فوریه

نوح هیچ تجربه‌ای در ساخت کشتی نداشت!‏ بنابراین،‏ او باید به یَهُوَه تکیه می‌کرد.‏ نوح مطابق هر آنچه که یَهُوَه به او فرمان داده بود عمل کرد.‏ نتیجه چه بود؟‏ کشتی نوح باعث نجات او و خانواده‌اش شد!‏ به‌علاوه،‏ از آنجا که نوح همواره مطابق با حکمت الٰهی عمل می‌کرد،‏ سرپرستی موفق برای خانواده‌اش بود.‏ با این که در دنیای شریر پیش از توفان تربیت فرزندان کار مشکلی بود،‏ نوح فرزندان خود را به‌خوبی تربیت کرد و نمونهٔ خوبی برای آنان بجا گذاشت.‏ (‏پیدا ۶:‏۵)‏ شما والدین چطور می‌توانید فرزندتان را مطابق اصول یَهُوَه تربیت کنید؟‏ باید به راهنمایی‌های یَهُوَه گوش دهید و در تربیت فرزندتان از او کمک بگیرید.‏ بدین منظور می‌توانید از اصول کتاب مقدّس و راهنمایی‌های سازمان بهره گیرید.‏ با این حال،‏ علی‌رغم تلاش‌های والدین ممکن است فرزندشان از یَهُوَه دور شود.‏ در چنین شرایطی والدین نباید خود را مقصر بدانند،‏ زیرا تمام تلاش خود را برای تربیت او کرده‌اند.‏ آنان می‌توانند امیدوار باشند که روزی فرزندشان دوباره به آغوش یَهُوَه بازگردد.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۳۰ ¶۱۰،‏ ۱۱

آیا تا کنون خواسته‌اید که دیگران را به منزلتان دعوت کنید،‏ اما احساس کرده‌اید از پس آن برنمی‌آیید؟‏ شاید خجالتی هستید یا فکر می‌کنید که مهمانتان کسل می‌شود.‏ یا شاید درآمد کمی دارید و فکر می‌کنید نمی‌توانید مانند دیگران از مهمانتان پذیرایی کنید.‏ آنچه در مهمان‌نوازی اهمیت دارد،‏ خانه‌ای شیک و مجلل نیست،‏ بلکه خانه‌ای تمیز و مرتب و محیطی گرم و دوستانه است.‏ اگر محبت انگیزهٔ مهان‌نوازی باشد دیگر لزومی برای نگرانی باقی نمی‌ماند.‏ علاقه و توجه نشان دادن به مهمانان بسیار مهم است.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۴)‏ تقریباً همه از این که تجربهٔ شخصی‌شان را با دیگران در میان بگذارند لذّت می‌برند.‏ یکی از بهترین موقعیت‌هایی که می‌توانیم تجربیات دیگران را بشنویم،‏ زمانی است که با آنان معاشرت و هم‌نشینی داریم.‏ یک پیر جماعت چنین می‌گوید:‏ «وقتی اعضای جماعت را به خانه‌ام دعوت می‌کنم،‏ بیشتر با آنان آشنا می‌شوم و شرایطشان را درک می‌کنم.‏ همچنین از آنان می‌پرسم چطور با حقیقت آشنا شده‌اند.‏» علاقه و توجه نشان دادن به مهمان،‏ معاشرت‌هایمان را لذّت‌بخش می‌سازد.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۷ ¶۱۵-‏۱۷

والدین مسیحی مشتاقند که به فرزندشان کمک کنند تا تصمیماتی حکیمانه بگیرد.‏ به تعویق انداختن تعمید فرزندان ممکن است به رابطهٔ آنان با یَهُوَه صدمه بزند.‏ (‏یعقو ۴:‏۱۷)‏ در عین حال،‏ والدین پیش از تعمید فرزندشان می‌خواهند اطمینان یابند که او برای به دوش گرفتن مسئولیت‌های مسیحی آمادگی دارد.‏ برخی از سرپرستان حوزه جوانان بسیاری را در جماعات دیده‌اند که در خانوادهٔ شاهدان یَهُوَه بزرگ شده‌اند و حدوداً ۲۰ ساله‌اند،‏ اما هنوز تعمید نگرفته‌اند.‏ اکثر آنان خود را شاهد یَهُوَه می‌دانند و در جلسات و خدمت موعظه شرکت می‌کنند،‏ اما به دلایلی هنوز خود را به یَهُوَه وقف نکرده و تعمید نگرفته‌اند.‏ در برخی از این موارد،‏ والدین فرزندان را ترغیب کرده‌اند که تعمید را به تعویق بیندازند.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۸ ¶۱،‏ ۲

اگر بخواهیم همچون عیسی باشیم باید با طرز فکر و شخصیت او کاملاً آشنا شویم.‏ به این شکل می‌توانیم قدم‌های او را دنبال کنیم.‏ عیسی همواره بر رابطه‌اش با یَهُوَه تمرکز داشت و شخصیت او را منعکس می‌کرد.‏ از این رو،‏ اگر از عیسی سرمشق گیریم ما نیز می‌توانیم خصوصیات یَهُوَه را در خود پرورش دهیم.‏ بنابراین بسیار مهم است که «طرز فکر مسیح» را داشته باشیم.‏ ما چگونه می‌توانیم چنین طرز فکری را در خود ایجاد کنیم؟‏ شاگردان عیسی تعالیمش را شنیدند و نحوهٔ برخورد او با افراد مختلف و معجزاتش را دیدند.‏ به علاوه،‏ شاهد بودند که عیسی چگونه اصول یَهُوَه را در زندگی بکار می‌بندد.‏ (‏اعما ۱۰:‏۳۹)‏ درست است که ما امروزه عیسی را نمی‌بینیم،‏ اما یَهُوَه از روی محبتش گزارشاتی را در انجیل‌ها در اختیارمان گذاشته است که شخصیت مسیح را برایمان زنده می‌کند.‏ بنابراین با مطالعه و تعمّق بر کتاب‌های مَتّی،‏ مَرقُس،‏ لوقا و یوحنا می‌توانیم بیشتر با طرز فکر مسیح آشنا شویم.‏ به این شکل می‌توانیم ‹به‌دقت در جای پای او گام برداریم› و ‹خود را با همان طرز فکری که او داشت،‏ مجهز سازیم.‏›—‏۱پطر ۲:‏۲۱؛‏ ۴:‏۱.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۲۲ ¶۱۵،‏ ۱۶

از آغاز خلقت بشر،‏ مردان و زنان باایمان به دنبال کسب شناختی دقیق از یَهُوَه بودند.‏ آنان به سه طریق اصلی به این شناخت دست یافتند:‏ ۱)‏ با مشاهدهٔ آفرینش یَهُوَه،‏ ۲)‏ از طریق نمونهٔ خادمان خداترس و ۳)‏ با دیدن برکاتی که نتیجهٔ اطاعت از اصول و معیارهای یَهُوَه بود.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۸)‏ نوح با مشاهدهٔ خلقت یَهُوَه نه تنها به وجود او پی برد،‏ بلکه با بسیاری از خصوصیات یَهُوَه همچون «قدرت ابدی و الوهیّت» او نیز آشنا شد.‏ (‏روم ۱:‏۲۰)‏ به این شکل،‏ نوح ایمانی قوی به یَهُوَه در خود پرورش داد.‏ احتمالاً نوح نکات زیادی دربارهٔ یَهُوَه از خویشاوندانش شنیده بود.‏ یکی از آنان پدرش لامَک،‏ مردی باایمان بود که مدتی از زندگی‌اش را با آدم همعصر بود.‏ به‌علاوه،‏ نوح از پدربزرگش مَتوشالَح و جدّش یارِد نیز که ۳۶۶ سال با او همعصر بودند نکات زیادی دربارهٔ یَهُوَه آموخته بود.‏ (‏لو ۳:‏۳۶،‏ ۳۷)‏ مطالبی که نوح می‌آموخت تأثیر زیادی بر او می‌گذاشت،‏ به طوری که بر آن شد تا یَهُوَه را خدمت کند.‏—‏پیدا ۶:‏۹.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۹ ¶۴،‏ ۵

اگر یکی از اعضای خانواده‌مان یا هم‌ایمانی حرفی بزند یا کاری کند که ما را برنجاند،‏ از ته دل ناراحت و پریشان می‌شویم.‏ حال اگر نتوانیم اتفاقی را که افتاده است فراموش کنیم،‏ چطور؟‏ آیا اجازه می‌دهیم خشم و کینه سال‌ها در دلمان باقی بماند،‏ یا پند کتاب مقدّس را به گوش می‌گیریم و اختلافمان را فوراً حل‌وفصل می‌کنیم؟‏ هر چه در به‌کارگیری این پند تأخیر کنیم،‏ ایجاد صلح با هم‌ایمانمان مشکل‌تر خواهد شد.‏ برای ایجاد صلح چه قدم‌هایی می‌توانید بردارید؟‏ اول،‏ از صمیم دل به یَهُوَه دعا کنید.‏ از یَهُوَه بخواهید به شما کمک کند که گفتگویی بناکننده با برادرتان داشته باشید.‏ فراموش نکنید که برادرتان نیز دوست یَهُوَه است!‏ (‏مز ۲۵:‏۱۴)‏ یَهُوَه با او مهربان است.‏ یَهُوَه از ما انتظار دارد که همچون او با دیگران رفتار کنیم.‏ (‏امث ۱۵:‏۲۳؛‏ مت ۷:‏۱۲؛‏ کول ۴:‏۶)‏ دوم،‏ آنچه را می‌خواهید به برادرتان بگویید از پیش آماده کنید.‏ فکر نکنید که برادرتان عمداً شما را رنجانده است.‏ این احتمال را بدهید که شاید شما نیز تا حدّی عامل این اختلاف بوده‌اید.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۵،‏ ۱۶

برخلاف انسان‌های بی‌محبت،‏ پرستندگان یَهُوَه خدا از گذشته تا به امروز به همنوعان خود محبتی خالصانه نشان می‌دهند.‏ عیسی مسیح گفت که بعد از محبت به خدا،‏ محبت به همنوع مهم‌ترین حکم شریعت است.‏ (‏مت ۲۲:‏۳۸،‏ ۳۹)‏ عیسی همچنین گفت که محبت به یکدیگر مشخصهٔ مسیحیان حقیقی است.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۵)‏ مسیحیان باید حتی به دشمن خود نیز محبت کنند.‏ (‏مت ۵:‏۴۳،‏ ۴۴)‏ عیسی مسیح محبتی عمیق نسبت به دیگران داشت.‏ او شهربه‌شهر می‌رفت و خبر خوش پادشاهی خدا را به مردم اعلام می‌کرد.‏ او نابینایان،‏ لنگان،‏ جذامیان و ناشنوایان را شفا داد و مردگان را رستاخیز داد.‏ (‏لو ۷:‏۲۲)‏ به‌علاوه او حاضر شد زندگی خود را در راه همهٔ انسان‌ها فدا کند.‏ عیسی محبت یَهُوَه را به طور کامل منعکس کرد.‏ شاهدان یَهُوَه در سراسر زمین عیسی را سرمشق قرار می‌دهند و به دیگران محبت می‌کنند.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۱،‏ ۱۲

شاید در دورهٔ نوجوانی برای تعمید واجد شرایط شده باشی.‏ با این حال،‏ نمی‌توانی همیشه پیش‌بینی کنی که در آینده با چه سختی‌هایی روبرو خواهی شد.‏ شما با وقف خود،‏ با یَهُوَه عهدی بی‌قیدوشرط بستید.‏ یعنی با سلطان عالم عهد بستید که حتی اگر دوستان یا والدینتان از خدمت به یَهُوَه دست بکشند،‏ شما همواره به خدمتتان ادامه خواهید داد.‏ (‏مز ۲۷:‏۱۰)‏ شما در هر شرایطی می‌توانید به یاری یَهُوَه خدا به عهد خود وفادار بمانید.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۱،‏ ۱۲)‏ یَهُوَه از شما می‌خواهد که دوست او باشید.‏ اما برای حفظ این رابطهٔ دوستی و دستیابی به نجات باید تلاش و کوشش فراوان کرد.‏ فیلیپیان ۲:‏۱۲ می‌گوید:‏ «همچنان تلاش کنید که نجات خود را با ترس و لرز به انجام رسانید.‏» پس باید ببینید که چگونه می‌توانید رابطه‌تان را با یَهُوَه حفظ کنید و تحت هر شرایطی به او وفادار بمانید.‏ نباید تصوّر کنیم که وفادار ماندن به یَهُوَه همواره راحت خواهد بود.‏ حتی برخی از آنانی که سال‌ها به یَهُوَه خدمت کرده بودند،‏ به او وفادار نماندند.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۴ ¶۴،‏ ۶،‏ ۷

یَهُوَه این افتخار و فرصت را به ما داده تا از فعالیت‌های سازمانش حمایت کنیم.‏ او تضمین کرده است که اگر چنین کنیم برکات فراوانی به ما می‌دهد.‏ (‏ملا ۳:‏۱۰)‏ به علاوه،‏ طبق وعدهٔ او آنانی که با سخاوت از فعالیت‌های سازمانش حمایت می‌کنند به بهروزی و سعادت می‌رسند.‏ (‏امث ۱۱:‏۲۴،‏ ۲۵)‏ همچنین ما با بخشش به دیگران شاد می‌شویم.‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ «دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است.‏» (‏اعما ۲۰:‏۳۵)‏ ما می‌توانیم با اعمال و گفتارمان برای فرزندان و هم‌ایمانان جدید الگویی شایسته بجا بگذاریم.‏ به این شکل،‏ آنان نیز می‌توانند از فرصتی که یَهُوَه در اختیارشان گذاشته،‏ استفاده کنند و طعم برکات یَهُوَه را بچشند.‏ ما هر چه داریم از یَهُوَه خداست.‏ وقتی برای حمایت از فعالیت‌های سازمان یَهُوَه اعانه اهدا می‌کنیم،‏ نشان می‌دهیم که او را دوست داریم و بابت تمام کارهایی که برایمان کرده است قدردانیم.‏ کتاب مقدّس دربارهٔ اعانات اسرائیلیان برای ساخت معبد می‌گوید:‏ «قوم چون به خوشی دل هدیه داده بودند،‏ شادمان شدند.‏» (‏۱توا ۲۹:‏۹)‏ باشد که ما نیز با خوشی دل از آنچه یَهُوَه به ما بخشیده است،‏ در راه پیشبرد فعالیت‌های سازمانش استفاده کنیم.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۱ ¶۱۸،‏ ۱۹

اولین رستاخیز آسمانی مدتی بعد از شروع حضور مسیح به وقوع پیوست.‏ مسح‌شدگانی که در طول مصیبت عظیم زنده هستند ‹در ابرها برده خواهند شد› و ‹به خواب مرگ نخواهند رفت.‏› (‏۱تسا ۴:‏۱۳-‏۱۷؛‏ مت ۲۴:‏۳۱)‏ آنان بلافاصله پس از مرگ،‏ ‹همگی تبدیل خواهند شد و این در یک لحظه و در یک چشم به هم زدن،‏ هنگامی که شیپور آخر نواخته می‌شود،‏ رخ خواهد داد.‏› (‏۱قر ۱۵:‏۵۱،‏ ۵۲)‏ امروزه اکثر مسیحیان وفادار جزو مسح‌شدگان نیستند و در آسمان با مسیح حکمرانی نخواهند کرد.‏ آنان در انتظار «روز یَهُوَه» هستند.‏ در آن روز یَهُوَه خدا شرارت را از روی زمین پاک خواهد ساخت.‏ هیچ کس نمی‌داند که آن روز دقیقاً چه زمانی فرا می‌رسد،‏ اما شواهد نشان می‌دهد که بسیار نزدیک است.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱-‏۳)‏ در آن زمان نوع دیگری از رستاخیز به وقوع می‌پیوندد،‏ یعنی رستاخیز کسانی که تا ابد در بهشت روی زمین زندگی خواهند کرد.‏ آنان امید دارند که در دنیای جدید به کاملیت برسند و دیگر هرگز طعم مرگ را نچشند.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۱۱ ¶۱۵؛‏ ص ۱۲ ¶۱۸،‏ ۱۹

اگر خصوصیات محبت و مهربانی را در دلمان پرورش دهیم،‏ به‌آسانی به دیگران حسادت نمی‌کنیم.‏ کلام خدا می‌گوید:‏ «محبت،‏ بردبار و مهربان است.‏ محبت حسادت نمی‌ورزد.‏» (‏۱قر ۱۳:‏۴)‏ برای این که اجازه ندهیم حسادت در دلمان ریشه دواند،‏ باید سعی کنیم دیدگاهی همچون دیدگاه یَهُوَه خدا داشته باشیم و برادران و خواهرانمان را اعضای یک بدن یعنی جماعت مسیحی بدانیم.‏ کلام خدا می‌گوید:‏ «اگر عضوی .‏ .‏ .‏ عزّت یابد،‏ تمام اعضای دیگر با او شادی خواهند کرد.‏» (‏۱قر ۱۲:‏۱۶-‏۱۸،‏ ۲۶)‏ بنابراین وقتی هم‌ایمانی برکاتی می‌یابد،‏ به جای این که به او حسادت کنیم باید همراه او شادی کنیم.‏ نمونهٔ یوناتان پسر شاؤل پادشاه را در نظر بگیرید.‏ زمانی که داوود وارث تخت پادشاهی شد،‏ یوناتان نه تنها به او حسادت نکرد،‏ بلکه او را تشویق نیز کرد.‏ (‏۱سمو ۲۳:‏۱۶-‏۱۸)‏ آیا ما نیز می‌توانیم مانند یوناتان بامحبت و مهربان باشیم؟‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۷ ¶۱۰،‏ ۱۱

یَهُوَه خدا شریعت موسی را برای ما در کتاب مقدّس محفوظ نگه داشته است.‏ او از ما نمی‌خواهد که خود را بیش از حد درگیر جزئیات قوانین بسازیم،‏ بلکه از ما می‌خواهد «احکام مهم‌تر» یعنی اصول والایی را که در قوانین خدا نهفته است تشخیص داده و به آن‌ها عمل کنیم.‏ (‏مت ۲۳:‏۲۳)‏ شریعت موسی «چارچوب شناخت» یَهُوَه و معیارهای عادلانهٔ او بود.‏ (‏روم ۲:‏۲۰)‏ برای مثال تدارک یَهُوَه دربارهٔ شهرهای پناهگاه به پیران جماعت می‌آموزد که ‹به حق داوری کنند› و به ما می‌آموزد که ‹هر یک با دیگری مهربان و باگذشت باشیم.‏› (‏زکر ۷:‏۹)‏ ما امروزه تحت شریعت موسی نیستیم.‏ اما یَهُوَه خدا و معیارهایش تغییر نکرده‌اند و هنوز هم خصوصیات رحمت و عدالت برای او باارزش هستند.‏ به‌راستی افتخار می‌کنیم که چنین خدایی را می‌پرستیم.‏ باشد که خصوصیات او را الگو قرار دهیم و به او پناه ببریم!‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۳¶۲،‏ ۳؛‏ ص ۱۷ ¶۱۸،‏ ۱۹

پیران جماعت باید اطمینان حاصل کنند که گفتارشان بر اساس آیات کتاب مقدّس باشد.‏ (‏یو ۷:‏۱۶)‏ مراقب باشید که مثال‌ها،‏ تجربه‌ها و نحوهٔ اجرای گفتارتان،‏ بیش از آیات کتاب مقدّس توجه شنوندگان را جلب نکند.‏ به یاد داشته باشید که خواندن از کتاب مقدّس به معنی تعلیم دادن از کتاب مقدّس نیست.‏ خواندن آیات زیاد باعث می‌شود که هیچ کدام از آن‌ها در ذهن شنوندگان باقی نماند.‏ بنابراین آیات کلیدی را با دقت انتخاب کنید،‏ آن‌ها را بخوانید و به خوبی توضیح دهید.‏ سپس در صورت امکان مثالی بزنید.‏ در آخر توضیح دهید که چطور می‌توان آن آیه را در زندگی بکار برد.‏ (‏نح ۸:‏۸)‏ جملات و آیات آن را به خوبی مطالعه کرده و ارتباط بین موضوعات گفتارتان را درک کنید.‏ مهم‌تر از همه،‏ در دعا از یَهُوَه کمک بخواهید تا بتوانید طرز فکر او را که در کلامش نهفته است به درستی بیان کنید.‏—‏عز ۷:‏۱۰.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۶ ¶۱۱،‏ ۱۲

سال ۵۳۷ قبل از میلاد سالی خوب و به‌یادماندنی برای قوم خدا بود.‏ آنان که به مدت ۷۰ سال در بابل در اسارت بودند،‏ سرانجام در آن سال از اسارت آزاد شدند.‏ آنان توانستند برای بازسازی معبد و پرستش یَهُوَه خدا با خوشحالی به اورشلیم بازگردند.‏ در سال ۵۳۶ قبل از میلاد پایه و بنیاد معبد نهاده شد.‏ ۱۶ سال پس از آن هنوز معبد یَهُوَه خدا بازسازی نشده بود.‏ به قوم خدا باید یادآوری می‌شد که به سوی یَهُوَه بازگشت کنند و منافع شخصی خود را بر امور روحانی ترجیح ندهند.‏ خدا برای این که به قومش یادآوری کند که دلیل اصلی آزادی آنان از بابل چه بود،‏ زَکَریای نبی را در سال ۵۲۰ قبل از میلاد نزد آنان فرستاد.‏ اسم زَکَریا که مفهوم آن «یَهُوَه به یاد آورده است» می‌باشد،‏ شاید حقیقتی مهم را به آنان یادآوری می‌کرد.‏ اگرچه قوم خدا اعمال نجات‌بخش او را فراموش کرده بودند،‏ اما خدا قومش را از یاد نبرده بود.‏ (‏زکر ۱:‏۳،‏ ۴)‏ او با مهربانی به آنان اطمینان داد که برای برقراری مجدّد پرستش پاک به آنان یاری خواهد رساند.‏ همچنین به آنان قاطعانه هشدار داد که هرگز پرستشی را که با تمام دل نباشد،‏ نخواهد پذیرفت.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۲،‏ ۳

بر اساس تحقیقات روان‌شناسان،‏ دلسوزی و کمک به دیگران سلامت جسمی ما را بهبود می‌بخشد و رابطهٔ ما با دیگران را تقویت می‌کند.‏ وقتی به دیگران در مشکلاتشان یاری می‌رسانیم،‏ خوشحال‌تر،‏ خوش‌بین‌تر و امیدوارتر هستیم و کمتر احساس تنهایی می‌کنیم.‏ بلی،‏ دلسوزی به ما نیز فایده می‌رساند.‏ مسیحیانی که به دیگران کمک می‌کنند وجدانی آسوده دارند،‏ زیرا می‌دانند که هماهنگ با اصول خدا عمل می‌کنند.‏ کسانی که دلسوزی نشان می‌دهند می‌توانند پدر،‏ مادر،‏ همسر و یا دوست بهتری باشند.‏ به علاوه خود نیز هنگام رویارویی با مشکلات اغلب کمک و حمایت لازم را دریافت می‌کنند.‏ (‏مت ۵:‏۷؛‏ لو ۶:‏۳۸)‏ البته انگیزهٔ اصلی ما از دلسوزی باید این باشد که یَهُوَه خدا یعنی سرچشمهٔ محبت و دلسوزی را سرمشق قرار داده و او را جلال دهیم.‏—‏امث ۱۴:‏۳۱.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۱۲ ¶۱۶،‏ ۱۷

عیسی مسیح پادشاه و کاهن اعظم شد.‏ بنابراین او بود که باید ‹معبد خداوند را بنا می‌کرد.‏› در عصر ما کار بنای مجازی شامل این بود که عیسی قوم خدا را در سال ۱۹۱۹ از اسارت بابل بزرگ یا نفوذ دین کاذب آزاد سازد و جماعت مسیحی را دوباره برپا کند.‏ او «غلام امین و دانا» را نیز منصوب کرد.‏ این غلام نماد گروهی از برادران مسح‌شده است که هدایت قوم خدا را بر عهده دارند و بر اموری که باید در بخش زمینی معبد روحانی انجام شود،‏ نظارت دارند.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵)‏ عیسی مسیح همچنین با پاکسازی قوم خدا به آنان کمک کرده است تا پرستشی پاک و بی‌آلایش داشته باشند.‏ (‏ملا ۳:‏۱-‏۳)‏ عیسی مسیح و ۱۴۴٬۰۰۰ نفری که همراه او پادشاه و کاهن خواهند بود،‏ در طی حکمرانی هزارسالهٔ مسیح به انسان‌های وفادار کمک خواهند کرد که به کاملیت دست یابند.‏ در پایان آن زمان فقط پرستندگان حقیقی خدا بر روی زمین باقی خواهند ماند.‏ سرانجام همهٔ مردم در سراسر زمین دوباره به طور کامل به پرستش حقیقی روی می‌آورند.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۹ ¶۱۵،‏ ۱۶

شخصی که مرتکب قتل غیرعمد شده بود،‏ برای برخوردار شدن از رحمت یَهُوَه باید قدم‌هایی قاطع برمی‌داشت.‏ او باید به نزدیک‌ترین شهر پناهگاه می‌گریخت.‏ (‏یوش ۲۰:‏۴)‏ نمی‌توان تصوّر کرد که شخص فراری نسبت به این دستور بی‌اعتنا بوده باشد،‏ زیرا زندگی او بستگی به این داشت که فوراً به آن شهر بگریزد و در آنجا بماند.‏ برای این منظور او باید از برخی چیزها دست می‌کشید.‏ او باید تا زمان مرگ کاهن اعظم از شغل،‏ خانه و سفر کردن می‌گذشت.‏ اما این وضعیت ناخوشایند به تلاشش می‌ارزید.‏ امروزه نیز توبه‌کاران به منظور برخوردار شدن از رحمت خدا،‏ باید قدم‌هایی قاطع بردارند.‏ ما باید کاملاً از طریق گناه‌آلودمان دوری کنیم،‏ و نه تنها از گناهان جدّی،‏ بلکه باید از گناهان کوچک‌تر که اغلب به خطاهای بزرگ‌تر می‌انجامد،‏ بگریزیم.‏ ما با اقداماتی قاطع برای ترک طریق گناه‌آلود،‏ به یَهُوَه نشان می‌دهیم که نسبت به این مسئله بی‌اعتنا نیستیم و رحمت او را بدیهی نمی‌شماریم.‏—‏۲قر ۷:‏۱۰،‏ ۱۱.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰،‏ ۱۱

یَهُوَه خدا به ما فرمان داده است که نسبت به برادران و خواهرانمان سخاوتمند و بخشنده باشیم.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۷)‏ ما همچنین باید انگیزه‌ای درست از انجام این کار داشته باشیم.‏ می‌توانیم در این مورد از خود بپرسیم:‏ ‹آیا من تنها به دوستان نزدیکم،‏ برادران و خواهران باتجربه و سرشناس یا کسانی که بتوانند محبت مرا جبران کنند،‏ مهمان‌نوازی نشان می‌دهم؟‏ یا سعی می‌کنم نسبت به همه مهمان‌نواز و بخشنده باشم،‏ حتی نسبت به برادران و خواهرانی که نمی‌شناسم یا آنانی که نمی‌توانند محبت مرا جبران کنند؟‏› (‏لو ۱۴:‏۱۲-‏۱۴)‏ فرض کنید برادری به دلیل تصمیم اشتباهی که گرفته است نیازمند و محتاج کمک است.‏ یا برادر و خواهری که به خانه‌مان دعوت کرده بودیم،‏ هیچ گاه از ما تشکر نکنند.‏ در چنین موقعیت‌هایی نیز باید به پند کتاب مقدّس که در آیهٔ روز آمده است عمل کنیم.‏ اگر به این پند عمل کنیم و بخشنده باشیم،‏ شادی حاصل از آن را خواهیم چشید.‏—‏اعما ۲۰:‏۳۵.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۹ ¶۱۲

از آنجایی که یوسف «مردی خوش‌اندام و خوش‌سیما بود» همسر فوتیفار شیفتهٔ او شده بود و سعی می‌کرد او را اغوا کند.‏ اما یوسف در مقابل پیشنهادات اغواکنندهٔ او به زانو درنیامد.‏ هنگامی که همسر فوتیفار بیشتر به او فشار آورد،‏ یوسف حتی از نزد او فرار کرد.‏ از نمونهٔ یوسف چه می‌آموزیم؟‏ ما نیز مانند یوسف وقتی در موقعیتی قرار می‌گیریم که وسوسه می‌شویم یکی از قوانین خدا را زیر پا بگذاریم باید از آن فرار کنیم.‏ (‏امث ۱:‏۱۰)‏ برخی از شاهدان یَهُوَه قبل از این که با حقیقت آشنا شوند به اعمال ناشایستی همچون مستی،‏ پرخوری،‏ سیگار کشیدن،‏ مصرف مواد مخدّر و روابط نامشروع جنسی دست می‌زدند.‏ آنان حتی بعد از تعمیدشان نیز گاهی اوقات وسوسه می‌شدند که به راه‌های بد گذشته‌شان بازگردند.‏ اگر شما نیز گاهی اوقات وسوسه می‌شوید که یکی از قوانین خدا را زیر پا بگذارید،‏ بر این تعمّق کنید که اگر تمایلات گناه‌آلود خود را کنترل نکنید،‏ چه عواقب تلخی خواهد داشت.‏ سعی کنید شرایطی را که باعث وسوسهٔ شما می‌شود از قبل تشخیص دهید و از آن دوری کنید.‏ (‏مز ۲۶:‏۴،‏ ۵؛‏ امث ۲۲:‏۳)‏ اگر با چنین آزمایش‌هایی روبرو شدید،‏ از یَهُوَه بخواهید به شما حکمت و خویشتنداری بدهد تا بتوانید از آن آزمایش سربلند بیرون آیید.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۴-‏۵ ¶۸،‏ ۹

یک راه برای دوستی با یَهُوَه این است که تا حد ممکن خود را درگیر دنیای تجارت نسازیم و به دنبال «مال حقیقی» باشیم.‏ در دوران باستان،‏ ابراهیم با اطاعت از خدا شهر مرفه اور را ترک کرد و چادرنشین شد.‏ او برای دوستی با یَهُوَه بیش از هر چیز دیگری ارزش قائل بود.‏ (‏عبر ۱۱:‏۸-‏۱۰)‏ او یَهُوَه را سرچشمهٔ ثروت واقعی می‌دانست و هیچ‌گاه به دنبال مادیات نبود؛‏ به این شکل نشان داد که به یَهُوَه اعتماد و توکل دارد.‏ (‏پیدا ۱۴:‏۲۲،‏ ۲۳)‏ عیسی مردی جوان را تشویق کرد که چنین ایمانی داشته باشد و به او گفت:‏ «اگر می‌خواهی کامل شوی،‏ برو و تمام دارایی خود را بفروش و به فقیران بده،‏ آنگاه در آسمان گنج خواهی داشت.‏ سپس،‏ بیا و از من پیروی کن.‏» (‏مت ۱۹:‏۲۱)‏ آن مرد مانند ابراهیم ایمانی قوی نداشت،‏ اما برخی دیگر نشان داده‌اند که به یَهُوَه اعتماد و توکل کامل دارند.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۰ ¶۱۲

این وعدهٔ یَهُوَه ۴۳۰ سال پس از این که ابراهیم از رود فُرات عبور کرد به تحقق رسید؛‏ یعنی زمانی که نوادگان او قومی سازمان‌یافته شدند و سرزمین موعود را به ارث بردند.‏ (‏خرو ۱۲:‏۴۰-‏۴۲؛‏ غلا ۳:‏۱۷)‏ ابراهیم با میل و رغبت منتظر یَهُوَه ماند،‏ زیرا اطمینان داشت که یَهُوَه به وعده‌هایش عمل می‌کند.‏ او به یَهُوَه ایمان داشت.‏ (‏عبر ۱۱:‏۸-‏۱۲)‏ او با شادی منتظر یَهُوَه ماند و پایداری کرد،‏ اما هیچ گاه تحقق کامل وعده‌های یَهُوَه را به چشم ندید.‏ هیجان و شادی او را تصوّر کنید وقتی که در بهشت روی زمین رستاخیز می‌یابد.‏ او با خواندن سرگذشت زندگی خود و نوادگانش در بخش‌های مختلف کتاب مقدّس شگفت‌زده خواهد شد.‏ شور و شعف او را تصوّر کنید هنگامی که درمی‌یابد نقشی بسیار مهم و حیاتی در تحقق مقصود یَهُوَه در رابطه با مسیح موعود داشته است!‏ بدون شک او در آن زمان با خود می‌گوید که این برکات ارزش آن همه انتظار را داشت.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۵-‏۶ ¶۱۰،‏ ۱۱

کلمهٔ «ناپاکی» در زبان اصلی کتاب مقدّس معنای بسیار وسیعی دارد و تنها به اعمال نامشروع جنسی محدود نمی‌شود.‏ برای مثال عمل مضر سیگار کشیدن یا شوخی‌ها و جوک‌های غیراخلاقی نیز نوعی ناپاکی محسوب می‌شوند.‏ (‏۲قر ۷:‏۱؛‏ افس ۵:‏۳،‏ ۴)‏ ناپاکی همچنین شامل اعمال نادرستی می‌شود که شخص در خلوت انجام می‌دهد؛‏ همچون خواندن کتاب‌هایی که او را از نظر جنسی تحریک می‌کند یا تماشای پورنوگرافی که ممکن است به عادت ناپاک خودارضایی بینجامد.‏ کسانی که به تماشای پورنوگرافی عادت دارند،‏ «شهوت عنان‌گسیخته» را در فکر خود می‌پرورانند و در نتیجه ممکن است به داشتن رابطهٔ جنسی اعتیاد پیدا کنند.‏ تحقیقات نشان می‌دهد آنانی که تمایلی شدید به تماشای پورنوگرافی دارند،‏ مانند افراد معتاد به الکل و مواد مخدّر علائم اعتیاد در آنان دیده می‌شود.‏ بنابراین جای تعجب نیست که تماشای پورنوگرافی نتایج مضری دارد؛‏ نتایجی همچون احساس شرم و سرافکندگی،‏ بازدهی کم در محل کار،‏ زندگی خانوادگی ناموفق،‏ طلاق و خودکشی.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۱۹ ¶۸،‏ ۹

مزمورنویس با آگاهی از این که یَهُوَه دروازه‌های شهر را مستحکم یا بازسازی خواهد کرد سخنان آیه روز را سرود.‏ او اطمینان داشت که یَهُوَه از قومش محافظت خواهد کرد.‏ ممکن است در زندگی با مشکلاتی روبرو شویم که باعث نگرانی ما شود.‏ یَهُوَه خدا قادر است حکمت لازم را به ما بدهد تا بتوانیم با آن مشکلات مقابله کنیم.‏ مزمورنویس در مورد یَهُوَه خدا می‌گوید که او «فرمان خود را بر زمین می‌فرستد،‏ و کلام او به‌سرعت می‌دود.‏» سپس به برف،‏ شبنم و تگرگ اشاره می‌کند و چنین می‌پرسد:‏ «کیست که در برابر سرمای او تواند ایستاد؟‏» در پایان می‌گوید:‏ «او کلام خود را می‌فرستد و آنها را آب می‌کند.‏» (‏مز ۱۴۷:‏۱۵-‏۱۸)‏ یَهُوَه خدا که از حکمت و قدرت بی‌پایان برخوردار است و برف و تگرگ یا قوانین طبیعت را تحت کنترل خود دارد،‏ مسلّماً می‌تواند در هر سختی و مشکلی به ما کمک کند.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۰ ¶۱۴،‏ ۱۵

حکمرانی خدا بر حق است.‏ این حکمرانی بهترین حکومت است و شایسته است که با تمامی دل از آن پشتیبانی کنیم.‏ زیرا یَهُوَه همه چیز را آفرید و به این دلیل کاملاً حق دارد که بر انسان‌ها و مخلوقات روحی حکمرانی کند.‏ شیطان چیزی خلق نکرده است و در نتیجه این حق را ندارد که بر عالم حکمرانی کند.‏ او و آدم و حوّا از حکمرانی یَهُوَه خدا نافرمانی کرده،‏ خودخواهانه عمل کردند.‏ (‏ار ۱۰:‏۲۳)‏ البته آنان با ارادهٔ آزاد آفریده شده بودند و می‌توانستند انتخاب کنند که مستقل از خدا باشند.‏ اما آیا داشتن ارادهٔ آزاد به این مفهوم بود که آنان حق چنین کاری را داشتند؟‏ خیر.‏ داشتن اختیار یا ارادهٔ آزاد به شخص کمک می‌کند تا بتواند در تصمیم‌گیری‌های روزانه درست عمل کند.‏ با این حال،‏ شیطان،‏ آدم و حوّا این حق را نداشتند که از آفریدگار خود که به آنان حیات داده بود،‏ نافرمانی کنند.‏ چنین کاری سوءاستفاده از اختیار و ارادهٔ آزاد است.‏ ما انسان‌ها طوری خلق شده‌ایم که به هدایت یَهُوَه خدا و حکمرانی او نیاز داریم.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۲-‏۴

اگر مانند پولُس رسول برای خدمت موعظه ارزش قائل باشیم،‏ ما نیز با وجود آزار و اذیت‌ها همواره بشارت خواهیم داد.‏ (‏اعما ۱۴:‏۱۹-‏۲۲)‏ طی دههٔ ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ برادران ما در کشور آمریکا با مخالفت‌های شدیدی روبرو بودند.‏ با این حال،‏ آنان مانند پولُس رسول پایدار ماندند و همواره به خدمت موعظه ادامه دادند.‏ آنان بارها برای دفاع از حق خود به دادگاه رفتند و پیروز شدند.‏ در سال ۱۹۴۳،‏ برادر ناتان نُر در رابطه با یکی از پیروزی‌های شاهدان یَهُوَه در دادگاه عالی آمریکا گفت:‏ «این پیروزی‌ها به خاطر مبارزه‌های شما مبشّران است.‏ پایداری قوم سرور،‏ سرانجام منجر به این پیروزی در دادگاه شده است.‏» بلی،‏ عشق و علاقهٔ ما به خدمت موعظه بر مخالفت‌ها پیروز می‌شود.‏ اگر خدمت موعظه را گنجی باارزش از یَهُوَه بدانیم،‏ توجه ما فقط به این نخواهد بود که چند ساعت در خدمت موعظه هستیم.‏ ما می‌خواهیم هر چه در توان داریم انجام دهیم تا ‹در مورد بشارت لطف خدا به طور کامل شهادت دهیم.‏›—‏۲تیمو ۴:‏۵.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۱،‏ ۱۲

داشتن محبتی عمیق به خدا به ما کمک می‌کند که از فرمان‌های او اطاعت کنیم،‏ صبر و تحمّل داشته باشیم و از بدی متنفر باشیم.‏ (‏مز ۹۷:‏۱۰)‏ با این همه،‏ شیطان و دنیای او سخت تلاش می‌کنند که محبت‌مان را به خدا سرد کنند.‏ دنیایی که ما امروز در آن زندگی می‌کنیم،‏ برداشتی نادرست از عشق و محبت دارد.‏ مردم به جای این که عشق به خدا را در دل بپرورانند،‏ خودخواه یا «خودپرست» شده‌اند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۲)‏ دنیای شیطان «امیال نفس،‏ خواسته‌های چشم و فخر به مال و منال» را در میان انسان‌ها ترویج می‌دهد.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۶)‏ پولُس رسول به هم‌ایمانان مسیحی خود هشدار داد که در پی ارضای امیال نَفْسانی نباشند و به آنان چنین گفت:‏ «اگر افکار خود را درگیر آنچه نفسانی است بسازیم،‏ به مرگ می‌انجامد .‏ .‏ .‏ زیرا اگر شخص افکار خود را درگیر آنچه نفسانی است سازد،‏ در واقع با خدا دشمنی کرده است.‏» (‏روم ۸:‏۶،‏ ۷)‏ به راستی،‏ کسانی که زندگی خود را صرف مال‌اندوزی و ارضای تمایلات جنسی خود کرده‌اند،‏ به یأس و ناامیدی دچار شده،‏ شدیداً آسیب دیده‌اند.‏—‏۱قر ۶:‏۱۸؛‏ ۱تیمو ۶:‏۹،‏ ۱۰.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۱۸ ¶۵،‏ ۶

وقتی هم‌ایمانان پناهنده از میزبان خود قدردانند و توقع زیادی ندارند،‏ باعث می‌شوند که میزبان شادی حاصل از بخشیدن را بچشد.‏ البته ممکن است سخاوتمندی و کمک‌های مالی دیگران در درازمدت باعث شود که پناهندگان خود را بی‌ارزش حس کنند و به رابطهٔ آنان با هم‌ایمانانشان آسیب برساند.‏ (‏۲تسا ۳:‏۷-‏۹)‏ اما نباید فراموش کرد که آنان به کمک‌های ما نیازمندند.‏ آنان نیاز دارند که برایشان وقت بگذاریم و به آنان علاقه و توجه نشان دهیم.‏ برای مثال می‌توانیم به آنان نشان دهیم که چطور از وسایل نقلیهٔ عمومی استفاده کنند،‏ یا چطور غذاهایی سالم و ارزان فراهم کنند.‏ شاید بتوانیم به آنان یاری رسانیم که ابزارآلاتی مانند ماشین چمن‌زنی یا چرخ خیاطی تهیه کنند تا بتوانند برای خود درآمدی داشته باشند.‏ از همه مهم‌تر،‏ می‌توانیم به آنان کمک کنیم که به جماعت جدیدشان عادت کنند.‏ شاید بتوانیم برای رفت‌وآمد به جلسات به آنان یاری رسانیم یا با آنان به خدمت موعظه برویم و برایشان توضیح دهیم که چطور در محدودهٔ جدید پیام پادشاهی را به مردم اعلام کنند.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۵ ¶۱۱،‏ ۱۲

برای کسانی که افکار دنیوی دارند،‏ داشتن دیدی متعادل به مادیات آسان نیست.‏ زیرا دید روحانی آنان تیره و تار شده است.‏ (‏۱قر ۲:‏۱۴)‏ زمانی که قدرت درک این افراد ضعیف می‌شود،‏ نمی‌توانند به راحتی خوب را از بد تشخیص دهند.‏ (‏عبر ۵:‏۱۱-‏۱۴)‏ در نتیجه عشق به مادیات در آنان قوی و قوی‌تر می‌شود.‏ چنین افرادی به آنچه دارند قانع نیستند و همیشه چیزهای بیشتری می‌خواهند.‏ (‏جا ۵:‏۱۰)‏ خوشبختانه راه‌حلی برای مقابله با چنین طرز فکری وجود دارد؛‏ یعنی مطالعهٔ مرتب کتاب مقدّس.‏ تعمّق بر حکمت یَهُوَه خدا به عیسی کمک کرد تا بر وسوسه‌ها غلبه کند.‏ امروزه نیز ما با به‌کارگیری حکمت خدا در زندگی‌مان،‏ می‌توانیم با مادی‌گرایی مقابله کنیم.‏ (‏مت ۴:‏۸-‏۱۰)‏ به این شکل نشان می‌دهیم که به عیسی مسیح بیش از مادیات عشق می‌ورزیم.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۲۶ ¶۱۷