۲۲ پس حِلقیا و کسانی که پادشاه فرستاده بود،‏ پیش زنی به نام حُلده رفتند که نبیه بود + و در منطقهٔ دوم اورشلیم زندگی می‌کرد.‏ شوهر او شَلّوم،‏ پسر تِقوِه و نوهٔ حَرحَس،‏ مسئول لباس‌ها بود.‏ وقتی ماجرا را برای حُلده تعریف کردند،‏+ ۲۳ حُلده به آن‌ها گفت:‏ «یَهُوَه خدای اسرائیل چنین می‌گوید:‏ ‹به مردی که شما را پیش من فرستاد،‏ بگویید:‏ ۲۴ «یَهُوَه می‌گوید،‏ ‹من این شهر و ساکنانش را به تمام بلاها و لعنت‌هایی + که از روی این کتاب + برای پادشاه یهودا خوانده شد دچار خواهم کرد.‏ ۲۵ مردم یهودا مرا ترک کرده‌اند + و برای خدایان دیگر قربانی می‌سوزانند* تا مرا با تمام کارهایشان خشمگین کنند.‏+ به همین دلیل آتش خشم من بر این مکان شعله‌ور خواهد شد و خاموش نخواهد شد.‏›»+ ۲۶ اما به پادشاه یهودا که شما را فرستاد تا از یَهُوَه سؤال کنید،‏ بگویید:‏ «یَهُوَه خدای اسرائیل در مورد کلامی که موقع خواندن کتاب شنیدی،‏ چنین می‌گوید:‏+ ۲۷ ‹دل تو پذیرا* بود و با شنیدن چیزهایی که در مورد این مکان و ساکنان آن گفته شد،‏ از غرورت توبه کردی.‏ بله،‏ تو خودت را در حضور من فروتن کردی،‏ لباست را چاک زدی و جلوی من گریه کردی.‏ برای همین من هم دعایت را شنیدم.‏›+ این گفتهٔ یَهُوَه است.‏ ۲۸ ‹به همین دلیل،‏ تو به اجدادت خواهی پیوست* و در آرامش دفن خواهی شد و هیچ کدام از بلاهایی را که بر سر این شهر و ساکنانش می‌آورم،‏ نخواهی دید.‏›»›»+

بعد فرستادگان پادشاه این پیام را به او رساندند.‏