۱۴ پس حِلقیای کاهن،‏ اَخیقام،‏ عَکبور،‏ شافان و عَسایا پیش زنی به نام حُلده رفتند که نبیه بود + و در منطقهٔ دوم اورشلیم زندگی می‌کرد.‏ شوهر او شَلّوم،‏ پسر تِقوِه و نوهٔ حَرحَس،‏ مسئول لباس‌ها بود.‏ وقتی ماجرا را برای حُلده تعریف کردند،‏+ ۱۵ حُلده به آن‌ها گفت:‏ «یَهُوَه خدای اسرائیل چنین می‌گوید:‏ ‹به مردی که شما را پیش من فرستاد،‏ بگویید:‏ ۱۶ «یَهُوَه می‌گوید،‏ ‹من بر سر این شهر و ساکنانش بلا خواهم آورد؛‏ یعنی تمام بلاهایی که پادشاه یهودا درباره‌شان در آن کتاب خواند.‏+ ۱۷ مردم یهودا مرا ترک کرده‌اند و برای خدایان دیگر + قربانی می‌سوزانند* تا مرا با تمام کارهایشان خشمگین کنند.‏+ به همین دلیل آتش خشم من بر این مکان افروخته خواهد شد و خاموش نخواهد شد.‏›»+ ۱۸ اما به پادشاه یهودا که شما را فرستاد تا از یَهُوَه سؤال کنید بگویید:‏ «یَهُوَه خدای اسرائیل در مورد کلامی که موقع خواندن کتاب شنیدی،‏ چنین می‌گوید:‏ ۱۹ ‹دل تو پذیرا* بود و وقتی شنیدی که من به ضدّ این شهر و ساکنانش گفتم که به لعنت گرفتار می‌شوند و دیگران از دیدن وضعیتشان وحشت می‌کنند،‏ خودت را در حضور من که یَهُوَه هستم فروتن کردی.‏+ تو لباست را چاک زدی + و جلوی من گریه کردی.‏ برای همین من هم دعایت را شنیدم.‏› این گفتهٔ یَهُوَه است.‏ ۲۰ ‹به همین دلیل،‏ تو به اجدادت خواهی پیوست* و در آرامش دفن خواهی شد و هیچ کدام از بلاهایی را که بر سر این مکان می‌آورم،‏ نخواهی دید.‏›»›» بعد فرستادگان پادشاه این پیام را به او رساندند.‏