον ορισμένο καιρό του Θεού. Με πίστη απέβλεπαν στην περαιτέρω επεξεργασία του σκοπού του Θεού, που περιλάμβανε το σύστημα πραγμάτων το οποίο φέρθηκε σε ύπαρξη μέσω της νέας διαθήκης με βάση τη θυσία του Ιησού.—Εβρ 11:39, 40· 12:1, 18-28.

Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να κατανοήσουμε τη λέξη αἰών που χρησιμοποιείται στο πρωτότυπο κείμενο των εδαφίων Εβραίους 1:2 και 11:3 είναι ότι πρόκειται για ισοδύναμο της λέξης κόσμος με την έννοια του σύμπαντος, δηλαδή του συνόλου των δημιουργημάτων που περιλαμβάνουν τον ήλιο, τη σελήνη, τα άστρα και την ίδια τη γη. Αυτή η άποψη υποστηρίζεται προφανώς από τη δήλωση που υπάρχει στο εδάφιο Εβραίους 11:3 ότι «αυτό που βλέπεται έχει προέλθει από πράγματα που δεν φαίνονται». Το εν λόγω εδάφιο μπορεί επίσης να εκληφθεί ως αναφορά στην αφήγηση της δημιουργίας στη Γένεση, αναφορά η οποία θα μπορούσε λογικά να προηγείται της μνείας που κάνει ο Παύλος στον Άβελ (εδ. 4), στον Ενώχ (εδ. 5, 6) και στον Νώε (εδ. 7). Άρα, ο Παύλος πιθανώς ήθελε να επεκτείνει τον ορισμό που έδωσε για την πίστη επικαλούμενος την ύπαρξη του σύμπαντος, το οποίο αποτελείται από τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα, ως σαφή απόδειξη της ύπαρξης ενός Δημιουργού.—Παράβαλε Ρω 1:20.