سپتامبر

در کتاب مقدّس پایدار ماندن صرفاً به معنی تحمّل ناملایمات و شرایط دشوار نیست.‏ پایداریِ شخص به طرز فکر،‏ احساس و واکنش او هنگام مقابله با سختی‌ها بستگی دارد.‏ پایداری ما را شجاع،‏ ثابت‌قدم و بردبار می‌سازد.‏ در کتابی مرجع آمده است که پایداری به شخص کمک می‌کند،‏ امیدی محکم داشته باشد و در سختی‌ها دست از تلاش نکشد.‏ او را در سخت‌ترین شرایط مستحکم و تزلزل‌ناپذیر نگاه می‌دارد و موجب می‌شود که سختی‌ها را به پیروزی مبدّل کند.‏ همچنین شخص به هدفش چشم می‌دوزد،‏ نه به درد و رنجی که متحمّل می‌شود.‏ پایداری مسیحی از محبت برمی‌خیزد.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۴،‏ ۷)‏ محبت به خدا ما را برمی‌انگیزد که در هر آنچه مطابق با خواست اوست پایدار مانیم.‏ (‏لو ۲۲:‏۴۱،‏ ۴۲)‏ محبت به برادرانمان ما را بر آن می‌دارد که ناکاملی‌های آنان را متحمّل شویم.‏ (‏۱پطر ۴:‏۸)‏ محبت به همسرمان ما را یاری می‌کند که با وجود سختی‌های زندگی مشترک که هر زوجی با آن روبروست،‏ پایدار مانیم و پیوند ازدواجمان را استحکام بخشیم.‏—‏۱قر ۷:‏۲۸.‏ ب۱۶/‏۴ ۲:‏۳،‏ ۴

واژهٔ یونانی‌ای که در اینجا «وقف کردن» ترجمه شده است،‏ به پایداری و پشتکار در راهی که نیاز به تلاشی سخت است،‏ اشاره دارد.‏ حضور در جلسات تحت حکمرانی رومیان و مخالفت‌های علمای یهودی برای مسیحیان آسان نبود.‏ با این همه آنان استقامت نشان دادند.‏ بسیاری از خادمان یَهُوَه در این ایّام نیز برای جلسات مسیحی عمیقاً قدردانند و ارزشی خاص قائلند.‏ برادر جورج گَنگِس که بیش از ۲۲ سال در هیئت اداره‌کننده خدمت کرد،‏ گفته است:‏ «برای من گرد آمدن با برادرانمان منشأ دلگرمی و یکی از بزرگ‌ترین شادی‌های زندگی است.‏» او به این نکته نیز اشاره کرد:‏ «میل قلبی من مرا به رفتن به جلسات سوق می‌دهد.‏» آیا شما نیز در مورد گرد آمدن با یکدیگر و پرستش یَهُوَه چنین احساسی دارید؟‏ پس مصمم باشید و بکوشید که با پشتکار و استقامت مرتباً در جلسات جماعت شرکت کنید.‏ به این ترتیب نشان می‌دهید که احساسی همچون داوود پادشاه دارید که گفت:‏ «خداوندا،‏ محل خانهٔ تو را دوست می‌دارم.‏»—‏مز ۲۶:‏۸.‏ ب۱۶/‏۴ ۳:‏۱۶-‏۱۸

فرض کنید متوجه می‌شوید که برادری از گفته یا عمل شما آزرده شده است.‏ در این صورت چه باید بکنید؟‏ باید با هم‌ایمانتان صحبت کنید و هدفتان را مد نظر داشته باشید.‏ هدف این نیست که برادرتان را ملامت کنید،‏ بلکه باید به خطای خود اعتراف کنید و در برقراری صلح با او بکوشید.‏ داشتن رابطه‌ای خوب و صلح‌آمیز با برادرانمان بسیار اهمیت دارد.‏ گزارش ابراهیم و لوط،‏ برادرزاده‌اش در کتاب مقدّس نمونه‌ای است از این که چگونه خادمان خدا با آرامش مشکلی را که می‌توانست به چنددستگی بینجامد،‏ حل کردند.‏ ابراهیم که مشتاق بود هر گونه تنش و کدورت را از میان بردارد،‏ حق انتخاب نخست را به لوط داد تا او منطقه‌ای را برای اقامت اهل خانه‌اش برگزیند.‏ (‏پیدا ۱۳:‏۱،‏ ۲،‏ ۵-‏۹)‏ ابراهیم نمونه‌ای خوب برای ماست.‏ او در پی صلح بود،‏ نه نفع شخصی.‏ آیا این سخاوت او در نهایت به ضررش بود؟‏ به هیچ وجه.‏ بلافاصله بعد از این ماجرا یَهُوَه به ابراهیم وعدهٔ برکات فراوان را داد.‏ (‏پیدا ۱۳:‏۱۴-‏۱۷)‏ اگر خادمان یَهُوَه خدا با محبت و بر اساس اصول الٰهی اختلافات را حل کنند،‏ حتی اگر متحمّل ضرری شوند،‏ یَهُوَه خدا آنان را برکت می‌دهد.‏ ب۱۶/‏۵ ۱:‏۱۱،‏ ۱۲

یَهُوَه خدا در کلامش مشخصاً فرامینی به ما داده است؛‏ برای نمونه،‏ پرهیز از اعمال نامشروع جنسی،‏ زناکاری،‏ بت‌پرستی،‏ دزدی و میگساری.‏ (‏۱قر ۶:‏۹،‏ ۱۰)‏ افزون بر این عیسی مسیح به پیروانش این فرمان پرمسئولیت و دشوار و در عین حال شادی‌بخش و پرشور را داد:‏ «پس بروید و از مردمِ همهٔ قوم‌ها شاگرد بسازید،‏ آنان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید و به آنان تعلیم دهید که هر آنچه به شما فرمان داده‌ام به عمل آورند.‏ بدانید که من هر روز تا پایان نظام حاضر با شما هستم.‏» (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰)‏ به‌راستی اطاعت از قوانین و فرامین الٰهی حافظ ماست.‏ به گوش گرفتن این فرامین عزّت‌نفس ما را بالا می‌برد و تأثیر بسزایی بر سلامت جسم و همین طور شادی و سعادت خانواده‌مان دارد.‏ مهم‌تر از همه اطاعت از فرامین یَهُوَه خدا،‏ از جمله فرمان شاگردسازی،‏ برای ما برکات فراوان و خشنودی او را به همراه دارد.‏ ب۱۶/‏۵ ۳:‏۱

همچنان که خود را به راهنمایی‌های روح خدا می‌سپاریم و افکارمان را با دید یَهُوَه خدا که در کلامش آمده است،‏ هماهنگ می‌سازیم،‏ افکار،‏ کلام و اعمالمان بیشتر مورد رضایت یَهُوَه خدا خواهد بود.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳؛‏ غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳)‏ با این همه،‏ همواره باید مراقب باشیم که تسلیم ضعف‌های شخصی‌مان نشویم.‏ (‏امث ۴:‏۲۳)‏ اگر رشد شخصیت مسیحی‌تان به کندی صورت می‌گیرد،‏ فراموش نکنید که این رشد نیاز به زمان دارد و روندی مستمر و مداوم است.‏ همچنان که برای ایجاد تغییرات لازم از کتاب مقدّس بهره می‌گیریم،‏ باید صبور باشیم.‏ نخست شاید لازم باشد در انجام آنچه مطابق کتاب مقدّس است،‏ منضبط‌تر عمل کنیم.‏ به مرور،‏ برای ما آسان‌تر خواهد شد که مطابق آنچه خدا می‌پسندد فکر و عمل کنیم و افکار و اعمال ما به طرز فکر یَهُوَه خدا نزدیک‌تر خواهد شد.‏—‏مز ۳۷:‏۳۱؛‏ امث ۲۳:‏۱۲؛‏ غلا ۵:‏۱۶،‏ ۱۷.‏ ب۱۶/‏۵ ۴:‏۱۴،‏ ۱۶

امروزه خادمان یَهُوَه خدا عمدتاً از طریق کلامش،‏ روح مقدّس او و جماعت مسیحی در دستان او شکل داده می‌شوند.‏ برای این که کلام خدا ما را شکل دهد باید آن را با هدف بخوانیم،‏ بر آن تعمّق کنیم و از یَهُوَه بخواهیم که در به کار بستن آن به ما کمک کند.‏ داوود نوشت:‏ «در بستر خود تو را یاد می‌کنم؛‏ و در پاسهای شب به تو می‌اندیشم.‏» (‏مز ۶۳:‏۶)‏ همچنین افزود:‏ «خداوند را که به من مشورت می‌دهد،‏ متبارک می‌خوانم؛‏ شبانگاه نیز دلم مرا تأدیب می‌کند.‏» (‏مز ۱۶:‏۷)‏ بله،‏ داوود اجازه داد که پندهای الٰهی در اعماق وجودش بنشیند و عمیق‌ترین افکار و احساساتش را شکل دهد؛‏ حتی زمانی که به شدّت توبیخ شد.‏ (‏۲سمو ۱۲:‏۱-‏۱۳)‏ به‌راستی داوود نمونه‌ای از تواضع و اطاعت برای ما به جا گذاشته است.‏ آیا شما نیز بر کلام خدا تعمّق می‌کنید و اجازه می‌دهید که در اعماق وجودتان بنشیند؟‏ آیا لازم است بیش از پیش چنین کنید؟‏—‏مز ۱:‏۳.‏ ب۱۶/‏۶ ۱:‏۱۱

ما باید در نظر داشته باشیم که همهٔ ما حدود ۶۰۰۰ سال از آن کاملیتی که در باغ عدن وجود داشت،‏ دور هستیم.‏ انسان ناکامل نیز تمایل به خطا دارد.‏ از این رو،‏ بجا نیست که از هم‌ایمانانمان انتظاری بیش از حد داشته باشیم.‏ همچنین نباید اجازه دهیم که خطاهای آنان از شادی ما بکاهد؛‏ شادی‌ای که در این روزهای آخر از بودن با خادمان خدا حاصل می‌شود.‏ خطای بزرگ‌تر این است که اجازه دهیم خطاهای دیگران چنان ما را لغزش دهد که حتی سازمان یَهُوَه خدا را ترک کنیم.‏ اگر چنین کنیم،‏ خود را از برکت انجام خواست خدا و امید زندگی در دنیای جدید او محروم می‌کنیم.‏ برای این که شادی باطنی و امید استوارمان را حفظ کنیم،‏ باید این قول تسلّی‌بخش یَهُوَه خدا را همواره مد نظر داشته باشیم:‏ «هان من آسمانی جدید و زمینی جدید خواهم آفرید،‏ و امور پیشین دیگر به یاد آورده نخواهد شد،‏ و از ذهن نخواهد گذشت.‏» (‏اشع ۶۵:‏۱۷؛‏ ۲پطر ۳:‏۱۳)‏ اجازه ندهید که خطاهای دیگران شما را از این برکات بی‌نصیب سازد.‏ ب۱۶/‏۶ ۴:‏۱۳،‏ ۱۴

این گفتهٔ موسی که یَهُوَه «خداوندِ یکتاست» این مفهوم را در بر دارد که همیشه مقاصد و اعمال او قابل اعتماد است.‏ یَهُوَه خدا،‏ خدایی چندگانه نیست،‏ خدایی نیست که اعمالش قابل پیش‌بینی نباشد.‏ بلکه او خدای حقیقی است،‏ همیشه باثبات،‏ امین و وفادار.‏ یَهُوَه خدا به ابراهیم وعده داد که نوادگان او سرزمین موعود را به میراث خواهند برد.‏ او برای به تحقق رساندن این وعده‌اش،‏ اعمال شگرف و عظیم انجام داد.‏ گذشت ۴۳۰ سال نیز از عزم یَهُوَه خدا برای به تحقق رساندن وعدهٔ او نکاست.‏ (‏پیدا ۱۲:‏۱،‏ ۲،‏ ۷؛‏ خرو ۱۲:‏۴۰،‏ ۴۱)‏ قرن‌ها بعد،‏ زمانی که یَهُوَه اسرائیلیان را شاهدان خود خواند به آنان چنین گفت:‏ «من او هستم.‏ پیش از من خدایی مصوّر نشده،‏ و پس از من نیز نخواهد بود.‏» یَهُوَه برای تأکید بر مقاصد تغییرناپذیرش و این که همان خداست،‏ بار دیگر می‌گوید:‏ «آری از ایّام قدیم من اویم.‏» (‏اشع ۴۳:‏۱۰،‏ ۱۳؛‏ ۴۴:‏۶؛‏ ۴۸:‏۱۲)‏ به‌راستی اسرائیلیان چه امتیاز بی‌نظیری داشتند که خادمان یَهُوَه خدا بودند؛‏ خدایی که تغییر نمی‌پذیرد و همیشه قابل اعتماد است.‏ امروزه ما نیز از این امتیاز برخورداریم.‏—‏ملا ۳:‏۶؛‏ یعقو ۱:‏۱۷.‏ ب۱۶/‏۶ ۳:‏۶،‏ ۷

می‌توان گفت امروزه بسیاری از کشورها برای دیده‌بانی از مرزبانان یا مدرن‌ترین سیستم‌های امنیتی استفاده می‌کنند.‏ این نگهبانان مراقبند تا کسی یا چیزی امنیت کشور را به خطر نیندازد.‏ اما در واقع آنان تنها می‌توانند به خطرات و تهدیداتی که از طرف انسان‌ها و دولت‌هاست،‏ پی ببرند.‏ آنان از وجود حکومت آسمانی خدا به پادشاهی مسیح،‏ فعالیت آن و نقشی که به زودی در داوری تمامی قوم‌ها خواهد داشت،‏ ناآگاهند.‏ (‏اشع ۹:‏۶،‏ ۷؛‏ ۵۶:‏۱۰؛‏ دان ۲:‏۴۴)‏ اما اگر ما از لحاظ روحانی هوشیار و بیدار بمانیم،‏ هر زمان که روز داوری برسد،‏ آماده خواهیم بود.‏ (‏مز ۱۳۰:‏۶)‏ همچنان که ما به انتهای این نظام نزدیک می‌شویم،‏ هوشیار و بیدار ماندن برای ما دشوارتر می‌شود.‏ به راستی چه فاجعه‌ای اگر نتوانیم هوشیاری و بیداری‌مان را حفظ کنیم.‏ ب۱۶/‏۷ ۲:‏۲،‏ ۹،‏ ۱۰

پولُس که پیش‌تر به مسیحیان آزار می‌رساند،‏ به‌خوبی می‌دانست که مستحق و لایق رحمت عظیم خدا نبوده است.‏ پولُس در اواخر زندگی‌اش به همکار خود تیموتائوس چنین نوشت:‏ «من از سَرورمان مسیحْ عیسی که به من قدرت بخشید،‏ سپاسگزارم؛‏ زیرا با سپردن این خدمت به من،‏ مرا مورد اعتماد خود دانست.‏» (‏۱تیمو ۱:‏۱۲-‏۱۴)‏ این خدمت چه بود؟‏ پولُس پیران جماعت اِفِسُس را آگاه ساخت که این خدمت شامل چه بود،‏ او نوشت:‏ «جان خود را پراهمیت نمی‌شمارم.‏ آنچه اهمیت دارد این است که بتوانم دورهٔ خدمت خود،‏ همچنین خدمتی را که عیسای سَرور به من سپرده است به پایان رسانم؛‏ یعنی در مورد بشارت لطف خدا به طور کامل شهادت دهم.‏» (‏اعما ۲۰:‏۲۴)‏ پولُس حقیقتاً در این خدمت خود،‏ برای ما مسیحیان در این دوران نمونه‌ای فوق‌العاده از خود به جا گذاشت و نشان داد که لطف خدا به او «بیهوده» نبوده است.‏ ب۱۶/‏۷ ۴:‏۱-‏۳

یَهُوَه همواره از خادمان وفادارش حمایت می‌کند،‏ هر چند که شاید اجازه دهد آنان برای کسب امتیازات یا بهبود شرایط انتظار بکشند.‏ او به ابراهیم وعده داد که صاحب پسری خواهد شد،‏ اما ابراهیم باید از خود ایمان نشان می‌داد و انتظار می‌کشید.‏ (‏عبر ۶:‏۱۲-‏۱۵)‏ هر چند که اسحاق سال‌ها بعد به دنیا آمد،‏ ابراهیم امیدش را از دست نداده بود و خدا نیز او را مأیوس نکرد.‏ (‏پیدا ۱۵:‏۳،‏ ۴؛‏ ۲۱:‏۵)‏ انتظار آسان نیست.‏ (‏امث ۱۳:‏۱۲)‏ اگر دلسرد شویم،‏ یأس و ناامیدی می‌تواند بر ما غالب آید.‏ عاقلانه و حکیمانه است در حین این که انتظار می‌کشیم از زمان استفاده کنیم و خصوصیاتی را در خود پرورش دهیم که برای قبول مسئولیت‌هایی در جماعت به آن نیاز داریم.‏ هر روزه در رابطه با انتخاب تفریحات،‏ موضوعات مالی،‏ رفتار با دیگران،‏ ظاهر و شیوهٔ لباس‌پوشیدنمان با تصمیماتی روبروییم.‏ با به کار بستن آنچه از کتاب مقدّس می‌آموزیم،‏ می‌توانیم تصمیماتی بگیریم که یَهُوَه خدا را خشنود می‌سازد.‏ ب۱۶/‏۸ ۳:‏۹-‏۱۱

یَهُوَه به اسرائیلیان کمک کرد که حبشی‌ها و عَمالیقی‌ها را شکست دهند،‏ همچنین به نِحِمیا و همکارانش قوّت بخشید تا کار بازسازی را به پایان رسانند.‏ مشابهاً خدا به ما نیز قوّت می‌بخشد تا با وجود مخالفت‌ها،‏ بی‌علاقگی مردم و نگرانی‌ها محکم بایستیم و کار موعظه را ادامه دهیم.‏ (‏۱پطر ۵:‏۱۰)‏ مسلّماً ما انتظار معجزه از یَهُوَه خدا نداریم بلکه خود باید سهم‌مان را ایفا کنیم.‏ چگونه؟‏ با مطالعهٔ روزانهٔ کلام خدا،‏ آماده کردن جلسات هفتگی و شرکت در آن،‏ مطالعهٔ شخصی و خانوادگی،‏ پر کردن دل و ذهنمان از کلام خدا و توکل و تکیهٔ همیشگی در دعا به یَهُوَه خدا.‏ باشد که هیچ گاه اجازه ندهیم که دیگر فعالیت‌ها بر سر راه تدارکاتی قرار گیرد که یَهُوَه خدا برای قوّت بخشیدن و دلگرم ساختن ما فراهم دیده است.‏ اگر احساس کردید که در یکی از این زمینه‌ها دست شما سست شده است،‏ از خدا کمک بخواهید،‏ آنگاه خواهید دید که روح مقدّس او چگونه «به شما نیرو می‌دهد» و «هم رغبت و هم قدرت عمل را به شما» عطا می‌کند.‏ ب۱۶/‏۹ ۱:‏۱۲

پولُس رسول در عین این که تجرد را توصیه کرد،‏ آنچه در آیهٔ امروز آمده است نیز گفت.‏ همچنین افزود:‏ «اگر خویشتندار نیستند،‏ بگذارید ازدواج کنند؛‏ زیرا ازدواج از سوختن در آتش شهوت بهتر است.‏» ازدواج می‌تواند مانع شود که شخص به خودارضایی یا اعمال جنسی نامشروع دست زند.‏ همچنین سن شخص می‌تواند عاملی برای تصمیم‌گیری باشد،‏ چون در کتاب مقدّس آمده است:‏ «اگر کسی فکر می‌کند که چنانچه مجرّد بماند به نحوی شایسته رفتار نخواهد کرد و اگر از سن بلوغ نیز گذشته باشد،‏ بهترین کار این است که بگذارید آنچه می‌خواهد بکند؛‏ گناهی نمی‌کند.‏ بگذارید چنین افرادی ازدواج کنند.‏» (‏۱قر ۷:‏۹،‏ ۳۶؛‏ ۱تیمو ۴:‏۱-‏۳)‏ با این حال،‏ تمایلات جنسی که می‌تواند در دوران جوانی بروز کند،‏ دلیلی برای اقدام به ازدواج نیست.‏ چرا که ممکن است شخص هنوز به بلوغی نرسیده باشد که بتواند وظایفی را که زندگی مشترک به همراه دارد،‏ بر دوش کشد.‏ ب۱۶/‏۸ ۱:‏۱۷

مردم از روی «ظاهر» ما تصویری از شخصیت ما در ذهن خود می‌سازند.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۷)‏ از این رو،‏ ما خادمان خدا به‌خوبی آگاهیم که در انتخاب لباس صرفاً راحتی و علاقهٔ شخصی تصمیم‌گیرنده نیست.‏ اصول کتاب مقدّس باید ما را بر آن دارد که از پوشیدن لباسی تنگ و چسبان،‏ بدن‌نما و تحریک‌کننده پرهیز کنیم.‏ پوشیدن لباس‌هایی که اندام‌هایی را که شایسته نیست در معرض دید دیگران قرار می‌دهد،‏ برجسته یا مشخص می‌کند،‏ ناپسند است.‏ هیچ کس نباید از نگاه کردن به ما به دلیل لباسی که پوشیده‌ایم معذّب شود یا مجبور شود که به طرفی دیگر نگاه کند.‏ اگر ظاهرمان آراسته باشد و لباسی مرتب،‏ پاکیزه و آراسته به حجب و حیا پوشیده باشیم،‏ احتمال این که مردم به ما احترام بگذارند بیشتر است.‏ همچنین ممکن است به خدایی که ما پرستش می‌کنیم جذب شوند،‏ به سازمان ما احترام بگذارند و به پیام نجات‌بخش ما توجه کنند.‏ ب۱۶/‏۹ ۳:‏۵،‏ ۶

اطمینان حاصل کنید که مخاطبتان چه اعتقادی دارد و تصوّر نکنید که آن را از پیش می‌دانید.‏ برخی می‌گویند که به تکامل معتقدند،‏ اما فکر می‌کنند خدایی نیز وجود دارد.‏ آنان بر این عقیده‌اند که خدا از تکامل برای به وجود آوردن شکل‌های مختلف حیات بهره جسته است.‏ برخی دیگر می‌گویند به تکامل معتقدند چون تصوّر می‌کنند اگر حقیقت نداشت در مدارس تدریس نمی‌شد.‏ برخی نیز اعتقادشان را به وجود خدا از دست داده‌اند چون از ادیان دلسرد شده‌اند.‏ پس وقتی در مورد منشأ حیات با کسی صحبت را شروع می‌کنید عاقلانه است که پیش از آن که چیزی بگویید ابتدا پرسش‌هایی مطرح کنید.‏ سعی کنید به اعتقادات او پی ببرید.‏ اگر معقول باشید و آمادهٔ شنیدن نظرات مخاطبتان،‏ او نیز در شنیدن گفته‌های شما تمایل بیشتری نشان خواهد داد.‏ اگر به نظر می‌رسد که کسی به اعتقادات شما در مورد آفرینش حمله می‌کند،‏ می‌توانید از او بخواهید که توضیح دهد چگونه ممکن است زندگی بدون آفریننده‌ای آغاز شود.‏ برای این که اولین گونهٔ حیات به زندگی و حیات خود ادامه دهد باید قادر به تولید مثل باشد و بتواند خود را تکثیر کند.‏ شیمی‌دانی می‌گوید:‏ «ساده‌ترین شکل حیات نیز بسیار پیچیده و اعجاب‌آور است.‏» ب۱۶/‏۹ ۴:‏۱۲،‏ ۱۳

ما کاملاً مطمئن نیستیم که پولُس چه کسانی را مد نظر داشته است،‏ اما افرادی همچون نابوت و زَکَریا به دلیل اطاعت از یَهُوَه خدا و انجام خواست او سنگسار شدند.‏ (‏۱پاد ۲۱:‏۳،‏ ۱۵؛‏ ۲توا ۲۴:‏۲۰،‏ ۲۱)‏ دانیال و جوانان دیگری که با او بودند نیز می‌توانستند «برای آزادی خود سازش کنند،‏» اما ایمان به قدرت خدا آنان را قادر ساخت که گویی ‹دهان شیران را ببندند و قدرت شعله‌های آتش را بی‌اثر کنند.‏› (‏عبر ۱۱:‏۳۳،‏ ۳۴؛‏ دان ۳:‏۱۶-‏۱۸،‏ ۲۰،‏ ۲۸؛‏ ۶:‏۱۳،‏ ۱۶،‏ ۲۱-‏۲۳)‏ پیامبرانی همچون میکایا و اِرْمیا «مورد تمسخر قرار گرفتند» و «به زندان افکنده شدند.‏» پیامبرانی دیگر همچون ایلیّا «در بیابان‌ها،‏ کوه‌ها،‏ غارها و مخفیگاه‌های زمین آوارگی می‌کشیدند.‏» تمامی این افراد توانستند با بردباری متحمّل سختی شوند،‏ چرا که «اطمینان قطعی» به تحقق امیدشان داشتند.‏—‏عبر ۱۱:‏۱،‏ ۳۶-‏۳۸؛‏ ۱پاد ۱۸:‏۱۳؛‏ ۲۲:‏۲۴-‏۲۷؛‏ ار ۲۰:‏۱،‏ ۲؛‏ ۲۸:‏۱۰،‏ ۱۱؛‏ ۳۲:‏۲.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۳:‏۱۰،‏ ۱۱

می‌توانیم در سالن جماعت با خوش‌آمدگویی و سلامی گرم به آنانی که از کشوری دیگر هستند،‏ محبت‌مان را نشان دهیم.‏ شاید مهاجرین گاه خجالتی باشند و از دیگران فاصله بگیرند.‏ ممکن است به دلیل شیوهٔ تربیتی یا وضعیت اجتماعی‌شان خود را کمتر از دیگر نژادها یا ملیت‌ها بدانند.‏ پس ما باید پیشقدم شویم و به گرمی علاقهٔ خالصانه‌مان را به آن‌ها نشان دهیم.‏ اگر برایتان امکان دارد که از برنامهٔ یادگیری زبان JW Language استفاده کنید،‏ می‌توانید بیاموزید که چگونه به آنان به زبان خودشان سلام کنید.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۴)‏ شاید برایتان دشوار باشد با شخصی از فرهنگ دیگر ارتباط برقرار کنید.‏ برای غلبه بر چنین احساسی،‏ می‌توانید در مورد خود با آنان صحبت کنید.‏ ممکن است تصوّر کنید که با هم تفاوت بسیاری دارید،‏ اما شاید خیلی زود متوجه شوید که نقاط مشترکتان بیش از تفاوت‌هایتان است و هر فرهنگ،‏ نقاط قوّت و ضعف خود را دارد.‏ ب۱۶/‏۱۰ ۱:‏۱۳،‏ ۱۴

پیروی از فرامین و معیارهای کلام خدا به ما کمک می‌کند پاکی جماعت را حفظ کنیم.‏ برای مثال،‏ به موضوعی توجه کنید که در جماعت قُرِنتُس باستان پیش آمده بود.‏ پولُس رسول با جان و دل در آن شهر موعظه کرده بود و هم‌ایمانان خود را در آنجا بسیار دوست می‌داشت.‏ (‏۱قر ۱:‏۱،‏ ۲)‏ چقدر برای او تأسف‌آور بود که آن جماعت اعمال نامشروع جنسی را که در میانشان وجود داشت نادیده گرفته بودند و او باید به آن رسیدگی می‌کرد!‏ پولُس به پیران جماعت گفت که باید آن مرد فاسد را به شیطان بسپارند،‏ به عبارتی دیگر او را از جماعت اخراج کنند.‏ آنان برای حفظ پاکی جماعت باید «خمیرمایه» را دور می‌کردند.‏ (‏۱قر ۵:‏۵-‏۷،‏ ۱۲)‏ وقتی پیران جماعت تصمیم می‌گیرند گناهکاری را که نمی‌خواهد توبه کند اخراج کنند،‏ ما با حمایت از آنان پاکی جماعت را حفظ می‌کنیم.‏ همچنین این عمل ما ممکن است شخص گناهکار را بر آن دارد که توبه کند و به سوی یَهُوَه بازگردد.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۲:‏۱۴

دلگرمی و قوّت‌قلب دادن به دیگران بسیار مفید است.‏ روبن می‌گوید:‏ «من سال‌ها احساس حقارت و بی‌ارزشی می‌کردم.‏ اما یک بار همراه برادری که پیر جماعت بود در موعظه بودم که متوجه شد دلم گرفته است.‏ وقتی آنچه در دلم بود به او گفتم،‏ با مهربانی و دلسوزی به حرف‌هایم گوش کرد.‏ پس از آن،‏ کارهای خوبی را که تا آن وقت انجام داده بودم به یادم آورد.‏ همین طور به من یادآوری کرد که عیسی گفت ارزش هر یک از ما بیشتر از گنجشک‌هاست.‏ من اغلب این آیه را به یاد می‌آورم و همیشه تحت تأثیر آن قرار می‌گیرم.‏ گفته‌های آن پیر جماعت زندگی‌ام را عوض کرد.‏» (‏مت ۱۰:‏۳۱)‏ بنابراین،‏ جای تعجب نیست که کتاب مقدّس تأکید می‌کند که مرتب یکدیگر را دلگرم سازیم و به هم قوّت‌قلب دهیم.‏ پولُس رسول به مسیحیان عبرانی چنین نوشت:‏ «هر روز .‏ .‏ .‏ یکدیگر را قوّت قلب دهید تا قدرت فریبندهٔ گناه،‏ دل هیچ یک از شما را سخت نسازد.‏» (‏عبر ۳:‏۱۳)‏ به راستی،‏ وقتی به یاد آوریم که سخنان دلگرم‌کنندهٔ دیگران چگونه به دل محزون ما طراوت و تازگی بخشید،‏ به اهمیت این پند که «یکدیگر را قوّت قلب دهید» پی خواهیم برد.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۱:‏۲،‏ ۳

در سال ۳۱۳ م.‏ کنستانتین،‏ امپراتور روم که خود بت‌پرست بود،‏ جماعات یا کلیساهای مسیحیان مرتد را در قلمرو امپراتوری خود به رسمیت شناخت.‏ کنستانتین پس از اجلاسی که با رهبران مذهبی داشت و شورای نیقیه نامیده شد،‏ کشیشی را به نام آریوس تبعید کرد،‏ چون عقاید او با کلیسا متناقض بود و حاضر نبود که عیسی را به عنوان خدا بپذیرد.‏ بعدها طی حکومت تئودُسیوسِ اول (‏۳۷۹-‏۳۹۵ م.‏)‏ کلیسای کاتولیک از این مسیحیت کاذب شکل گرفت و رسماً دین اصلی امپراتوری روم گشت.‏ از این رو،‏ تاریخ‌نویسان می‌گویند که روم در قرن چهارم به مسیحیت گروید.‏ اما حقیقت امر این است که مسیحیت کاذب به ادیان مشرکانهٔ امپراتوری روم پیوسته بود و همهٔ آن‌ها بخشی از بابِل بزرگ بودند.‏ با این حال،‏ در این میان شماری قلیل از مسیحیان مسح‌شده که به گندم تشبیه شده‌اند،‏ تلاش می‌کردند خدا را آن گونه که باید بپرستند.‏—‏مت ۱۳:‏۲۴،‏ ۲۵،‏ ۳۷-‏۳۹.‏ ب۱۶/‏۱۱ ۴:‏۸،‏ ۹

ما در دورانی پراضطراب زندگی می‌کنیم.‏ شیطان ابلیس بسیار خشمگین است و «همچون شیری غرّان می‌گردد و کسی را می‌جوید تا ببلعد.‏» (‏۱پطر ۵:‏۸؛‏ مکا ۱۲:‏۱۷)‏ از این رو،‏ گاه حتی ما خادمان خدا نیز دچار اضطراب و نگرانی می‌شویم.‏ در گذشته خادمانی خداترس نیز با نگرانی روبرو بودند،‏ همچون داوود پادشاه که با ‹اندیشه‌هایش دست به گریبان بود.‏› (‏مز ۱۳:‏۲)‏ همچنین «نگرانی برای همهٔ جماعت‌ها» باری بود که پولُس رسول بر دوش خود احساس می‌کرد.‏ (‏۲قر ۱۱:‏۲۸)‏ حال زمانی که نگرانی بر ما غلبه می‌کند،‏ چه می‌توانیم بکنیم؟‏ یَهُوَه خدا پدر آسمانی مهربانمان در گذشته به کمک خادمانش شتافت و امروزه نیز برای ما ممکن ساخته است که تا حد قابل توجهی از نگرانی و اضطراب رهایی یابیم.‏ چگونه؟‏ از طریق دعایی از صمیم دل،‏ خواندن و تأمّل بر کتاب مقدّس،‏ کسب روح‌القدس و صحبت در مورد احساسات و افکارتان با شخصی قابل اعتماد.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۳:‏۱،‏ ۲

قوم خدا پیش از این که با خدا آشنا شوند،‏ به او محبت ورزند و خدمتش کنند اعمالی انجام می‌دادند که ‹اکنون از آن‌ها شرمسارند،‏› اعمالی که حاصل و نتیجهٔ آن مرگ است.‏ آنان آن اعمال و آن شیوهٔ زندگی را کنار گذاشته‌اند.‏ (‏روم ۶:‏۲۱)‏ آنان تغییر کردند.‏ این امر برای بسیاری در قُرِنتُس که پولُس مخاطب قرار داد صدق می‌کرد.‏ برخی از آنان بت‌پرست،‏ زناکار،‏ همجنس‌باز،‏ دزد،‏ میگسار و افرادی از این قبیل بودند.‏ اما «شسته و پاک شده،‏ تقدیس» گردیدند.‏ (‏۱قر ۶:‏۹-‏۱۱)‏ به احتمال قوی در خصوص برخی در جماعت روم نیز چنین بود.‏ پولُس تحت الهام الٰهی به آنان نوشت:‏ «اعضای بدن خود را به گناه مسپارید تا ابزاری برای بدکاری باشد،‏ بلکه خود را همچون کسانی که از میان مردگان زنده شده‌اند،‏ به خدا بسپارید و اعضای بدن خود را به خدا تسلیم کنید تا ابزاری برای درستکاری باشد.‏» (‏روم ۶:‏۱۳)‏ پولُس اطمینان داشت که آنان می‌توانند از نظر روحانی پاک بمانند و همچنان از لطف خدا بهره‌مند شوند.‏ ب۱۶/‏۱۲ ۱:‏۱۳

یَهُوَه خدا ما انسان‌ها را با قابلیت‌های فوق‌العاده‌ای آفریده است.‏ او توانایی تفکر به ما بخشیده و به این ترتیب برنامه‌ریزی برای آینده و توانایی حل مشکلاتمان را برایمان میسر کرده است.‏ (‏امث ۲:‏۱۱)‏ او ما را قادر ساخته است که به برنامه‌هایمان جامهٔ عمل بپوشانیم و در جهت رسیدن به اهدافمان تلاش کنیم.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۱۳)‏ همچنین وجدانی در وجود ما نهاده است که می‌تواند در تشخیص درستی از نادرستی و پرهیز یا اصلاح خطاهایمان به ما یاری کند.‏ (‏روم ۲:‏۱۵)‏ یَهُوَه خدا در کلامش مکرّراً ما را ترغیب کرده است که از توانایی‌هایمان در جهت درست استفاده کنیم.‏ برای مثال در نوشته‌های مقدّس عبری چنین آمده است:‏ «تدبیرهای شخصِ کوشا منفعت به بار می‌آورد» یا «هر آنچه دستت برای انجام دادن بیابد،‏ با تمام توان خویش انجام بده.‏» (‏امث ۲۱:‏۵؛‏ جا ۹:‏۱۰)‏ در نوشته‌های مقدّس یونانی چنین ترغیب می‌شویم:‏ «تا هنگامی که فرصت داریم،‏ بیایید به همه نیکویی کنیم» همچنین آمده است:‏ «متناسب با عطیه‌ای که یافته‌اید یکدیگر را خدمت کنید.‏» (‏غلا ۶:‏۱۰؛‏ ۱پطر ۴:‏۱۰)‏ پس یَهُوَه از ما می‌خواهد از توانایی‌هایمان برای فایدهٔ خود و دیگران بهره گیریم.‏ ب۱۷/‏۱ ۱:‏۱،‏ ۲

نوادگان آدم و حوّا ناکاملی و مرگ را از آنان به میراث بردند.‏ با این همه،‏ حق استفاده از ارادهٔ آزاد برایشان محفوظ ماند.‏ این امر در رفتار خدا با اسرائیلیان آشکار است.‏ یَهُوَه خدا از طریق موسی،‏ آن قوم را در انتخاب این افتخار که قوم خاص او باشند،‏ آزاد گذاشت.‏ (‏خرو ۱۹:‏۳-‏۶)‏ واکنش آنان چه بود؟‏ آنان آزادانه شرایطی را که لازم بود قومی با نام خدا باشند،‏ پذیرفتند و همهٔ قوم یکصدا پاسخ دادند:‏ «هر آنچه خداوند فرموده است،‏ خواهیم کرد.‏» (‏خرو ۱۹:‏۸)‏ متأسفانه،‏ قوم بعدها از آزادی خود سوءاستفاده کرد و عهد خود را زیر پا گذاشت.‏ باشد که ما درس عبرت گیریم و با نزدیک ماندن به یَهُوَه خدا و به گوش گرفتن معیارهای عادلانهٔ او همیشه قدر و ارزش ارادهٔ آزادمان را بدانیم.‏ ب۱۷/‏۱ ۲:‏۹

طی حکمرانی یِرُبعام،‏ پادشاه اسرائیل،‏ یَهُوَه خدا پیامبری را از یهودا فرستاد تا پیام داوری‌ای کوبنده را به این پادشاه مرتد برساند.‏ آن پیامبر با فروتنی و وفاداری مأموریتی را که به او واگذار شده بود،‏ به انجام رساند و یَهُوَه خدا نیز در مقابلِ خشم بی‌رحمانهٔ پادشاه از او محافظت کرد.‏ (‏۱پاد ۱۳:‏۱-‏۱۰)‏ یَهُوَه خدا به آن پیامبر جوان فرمان داده بود که از راهی که رفته بود بازنگردد،‏ در آنجا نان نخورد و آب ننوشد.‏ در راه بازگشت آن پیامبر به صورت غیرمنتظره با پیرمردی روبرو شد.‏ پیرمرد ادعا کرد که پیامبر خداست و او را برای خوردن و نوشیدن به خانه‌اش دعوت کرد.‏ پیامبر جوان فرمان خدا را زیر پا گذاشت و با پیرمرد به خانه‌اش رفت.‏ این عمل او یَهُوَه را ناخشنود ساخت.‏ در راه بازگشت شیری به او حمله کرد و او را کشت.‏ (‏۱پاد ۱۳:‏۱۱-‏۲۴)‏ در کتاب مقدّس نیامده است که چرا آن پیامبر فرمان خدا را زیر پا گذاشت و گفتهٔ پیرمرد فریبکار را به گوش گرفت.‏ اما مسلّم است که او همچنان «با فروتنی در حضور خدا» سلوک نکرد.‏ ب۱۷/‏۱ ۴:‏۱-‏۳

کتاب مقدّس با این گفتهٔ ساده اما بنیادی و عمیق شروع می‌شود:‏ «در آغاز،‏ خدا آسمانها و زمین را آفرید.‏» (‏پیدا ۱:‏۱)‏ به‌راستی که ما انسان‌ها تنها به ذرّه‌ای از کارهای عظیم آفرینش،‏ همچون فضا،‏ نور و جاذبه پی برده‌ایم و فقط بخش کوچکی از جهان هستی را دیده‌ایم.‏ (‏جا ۳:‏۱۱)‏ با این همه،‏ یَهُوَه خدا برای ما آشکار ساخته است که مقصودش از آفرینش زمین و بشر چه بوده است.‏ زمین ساخته شد تا خانه‌ای مناسب و ایده‌آل برای انسان‌ها باشد؛‏ انسان‌هایی که به صورت خدا خلق شده‌اند.‏ (‏پیدا ۱:‏۲۶)‏ آنان فرزندان خدا و یَهُوَه خدا نیز پدر آنان می‌شد.‏ چنان که در باب سوم کتاب پیدایش توضیح داده شده است،‏ در اجرای مقصود یَهُوَه خدا کارشکنی شد.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۷)‏ اما این کارشکنی مانعی دائمی برای انجام خواست یَهُوَه نبود.‏ هیچ کس نمی‌تواند سد راه یَهُوَه خدا شود.‏ (‏اشع ۴۶:‏۱۰؛‏ ۵۵:‏۱۱)‏ از این رو،‏ ما می‌توانیم مطمئن باشیم که مقصود اصلی یَهُوَه در وقت معین به انجام خواهد رسید.‏ ب۱۷/‏۲ ۱:‏۱،‏ ۲

از آنجا که روح‌القدس نیرویی نامرئی است،‏ چگونه اسرائیلیان می‌توانستند تشخیص دهند که در موسی عمل می‌کند؟‏ روح‌القدس موسی را قادر به انجام معجزات و اعلام نام خدا به فرعون ساخت.‏ (‏خرو ۷:‏۱-‏۳)‏ همچنین در موسی خصوصیاتی زیبا همچون محبت،‏ ملایمت و شکیبایی ایجاد کرد؛‏ خصوصیاتی که به موسی کفایت رهبری قوم اسرائیل را بخشید.‏ شواهد کاملاً روشن بود که یَهُوَه موسی را رهبر قومش ساخته بود.‏ بعدها روح‌القدس به مردان دیگری قدرت بخشید که قومش را رهبری کنند؛‏ از جمله یوشَع،‏ جِدعون و داوود که در مورد آنان در کتاب مقدّس چنین آمده است:‏ «یوشَع پسر نون پر از روح حکمت بود.‏» (‏تث ۳۴:‏۹)‏ «روح خداوند جِدعون را در بر گرفت.‏» (‏داو ۶:‏۳۴)‏ «روح خداوند بر داوود وزیدن گرفت.‏» (‏۱سمو ۱۶:‏۱۳)‏ اعتماد این مردان،‏ روح خدا بود و روح خدا به آنان قدرت بخشید کارهایی خارق‌العاده انجام دهند که در قدرت خودشان نبود.‏—‏یوش ۱۱:‏۱۶،‏ ۱۷؛‏ داو ۷:‏۷،‏ ۲۲؛‏ ۱سمو ۱۷:‏۳۷،‏ ۵۰.‏ ب۱۷/‏۲ ۳:‏۳-‏۵

پولُس رسول در احترام به حق انتخاب و تصمیم‌های شخصی دیگران،‏ نمونهٔ خوبی گذاشته است.‏ امروزه پیران جماعت نیز باید او را سرمشق قرار دهند.‏ زمانی که هم‌ایمانی با تصمیمی شخصی روبروست،‏ پیران جماعت برای پند دادن به او اصول و اطلاعاتی از کتاب مقدّس در اختیارش می‌گذارند.‏ در عین حال مراقبند پا از حد خود فراتر نگذارند و اجازه می‌دهند که آن برادر یا خواهر خود تصمیم بگیرد.‏ چرا که هر کس خود مسئول اعمالش است و با پیامدهای تصمیمش روبرو می‌شود.‏ پس درس مهم در کمک به دیگران این است که توجه آنان را به اصول و پندهای کلام خدا جلب کنیم،‏ اما همواره باید در نظر داشته باشیم که مسئولیت تصمیم‌گیری با خود آنان است.‏ آن‌ها با اتخاذ تصمیمی درست و حکیمانه خود فایده می‌برند.‏ هیچ کس نباید تصوّر کند که به او این حق یا اختیار داده شده است که برای هم‌ایمانانش تصمیم بگیرد.‏ ب۱۷/‏۳ ۲:‏۱۱

غلام امین با غیرت خبر خوش پادشاهی خدا را ترویج و اشاعه داده و به این شکل ایمانی فوق‌العاده از خود نشان داده است.‏ آیا شما نیز یکی از «گوسفندان دیگر» هستید که از مسح‌شدگان در این فعالیت حیاتی حمایت می‌کند؟‏ چقدر خوشحال خواهید شد زمانی که عیسی،‏ رهبرتان در مورد شما بگوید:‏ «هر آنچه برای یکی از کوچک‌ترین برادران من کردید،‏ برای من کردید.‏» (‏مت ۲۵:‏۳۴-‏۴۰)‏ عیسی پس از بازگشت به آسمان،‏ پیروان خود را ترک نکرد.‏ (‏مت ۲۸:‏۲۰)‏ او خود زمانی که بر زمین خدمت می‌کرد،‏ تجربه کرد که برای راهنمایی و هدایت قوم خدا تا چه حد به روح خدا،‏ فرشتگان و کلام او نیاز داشت.‏ از این رو،‏ عیسی امروزه غلام امین را به همین طرق یاری می‌رساند.‏ اعضای غلام امین،‏ این مسیحیان مسح‌شده «هر جا برّه می‌رود،‏ همچنان او را دنبال می‌کنند.‏» (‏مکا ۱۴:‏۴)‏ اگر راهنمایی‌های آنان را دنبال کنیم،‏ در واقع از رهبرمان عیسی پیروی می‌کنیم.‏ به زودی او ما را به زندگی جاودان رهنمون می‌سازد.‏ (‏مکا ۷:‏۱۴-‏۱۷)‏ زندگی‌ای که هیچ رهبر انسانی نمی‌تواند آن را وعده دهد.‏ ب۱۷/‏۲ ۴:‏۱۷-‏۱۹

شاید هنگامی که با مشکلی روبرو می‌شویم که از توان ما خارج است،‏ توکل کردن به یَهُوَه خدا آسان باشد.‏ اما در مسائل کوچک‌تری که روزانه با آن روبرو می‌شویم،‏ چطور؟‏ آیا به حکمت انسانی متوسل می‌شویم و تلاش می‌کنیم آن را به شیوهٔ خود حل کنیم؟‏ یا اصول کتاب مقدّس را در نظر می‌گیریم و به آن عمل می‌کنیم؟‏ اگر چنین کنیم در عمل نشان می‌دهیم که برای حل مشکلات زندگی به حکمت الٰهی رجوع می‌کنیم.‏ برای مثال،‏ ممکن است زمانی خانوادهٔ شما برای شرکت در جلسات یا مجمع‌ها با شما مخالفت کنند.‏ آیا شما برای راهنمایی و تشخیص بهترین راه برای حل مشکل از یَهُوَه خدا کمک می‌خواهید؟‏ اگر شغلتان را از دست بدهید و یافتن شغلی دیگر برایتان دشوار باشد،‏ چه می‌کنید؟‏ در چنین شرایطی اگر برای استخدام به مصاحبه‌ای دعوت شوید،‏ آیا باز هم می‌گویید که باید مرتباً در جلسات هفتگی شرکت کنید؟‏ با هر مشکلی که روبرو شویم بجاست همواره سخن مزمورنویس را مد نظر داشته باشیم که در آیهٔ امروز آمده است.‏ ب۱۷/‏۳ ۴:‏۶