ژوئن

یَهُوَه ما را تعلیم می‌دهد و خطاهایمان را اصلاح می‌کند،‏ زیرا ما را دوست دارد.‏ او می‌خواهد که ما همواره به او نزدیک بمانیم و به حیات جاودان دست یابیم.‏ البته تأدیب تنها به دادن پند و نصیحت محدود نمی‌شود.‏ اگر شخص مرتکب خطایی جدّی شده باشد،‏ ممکن است مسئولیت‌هایش را در جماعت از دست بدهد.‏ حتی در این شرایط نیز تأدیب نشانهٔ محبت یَهُوَه است.‏ زیرا وقتی شخص مسئولیت‌هایش را از دست می‌دهد،‏ درمی‌یابد که باید مطالعهٔ شخصی،‏ تعمّق و دعاهایش را افزایش دهد.‏ به این شکل او از لحاظ روحانی رشد می‌کند.‏ (‏مز ۱۹:‏۷)‏ او با گذشت زمان می‌تواند دوباره مسئولیت‌هایی در جماعت بگیرد.‏ حتی اخراج شدن شخص خطاکار نیز نشانهٔ محبت یَهُوَه است،‏ زیرا به این شکل جماعت از تأثیرات منفی محفوظ می‌ماند.‏ (‏۱قر ۵:‏۶،‏ ۷،‏ ۱۱)‏ همچنین از آنجا که تأدیب یَهُوَه همیشه عادلانه است،‏ باعث می‌شود که شخص خطاکار به جدّیت گناهش پی ببرد و تصمیم به توبه بگیرد.‏—‏اعما ۳:‏۱۹.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۲۴ ¶۵،‏ ۶

آن زندانبان با نوشته‌های مقدّس آشنایی نداشت.‏ بنابراین برای این که مسیحی شود،‏ باید تعالیم پایه‌ای کتاب مقدّس را می‌آموخت،‏ درک می‌کرد که یَهُوَه از خادمانش چه انتظاری دارد و از تعالیم عیسی اطاعت می‌کرد.‏ اطلاعاتی که او در زمانی کوتاه از کلام خدا آموخت،‏ او را بر آن داشت که تعمید بگیرد.‏ (‏اعما ۱۶:‏۲۵-‏۳۳)‏ بدون شک او بعد از تعمیدش نیز بر دانش خود از کلام خدا افزود.‏ حال اگر فرزند شما بگوید که یَهُوَه را دوست دارد و می‌خواهد از او اطاعت کند و تعمید بگیرد چه می‌کنید؟‏ بجاست که شما والدین اجازه دهید او در این رابطه با پیران جماعت صحبت کند.‏ آنان تشخیص خواهند داد که آیا فرزندتان برای تعمید واجد شرایط است یا خیر.‏ فرزند شما نیز مانند برادران و خواهران دیگر باید بعد از تعمیدش،‏ همواره و حتی تا به ابد،‏ بر شناخت خود از مقاصد یَهُوَه بیفزاید.‏—‏روم ۱۱:‏۳۳،‏ ۳۴.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۰ ¶۸،‏ ۹

اگر تلاش کنیم تا خود را از لحاظ روحانی تقویت کنیم،‏ روح مقدّس یَهُوَه به ما کمک می‌کند تا طرز فکرمان را نیز تغییر دهیم.‏ به این شکل،‏ به مرور زمان طرز فکرمان همچون طرز فکر مسیح خواهد شد.‏ به علاوه،‏ با کمک روح مقدّس یَهُوَه می‌توانیم امیال نادرست را از خود دور کرده و خصوصیاتی را در خود پرورش دهیم که یَهُوَه را خشنود می‌سازد.‏ داشتن طرز فکر مسیح بر رفتارمان در محل کار یا مدرسه،‏ سخنانمان و تصمیماتی که می‌گیریم تأثیر می‌گذارد.‏ در واقع،‏ تصمیمات ما باید نشان دهد که همواره سعی می‌کنیم از عیسی پیروی کنیم.‏ به علاوه،‏ از آنجا که ما طرز فکر مسیح را داریم نمی‌خواهیم هیچ چیز بر رابطهٔ ما با یَهُوَه تأثیر بگذارد.‏ همچنین هنگام رویارویی با وسوسه،‏ داشتن چنین طرز فکری ما را مقاوم‌تر می‌سازد.‏ پیش از این که تصمیمی بگیریم بهتر است بر این سؤالات تعمّق کنیم،‏ ‹کدام اصول کتاب مقدّس در تصمیم‌گیری به من کمک می‌کند؟‏ عیسی در چنین شرایطی چه تصمیمی می‌گرفت؟‏ چه تصمیمی یَهُوَه را خشنود می‌سازد؟‏› ب۱۸/‏۲ ص ۲۵ ¶۱۲؛‏ ص ۲۶ ¶۱۴

در زمان خَنوخ،‏ جد نوح،‏ مردمان از خدا روی گردانده بودند و بر علیه یَهُوَه «سخنان زننده‌ای» می‌گفتند.‏ (‏یهو ۱۴،‏ ۱۵)‏ خشونت نیز روزبه‌روز بیشتر می‌شد.‏ به طوری که در زمان نوح «زمین .‏ .‏ .‏ آکنده از خشونت شده بود.‏» در آن زمان،‏ فرشتگان شریر بدنی انسانی به خود گرفته و از میان انسان‌ها زنانی به همسری می‌گرفتند و صاحب پسرانی ظالم و بی‌رحم می‌شدند.‏ (‏پیدا ۶:‏۲-‏۴،‏ ۱۱،‏ ۱۲)‏ اما نوح با همهٔ آنان فرق داشت.‏ ‹او در روزگار خویش بی‌عیب بود و با خدا راه می‌رفت.‏› (‏پیدا ۶:‏۹)‏ این عبارات چه نکاتی را دربارهٔ نوح برجسته می‌کند؟‏ نوح پیش از توفان،‏ تنها ۷۰ یا ۸۰ سال به یَهُوَه خدمت نکرد.‏ بلکه او در آن دنیای شریر حدود ۶۰۰ سال به یَهُوَه وفادار ماند!‏ (‏پیدا ۷:‏۱۱)‏ به‌علاوه،‏ در آن زمان مانند امروز جماعتی از پرستندگان یَهُوَه وجود نداشت که به نوح کمک کرده و او را تشویق کنند.‏ از قرار معلوم،‏ خواهران و برادران نوح هم پرستندهٔ یَهُوَه نبودند.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۴ ¶۴،‏ ۵

چنین افرادی همیشه برای دستیابی به دارایی و ثروت بیشتر در تلاشند و در نتیجه ‹به دردهای بسیار گرفتار می‌شوند.‏› (‏۱تیمو ۶:‏۹،‏ ۱۰؛‏ جا ۵:‏۱۰)‏ البته همهٔ ما به پول نیاز داریم،‏ زیرا تا حدّی از ما محافظت می‌کند.‏ (‏جا ۷:‏۱۲)‏ آیا اگر شخص تنها به اندازهٔ نیازهای اساسی زندگی پول داشته باشد،‏ می‌تواند راضی و شاد باشد؟‏ قطعاً!‏ (‏جا ۵:‏۱۲)‏ آگور پسر یاکه نوشت:‏ «نه فقرم ده،‏ نه ثروت،‏ بلکه به نانی که نصیبم است،‏ مرا بپرور.‏» به‌آسانی می‌توان درک کرد که چرا او نمی‌خواست بسیار فقیر باشد،‏ زیرا از این می‌ترسید که وسوسه شود و دزدی کند و به این شکل به یَهُوَه بی‌حرمتی کند.‏ اما چرا آگور نمی‌خواست که ثروتمند باشد؟‏ او نوشت:‏ «مبادا سیر گشته،‏ تو را انکار کنم،‏ و بگویم:‏ ‹خداوند کیست؟‏›» (‏امث ۳۰:‏۸،‏ ۹)‏ عیسی مسیح گفت:‏ «هیچ کس نمی‌تواند به دو ارباب خدمت کند؛‏ زیرا یا از یکی نفرت و دیگری را دوست خواهد داشت یا به یکی وفادار و از دیگری بیزار خواهد بود.‏ شما نمی‌توانید هم غلام خدا و هم غلام ثروت باشید.‏»—‏مت ۶:‏۲۴.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۴ ¶۹-‏۱۱

زمانی که دیگران را بدون قید و شرط ببخشیم اتحاد را ترویج می‌دهیم.‏ در واقع ما با بخشش آنانی که ما را رنجانده‌اند،‏ قدردانی خود را از یَهُوَه نشان می‌دهیم که امکان بخشش گناهانمان را از طریق قربانی عیسی فراهم کرد.‏ عیسی در این باره مَثَلی آورد که در مَتّی ۱۸:‏۲۳-‏۳۴ آمده است.‏ شما می‌توانید هنگام خواندن این آیات از خود بپرسید:‏ ‹آیا نکته‌ای را که عیسی در این آیات تعلیم داد به کار می‌گیرم؟‏ آیا شرایط برادران و خواهرانم را درک می‌کنم و باملاحظه با آنان رفتار می‌کنم؟‏ آیا حاضرم آنانی را که مرا رنجانده‌اند ببخشم؟‏› البته،‏ بخشش برخی از خطاهای دیگران برای ما انسان‌های ناکامل خیلی سخت است.‏ اما مَثَل عیسی نشان می‌دهد که یَهُوَه از ما چه انتظاری دارد.‏ در مَثَل عیسی به‌روشنی می‌بینیم که اگر خطاهای قابل‌بخشش برادران و خواهرانمان را نبخشیم،‏ یَهُوَه نیز ما را نمی‌بخشد.‏ باید همواره مراقب باشیم که خود را در این شرایط قرار ندهیم!‏ همچنین وقتی هماهنگ با مَثَل عیسی دیگران را می‌بخشیم،‏ اتحادمان را با برادران و خواهرانمان حفظ می‌کنیم.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۵ ¶۱۲

دانیال خطر را به جان خرید و تصمیم گرفت تغییری در روال دعا کردنش ایجاد نکند.‏ یَهُوَه به این تصمیم دانیال که نشانهٔ وفاداری و شجاعت او بود برکت داد.‏ او با معجزه‌ای دانیال را در چاه شیران از مرگ نجات داد.‏ به این ترتیب،‏ نام یَهُوَه به دورافتاده‌ترین مناطق در امپراتوری ماد و پارس رسید!‏ (‏دان ۶:‏۲۵-‏۲۷)‏ ما چگونه می‌توانیم ایمانی همچون ایمان دانیال را در خود پرورش دهیم؟‏ بدین منظور نه تنها باید کلام خدا را بخوانیم بلکه باید آن را کاملاً ‹درک کنیم.‏› (‏مت ۱۳:‏۲۳)‏ اگر بخواهیم طرز فکرمان را با طرز فکر یَهُوَه هماهنگ سازیم،‏ باید اصول کتاب مقدّس را بیاموزیم.‏ از این رو باید کلام خدا را خوانده و بر آن تعمّق کنیم.‏ همچنین بسیار اهمیت دارد که به‌خصوص در سختی‌ها و مشکلات به طور مرتب و از صمیم دل دعا کنیم.‏ در این صورت،‏ یَهُوَه حکمت و قوّتی را که از او درخواست می‌کنیم با سخاوت در اختیارمان می‌گذارد.‏—‏یعقو ۱:‏۵.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۳-‏۱۵

شما نوجوان تعمید یافته که یَهُوَه خدا را خدمت می‌کنی،‏ یک راهی که می‌توانی نیکویی یَهُوَه را بچشی زمانی است که او به تو شجاعت می‌بخشد تا در مورد ایمانت با دیگران صحبت کنی؛‏ چه در خدمت موعظه چه در مدرسه.‏ موعظه به همکلاسی‌تان همیشه آسان نیست؛‏ زیرا نمی‌دانید او چه واکنشی نشان می‌دهد.‏ حال چه رسد به این که بخواهید در مقابل جمعی از هم‌کلاسی‌هایتان در مورد عقایدتان صحبت کنید.‏ چه چیز در این زمینه به شما کمک می‌کند؟‏ ابتدا باید خود به آنچه می‌گویید کاملاً اطمینان داشته باشید.‏ آیا برگه‌های کمک آموزشی در وب‌سایت jw.org به زبان شما موجود است؟‏ اگر چنین است از آن‌ها استفاده کنید.‏ این برگه‌ها به شما کمک می‌کند به اعتقادات خود و دلیل آن‌ها فکر کنید و بتوانید آن‌ها را برای دیگران توضیح دهید.‏ اگر اطمینانی قوی به اعتقاداتتان داشته باشید و خود را به‌خوبی آماده کنید،‏ بر آن می‌شوید که دربارهٔ یَهُوَه با دیگران صحبت کنید.‏—‏ار ۲۰:‏۸،‏ ۹.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۱۲،‏ ۱۴،‏ ۱۵

رشد روحانی فرزندمان تنها با مطالعهٔ گزارشات و شرح‌حال شخصیت‌های کتاب مقدّس حاصل نمی‌شود.‏ توجه کنید که کتاب مقدّس می‌گوید،‏ تیموتائوس ‹با دلیل و برهان متقاعد می‌شد.‏› این عبارت در زبان اصلی به معنی «اطمینان یافتن» یا «یقین داشتن به درستی موضوعی خاص» است.‏ تیموتائوس از طفولیت با نوشته‌های مقدّس آشنا بود.‏ او بعدها شواهدی قانع‌کننده یافت که عیسی،‏ همان مسیح موعود است.‏ شما چطور می‌توانید به فرزندتان کمک کنید که همچون تیموتائوس با دلیل و برهان به آنچه می‌آموزد متقاعد شود؟‏ اول از همه،‏ باید صبور باشید.‏ اطمینان و اعتقادی محکم یک‌شبه حاصل نمی‌شود.‏ همین طور ایمان و اعتقادی که شما دارید به فرزندتان به ارث نمی‌رسد.‏ فرزندتان باید با ‹قدرت استدلالِ› خود اطمینان و اعتقاد به حقایق کلام خدا را در خود پرورش دهد.‏ (‏روم ۱۲:‏۱)‏ با این حال،‏ شما والدین نقش مهمی در این روند ایفا می‌کنید،‏ به‌خصوص زمانی که فرزندتان از شما سؤال می‌پرسد.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۱۹ ¶۳،‏ ۵،‏ ۶

مارتا،‏ شاگرد و دوست نزدیک عیسی،‏ سوگوار بود.‏ او برادرش ایلعازَر را از دست داده بود.‏ آیا چیزی می‌توانست غم و اندوه او را تا حدّی کاهش دهد؟‏ بله،‏ عیسی مسیح به او چنین اطمینان بخشید:‏ «برادرت برخواهد خاست.‏» (‏یو ۱۱:‏۲۰-‏۲۴)‏ مارتا اطمینان داشت که برادرش در آینده رستاخیز خواهد یافت.‏ سپس عیسی معجزه‌ای انجام داد و در همان روز ایلعازَر را به زندگی بازگرداند.‏ ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که یَهُوَه خدا و عیسی امروزه نیز برای ما چنین معجزاتی انجام دهند.‏ اما آیا مانند مارتا اطمینان داریم که عزیز ازدست‌رفته‌مان در آینده رستاخیز خواهد یافت؟‏ شاید شما همسر،‏ مادر،‏ پدر،‏ مادربزرگ و یا پدربزرگتان را از دست داده‌اید.‏ یا شاید به دلیل مرگ فرزندتان سوگوار هستید.‏ احتمالاً در انتظار روزی هستید که دوباره عزیز ازدست‌رفته‌تان را در آغوش بگیرید،‏ با او صحبت کنید و بخندید.‏ خوشبختانه شما نیز می‌توانید مانند مارتا بگویید:‏ ‹می‌دانم که عزیز ازدست‌رفته‌ام هنگام رستاخیز برخواهد خاست.‏› با این حال،‏ هر شخص مسیحی همواره باید دلیل ایمانش به رستاخیز را به یاد داشته باشد.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۳ ¶۱،‏ ۲

عیسی مسیح شریعت موسی را بسیار دوست می‌داشت.‏ زیرا آن قوانین از طرف مهم‌ترین شخص در زندگی او یعنی پدرش یَهُوَه خدا بود.‏ احساس عیسی نسبت به قوانین خدا در کلام نبوی آیهٔ روز آمده است.‏ عیسی مسیح با سخنان و اعمالش نشان داد که قوانین خدا کامل و مفید است و مطمئناً اجرا خواهد شد.‏ (‏مت ۵:‏۱۷-‏۱۹)‏ تصوّر کنید که عیسی چقدر ناراحت می‌شد وقتی می‌دید فَریسیان و کاتبان قوانین خدا را به غلط تعلیم می‌دهند!‏ آنان برخی از قوانین جزئی را به‌دقت رعایت می‌کردند.‏ اما در مورد قوانین مهم‌تر چطور؟‏ عیسی به آنان گفت:‏ «شما یک‌دهم نعنا،‏ شِوید و زیره را می‌دهید،‏ اما احکام مهم‌تر شریعت،‏ یعنی عدالت،‏ رحمت و وفاداری را نادیده می‌گیرید.‏» (‏مت ۲۳:‏۲۳)‏ فَریسیان و کاتبان فقط به قوانین می‌افزودند.‏ آنان مفهوم شریعت را درک نکرده بودند و خود را برتر از دیگران می‌دانستند.‏ اما عیسی می‌دانست که چرا یَهُوَه چنین قوانینی وضع کرده است و این که خصوصیات یَهُوَه پایه و اساس آن قوانین است.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۳ ¶۱،‏ ۲

مردم شاید به ما بگویند:‏ «باید از زندگی لذّت برد.‏ چرا رابطهٔ جنسی فقط در چهارچوب ازدواج مجاز است؟‏» مسیحیان نباید مرتکب اعمال نامشروع جنسی شوند.‏ چرا؟‏ زیرا کلام خدا چنین اعمالی را جایز نمی‌داند.‏ (‏۱تسا ۴:‏۴-‏۸)‏ یَهُوَه خدا خالق ماست،‏ از این رو حق دارد که برای ما قانون بگذارد.‏ او رابطهٔ جنسی را فقط در چهارچوب ازدواج مجاز می‌داند.‏ یَهُوَه خدا چون ما را دوست دارد به ما قوانینی داده که به نفع ماست.‏ خانواده‌ای که از قوانین خدا اطاعت می‌کنند،‏ محبت و احترامشان نسبت به یکدیگر بیشتر می‌شود و احساس امنیت می‌کنند.‏ خدا کسانی را که از قانون او آگاهند اما عمداً اطاعت نمی‌کنند،‏ مجازات می‌کند.‏ (‏عبر ۱۳:‏۴)‏ کلام خدا به ما می‌آموزد که چگونه از اعمال نامشروع جنسی دوری کنیم.‏ یک راه این است که چشمان خود را پاک نگاه داریم.‏ (‏مت ۵:‏۲۸،‏ ۲۹)‏ از این رو،‏ مسیحیان باید از تماشای پورنوگرافی یا گوش دادن به آهنگ‌هایی که متن آن غیراخلاقی است،‏ دوری کنند.‏—‏افس ۵:‏۳-‏۵.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۲ ¶۹،‏ ۱۰

پرستندگان وفادار یَهُوَه خدا از گذشته‌های دور برای حمد و ستایش او از موسیقی استفاده می‌کردند.‏ قابل توجه است که در دوران باستان،‏ زمانی که اسرائیلیان یَهُوَه را با وفاداری خدمت می‌کردند،‏ خواندن سرود یکی از جنبه‌های اصلی پرستش آنان بود.‏ برای مثال،‏ داوود هنگام سازماندهی وظایف معبد،‏ ۴۰۰۰ لاوی را گماشت تا با نوای موسیقی،‏ یَهُوَه را حمد گویند.‏ از میان آنان شمار کسانی که «سراییدن برای خداوند را آموخته بودند،‏ یعنی شمار تمامی افراد ماهر،‏» ۲۸۸ نفر بود.‏ (‏۱توا ۲۳:‏۵؛‏ ۲۵:‏۷)‏ در مراسم بازگشایی معبد،‏ موسیقی و سرود بخش بزرگی از این مراسم بود.‏ «کَرِنانوازان و سرایندگان،‏ همچون یک تن در ستایش و سپاس خداوند یکصدا می‌سراییدند.‏ و چون ایشان با کَرِناها و سنجها و دیگر آلات موسیقی،‏ به آواز بلند در ستایش خداوند سراییدند .‏ .‏ .‏ آنگاه خانه،‏ یعنی خانهٔ خداوند از ابر پر شد،‏ .‏ .‏ .‏ زیرا جلال خداوند خانهٔ خدا را پر کرده بود.‏» این واقعه بی‌شک ایمان حاضران را بسیار قوی ساخت!‏—‏۲توا ۵:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ ۷:‏۶.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۴ ¶۴،‏ ۵

عیسی می‌دانست که تعالیم او در بین مردم دودستگی ایجاد می‌کند و پیروانش هنگام رویارویی با مخالفت‌ها به شجاعت نیاز دارند.‏ هدف عیسی این بود که حقیقت را دربارهٔ خدا به مردم اعلام کند،‏ نه این که آرامش خانواده‌ها را برهم زند.‏ (‏یو ۱۸:‏۳۷)‏ با این حال شاگردان عیسی باید می‌دانستند که پیروی از او همیشه آسان نخواهد بود،‏ به‌خصوص اگر خانواده و دوستان نزدیکشان حقیقت را قبول نمی‌کردند.‏شاگردان عیسی هنگامی که از طرف اعضای خانواده‌شان مورد تمسخر قرار گرفته یا طرد شدند،‏ صبورانه آن مشکلات را تحمّل کرده و وفاداری خود را ثابت کرده‌اند.‏ به‌علاوه بسیار بیشتر از آنچه از دست دادند،‏ نصیبشان شده است.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰)‏ ما باید همواره به اعضای خانواده‌مان محبت نشان دهیم،‏ حتی اگر آنان به دلیل این که ما یَهُوَه را می‌پرستیم با ما مخالفت کنند.‏ البته باید به خاطر داشت که محبت به یَهُوَه و عیسی مسیح برایمان اولویت دارد.‏ (‏مت ۱۰:‏۳۷)‏ همچنین می‌دانیم که شیطان می‌خواهد از محبت ما نسبت به اعضای خانواده‌مان سوءاستفاده کند تا وفاداری ما را زیر سؤال ببرد.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۳ ¶۳-‏۶

این بخش از رؤیا به ما نشان می‌دهد که یَهُوَه هرگز اجازه نمی‌دهد که هیچ نوع شرارتی در میان قومش وجود داشته باشد.‏ اگر او در میان قومش شرارتی ببیند،‏ سریع وارد عمل می‌شود و آن را دور می‌سازد.‏ (‏۱قر ۵:‏۱۳)‏ هنگامی که آن فرشته درپوش سربی و سنگین را سریع بر روی سبد گذاشت،‏ درستی این موضوع را نشان داد.‏ این رؤیا به اسرائیلیان دوران زَکَریا اطمینان می‌داد که پرستش یَهُوَه پرستشی پاک است و او اجازه نمی‌دهد که شرارت در میان پرستندگانش وجود داشته باشد.‏ این رؤیا همچنین مسئولیت اسرائیلیان را به آنان یادآوری می‌کرد؛‏ آنان باید پرستش خدا را پاک نگه می‌داشتند.‏ در میان قوم خدا شرارت جایی ندارد و نخواهد داشت.‏ در واقع،‏ یَهُوَه خدا ما را به داخل سازمان پاکش آورده است،‏ جایی که ما از محبت و حمایت او برخورداریم.‏ هر یک از ما موظف است که سازمان خدا را پاک و تمیز نگه دارد.‏ در بهشت روحانی ما شرارت جایی ندارد.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۴ ¶۱۴،‏ ۱۵؛‏ ص ۲۵ ¶۱۷،‏ ۱۸

اسرائیلیان باستان ۳۹ کتاب اول در کتاب مقدّس را به زبان عبری یا آرامی به نگارش درآوردند.‏ بنابراین آنان اولین کسانی بودند که کلام خدا ‹به آنان به امانت سپرده شده بود.‏› (‏روم ۳:‏۱،‏ ۲)‏ اما حدود قرن سوم قبل از میلاد بسیاری از یهودیان زبان عبری را دیگر نمی‌فهمیدند.‏ دلیل آن چه بود؟‏ زیرا اسکندر کبیر امپراتوری خود را گسترش داده بود و زبان یونانی به‌تدریج زبان رایج در قلمرو امپراتوری یونان شد.‏ از این رو بسیاری از مردم به جای زبان مادری خود به زبان یونانی صحبت می‌کردند.‏ (‏دان ۸:‏۵-‏۷،‏ ۲۰،‏ ۲۱)‏ یهودیانی که در سراسر این امپراتوری بودند نیز بیشتر به زبان یونانی صحبت می‌کردند و درک کتاب مقدّس به زبان عبری برایشان دشوار شد.‏ راه حل این مشکل چه بود؟‏ کتاب مقدّس از زبان عبری به زبان یونانی ترجمه شد.‏ در قرن دوم قبل از میلاد نیز ترجمهٔ کل نوشته‌های عبری به اتمام رسید.‏ ترجمهٔ یونانی کتاب مقدّس به سِپتواجینْت (‏سَبْعینی)‏ معروف شد.‏ این اولین ترجمهٔ کامل از نوشته‌های مقدّس عبری بود.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۰ ¶۷-‏۹

ممکن است کارفرمای شما مرتب از شما بخواهد که شب‌ها و آخرهفته‌ها اضافه‌کاری کنید،‏ یعنی درست زمان‌هایی که شما پرستش خانوادگی دارید،‏ به موعظه می‌روید و در جلسات جماعت شرکت می‌کنید.‏ در چنین مواقعی باید شجاع باشید و درخواست مرتب و نابجای کارفرمایتان را رد کنید و سرمشق خوبی برای فرزندتان باشید.‏ همچنین اگر ما شجاع باشیم می‌توانیم به فرزندانمان کمک کنیم که برای خود اهداف روحانی بگذارند و به آن برسند.‏ برای مثال،‏ برخی والدین واهمه دارند که فرزندانشان را تشویق کنند که خدمت پیشگامی را حرفهٔ خود سازند،‏ به جاهایی نقل‌مکان کنند که نیاز بیشتر به مبشّر است،‏ در بیت‌ئیل خدمت کنند و یا برای ساختن سالن‌های جماعت و مجمع داوطلب شوند.‏ شاید آنان نگران این هستند که وقتی سالمند می‌شوند،‏ فرزندانشان نتوانند از آنان مراقبت کنند.‏ اما والدین خردمند ترس به دل راه نمی‌دهند و مطمئن هستند که یَهُوَه خدا به وعده‌اش عمل می‌کند.‏ (‏مز ۳۷:‏۲۵)‏ والدینی که شجاع هستند و به یَهُوَه توکل دارند،‏ به فرزندانشان کمک می‌کنند که آنان نیز چنین کنند.‏—‏۱سمو ۱:‏۲۷،‏ ۲۸؛‏ ۲تیمو ۳:‏۱۴،‏ ۱۵.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۳۰ ¶۱۴،‏ ۱۵

چطور می‌توانید به فرزندتان کمک کنید که خویشتنداری را در خود پرورش دهد؟‏ والدین می‌دانند که خویشتنداری و خصوصیات دیگر مسیحی خودبه‌خود در فرزندان ایجاد نمی‌شود،‏ بلکه فرزندان باید این خصوصیات را یاد بگیرند.‏ بدین منظور والدین باید الگوی خوبی برای فرزندشان باشند.‏ (‏افس ۶:‏۴)‏ بنابراین اگر فرزندتان گاهی اوقات نمی‌تواند خویشتندار باشد،‏ از خود بپرسید که آیا الگوی خوبی برای او هستید.‏ فراموش نکنید که مشغول بودن شما با فعالیت‌های روحانی همچون خدمت موعظه،‏ جلسات و پرستش خانوادگی،‏ تأثیر خوبی بر فرزندتان می‌گذارد.‏ شاید لازم باشد که گاهی اوقات درخواست فرزندتان را رد کنید!‏ به یاد داشته باشید که یَهُوَه نیز برای آدم و حوّا محدودیت‌هایی گذاشت.‏ آن محدودیت‌ها باعث می‌شد که آنان به اختیارات یَهُوَه احترام بگذارند.‏ به طور مشابه شما والدین نیز اگر فرزندتان را تأدیب کنید و الگوی خوبی برای او باشید،‏ خویشتنداری را به فرزندتان می‌آموزید.‏ به علاوه می‌توانید درس‌های باارزش دیگری به او بیاموزید؛‏ از جمله این که یَهُوَه را به عنوان حاکم خود دوست داشته باشد و به معیارهای یَهُوَه خدا عمل کند.‏—‏امث ۱:‏۵،‏ ۷،‏ ۸.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۷ ¶۱۷

ما تا پایان نظام شیطان با سختی‌ها و آزمایش‌های گوناگون روبرو خواهیم بود.‏ بی‌کاری،‏ بیماری‌های سخت،‏ آزار و اذیت،‏ فاجعه‌های طبیعی،‏ جنایت و سختی‌های دیگر از جمله مشکلاتی است که باید با آن دست‌وپنجه نرم کنیم.‏ برای این که بتوانیم در همهٔ این مشکلات و ناراحتی‌ها از یکدیگر حمایت کنیم،‏ لازم است دلسوز بوده یا شفقّت داشته باشیم.‏ شفقّت ما را برمی‌انگیزد که با مهربانی رفتار کنیم.‏ (‏افس ۴:‏۳۲)‏ شفقّت و مهربانی به ما کمک می‌کند که خدا را الگو قرار داده،‏ دیگران را در سختی‌هایشان تسلّی دهیم.‏ (‏۲قر ۱:‏۳،‏ ۴)‏ چگونه می‌توانیم در جماعت به اشخاصی که از طبقهٔ محروم جامعه هستند،‏ بیشتر علاقه و توجه نشان دهیم؟‏ ما باید با این اشخاص دوستانه رفتار کنیم و به آن‌ها نشان دهیم که باارزش هستند.‏ (‏۱قر ۱۲:‏۲۲)‏ بسیاری از شاهدان یَهُوَه برای کمک به مهاجران،‏ تلاش کرده‌اند که زبانی جدید بیاموزند.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۳)‏ تلاش‌های آنان برکات فراوانی به همراه داشته است.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۷-‏۹

یَهُوَه از ما می‌خواهد صبور باشیم و انتظار بکشیم.‏ اما چه چیز در این راه به ما کمک می‌کند؟‏ باید برای دریافت روح‌القدس خدا دعا کنیم.‏ به یاد داشته باشید که صبر یکی از خصوصیات ثمرهٔ روح خداست.‏ (‏افس ۳:‏۱۶؛‏ ۶:‏۱۸؛‏ ۱تسا ۵:‏۱۷-‏۱۹)‏ بنابراین با خواهش و تمنا از یَهُوَه بخواهید که به شما صبر و قدرت تحمّل بدهد.‏ ابراهیم،‏ یوسف و داوود به دلیل ایمانشان به یَهُوَه و توکل به او توانستند صبورانه منتظر تحقق وعده‌هایش باشند.‏ آنان تنها به زندگی و راحتی خود فکر نمی‌کردند.‏ با تعمّق بر این که چه برکاتی نصیب آنان شد ما نیز بر آن می‌شویم که خصوصیت صبر را در خود پرورش دهیم و همواره امیدوار باشیم.‏ بنابراین می‌خواهیم مصمم باشیم که با وجود سختی‌ها و مشکلاتی که داریم،‏ «امیدوار» باشیم.‏ شاید گاهی اوقات از شدّت ناامیدی و دلسردی به یَهُوَه بگوییم:‏ «خداوندگارا،‏ تا به کِی؟‏» (‏اشع ۶:‏۱۱)‏ اما با کمک روح‌القدس خدا می‌توانیم از اِرْمیای نبی سرمشق بگیریم و سخنان آیهٔ روز را بگوییم.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۷ ¶۱۸-‏۲۰

مسلّماً عیسی مسیح در دوران کودکی از بازی و تفریح لذّت می‌برد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که «وقتی برای خنده» و «وقتی برای رقص» وجود دارد.‏ (‏جا ۳:‏۴)‏ عیسی همچنین با مطالعهٔ کلام خدا به او نزدیک شد.‏ هنگامی که ۱۲ ساله بود معلّمانی که در معبد بودند «از فهم او و پاسخ‌هایش» در مورد مسائل روحانی شگفت‌زده می‌شدند.‏ (‏لو ۲:‏۴۲،‏ ۴۶،‏ ۴۷)‏ عیسی در بزرگسالی نیز از انجام خواست خدا شاد می‌شد.‏ برای مثال،‏ خدا می‌خواست که او به ‹بینوایان بشارت دهد و بینایی را به نابینایان اعلام کند.‏› (‏لو ۴:‏۱۸)‏ وقتی عیسی در مورد پدر آسمانی‌اش به مردم آموزش می‌داد،‏ شاد می‌شد.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۱)‏ یک بار پس از این که با زنی در مورد پرستش حقیقی صحبت کرد،‏ به شاگردانش چنین گفت:‏ «خوراک من این است که خواست او را که مرا فرستاده است،‏ به جا آورم و کار او را به پایان رسانم.‏» (‏یو ۴:‏۳۱-‏۳۴)‏ عیسی چون یَهُوَه خدا و دیگران را دوست داشت،‏ شاد بود.‏ اگر شما نیز همچون عیسی عمل کنید شاد خواهید شد.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۳ ¶۴،‏ ۵

عیسی مسیح هنگامی که روی زمین بود،‏ محبت و دلسوزی پدرش را به‌خوبی در سخنان و اعمالش منعکس کرد.‏ (‏یو ۵:‏۱۹)‏ عیسی به زمین فرستاده شده بود تا به «دلشکستگان» و «همهٔ ماتمیان» تسلّی دهد.‏ (‏اشع ۶۱:‏۱،‏ ۲؛‏ لو ۴:‏۱۷-‏۲۱)‏ از این رو مردم به‌خوبی می‌دانستند که عیسی درد و رنج آنان را کاملاً درک می‌کند و مشتاق است به آنان کمک کند.‏ (‏عبر ۲:‏۱۷)‏ کتاب مقدّس به ما اطمینان می‌دهد که «عیسی مسیح،‏ امروز همان است که دیروز بود و تا ابد نیز چنین خواهد بود.‏» (‏عبر ۱۳:‏۸)‏ از آنجایی که «آن پیشوای حیات» شخصاً مرگ عزیزانش را تجربه کرده است،‏ «می‌تواند به کسانی که آزموده می‌شوند،‏ یاری رساند.‏» (‏اعما ۳:‏۱۵؛‏ عبر ۲:‏۱۰،‏ ۱۸)‏ عیسی همواره درد و رنج ما انسان‌ها را درک می‌کند و «هنگام نیاز» به ما تسلّی و دلگرمی می‌دهد.‏—‏عبر ۴:‏۱۵،‏ ۱۶.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۳ ¶۶،‏ ۷؛‏ ص ۱۴ ¶۱۰

شیطان و دنیای او مدام در تلاشند که عشق و علاقهٔ ما را به گنج‌های روحانی،‏ سرد کنند و یا آن را از بین ببرند.‏ هیچ یک از ما از ترفندهای شیطان مصون نیست.‏ برای مثال،‏ وعدهٔ شغلی پردرآمد،‏ آرزوی زندگی مرفه یا تجمّلات بیشتر می‌تواند ما را وسوسه و منحرف سازد.‏ یوحنای رسول به ما یاد آور شد که دنیای شیطان و خواسته‌های آن درگذر است.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۵-‏۱۷)‏ بنابراین،‏ ما باید سخت تلاش کنیم و اجازه ندهیم که عشق و علاقه‌مان به گنج‌های روحانی سرد شود.‏ ما نیز باید هر آنچه را که از عشق‌مان به پادشاهی خدا می‌کاهد از خود دور کنیم.‏ مصمم باشید که با غیرت در خدمت موعظه بکوشید و عشق و علاقه‌تان را به خدمت موعظه حفظ کنید.‏ همچنین برای درک حقایق روحانی همواره تحقیق و جستجو کنید.‏ بدین شکل گنجی پرارزش به دست می‌آورید.‏ بلی،‏ «گنجی تمام‌نشدنی در آسمان‌ها،‏ جایی که دست دزدی به آن نمی‌رسد و بیدی به آن آسیب نمی‌رساند.‏»—‏لو ۱۲:‏۳۳.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۱۳ ¶۱۹،‏ ۲۰

نحوهٔ حکمرانی یَهُوَه خدا خشک و ظالمانه نیست،‏ بلکه به انسان‌ها آزادی می‌دهد و باعث شادی آنان می‌شود.‏ (‏۲قر ۳:‏۱۷)‏ داوود پادشاه دربارهٔ یَهُوَه چنین گفت:‏ «فرّ و شکوه به حضور وی است،‏ و توانایی و شادی در مکان سکونت وی.‏» (‏۱توا ۱۶:‏۷،‏ ۲۷)‏ اِیتان مزمورنویس نیز چنین می‌گوید:‏ «خوشا به حال آنان که آواز شادمانی را می‌شناسند،‏ و در نور روی تو،‏ ای خداوند،‏ گام برمی‌دارند.‏ تمامی روز در نام تو وجد می‌کنند،‏ و در عدالت تو سرافرازند.‏» (‏مز ۸۹:‏۱۵،‏ ۱۶)‏ اگر همواره بر محبت‌های یَهُوَه خدا تعمّق کنیم،‏ اطمینان بیشتری خواهیم داشت که حکمرانی او بهترین حکمرانی است.‏ یَهُوَه خدا،‏ خالق مهربانمان به خوبی می‌داند که چه چیز باعث خوشحالی و سعادت ماست و سخاوتمندانه نیازهای ما را برطرف می‌کند.‏ هر آنچه او از ما انتظار دارد در نهایت به نفع خودمان و باعث شادی‌مان خواهد بود؛‏ حتی اگر لازم باشد برای اطاعت از او و انجام خواستش ازخودگذشتگی‌هایی کنیم.‏—‏اشع ۴۸:‏۱۷.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۹ ¶۱۰،‏ ۱۱

نمونهٔ خواهری از انگلستان را در نظر بگیرید.‏ او خیلی دوست داشت که بچه‌دار شود،‏ اما ناکام مانده بود.‏ سپس به سنی رسید که دیگر قادر به بچه‌دار شدن نبود.‏ او وقتی متوجه شد که هرگز در این دنیا به آرزویش نمی‌رسد،‏ دچار یأس و ناامیدی شد.‏ سرانجام او و همسرش تصمیم گرفتند که کودکی را به فرزندی بپذیرند.‏ با این همه او می‌گوید:‏ «برای مدتی بسیار غمگین و افسرده بودم.‏ می‌دانستم که فرزندخواندگی مانند این نیست که فرزند خودم را به دنیا بیاورم.‏» کتاب مقدّس می‌گوید که زنان مسیحی «با به دنیا آوردن فرزند در امان می‌مانند.‏» (‏۱تیمو ۲:‏۱۵)‏ اما این به این معنا نیست که بچه‌دار شدن زندگی ابدی را برایشان به همراه خواهد داشت؛‏ بلکه از آنجایی که مادران به تربیت فرزندان و کارهای خانه مشغول می‌شوند،‏ برایشان راحت‌تر خواهد بود که از اعمال ناشایستی همچون غیبت کردن و دخالت در امور دیگران دوری کنند.‏ —‏۱ تیمو ۵:‏۱۳.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۵-‏۶ ¶۶-‏۸

آیا منظور اِلیهو این بود که تلاش ما برای خدمت به یَهُوَه خدا بی‌فایده است؟‏ خیر.‏ منظور او این بود که یَهُوَه خدا نیازی به پرستش ما ندارد.‏ چرا که یَهُوَه خدا کامل و بی‌نیاز است.‏ کاری نیست که ما انجام دهیم که او را ثروتمندتر یا قوی‌تر سازد.‏ در واقع این ماییم که تمامی نیکویی‌ها،‏ استعدادها و توانایی‌هایمان را مدیون او هستیم و بی‌شک برای او اهمیت دارد که ما چگونه از آن‌ها بهره می‌گیریم.‏ یَهُوَه خدا به آنچه ما از روی محبت پایدارمان برای خادمانش انجام می‌دهیم،‏ چنان می‌نگرد که گویی برای شخص او انجام داده‌ایم.‏ در امثال ۱۹:‏۱۷ آمده است:‏ «آن که بر بینوا شفقت کند،‏ به خداوند قرض می‌دهد،‏ و او پاداش کارش را به تمامی خواهد داد.‏» در واقع از این آیه چنین برداشت می‌شود که هر عمل مهرآمیزی که برای نیازمندی انجام شود،‏ یَهُوَه خدا به آن توجه می‌کند.‏ تصوّرش را بکنید،‏ آفریدگار عالم،‏ یَهُوَه خدا خود را به شخصی که دلسوزی نشان می‌دهد مقروض می‌داند و به او برکت می‌دهد.‏ عیسی مسیح،‏ نخست‌زادهٔ یَهُوَه خدا خود این امر را تأیید کرد.‏—‏لو ۱۴:‏۱۳،‏ ۱۴.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۹ ¶۳،‏ ۴

به‌جز خواندن کتاب مقدّس و نشریاتی که بر اساس آن تهیه شده‌اند،‏ چه چیز دیگری می‌تواند به ما کمک کند تا عشق و علاقه‌مان را به حقایق کتاب مقدّس بیشتر کنیم؟‏ باید مرتب در جلسات جماعت شرکت کنیم.‏ یکی از مهم‌ترین شیوه‌های آموزش،‏ مطالعهٔ هفتگی کتاب مقدّس از طریق مجلّهٔ برج دیده‌بانی است.‏ برای این که بتوانیم موضوع مورد بحث را کاملاً درک کنیم،‏ باید خودمان را برای مطالعهٔ هر مقالهٔ برج دیده‌بانی به‌خوبی آماده کنیم.‏ برای مثال می‌توانیم همهٔ آیاتی را که در مقاله آمده است از کتاب مقدّس بخوانیم.‏ مجلّهٔ برج دیده‌بانی هم‌اکنون به زبان‌های بسیاری موجود است و می‌توان آن را از طریق سایت jw.org یا اَپ JW Library دانلود کرد.‏ برخی از مقالات الکترونیکی این امکان را فراهم می‌سازد تا سریع‌تر بتوانیم آیات ذکرشده را بیابیم.‏ از هر روشی که استفاده کنیم،‏ مهم است که آیات را به‌دقت بخوانیم و بر روی آن تفکر و تأمّل کنیم تا عشق و علاقهٔ ما به حقایق کتاب مقدّس بیشتر شود.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۲۰ ¶۱۴

اگر با خدا عهد بسته‌ایم و خود را به او وقف کرده‌ایم نمی‌توان این عهد را باطل کرد.‏ اگر کسی از خدمت به یَهُوَه خدا یا پیش گرفتن زندگی مسیحی خسته می‌شود،‏ نمی‌تواند ادعا کند که وقفش به یَهُوَه خدا واقعی نبوده است و تعمید او اعتبار ندارد یا باطل است.‏ در واقع شخص با تعمیدش در حضور عموم خود را به عنوان خادم وقف‌شدهٔ خدا معرفی می‌کند و هر خطای جدّی‌ای که شخص مرتکب شود باید به خدا و جماعت جوابگو باشد.‏ باشد که هیچ گاه عیسی در مورد ما نگوید که ‹محبت نخستین خود را از دست داده‌ایم،‏› بلکه بگوید:‏ «من از اعمال تو،‏ همچنین از محبت،‏ ایمان،‏ خدمت و پایداری تو آگاهم.‏ می‌دانم که اعمالت اکنون بیش از گذشته است.‏» (‏مکا ۲:‏۴،‏ ۱۹)‏ باشد که همچنان با غیرت تمام مطابق عهدی که با یَهُوَه خدا بستیم،‏ یعنی وقفمان به او زندگی کنیم و او را شاد سازیم.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۶-‏۷ ¶۱۲،‏ ۱۳

«آیا داور تمامی جهان عدالت را به جا نخواهد آورد؟‏» (‏پیدا ۱۸:‏۲۵)‏ ابراهیم با این پرسش اعتماد خود را به این امر نشان داد که یَهُوَه خدا کاملاً عادلانه سُدوم و غَمورَه را داوری خواهد کرد.‏ ابراهیم اطمینان داشت که یَهُوَه خدا هیچ گاه انصاف را زیر پا نخواهد گذاشت و «پارسا را با شریر» نابود نخواهد کرد.‏ برای ابراهیم چنین عملی از طرف یَهُوَه خدا غیر قابل تصوّر بود.‏ او چنین اطمینانی به یَهُوَه داشت زیرا یَهُوَه خدا در اجرای عدالت و انصاف بهترین نمونه است.‏ دو واژهٔ عبری که در فارسی «عدالت» و «انصاف» ترجمه شده است،‏ اغلب در نوشته‌های مقدّس عبری با هم می‌آید.‏ در واقع تفاوتی میان آنچه عدالت و آنچه انصاف است وجود ندارد.‏ یَهُوَه خدا خود تعیین‌کنندهٔ معیارهای عدالت است.‏ از این رو طبعاً دیدگاه او نیز در امور مختلف همواره مطابق با عدالت خواهد بود،‏ یعنی به انصاف خواهد بود.‏ علاوه بر این،‏ در کلامش آمده است که «او عدل و انصاف را دوست می‌دارد.‏»—‏مز ۳۳:‏۵.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۸ ¶۱،‏ ۲

الگوی خوب شما والدین باعث می‌شود که فرزندانتان در راه رسیدن به زندگی ابدی گام بردارند.‏ وقتی فرزندانتان می‌بینند که شما «نخست،‏ در پی پادشاهی خدا» هستید،‏ آنان نیز می‌آموزند که برای برطرف کردن نیازهای روزانه‌شان به یَهُوَه توکل کنند.‏ (‏مت ۶:‏۳۳،‏ ۳۴)‏ پس قناعت داشته باشید و هیچ گاه امور روحانی را فدای مادیات نکنید.‏ تلاش کنید که از نظر مالی مقروض یا بدهکار کسی نباشید.‏ به جای کسب ثروت و «رضایت مردم» همواره به دنبال خشنود ساختن خدا باشید؛‏ خشنودی خدا مانند ‹گنجی در آسمان› است.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۱،‏ ۲۲؛‏ یو ۱۲:‏۴۳)‏ هیچ گاه خود را آنقدر مشغول امور روزمره نسازید که دیگر وقتی برای فرزندانتان نداشته باشید.‏ هنگامی که می‌بینید فرزندانتان به جای دنبال کردن شهرت یا مادیات،‏ به یَهُوَه خدا و فعالیت‌های روحانی اولویت می‌دهند،‏ آنان را تشویق کنید؛‏ به آنان بگویید که از داشتن چنین فرزندانی افتخار می‌کنید.‏ هرگز این طرز فکر اشتباه را به ذهن خود راه ندهید که فرزندان باید نیازهای مادی والدینشان را رفع کنند.‏ به یاد داشته باشید که «از فرزندان انتظار نمی‌رود که برای والدین خود بیندوزند،‏ برعکس والدین باید برای فرزندان خود پس‌انداز کنند.‏»—‏۲قر ۱۲:‏۱۴.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۸-‏۹ ¶۳،‏ ۴