دسامبر

در زمان باستان مهمان‌نوازی شامل این بود که برای مهمانان غذا فراهم کنند.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۱-‏۸؛‏ داو ۱۳:‏۱۵؛‏ لو ۲۴:‏۲۸-‏۳۰)‏ میزبان با این کار نشان می‌داد که می‌خواهد رابطه‌ای گرم و دوستانه با مهمان خود داشته باشد.‏ ما باید نسبت به اعضای جماعتمان بیش از دیگران مهمان‌نواز باشیم.‏ هر چه به پایان این نظام شریر نزدیک‌تر می‌شویم،‏ بیشتر به کمک هم‌ایمانانمان نیاز داریم و باید دوستانی وفادار برای یکدیگر باشیم.‏ سرپرستان حوزه و شاگردان دوره‌های آموزشی و داوطلبان ساختمان‌سازی نیز شاید برای مدتی به مکانی برای سکونت نیاز داشته باشند.‏ همچنین برخی از خانواده‌ها به دلیل فجایع طبیعی خانه‌شان را از دست داده‌اند و تا زمانی که برادران امدادرسان خانه‌شان را بازسازی کنند،‏ نیاز به مکانی برای سکونت دارند.‏ نباید فکر کنیم تنها برادرانی که خانه‌ای بزرگ دارند می‌توانند آنان را در خانه‌شان بپذیرند،‏ احتمالاً آنان چندین بار در گذشته این کار را انجام داده‌اند.‏ شما نیز حتی اگر خانه‌تان خیلی بزرگ نیست،‏ می‌توانید به این شکل مهمان‌نوازی کنید و برادران را در خانهٔ خود بپذیرید.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۱۵ ¶۶،‏ ۹

آنچه به ما کمک می‌کند که پس از خطا دوباره برخیزیم،‏ روح مقدّس یَهُوَه است نه قدرت خودمان.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۱۳)‏ یکی از خصوصیات ثمرهٔ روح مقدّس یَهُوَه خویشتنداری است که با انضباط در ارتباط است.‏ می‌توانیم با خلوص نیّت به یَهُوَه دعا کنیم،‏ کلامش را مطالعه و بر آن تعمّق کنیم.‏ اما اگر مطالعهٔ کلام خدا برایمان دشوار باشد چطور؟‏ شاید شما جزو آن دسته افرادی باشید که اهل مطالعه نیستند!‏ اگر بخواهید،‏ یَهُوَه به شما کمک می‌کند تا «مشتاق» کلام او شوید.‏ (‏۱پطر ۲:‏۲)‏ ابتدا در دعا از یَهُوَه بخواهید که بتوانید برنامه‌ای منظم برای مطالعهٔ کلامش داشته باشید.‏ سپس هماهنگ با دعایتان قدم بردارید.‏ شاید بهتر باشد برای شروع،‏ زمان مطالعه را کوتاه نگه دارید.‏ به مرور زمان خواهید دید که مطالعه برایتان آسان‌تر و لذّت‌بخش‌تر خواهد شد!‏ به این شکل،‏ برای ساعاتی که بر افکار یَهُوَه تعمّق می‌کنید ارزش فراوانی قائل خواهید بود.‏—‏۱تیمو ۴:‏۱۵.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۲۹ ¶۵،‏ ۶

پیش از این که شخصی تعمید بگیرد باید ابتدا دربارهٔ یَهُوَه شناخت دقیقی کسب کند،‏ با مقاصدش آشنا شود و بداند که او برای نجات بشر چه تدارکی فراهم دیده است.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۳-‏۶)‏ به این شکل شخص ایمانش را بنا می‌کند.‏ سپس می‌تواند زندگی‌اش را با معیارهای یَهُوَه هماهنگ سازد و از هر آنچه یَهُوَه نفرت دارد دوری کند.‏ (‏اعما ۳:‏۱۹)‏ این امر اهمیت بسیاری دارد،‏ زیرا اگر شخص هنوز به اعمالی دست می‌زند که یَهُوَه از آن‌ها نفرت دارد،‏ وقفش مورد قبول یَهُوَه نخواهد بود.‏ (‏۱قر ۶:‏۹،‏ ۱۰)‏ به علاوه،‏ شخصی که زندگی‌اش را به یَهُوَه وقف کرده است باید به طور مرتب در جلسات،‏ موعظه و فعالیت شاگردسازی شرکت کند.‏ (‏اعما ۱:‏۸)‏ تنها پس از برداشتن این قدم‌ها،‏ شخص می‌تواند در دعایی شخصی خود را به یَهُوَه وقف کند و با تعمید در برابر عموم آن را نمایان سازد.‏ ب۱۸/‏۳ ص ۶ ¶۱۲

چرا یَهُوَه مریم را به‌عنوان مادر عیسی برگزید؟‏ زیرا یَهُوَه به‌خوبی می‌دانست که او طرز فکری روحانی دارد.‏ مریم هنگام دیدار از خویشاوندانش،‏ زَکَریا و اِلیزابِت،‏ یَهُوَه را با عبارات زیبایی ستود که نشانهٔ روحانیت او بود.‏ (‏لو ۱:‏۴۶-‏۵۵)‏ گفته‌های مریم نشانگر شناخت دقیق او از نوشته‌های عبری و محبت عمیقش برای کلام خدا بود.‏ (‏پیدا ۳۰:‏۱۳؛‏ ۱سمو ۲:‏۱-‏۱۰؛‏ ملا ۳:‏۱۲)‏ به علاوه،‏ یوسف و مریم که به تازگی ازدواج کرده بودند،‏ تا تولّد عیسی با یکدیگر همبستر نشدند.‏ آنان با این کار نشان دادند که خواسته‌های یَهُوَه بسیار مهم‌تر از خواسته‌های خودشان است.‏ (‏مت ۱:‏۲۵)‏ همچنین با گذشت زمان،‏ مریم به وقایع زندگی عیسی و سخنان حکیمانهٔ او دقت می‌کرد.‏ آنچه برای او اهمیت زیادی داشت،‏ مقصود یَهُوَه در رابطه با عیسی مسیح بود.‏ آیا نمونهٔ مریم ما را نیز بر آن نمی‌دارد که به مقاصد یَهُوَه در زندگی اولویت دهیم؟‏ ب۱۸/‏۲ ص ۲۱ ¶۱۱

چگونه ایمان و اطاعت ایّوب را سرمشق قرار دهیم؟‏ ما تحت هر شرایطی باید همواره در زندگی به یَهُوَه اولویت دهیم.‏ باید با اطمینان کامل و با تمام وجود از او اطاعت کنیم.‏ ما دلایل بسیاری برای این کار داریم که ایّوب از آن‌ها آگاه نبود!‏ برای مثال با شیطان و ترفندهای او آشنا هستیم.‏ (‏۲قر ۲:‏۱۱)‏ همچنین کتاب مقدّس،‏ به‌خصوص کتاب ایّوب نشان می‌دهد که چرا خدا جلوی مصیبت‌های بشر را نگرفته است.‏ به علاوه،‏ طبق پیشگویی دانیال می‌دانیم که پادشاهی خدا،‏ حکومتی جهانی است که عیسی مسیح پادشاه آن است.‏ (‏دان ۷:‏۱۳،‏ ۱۴)‏ همچنین می‌دانیم که این پادشاهی در آینده‌ای نزدیک برای همیشه به مصیبت‌های بشر پایان می‌دهد.‏ شرح‌حال ایّوب نشان می‌دهد که ما باید شرایط هم‌ایمانانی را که در سختی هستند درک کنیم.‏ برخی از آنان ممکن است مانند ایّوب سخنانی ناشایست بر زبان آورند.‏ (‏جا ۷:‏۷،‏ ترجمهٔ قدیم)‏ اگر ما به جای قضاوت این افراد با آنان همدردی کنیم،‏ از یَهُوَه خدای رحیم و با محبتمان سرمشق گرفته‌ایم.‏—‏مز ۱۰۳:‏۸.‏ ب۱۸/‏۲ ص ۶ ¶۱۶؛‏ ص ۷ ¶۱۹،‏ ۲۰

برخی انسان‌ها به دلیل ظاهر خوب،‏ شهرت،‏ توانایی در موسیقی،‏ قدرت بدنی و یا مقام بالایشان به خود مغرور می‌شوند.‏ داوود پادشاه نه تنها یکی از این امتیازات،‏ بلکه همهٔ آن‌ها را داشت.‏ با این حال همواره متواضع و فروتن ماند.‏ او بعد از این که جُلیات را کشت و به او پیشنهاد دادند که دختر شاؤل پادشاه را به همسری بگیرد،‏ چنین گفت:‏ «من کیستم که داماد پادشاه شوم؟‏» (‏۱سمو ۱۸:‏۱۸)‏ امروزه قوم خدا تلاش می‌کنند که مانند داوود فروتنی نشان دهند.‏ به‌راستی شگفت‌انگیز است که یَهُوَه والاترین شخص در عالم هستی،‏ از خود فروتنی نشان می‌دهد.‏ بجاست که ما پند الهامی کلام خدا را به ذهن بسپاریم که می‌گوید:‏ «شفقت،‏ مهربانی،‏ فروتنی،‏ ملایمت و بردباری را مانند جامه‌ای در بر کنید.‏» (‏کول ۳:‏۱۲)‏ به‌علاوه می‌دانیم که محبت «خودستایی نمی‌کند و غرور ندارد.‏» (‏۱قر ۱۳:‏۴)‏ خصوصیت فروتنی ما،‏ ممکن است مردم را به طرف یَهُوَه جذب کند.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۲۸ ¶۶،‏ ۷

شاید از ما خواسته شود که در جهت پیشبرد پروژه‌ای خاص مانند پروژهٔ ساخت سالن جماعت جدید اعانه دهیم.‏ (‏اعما ۴:‏۳۴،‏ ۳۵؛‏ ۱قر ۱۶:‏۲)‏ همچنین ممکن است از ما خواسته شود که بخشی از هزینه‌های کنگره را با اعانات خود پوشش دهیم یا به هم‌ایمانانی که با فجایع طبیعی روبرو شده‌اند کمک کنیم.‏ بخشی از اعاناتمان نیز برای کمک به میسیونرها و خادمان تمام‌وقت ویژه صرف می‌شود.‏ همهٔ ما می‌توانیم در پیشبرد مقاصد یَهُوَه در این روزهای آخر سهمی داشته باشیم.‏ اما آیا هنگام اهدای اعانه باید نام و مشخصات خود را اعلام کنیم؟‏ خیر!‏ حال چه اعانهٔ خود را در صندوق اعانات بیندازیم،‏ چه آنلاین از طریق jw.org آن را اهدا کنیم.‏ اگر گاه فکر می‌کنیم که اعانهٔ ما بسیار ناچیز است،‏ باید بدانیم اکثر اعاناتی که سازمان دریافت می‌کند حاصل همین مبالغ اندک است.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۱۹ ¶۱۰،‏ ۱۱

برای یک مسیحی،‏ تعمید لازمهٔ نجات و دستیابی به حیات جاودانی است.‏ (‏مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰) شما با تعمیدتان با یَهُوَه خدا عهد بستید که او را دوست بدارید و به خدمت به او اولویت دهید.‏ شما از این که خود را به دست یَهُوَه سپرده‌اید،‏ هرگز پشیمان نخواهید شد.‏ آنانی که مطابق معیارهای یَهُوَه زندگی نمی‌کنند،‏ در واقع به دنیای شیطان تعلّق دارند.‏ شیطان نه برای جان آنان ارزش قائل است و نه برای جان شما.‏ در واقع،‏ شیطان می‌خواهد که شما به همراه او علیه یَهُوَه سرکشی کنید و از زندگی جاودان محروم شوید.‏ به برکاتی فکر کنید که یَهُوَه بعد از وقف و تعمیدتان به شما داده است.‏ از آنجایی که زندگی خود را کاملاً در اختیار یَهُوَه خدا گذاشته‌اید می‌توانید با اطمینان کامل بگویید:‏ «خداوند با من است،‏ پس نخواهم ترسید.‏ انسان به من چه تواند کرد؟‏» (‏مز ۱۱۸:‏۶)‏ چه افتخاری از این بالاتر که یَهُوَه را در کنار خود داشته باشید و مورد تأیید او باشید.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱-‏۳

شاید حرف یا عمل هم‌ایمانی باعث رنجش ما شود و یا ممکن است ما آنان را برنجانیم.‏ در چنین شرایطی ما شدیداً تحت آزمایش قرار خواهیم گرفت.‏ اما در واقع این فرصتی است تا وفاداری خود را به یَهُوَه نشان دهیم.‏ چگونه؟‏ با همکاری و حفظ اتحاد با برادران و خواهرانمان در جماعت.‏ ما باید علی‌رغم ناکاملی‌های هم‌ایمانانمان،‏ مانند یَهُوَه تک‌تک آنان را دوست بداریم.‏ سرگذشت زندگی یوسف نشان می‌دهد که یَهُوَه مانع آزمایش‌هایی که سر راه خادمانش قرار می‌گیرد نمی‌شود.‏ وقتی یوسف بسیار جوان بود،‏ برادران ناتنی‌اش از روی حسادت او را به بردگی فروختند.‏ سپس یوسف به مصر برده شد.‏ (‏پیدا ۳۷:‏۲۸)‏ یَهُوَه شاهد تمام این اتفاقات بود و بی‌شک از برخوردی که با دوست و خادم وفادارش یوسف می‌شد اندوهگین بود.‏ اما وارد عمل نشد!‏ بعدها که یوسف را به اتهام تجاوز به همسر فوطیفار به زندان انداختند،‏ باز هم یَهُوَه وارد عمل نشد!‏ آیا یَهُوَه یوسف را به حال خود رها کرده بود؟‏ خیر.‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «خداوند با یوسف بود،‏ و او را در هر چه می‌کرد،‏ کامیاب می‌ساخت.‏»—‏پیدا ۳۹:‏۲۱-‏۲۳.‏ ب۱۸/‏۱ ص ۹-‏۱۰ ¶۱۲-‏۱۴

تعالیم اصلی دین شما چیست؟‏ مطمئناً می‌گویید که یَهُوَه آفریدگار و هستی‌بخش است و این که به عیسی مسیح ایمان دارید،‏ کسی که جانش را به عنوان بهای رهایی برای انسان‌ها داد.‏ همچنین با شادمانی می‌گویید که در آینده زمین تبدیل به بهشت خواهد شد و قوم خدا تا ابد بر آن زندگی خواهند کرد.‏ اما آیا به ایمانتان به رستاخیز نیز اشاره می‌کنید؟‏ حتی اگر خود را در میان کسانی تصوّر کنیم که از مصیبت عظیم نجات می‌یابند و تا ابد روی زمین زندگی می‌کنند،‏ دلایل قانع‌کننده‌ای داریم که رستاخیز را به عنوان یکی از عقاید اصلی‌مان نام ببریم.‏ ایمان به رستاخیز بسیار مهم است.‏ اگر مسیح رستاخیز نیافته بود،‏ پادشاه و سَرور ما نیز نبود و تمام تعالیم ما دربارهٔ پادشاهی مسیح بیهوده بود.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۱۲-‏۱۹)‏ اما ما اطمینان داریم عیسی مسیح رستاخیز یافته است و ما باید ایمانمان را به رستاخیز حفظ کنیم.‏—‏مرق ۱۲:‏۱۸؛‏ اعما ۴:‏۲،‏ ۳؛‏ ۱۷:‏۳۲؛‏ ۲۳:‏۶-‏۸.‏ ب۱۷/‏۱۲ ص ۸ ¶۱،‏ ۲

فَریسیان تنها بر عمل شخص گناهکار تمرکز می‌کردند و شخصیت او را به هیچ وجه در نظر نمی‌گرفتند.‏ آنان وقتی متوجه شدند که عیسی در یک مهمانی در خانهٔ مَتّی حضور داشته است،‏ از شاگردان او پرسیدند:‏ «چرا استاد شما با خراجگیران و گناهکاران غذا می‌خورد؟‏» عیسی در جواب به آنان گفت:‏ «افراد بیمار به پزشک نیاز دارند،‏ نه افراد سالم.‏ بروید و مفهوم این گفته را درک کنید:‏ ‹رحمت می‌خواهم،‏ نه قربانی.‏› چون آمده‌ام تا گناهکاران را فراخوانم،‏ نه درستکاران را.‏» (‏مت ۹:‏۹-‏۱۳)‏ آیا عیسی می‌خواست گناهان جدّی را کوچک بشمارد؟‏ به هیچ وجه.‏ در واقع او می‌خواست گناهکاران را به توبه دعوت کند و این بخش مهمی از پیامش بود.‏ (‏مت ۴:‏۱۷)‏ عیسی بینشی عمیق داشت و می‌دانست که برخی از آن «خراجگیران و گناهکاران» می‌خواهند زندگی‌شان را تغییر دهند.‏ آنان تنها برای صرف غذا به خانهٔ مَتّی نرفته بودند،‏ بلکه «عدهٔ زیادی از آنان از [عیسی] پیروی می‌کردند.‏» (‏مرق ۲:‏۱۵)‏ متأسفانه اکثر فَریسیان همچون عیسی فکر نمی‌کردند.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۱۳ ¶۲؛‏ ص ۱۶ ¶۱۵

بی‌شک همهٔ ما خوشحالیم که عضو جماعت مسیحی هستیم.‏ ما در جلساتمان کلام خدا را مطالعه می‌کنیم و با مهربانی به یکدیگر یاری می‌رسانیم.‏ به این شکل می‌توانیم به جایزه چشم بدوزیم.‏ با این حال،‏ گاه ممکن است به دلیل سوءتفاهم تنش‌هایی در میان اعضای جماعت ایجاد شود.‏ اگر چنین مشکلاتی حل‌وفصل نشود،‏ ممکن است به رنجش و دلخوری بینجامد.‏ (‏۱پطر ۳:‏۸،‏ ۹)‏ چطور می‌توانیم از رنجش و دلخوری دوری کنیم و خود را از جایزه محروم نسازیم؟‏ پولُس رسول جماعت کولُسیان را چنین ترغیب کرد:‏ «همچون برگزیدگان خدا که مقدّس و محبوبند،‏ شفقت،‏ مهربانی،‏ فروتنی،‏ ملایمت و بردباری را مانند جامه‌ای در بر کنید.‏ حتی اگر دلیلی برای شکایت از دیگری داشته باشید،‏ همچنان یکدیگر را تحمّل کنید و همدیگر را بدون قید و شرط ببخشید.‏ آری،‏ همان طور که یَهُوَه بدون قید و شرط شما را بخشید،‏ شما نیز یکدیگر را ببخشید.‏»—‏کول ۳:‏۱۲،‏ ۱۳.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۲۷ ¶۷،‏ ۸

شخصی که قتل غیرعمد مرتکب شده بود،‏ نخست باید در مدخل دروازهٔ شهری که به آن پناه برده بود،‏ «ماجرا را برای مشایخ شهر» بیان می‌کرد.‏ در آنجا باید به‌گرمی او را می‌پذیرفتند.‏ مدتی بعد او را نزد مشایخ شهری که قتل در آن صورت گرفته بود،‏ می‌فرستادند تا مشایخ،‏ یعنی پیران آن شهر مورد او را داوری کنند.‏ (‏اعد ۳۵:‏۲۴،‏ ۲۵)‏ تنها بعد از زمانی که حکم بر غیرعمد بودن قتل داده می‌شد،‏ شخص را به شهر پناهگاه بازمی‌گرداندند.‏ چرا مهم بود که پیران وارد عمل شوند؟‏ دلیل آن این بود که قوم اسرائیل پاک و مقدّس نگاه داشته شود و کسی که مرتکب قتل غیرعمد شده بود از رحمت خدا برخوردار شود.‏ یک محقق کتاب مقدّس در این خصوص نوشته است که اگر شخص فراری نزد پیران نمی‌رفت،‏ «زندگی‌اش در خطر بود .‏ .‏ .‏ زیرا از تدارکی که یَهُوَه برای حفظ امنیت او فراهم کرده بود،‏ بهره نبرده بود.‏» اگر شخص به یکی از شهرهایی که یَهُوَه تعیین کرده بود پناه نمی‌برد،‏ نزدیک‌ترین خویشاوند مقتول حق داشت او را بکشد.‏ ب۱۷/‏۱۱ ص ۹ ¶۶،‏ ۷

یَهُوَه خدا امروزه برای حفاظت و تقویت پرستندگانش از فرشتگان استفاده می‌کند.‏ (‏ملا ۳:‏۶؛‏ عبر ۱:‏۷)‏ از سال ۱۹۱۹ میلادی که اسرائیل روحانی از اسارت بابل بزرگ آزاد شد،‏ دشمنانشان سخت تلاش کرده‌اند که از رشد و گسترش پرستش حقیقی جلوگیری کنند.‏ (‏مکا ۱۸:‏۴)‏ اما آنان در این کار موفق نشده‌اند.‏ از آنجایی که فرشتگان از سازمان یَهُوَه محافظت می‌کنند،‏ نباید ترس و واهمه داشته باشیم که قوم خدا دوباره تحت اسارت دین کاذب قرار گیرد.‏ (‏مز ۳۴:‏۷)‏ زیرا سپاه عظیم و لشکر یَهُوَه خدا آمادهٔ دفاع از ماست.‏ در طی مصیبت عظیم فرشتگان خدا برای محافظت از قوم او وارد عمل می‌شوند و همهٔ کسانی را که بر ضدّ حکمرانی خدا هستند،‏ نابود خواهند کرد.‏ (‏۲تسا ۱:‏۷،‏ ۸)‏ به‌راستی که آن روز چه روز شکوهمندی خواهد بود!‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۲۸ ¶۱۰،‏ ۱۱

ممکن است عضوی از خانواده از جماعت اخراج شود یا خودش تصمیم بگیرد که دیگر شاهد یَهُوَه نباشد.‏ چنین شرایطی بسیار سخت و دردناک،‏ و همچون زخم شمشیر است.‏ چطور می‌توانید با این درد و سختی مقابله کنید؟‏ بسیار مهم است که همواره خود را با فعالیت‌های روحانی مشغول نگه دارید.‏ کتاب مقدّس را به طور مرتب مطالعه کنید.‏ خود را برای جلسات آماده کرده در آن‌ها شرکت نمایید.‏ در خدمت موعظه فعال باشید و به یَهُوَه دعا کنید تا به شما قدرت تحمّل بدهد.‏ این فعالیت‌ها ایمانتان را تقویت می‌سازد.‏ (‏یهو ۲۱)‏ اگر تمام این فعالیت‌ها را انجام می‌دهید،‏ اما همچنان غمگین هستید چطور؟‏ دست از تلاش نکشید!‏ یک برنامهٔ روحانی خوب و مرتب به شما کمک می‌کند که افکار و احساساتتان را کنترل کنید.‏ نگارندهٔ مزمور ۷۳ چنین تجربه‌ای داشت.‏ او برای مدتی طرز فکری اشتباه داشت و نمی‌توانست افکارش را کنترل کند.‏ اما بعد از این که به محل پرستش یَهُوَه رفت،‏ توانست طرز فکر خود را اصلاح کند.‏ (‏مز ۷۳:‏۱۶،‏ ۱۷)‏ شما نیز که وفادارانه یَهُوَه را پرستش می‌کنید،‏ می‌توانید بر افکار خود تسلّط داشته باشید.‏ ب۱۷/‏۱۰ ص ۱۶ ¶۱۷،‏ ۱۸

در باغ عدن شیطان تظاهر کرد که نفع حوّا را می‌خواهد.‏ اما در واقع عمل او خودخواهانه و ریاکارانه بود.‏ (‏پیدا ۳:‏۴،‏ ۵)‏ نمونهٔ دیگر اَخیتوفِل است که به‌ظاهر دوست داوود پادشاه بود.‏ اما دوستی او حقه و فریبی بیش نبود،‏ زیرا حاضر شد برای نفع خودش به داوود خیانت کند.‏ (‏۲سمو ۱۵:‏۳۱)‏ امروزه نیز مرتدان و افرادی که در جماعت تفرقه می‌اندازند،‏ «سخنانی خوشایند و تملّق‌آمیز» به زبان می‌آورند تا خود را بامحبت جلوه دهند.‏ اما نیّتی خودخواهانه دارند.‏ (‏روم ۱۶:‏۱۷،‏ ۱۸)‏ به‌راستی محبت ظاهری شرم‌آور است،‏ زیرا شخص با این کار تظاهر می‌کند که خصوصیتی الٰهی یعنی محبت دارد.‏ شاید او با چنین عملی بتواند دیگران را فریب دهد،‏ اما یَهُوَه خدا را هرگز نمی‌توان فریب داد.‏ عیسی مسیح گفت کسانی که با دورویی عمل می‌کنند ‹به‌سختی مجازات خواهند شد.‏› (‏مت ۲۴:‏۵۱)‏ بنابراین بجاست که از خود بپرسیم:‏ ‹آیا محبت من خالصانه است و هیچ گونه دورویی و خودخواهی در آن نیست؟‏› ب۱۷/‏۱۰ ص ۸ ¶۶-‏۸

وقتی در موعظه از کتاب مقدّس استفاده می‌کنیم،‏ گویی اجازه می‌دهیم که یَهُوَه خود با مخاطب صحبت کند.‏ خواندن آیه‌ای مناسب،‏ پرقدرت‌تر از هر چیزی است که خودمان به مخاطب می‌گوییم.‏ (‏۱تسا ۲:‏۱۳)‏ بجاست از خود بپرسیم:‏ ‹آیا از هر فرصتی استفاده می‌کنم تا قسمتی از کلام خدا را برای مردم بخوانم؟‏› البته کافی نیست که فقط متن کتاب مقدّس را برای مردم بخوانیم،‏ زیرا امروزه نیز مانند قرن اول اکثر مردم معنی آیات کتاب مقدّس را درک نمی‌کنند.‏ پس نباید انتظار داشت که بعد از خواندن یک آیه،‏ مخاطبمان نکات آن را به‌خوبی درک کند.‏ بنابراین ما باید بر روی قسمتی از آیه مثلاً بر روی کلمات کلیدی آن تمرکز کرده و آن را برای مخاطبمان توضیح دهیم.‏ به این شکل پیام خدا به فکر و دل او راه می‌یابد.‏—‏لو ۲۴:‏۳۲.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۲۵ ¶۷،‏ ۸

کسانی که می‌خواهند عیسی مسیح را سرمشق خود سازند،‏ باید به دیگران دلسوزی نشان دهند.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۴،‏ ۳۵)‏ یکی از معانی دلسوزی،‏ «همدردی» می‌باشد.‏ شخص دلسوز وقتی می‌بیند که دیگران سختی یا مشکلی دارند،‏ بر آن می‌شود که به آنان کمک کند.‏ بنابراین باید همواره به دنبال موقعیت‌هایی باشیم که به دیگران یاری رسانیم.‏ بسیاری با دیدن درد و رنج افراد مصیبت‌زده بر آن شده‌اند که به آنان یاری رسانند.‏ شاهدان یَهُوَه در چنین مواقعی پیشقدم شده و به یاری مصیبت‌زدگان می‌شتابند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۷)‏ در سال ۲۰۱۱ زلزله و سونامی منطقه‌ای از کشور ژاپن را به شدّت ویران کرد.‏ خواهری که در آن منطقه زندگی می‌کرد،‏ می‌گوید که وقتی دیدم داوطلبان از مناطق مختلف ژاپن و کشورهای دیگر آمده بودند تا خانه‌ها را تعمیر کنند،‏ «بسیار تشویق شدم و تسلّی یافتم.‏» او نوشت:‏ «این تجربه به من نشان داد که نه تنها یَهُوَه خدا به ما توجه دارد بلکه هم‌ایمانانمان نیز به فکر ما هستند و بسیاری از برادران و خواهران در سراسر جهان برای ما دعا می‌کنند.‏» ب۱۷/‏۹ ص ۱۱ ¶۱۲،‏ ۱۳

چرا لازم است که خصوصیت خویشتنداری را در خود پرورش دهیم؟‏ دو دلیل مهم را بررسی می‌کنیم.‏ اول،‏ ثابت شده است کسانی که می‌توانند امیال و احساسات خود را کنترل کنند،‏ معمولاً کمتر با مشکلات بزرگ روبرو می‌شوند.‏ آنان از نظر روحی و عاطفی ثبات بیشتری دارند و بهتر می‌توانند با دیگران رابطه برقرار کنند.‏ همچنین آنان نسبت به افراد عجول،‏ کمتر عصبانی شده و دچار اضطراب و افسردگی می‌شوند.‏ دوم،‏ برای خشنود ساختن خدا لازم است که با وسوسه‌ها و تمایلات نادرست خود مقابله کنیم.‏ برای مثال آدم و حوّا نتوانستند چنین کنند.‏ (‏پیدا ۳:‏۶)‏ از آن زمان تاکنون بسیاری افراد دیگر نیز این خصوصیت مهم را از خود نشان ندادند و نتایج تلخ آن را چشیده‌اند.‏ انسان ناکامل نمی‌تواند خصوصیت خویشتنداری را به طور کامل از خود نشان دهد.‏ یَهُوَه خدا از این موضوع آگاه است و تلاش ما را در این زمینه می‌بیند و می‌خواهد به ما کمک کند که بر تمایلات گناه‌آلود خود غلبه کنیم.‏—‏۱پاد ۸:‏۴۶-‏۵۰.‏ ب۱۷/‏۹ ص ۳-‏۴ ¶۳،‏ ۴

در آفریقای جنوبی شاهدان یَهُوَه برای مدتی اجازه نداشتند که با هم‌ایمانانشان از ملیت‌های مختلف آزادانه معاشرت کنند.‏ با این حال در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۱ بیش از ۷۸٬۰۰۰ نفر از برادران و خواهرانمان از نژادهای مختلف گرد هم آمدند.‏ آنان از آفریقای جنوبی و کشورهای همسایه بودند که برای شرکت در کنگره در بزرگ‌ترین استادیوم شهر ژوهانسبورگ به دور هم جمع شده بودند.‏ یکی از مسئولین استادیوم چنین گفت:‏ «شاهدان یَهُوَه بهترین گروهی است که تا کنون در این استادیوم برنامه داشته است.‏ آنان لباس‌هایی تمیز و مرتب می‌پوشند.‏ استادیوم را بعد از برنامه تمیز می‌کنند و مهم‌تر از همه از نژادهای مختلف هستند.‏» چنین نظراتی از طرف افرادی که شاهد یَهُوَه نیستند،‏ نشان می‌دهد که خانوادهٔ جهانی ما واقعاً بی‌نظیر است.‏ اما چرا ما با سازمان‌های دیگر متفاوت هستیم؟‏ زیرا ما تلاش می‌کنیم که با کمک کلام خدا و روح مقدّس او ‹شخصیت کهنه را از تن به در آوریم و شخصیت نو را در بر کنیم.‏›—‏کول ۳:‏۹.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۲،‏ ۳

بر طبق کتاب مقدّس صبر یکی از خصوصیات ثمرهٔ روح‌القدس است؛‏ انسان‌های ناکامل هنگام رویارویی با شرایط سخت بدون کمک خدا نمی‌توانند صبور باشند.‏ صبر هدیه‌ای از طرف خداست و ما با داشتن این خصوصیت نشان می‌دهیم که به یَهُوَه خدا و دیگران محبت داریم.‏ این خصوصیت پیوند محبت را تقویت می‌سازد،‏ در حالی که بدون آن پیوند محبت سست می‌شود.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۴؛‏ غلا ۵:‏۲۲)‏ صبر خصوصیات مسیحی دیگر را نیز در بر دارد.‏ برای مثال این خصوصیت با قدرت تحمّل در ارتباط است که به ما کمک می‌کند در شرایط سخت رفتار و دیدگاه مثبتی داشته باشیم.‏ (‏کول ۱:‏۱۱؛‏ یعقو ۱:‏۳،‏ ۴)‏ صبر همچنین شامل این می‌شود که وقتی با بی‌عدالتی روبرو می‌شویم،‏ قصد تلافی نداشته باشیم و پایدار بمانیم.‏ کتاب مقدّس ما را تشویق می‌کند که صبورانه انتظار بکشیم.‏ در یعقوب ۵:‏۷،‏ ۸ به این جنبه از خصوصیت صبر اشاره شده است.‏ ب۱۷/‏۸ ص ۴ ¶۴

بی‌شک شما جوانان موافقید که عاقلانه است پیش از آغاز یک سفر برنامه‌ریزی کنید که به کجا می‌خواهید بروید.‏ زندگی همچون یک سفر است و سن جوانی بهترین زمان برای برنامه‌ریزی است.‏ البته چنین برنامه‌ریزی مهمی آسان نیست.‏ اما جای ترس و نگرانی نیست.‏ یَهُوَه خدا به پرستندگانش سخنان آیهٔ روز را قول داده است.‏ یَهُوَه شما جوانان را تشویق می‌کند که با خردمندی برای آینده‌تان برنامه‌ریزی کنید.‏ (‏جا ۱۲:‏۱؛‏ مت ۶:‏۲۰)‏ او می‌خواهد که شما شاد باشید.‏ این موضوع را از آفرینش یَهُوَه می‌توانیم دریابیم؛‏ زیرا هنگامی که به مناظر زیبا نگاه می‌کنیم،‏ صداهای طبیعت را می‌شنویم و خوراکی‌های لذیذ را می‌چشیم بسیار لذّت می‌بریم.‏ یَهُوَه خدا از راه‌های دیگر نیز توجه خود را به ما نشان می‌دهد.‏ او از طریق کلامش به ما تعلیم می‌دهد که در بهترین راه زندگی قدم برداریم.‏ اما وقتی انسان‌ها پند و اندرز خدا را به گوش نمی‌گیرند،‏ او را ناخشنود می‌سازند.‏ او در این خصوص می‌گوید:‏ «آنچه را که خشنودم نمی‌ساخت برگزیدید.‏ .‏ .‏ .‏ خادمان من شادی خواهند کرد،‏ اما شما سرافکنده خواهید شد؛‏ و خادمانم از خوشیِ دل سرود خواهند خواند.‏» (‏اشع ۶۵:‏۱۲-‏۱۴)‏ وقتی ما در زندگی تصمیمات عاقلانه می‌گیریم،‏ خدا را جلال می‌دهیم.‏—‏امث ۲۷:‏۱۱.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۲۲ ¶۱،‏ ۲

یَهُوَه خدا که تک‌تک ستارگان را می‌شناسد و می‌داند که در کجا قرار دارند،‏ هر یک از ما را نیز به‌خوبی می‌شناسد و دقیقاً می‌داند که چه موقعیتی داریم،‏ احساساتمان چیست و به چه چیزی نیاز داریم.‏ یَهُوَه از وضعیت و مشکلات هر یک از ما آگاه است و قدرت این را دارد که در هر شرایطی به ما کمک کند.‏ (‏مز ۱۴۷:‏۵)‏ شاید احساس کنیم که وضعیتمان به قدری سخت و دشوار است که دیگر قدرت تحمّل آن را نداریم.‏ اما خدا محدودیت‌های ما را می‌داند و «به یاد دارد که ما خاک هستیم!‏» (‏مز ۱۰۳:‏۱۴)‏ ما انسان‌ها چون ناکامل هستیم خطایی را چندین بار مرتکب شده،‏ در نتیجه مأیوس و ناامید می‌شویم.‏ گاه از گفته‌هایمان پشیمان می‌شویم،‏ از تمایلات نادرست و یا حسادتی که در دلمان نسبت به دیگران ایجاد می‌شود،‏ شرمسار می‌شویم.‏ اما یَهُوَه خدا این احساسات ما را کاملاً درک می‌کند،‏ هر چند که خودش چنین احساساتی ندارد و پاک و کامل است.‏ (‏اشع ۴۰:‏۲۸)‏ شاید شما در برخی از سختی‌های زندگی دست قدرتمند یَهُوَه خدا را دیده‌اید که چگونه به شما یاری رسانده است.‏—‏اشع ۴۱:‏۱۰،‏ ۱۳.‏ ب۱۷/‏۷ ص ۱۸ ¶۶-‏۸

برادری اهل سری‌لانکا که خارج از کشور زندگی می‌کند،‏ ملکش را در سری‌لانکا در اختیار برادران قرار داده است تا در آنجا جلسات و مجمع‌هایشان را برگزار کنند و خادمان تمام‌وقت نیز در آنجا زندگی کنند.‏ فداکاری این برادر،‏ کمک بزرگی برای مبشّران بوده است.‏ در یکی از کشورها که فعالیت ما محدود است،‏ برادران جلسات را در خانه‌هایشان برگزار می‌کنند.‏ به این شکل پیشگامان و مبشّرانی که شرایط مالی خوبی ندارند،‏ می‌توانند بدون هیچ فشار مالی مکانی برای پرستش داشته باشند.‏ خواهری که با اعانات خود مرتباً از فعالیت‌های سازمان حمایت می‌کند،‏ در رابطه با برکاتی که دریافت کرده است چنین می‌گوید:‏ «با نشان دادن ازخودگذشتگی و سخاوت به موضوع جالبی پی بردم.‏ دریافتم که هر چه بیشتر از نظر مالی بخشنده باشم،‏ در رفتارم با دیگران نیز بخشنده‌تر خواهم بود.‏ اکنون نسبت به دیگران صبورتر هستم و راحت‌تر آنان را می‌بخشم.‏ همچنین راحت‌تر پند و توصیه دیگران را می‌پذیرم.‏» ب۱۷/‏۷ ص ۹ ¶۹،‏ ۱۰

حتی اگر ایّوب دلیل مصیبت‌هایش را تا حدّی درک کرده بود،‏ شاید فکر می‌کرد که چرا باید آنقدر رنج می‌کشید.‏ در چنین مواقعی او می‌توانست بر پندهای خدا تعمّق کند.‏ این کار به او کمک می‌کرد که دیدگاه درست خود را حفظ کند و تسلّی یابد.‏ (‏مز ۹۴:‏۱۹)‏ ما نیز می‌توانیم با مطالعهٔ کتاب ایّوب از دیدگاهی درست برخوردار شویم و تسلّی و دلگرمی یابیم.‏ در واقع،‏ یَهُوَه کتاب ایّوب را برایمان حفظ کرده است تا ما از آن فایده ببریم،‏ زیرا هر آنچه نوشته شد «برای تعلیم ما بوده است و به ما امید می‌بخشد؛‏ زیرا این نوشته‌های مقدّس به ما دلگرمی می‌دهد و همچنین ما را یاری می‌کند تا پایدار بمانیم.‏» (‏روم ۱۵:‏۴)‏ حال ما از کتاب ایّوب چه می‌آموزیم؟‏ در درجهٔ اول این که نباید چنان در امور روزمرهٔ زندگی غرق شویم که موضوع اصلی یعنی بر حق بودن حکمرانی خدا را فراموش کنیم.‏ همچنین نباید هرگز از یاد ببریم که وفادار ماندن به یَهُوَه خدا چقدر مهم و حیاتی است و همچون ایّوب حتی در سخت‌ترین شرایط به او وفادار بمانیم.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۲۴ ¶۹؛‏ ص ۲۵ ¶۱۳،‏ ۱۴

عیسی مسیح می‌دانست که گاهی اوقات نیاز به استراحت است.‏ او پس از یک فعالیت ویژه در خدمت موعظه به شاگردانش سخنان آیهٔ روز را گفت.‏ در واقع تفریح و استراحت یکی از نیازهای مهم ما را برطرف می‌کند.‏ اما خطری نیز وجود دارد،‏ این که تفریح و خوش‌گذرانی برایمان بیش از حد اهمیت پیدا کند و در اولویت قرار گیرد.‏ در قرن اول بسیاری بر این باور بودند که باید ‹بخورند و بیاشامند؛‏ زیرا فردا خواهند مرد.‏› (‏۱قر ۱۵:‏۳۲)‏ چنین طرز فکری امروزه نیز در سراسر دنیا رواج یافته است.‏ چطور می‌توانیم تشخیص دهیم که دیدی متعادل به تفریحات داریم؟‏ ساعاتی را که در یک هفته به فعالیت‌های روحانی پرداخته‌اید حساب کنید.‏ سپس ساعاتی را که در همان هفته صرف تفریحات کردید حساب کنید؛‏ برای مثال ورزش،‏ تماشای تلویزیون،‏ بازی و سرگرمی‌های دیگر.‏ حال جمع ساعات را با هم مقایسه کنید.‏ آیا لازم است که در برنامهٔ خود تغییری ایجاد کنید؟‏—‏افس ۵:‏۱۵،‏ ۱۶.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۱-‏۱۳

در مثل عیسی،‏ بازرگان مرواریدی اعلا یافت.‏ بازرگان برای خریدن آن مروارید تمام دارایی خود را فروخت.‏ آیا می‌توانید تصوّر کنید که چقدر برای آن مروارید ارزش قائل بود؟‏ پادشاهی خدا مانند آن مروارید اعلاست.‏ اگر عشق و علاقهٔ ما به پادشاهی خدا مانند عشق و علاقهٔ آن بازرگان به مروارید باشد،‏ ما نیز مصمم خواهیم بود که از هر چه داریم چشم بپوشیم تا بتوانیم تابع پادشاهی خدا شویم.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۸-‏۳۰)‏ برای نمونه،‏ زَکّا با اخاذی کردن ثروت بسیاری اندوخته بود.‏ (‏لو ۱۹:‏۱-‏۹)‏ با این حال،‏ وقتی او سخنان عیسی را در مورد پادشاهی خدا شنید،‏ به ارزش والای آن پی برد و بلافاصله دست به عمل شد.‏ او گفت:‏ «ای سَرور،‏ نیمی از دارایی خود را به فقرا می‌دهم و هر آنچه از کسی اخاذی کرده‌ام،‏ چهار برابر برمی‌گردانم.‏» زَکّا با میل و رغبت از دارایی‌ای که به ناحق یافته بود گذشت و از طمع دست کشید.‏ ب۱۷/‏۶ ص ۱۰ ¶۳-‏۵

والدین باید تنها از کسانی کمک بگیرند که فرزندان را تشویق می‌کنند به والدینشان احترام بگذارند.‏ البته این افراد باید حد خود را بدانند و سعی نکنند مسئولیت تربیت فرزندان را بر عهده بگیرند.‏ به علاوه آنان باید از اعمالی که از نظر اخلاقی سؤال‌برانگیز است و ممکن است دیگران آن را سوءتعبیر کنند،‏ بپرهیزند.‏ (‏۱پطر ۲:‏۱۲)‏ با این که والدین از دیگران کمک می‌گیرند،‏ هنوز هم خود وظیفه دارند حقیقت را به فرزندانشان تعلیم دهند و باید از کمک‌های دیگران به فرزندانشان باخبر باشند.‏ شما والدین باید در دعا از یَهُوَه درخواست کمک کنید و برای یاری رساندن به فرزندانتان دست از تلاش نکشید.‏ (‏۲توا ۱۵:‏۷)‏ رابطهٔ آنان با یَهُوَه خدا را در اولویت قرار دهید.‏ هر چه از دستتان برمی‌آید انجام دهید تا کلام خدا به دلشان راه یابد.‏ همواره امیدوار باشید که فرزندانتان در آینده خادمان وفادار یَهُوَه خدا می‌شوند.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۱۲ ¶۱۹،‏ ۲۰

این صحنه را مجسم کنید.‏ به یک مرد اتهامی ناروا زده می‌شود و به جرمی سنگین متهم می‌شود؛‏ کفر به خدا و پادشاه.‏ دو شاهد کاذب که به بدی و رذالت معروفند به دروغ در مورد او شهادت می‌دهند.‏ آن مرد در مقابل چشمان نگران خویشان و دوستانش محکوم می‌شود.‏ دیدن سنگسار شدن این شخص بی‌گناه و پسرانش برای دوستداران عدالت دردآور و وحشتناک است.‏ این گزارشی واقعی است،‏ نه داستانی تخیّلی؛‏ گزارشی از شرح ماجرای نابوت خادم وفادار یَهُوَه خدا.‏ او در زمان اَخاب پادشاه در اسرائیل زندگی می‌کرد.‏ (‏۱پاد ۲۱:‏۱۱-‏۱۳؛‏ ۲پاد ۹:‏۲۶)‏ اَخاب پیشنهاد کرد که تاکستان نابوت را بخرد و به جای آن به او تاکستانی بهتر بدهد.‏ نابوت این پیشنهاد را رد کرد.‏ او بر پایهٔ شریعت خدا این پیشنهاد را رد کرد،‏ طبق این قانون جایز نبود که شخص زمینی را که میراث طایفه‌شان بود،‏ بفروشد.‏ (‏لاو ۲۵:‏۲۳؛‏ اعد ۳۶:‏۷)‏ به وضوح می‌توان دید که طرز فکر نابوت هماهنگ با خواست یَهُوَه خدا بود.‏ ب۱۷/‏۴ ص ۲۳ ¶۱؛‏ ص ۲۴ ¶۴

چه کسانی جایگزین شریران خواهند شد؟‏ یَهُوَه خدا این وعدهٔ دلگرم‌کننده را داده است:‏ «حلیمان وارث زمین خواهند شد،‏ و از فراوانی سلامتی لذت خواهند برد.‏» در همین مزمور آمده است:‏ «پارسایان زمین را به میراث خواهند برد و تا به ابد در آن سکونت خواهند کرد.‏» (‏مز ۳۷:‏۱۱،‏ ۲۹)‏ حلیمان و پارسایان چه کسانی هستند؟‏ حلیمان کسانی هستند که با تواضع تعالیم و راهنمایی‌های یَهُوَه خدا را پذیرفته‌اند و پارسایان یا درستکاران کسانی هستند که مشتاقند آن گونه عمل کنند که در چشم یَهُوَه خدا درست است.‏ در دنیای امروز،‏ تعداد درستکاران بسیار کمتر از تعداد شریران است.‏ اما در دنیای جدید حلیمان و درستکاران نه در اقلیت خواهند بود و نه در اکثریت،‏ بلکه آنان تنها انسان‌های روی زمین خواهند بود.‏ به‌راستی چنین انسان‌هایی زمین را بهشت می‌سازند!‏ ب۱۷/‏۴ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۵،‏ ۶

محبت به خدا ما را برمی‌انگیزد تا به یکدیگر محبت کنیم،‏ به‌ویژه در شرایط سخت.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۷،‏ ۱۸)‏ وقتی مسیحیان قرن اول در یهودیه با قحطی مواجه شدند،‏ جماعت به کمک آنان شتافت.‏ (‏اعما ۱۱:‏۲۸،‏ ۲۹)‏ پولُس و پِطرُس نیز که از رسولان بودند،‏ مسیحیان را ترغیب کردند که مهمان‌نواز باشند.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۳؛‏ ۱پطر ۴:‏۹)‏ اگر مسیحیان باید نسبت به برادران و خواهران خود مهمان‌نواز باشند،‏ چقدر بیشتر باید هم‌ایمانانی را که جانشان در خطر است یا به خاطر ایمانشان تحت آزار و اذیت قرار گرفته‌اند،‏ با آغوش باز بپذیرند.‏ اخیراً هزاران شاهد یَهُوَه به دلیل جنگ و آزار و اذیتی که در شرق کشور اوکراین وجود داشت،‏ مجبور به فرار شدند.‏ متأسفانه برخی جان خود را از دست دادند.‏ اما برادران و خواهران در قسمت‌های دیگر اوکراین و در روسیه بسیاری را با آغوش باز پذیرفتند.‏ این برادران و خواهران پناهنده،‏ هم در اوکراین و هم در روسیه با بی‌طرفی سیاسی نشان دادند که «به دنیا تعلّق» ندارند و غیورانه همچنان ‹بشارت کلام خدا را اعلام می‌کنند.‏›—‏یو ۱۵:‏۱۹؛‏ اعما ۸:‏۴.‏ ب۱۷/‏۵ ص ۴ ¶۶،‏ ۷