ژانویه

زمانی که موسی در دربار مصر بود،‏ شخصی فروتن نبود.‏ او یک بار چنان خشمگین شد که مردی را که به نظرش ظلم کرده بود،‏ به قتل رساند.‏ موسی فکر می‌کرد که یَهُوَه از این عمل او رضایت دارد.‏ این طرز فکر نشانهٔ تکبّر او بود.‏ اما یَهُوَه طی ۴۰ سال به او آموخت که تنها شجاعت برای رهبری قوم اسرائیل کافی نیست،‏ بلکه فروتنی لازمهٔ این کار است.‏ به علاوه،‏ موسی برای حفظ فروتنی باید مطیع و ملایم می‌بود.‏ او پس از آموختن این تعالیم،‏ سرپرست فوق‌العاده‌ای شد.‏ (‏خرو ۲:‏۱۱،‏ ۱۲؛‏ اعما ۷:‏۲۱-‏۳۰،‏ ۳۶)‏ امروزه سرپرستان خانواده و پیران جماعت باید از موسی الگو گیرند.‏ اگر به شما بی‌احترامی شد،‏ سریع ناراحت نشوید.‏ با فروتنی ضعف‌های خود را بپذیرید.‏ (‏جا ۷:‏۹،‏ ۲۰)‏ مطیع یَهُوَه بمانید و برای حل مشکلات در پی هدایت او باشید.‏ همیشه با ملایمت پاسخ دهید.‏ (‏امث ۱۵:‏۱)‏ به این شکل،‏ یَهُوَه را خشنود می‌کنید،‏ صلح را ترویج می‌دهید و در فروتنی نمونه خواهید بود.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۸ ¶۱؛‏ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

چرا عیسی نسبت به آن جمعیت احساس دلسوزی و همدردی داشت؟‏ در کتاب مقدّس آمده است که آنان «همچون گوسفندان بدون شبان بودند.‏» شاید عیسی می‌دید که برخی از آنان فقیر هستند و برای تأمین معاش خانواده باید سخت کار کنند.‏ یا شاید برخی در غم و اندوه مرگ عزیزشان بودند.‏ عیسی می‌توانست شرایط آنان را درک کند.‏ همان طور که در مقالهٔ پیش اشاره شد،‏ احتمالاً عیسی خود نیز با مشکلات مشابهی روبرو شده بود.‏ او به دیگران اهمیت می‌داد و بر آن می‌شد تا به آنان تسلّی دهد.‏ (‏اشع ۶۱:‏۱،‏ ۲)‏ ما از نمونهٔ عیسی چه می‌آموزیم؟‏ ما نیز همچون عیسی انسان‌های بسیاری را می‌بینیم که ‹همچون گوسفندان بدون شبان هستند.‏› آنان با مشکلات زیادی روبرویند.‏ ما راه‌حل مشکلات آنان را که پیام پادشاهی خداست،‏ در اختیار داریم.‏ (‏مکا ۱۴:‏۶)‏ بنابراین خبر خوش را به آنان اعلام می‌کنیم،‏ زیرا همچون سَرورمان عیسی ‹بر بینوا و نیازمند ترحم می‌کنیم.‏› (‏مز ۷۲:‏۱۳)‏ ما به دیگران دلسوزی نشان می‌دهیم و می‌خواهیم در عمل به آنان کمک کنیم.‏ ب۱۹/‏۳ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۶-‏۷

ما برای دوست داشتن یَهُوَه دلایل فراوانی داریم.‏ او نه تنها به نیازهای روزانهٔ ما رسیدگی می‌کند،‏ بلکه ما را با شخصیت و مقاصد خود آشنا می‌سازد.‏ (‏یو ۸:‏۳۱،‏ ۳۲)‏ او از طریق جماعت مسیحی ما را هدایت و پشتیبانی می‌کند.‏ همچنین کمکمان می‌کند که مشکلاتمان را تحمّل کنیم و به ما امید می‌دهد که در آینده تا به ابد در شرایطی ایده‌آل زندگی خواهیم کرد.‏ (‏مکا ۲۱:‏۳،‏ ۴)‏ وقتی می‌بینیم که یَهُوَه به چه شکل‌هایی به ما محبت کرده است،‏ بر آن می‌شویم که او را بیش از پیش دوست بداریم.‏ زمانی که یَهُوَه را دوست داشته باشیم می‌توانیم ترسی بجا در خود پرورش دهیم؛‏ یعنی ترس از ناخشنود ساختن کسی که از صمیم دل دوستش داریم.‏ اگر همواره به فواید اطاعت از یَهُوَه فکر کنیم،‏ محبتمان به او بیشتر می‌شود و عمل کردن مطابق معیارهای او برایمان آسان‌تر می‌شود.‏ به این شکل،‏ شیطان هرگز نمی‌تواند ما را وسوسه کند و از خدمت به یَهُوَه بازدارد.‏ خود را در هزار سال آینده تصوّر کنید.‏ در آن زمان خواهید دید که تعمید بهترین تصمیم زندگی‌تان بوده است!‏ ب۱۹/‏۳ ص ۶ ¶۱۴؛‏ ص ۷ ¶۱۹

هنگامی که هر یک از اعضای خانواده از خود قدردانی نشان می‌دهد،‏ کل خانواده فایده می‌برد.‏ زوج‌ها نیز هر چه بیشتر از هم قدردانی کنند،‏ به هم نزدیک‌تر می‌شوند.‏ همچنین بخشش یکدیگر نیز آسان‌تر خواهد بود.‏ شوهری که برای زن خود ارزش قائل است،‏ نه تنها متوجه سخنان و اعمال خوب او می‌شود،‏ بلکه او را تحسین می‌کند.‏ (‏امث ۳۱:‏۲۸)‏ زنی خردمند نیز به شوهر خود می‌گوید که بابت چه چیز از او قدردان است.‏ والدین،‏ چگونه می‌توانید به فرزندان خود بیاموزید که قدردانی خود را ابراز کنند؟‏ فراموش نکنید که فرزندان شما سخنان و اعمال شما را الگو قرار می‌دهند.‏ بنابراین هنگامی که آنان کاری برای شما انجام می‌دهند،‏ با تشکر کردن از آنان برایشان نمونه باشید.‏ به علاوه،‏ به فرزندان خود بیاموزید که از دیگران تشکر کنند.‏ به آنان بیاموزید که ابراز قدردانی از دل بر می‌آید و این که سخنانشان می‌تواند تأثیر خوبی بر دیگران بگذارد.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

این گفته نشان می‌دهد که ایّوب تحت حملات شیطان،‏ مصمم بود که وفاداری‌اش را به یَهُوَه حفظ کند.‏ ما نیز می‌توانیم همچون او عمل کنیم.‏ موضوعی که شیطان دربارهٔ ایّوب مطرح کرد،‏ چه ارتباطی با هر یک از ما دارد؟‏ در واقع،‏ او گفت که محبت ما به یَهُوَه حقیقی نیست و هنگام روبرویی با سختی‌ها یا وقتی که جانمان در خطر است،‏ به او پشت خواهیم کرد!‏ (‏ایو ۲:‏۴،‏ ۵؛‏ مکا ۱۲:‏۱۰)‏ مطمئناً این تهمت شیطان برایمان بسیار ناراحت‌کننده است.‏ با این حال،‏ یَهُوَه به قدری به ما اطمینان دارد که فرصتی طلایی به ما داده است.‏ او به شیطان اجازه می‌دهد که وفاداری ما را تحت آزمایش قرار دهد.‏ یَهُوَه کاملاً اطمینان دارد که ما وفاداری خود را حفظ می‌کنیم و ثابت می‌کنیم که شیطان دروغگویی بیش نیست.‏ همچنین او وعده داده است که همواره آمادهٔ کمک به ماست.‏ (‏عبر ۱۳:‏۶)‏ به راستی مایهٔ افتخار ماست که حاکم عالم هستی تا این حد به ما اطمینان دارد!‏ ما با حفظ وفاداری خود می‌توانیم دروغگو بودن شیطان را ثابت کرده و از حاکمیت و تقدّس نام یَهُوَه دفاع کنیم.‏ ب۱۹/‏۲ ص ۵ ¶۹-‏۱۰

عیسی به رسولانش گفت که با چه سختی‌هایی روبرو می‌شوند و آنان را تشویق کرد که همچون او ‹قوی‌دل باشند!‏› (‏یو ۱۶:‏۱-‏۴الف،‏ ۳۳)‏ سال‌ها بعد،‏ شاگردان عیسی همچنان با الگو گرفتن از نمونهٔ ایثارگرانهٔ او،‏ از خود شجاعت نشان دادند.‏ آنان حتی حاضر بودند تحت آزار و اذیت قرار گیرند،‏ اما در سختی‌ها از یکدیگر حمایت کنند.‏ (‏عبر ۱۰:‏۳۳،‏ ۳۴)‏ امروزه نیز ما همچون عیسی از خود شجاعت نشان می‌دهیم.‏ برای مثال،‏ به منظور کمک به برادرانی که به خاطر ایمانشان تحت آزار و اذیت قرار می‌گیرند،‏ به شجاعت نیاز داریم.‏ گاه برخی برادران ناعادلانه به زندان می‌افتند.‏ در چنین مواقعی باید برای کمک به آنان هر آنچه می‌توانیم انجام دهیم و حتی از آنان دفاع کنیم.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۱۴؛‏ عبر ۱۳:‏۱۹)‏ راه دیگری که می‌توانیم از خود شجاعت نشان دهیم این است که همچنان با دلیری موعظه کنیم.‏ (‏اعما ۱۴:‏۳)‏ ما نیز همچون عیسی مصممیم که با وجود مخالفت‌ها و آزار و اذیت‌ها،‏ همچنان خبر خوش پادشاهی خدا را اعلام کنیم.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۸-‏۹

چه پیشنهادهایی کمک می‌کند که در جلسات جواب‌های تشویق‌کننده بدهیم؟‏ مهم‌تر از همه این است که خود را از قبل برای جلسات آماده کنید.‏ هنگامی که با برنامه‌ریزی قبلی،‏ خود را به خوبی برای جلسات آماده می‌کنید با اعتمادبه‌نَفْس بیشتری در جلسات جواب خواهید داد.‏ (‏امث ۲۱:‏۵)‏ آمادگی خوب برای جلسات شامل چه می‌شود؟‏ پیش از شروع هر مطالعه،‏ برای دریافت روح‌القدس دعا کنید.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳؛‏ ۱یو ۵:‏۱۴)‏ چند دقیقهٔ اول را به بررسی عنوان،‏ زیرعنوان‌ها،‏ تصاویر و کادرها اختصاص دهید.‏ حین مطالعهٔ بندها،‏ تا جای ممکن آیات نقل شده را بخوانید.‏ بر روی موضوعی که می‌خوانید تعمّق کنید و نکاتی را که می‌خواهید در جوابتان بگنجانید،‏ بیشتر بررسی کنید.‏ هر چه بهتر خود را برای جلسه آماده کنید،‏ بیشتر از آن فایده خواهید برد و جواب دادن برایتان راحت‌تر خواهد شد.‏—‏۲قر ۹:‏۶.‏ ب۱۹/‏۱ ص ۹ ¶۶؛‏ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۳-‏۱۵

از این رو،‏ یَهُوَه به حَبَقوق الهام کرد تا نگرانی‌هایش را به قلم آورد تا به ما نیز درس مهمی بیاموزد؛‏ این که بدون هیچ ترسی همهٔ افکار و نگرانی‌هایمان را با او در میان بگذاریم.‏ یَهُوَه می‌خواهد تا در دعا سفرهٔ دلمان را برای او بگشاییم.‏ (‏مز ۵۰:‏۱۵؛‏ ۶۲:‏۸)‏ حَبَقوق به یَهُوَه که همچون دوست و پدری مهربان بود اعتماد کرد و به او نزدیک شد.‏ او غرق مشکلاتش نشد و سعی نکرد که تنها بر عقل خود تکیه کند.‏ بلکه احساسات و نگرانی‌هایش را در دعا برای یَهُوَه بیان کرد.‏ به راستی چه نمونهٔ خوبی برای ما به جا گذاشت!‏ به علاوه،‏ یَهُوَه که شنوندهٔ دعاست می‌خواهد که ما نگرانی‌هایمان را در دعا به او بگوییم و نشان دهیم که به او اعتماد داریم.‏ (‏مز ۶۵:‏۲)‏ به این شکل،‏ یَهُوَه به دعاهایمان پاسخ می‌دهد و هدایتمان می‌کند؛‏ گویی ما را در آغوش دلگرم‌کنندهٔ خود می‌گیرد.‏ (‏مز ۷۳:‏۲۳،‏ ۲۴)‏ ما با هر سختی و مشکلی که روبرو شویم،‏ یَهُوَه کمکمان می‌کند که دیدگاه او را نسبت به شرایطمان درک کنیم.‏ دعا کردن به یَهُوَه یکی از بهترین راه‌هایی است که می‌توانیم نشان دهیم به او اعتماد داریم.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۳-‏۱۴ ¶۲؛‏ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۵-‏۶

داوود تنها به دنبال این نبود که دوستانی همسن‌وسال خودش بیابد.‏ او چنین دوستانی را ‹مقدّسین› خواند،‏ زیرا همواره مطابق معیارهای پاک یَهُوَه زندگی می‌کردند.‏ یکی از دوستان صمیمی داوود،‏ یوناتان بود.‏ رابطهٔ دوستی آنان،‏ یکی از بهترین و صمیمی‌ترین دوستی‌هایی است که کتاب مقدّس به آن اشاره کرده است.‏ آیا می‌دانستید که یوناتان حدود ۳۰ سال بزرگ‌تر از داوود بود؟‏ شاید از خود بپرسید که آنان چگونه تا این حد با هم صمیمی شده بودند؟‏ دوستی آنان بر اساس ایمان به خدا و احترامی که برای یکدیگر قائل بودند شکل گرفته بود.‏ به علاوه،‏ آنان برای نکات مثبت یکدیگر ارزش قائل می‌شدند؛‏ برای مثال،‏ شجاعتی که در جنگ با دشمنان یَهُوَه از خود نشان می‌دادند.‏ (‏۱سمو ۱۳:‏۳؛‏ ۱۴:‏۱۳؛‏ ۱۷:‏۴۸-‏۵۰؛‏ ۱۸:‏۱)‏ ما نیز همچون داوود و یوناتان می‌توانیم با کسانی دوست شویم که به یَهُوَه محبت دارند و از دوستی با آنان شادی زیادی بیابیم.‏ خواهری که سال‌ها به یَهُوَه خدمت کرده است می‌گوید:‏ «دوستان مختلفی از تمام نقاط جهان یافته‌ام که پیشینه‌ها و فرهنگ‌های متفاوتی دارند.‏» اگر شما نیز چنین دوستانی بیابید،‏ به وضوح خواهید دید که کلام خدا و روح مقدّس او،‏ پرستندگان یَهُوَه را مانند یک خانوادهٔ جهانی متحد می‌سازد.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۱۱-‏۱۳

‹اعمال نامشروع جنسی› شامل انواع روابط جنسی خارج از پیوند ازدواج است؛‏ روابطی همچون زنا،‏ خودفروشی،‏ رابطهٔ جنسی بین دو شخص مجرّد،‏ همجنس‌بازی و رابطهٔ جنسی با حیوانات.‏ اگر شخصی متأهل دست به عمل نامشروع جنسی بزند،‏ همسرش می‌تواند تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد او را طلاق دهد یا خیر.‏ قابل توجه است که عیسی نگفت اگر شخصی دست به عمل نامشروع جنسی بزند،‏ همسرش باید او را طلاق دهد.‏ ممکن است زنی با وجود این که شوهرش دست به عمل نامشروع جنسی زده است،‏ تصمیم بگیرد همچنان ازدواجشان را حفظ کند.‏ شاید هنوز شوهرش را دوست داشته باشد و بخواهد او را ببخشد و با کمک او زندگی‌شان را بهبود بخشد.‏ از طرف دیگر،‏ اگر زنی در چنین شرایطی تصمیم بگیرد از شوهر خطاکارش طلاق بگیرد و مجرّد بماند با مشکلاتی روبرو خواهد شد.‏ برای مثال،‏ نیازهای مادی و جنسی خود را چگونه برطرف خواهد کرد؟‏ با احساس تنهایی‌اش چگونه کنار می‌آید؟‏ طلاق چه تأثیری بر فرزندانش می‌گذارد؟‏ (‏۱قر ۷:‏۱۴)‏ به راستی که طلاق می‌تواند مشکلات جدّی‌ای به همراه داشته باشد.‏ ب۱۸/‏۱۲ ص ۱۲ ¶۱۰-‏۱۱

یَهُوَه از بی‌عدالتی نفرت دارد.‏ (‏اشع ۶۱:‏۸)‏ او به‌خوبی می‌داند که به‌دلیل ناکاملی‌مان گاه مشکل است که طبق معیارهای عادلانه‌اش عمل کنیم.‏ با این حال،‏ از ما می‌خواهد که همچون او فکر کنیم و از بدی متنفر باشیم.‏ تعمّق بر این که چرا یَهُوَه از بدی نفرت دارد به ما کمک می‌کند که همچون او فکر کنیم.‏ به‌علاوه،‏ به ما قدرت می‌دهد که از انجام آنچه او نفرت دارد دوری کنیم.‏ اگر نفرت از بدی را در خود پرورش دهیم،‏ راحت‌تر می‌توانیم اعمال اشتباه را تشخیص دهیم؛‏ حتی اگر کتاب مقدّس مستقیماً به آن اعمال اشاره‌ای نکرده باشد.‏ برای مثال،‏ نوعی رقص شهوت‌انگیز به نام لَپ دَنسینگ امروزه بیشتر و بیشتر در دنیا به چشم می‌خورد.‏ برخی شاید این نوع رقص را بی‌ضرر بدانند زیرا فکر می‌کنند با برقراری رابطهٔ جنسی تفاوت دارد.‏ اما آیا چنین طرز فکری با طرز فکر یَهُوَه هماهنگ است؟‏ ما می‌دانیم که یَهُوَه از هر نوع بدی متنفر است.‏ بنابراین می‌خواهیم که خویشتنداری را در خود پرورش داده و از هر آنچه یَهُوَه متنفر است،‏ نفرت داشته باشیم.‏—‏روم ۱۲:‏۹.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۲۵ ¶۱۱-‏۱۲

پولُس رسول در نامه‌هایش سه بار به آن اشاره کرد!‏ (‏روم ۱:‏۱۷؛‏ غلا ۳:‏۱۱؛‏ عبر ۱۰:‏۳۸)‏ ما هر سختی و مشکلی را که متحمّل شویم می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که اگر به یَهُوَه وفادار بمانیم،‏ شاهد تحقق وعده‌هایش خواهیم بود.‏ یَهُوَه از ما می‌خواهد که همواره بر امیدمان چشم بدوزیم.‏ همهٔ ما که در ایّام آخر زندگی می‌کنیم می‌توانیم نکتهٔ ارزنده‌ای از کتاب حَبَقوق بیاموزیم.‏ یَهُوَه به همهٔ انسان‌هایی که به او اعتماد دارند،‏ حیات ابدی خواهد بخشید.‏ ما می‌خواهیم با وجود نگرانی‌ها و مشکلات،‏ همواره ایمان و اعتمادمان را به یَهُوَه تقویت کنیم.‏ او در کتاب حَبَقوق به ما اطمینان می‌دهد که حمایتمان می‌کند و از مشکلات و سختی‌ها نجاتمان می‌دهد.‏ یَهُوَه فقط از ما انتظار دارد که به او اعتماد کنیم و منتظر زمانی بمانیم که برای آغاز پادشاهی‌اش بر زمین تعیین کرده است.‏ در آن زمان زمین از انسان‌هایی شاد و صلحجو پر خواهد شد که در کنار هم یَهُوَه را می‌پرستند.‏—‏مت ۵:‏۵؛‏ عبر ۱۰:‏۳۶-‏۳۹.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۵-‏۱۷

در زمان عیسی،‏ برخی از کسانی که در ابتدا تعالیم او را پذیرفته بودند بعد از مدتی حقیقت را ترک کردند.‏ برای مثال،‏ جمعیتی عظیم که عیسی با معجزه‌ای به آنان غذا داده بود،‏ به دنبال او تا طرف دیگر دریای جلیل رفتند.‏ در آنجا عیسی سخنی گفت که آنان را متعجب ساخت.‏ او گفت:‏ «تا بدن پسر انسان را نخورید و خون او را ننوشید،‏ در خود حیات ندارید.‏» آنان بجای این که از عیسی بخواهند منظورش را واضح‌تر توضیح دهد،‏ گفتند:‏ «این سخنان بسیار ناخوشایند است.‏ چه کسی می‌تواند به آن گوش دهد؟‏» در نتیجه،‏ «بسیاری از شاگردان عیسی دیگر او را همراهی نکردند و به آنچه رها کرده بودند،‏ بازگشتند.‏» (‏یو ۶:‏۵۳-‏۶۶)‏ متأسفانه امروزه برخی به دلایل مختلف،‏ حقیقت را ترک کرده‌اند.‏ آنان از حرف یا عمل برادری مسئول رنجیده‌خاطر شدند یا حاضر نشدند پند سرپرستان را بپذیرند.‏ برخی دیگر با اعضای جماعت اختلاف‌نظر پیدا کردند.‏ ب۱۸/‏۱۱ ص ۹ ¶۳-‏۵

اگر امروزه با تغییراتی در سازمان روبرو می‌شویم که برایمان کاملاً قابل درک نیست،‏ می‌توانیم به نحوهٔ رهبری عیسی در گذشته فکر کنیم.‏ او هم در زمان یوشَع و هم در قرن اول،‏ همواره با دستورالعمل‌های حکیمانه،‏ از قوم خدا محافظت کرده،‏ باعث تقویت ایمانشان شده و اتحاد آنان را حفظ کرده است.‏ (‏عبر ۱۳:‏۸)‏ امروزه،‏ راهنمایی‌های به‌موقع «غلام امین و دانا» گواهی است بر این که عیسی همواره به فکر نیازهای روحانی ماست.‏ (‏مت ۲۴:‏۴۵)‏ عیسی مسیح برای پیشرفت روحانی ما اهمیت زیادی قائل است.‏ عیسی علاوه بر رسیدگی به نیازهای روحانی ما،‏ کمکمان می‌کند تا همواره بر مهم‌ترین فعالیت جهانی یعنی موعظه تمرکز کنیم.‏—‏مرق ۱۳:‏۱۰.‏ ب۱۸/‏۱۰ ص ۲۵ ¶۱۳-‏۱۶

نمونهٔ خوبی را می‌توانیم در دوم سموئیل ۱۶:‏۵-‏۱۳ بیابیم.‏ یک بار مردی به نام شِمعی که از خاندان شائول پادشاه بود،‏ داوود و مردانش را ناسزا گفت و مورد تهاجم قرار داد.‏ داوود رفتار او را تحمّل کرد،‏ هر چند به‌راحتی می‌توانست جلوی او را بگیرد.‏ داوود چگونه توانست آرامش خود را حفظ کند؟‏ توضیحات آغازین مزمور ۳ نشان می‌دهد که این مزمور زمانی نوشته شد که داوود «از پسر خود اَبشالوم می‌گریخت.‏» آیات ۱ و ۲ با وقایعی که در دوم سموئیل ۱۶ آمده است،‏ هماهنگی دارد.‏ سپس در آیهٔ ۴ می‌بینیم که داوود چطور به یَهُوَه توکّل کرد و گفت:‏ «خداوند را به فریاد بلند می‌خواندم و او اجابتم فرمود.‏» ما نیز وقتی با آزار و اذیت روبرو می‌شویم،‏ می‌توانیم به یَهُوَه دعا کنیم.‏ یَهُوَه نیز با روح‌القدس خود به ما قدرت تحمّل می‌دهد.‏ آیا وقتی با شما بدرفتاری می‌شود،‏ می‌توانید بیشتر خویشتنداری و بخشش نشان دهید؟‏ آیا شما نیز در سختی‌ها به یَهُوَه توکّل می‌کنید و اعتماد دارید که او سختی‌های شما را می‌بیند و در وقتش برکتتان می‌دهد؟‏ ب۱۸/‏۹ ص ۶-‏۷ ¶۱۶-‏۱۷

به یاد داشته باشید که ما به موعظهٔ خانه‌به‌خانه می‌رویم،‏ همچون مهمانان ناخوانده هستیم!‏ بنابراین بسیار مهم است زمانی به دیدن مردم برویم که تمایل بیشتری دارند با ما صحبت کنند.‏ (‏مت ۷:‏۱۲)‏ برای مثال،‏ آیا در محدودهٔ شما مردم دوست دارند که آخر هفته‌ها دیرتر از خواب بیدار شوند؟‏ در این صورت می‌توانید خدمتتان را با موعظهٔ خیابانی یا موعظه با چرخ‌دستی شروع کنید،‏ یا به دیدن علاقه‌مندانی بروید که می‌دانید بیدار هستند.‏ اکثر مردم بسیار مشغول هستند،‏ بنابراین بجاست که به‌خصوص در دیدار اول گفتگویمان را کوتاه نگه داریم.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۰-‏۲۳)‏ وقتی مردم می‌بینند که ما شرایط و برنامهٔ آنان را در نظر داریم،‏ در دیدار بعدی بیشتر تمایل خواهند داشت با ما صحبت کنند.‏ اگر خصوصیات ثمرهٔ روح را در رفتارمان نشان دهیم،‏ می‌توانیم «همکاران خدا» باشیم.‏ حتی شاید یَهُوَه از ما استفاده کند تا شخصی را به طرف حقیقت جذب کند.‏—‏۱قر ۳:‏۶،‏ ۷،‏ ۹.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۳۲ ¶۱۵-‏۱۷

داشتن خلق و خویی ملایم چه ارتباطی با شادی دارد؟‏ شخصیت افراد پس از آشنایی با حقیقت تغییر می‌کند.‏ برخی شخصیتی تند،‏ خشن و ستیزه‌جو داشتند.‏ اما حال «شخصیت نو» را به اصطلاح بر تن کرده‌اند و خصوصیاتی همچون «شفقت،‏ مهربانی،‏ فروتنی،‏ ملایمت و بردباری» از خود نشان می‌دهند.‏ (‏کول ۳:‏۹-‏۱۲)‏ در نتیجه اکنون از زندگی‌ای آرام و پر از شادی و محبت برخوردارند.‏ به علاوه،‏ کلام خدا وعده می‌دهد که چنین افرادی «زمین را به میراث خواهند برد.‏» (‏مز ۳۷:‏۸-‏۱۰،‏ ۲۹)‏ کسانی که خُلق و خویی ملایم دارند به چه مفهوم «زمین را به میراث خواهند برد»؟‏ شاگردان مسح‌شدهٔ عیسی زمانی زمین را به میراث می‌برند که در مقام پادشاه و کاهن بر آن حکمرانی می‌کنند.‏ (‏مکا ۲۰:‏۶)‏ میلیون‌ها نفر دیگری که از آنان دعوت آسمانی نشده است،‏ زمین را به این مفهوم به میراث می‌برند که می‌توانند تا ابد در صلح و شادی و بدون ناکاملی بر زمین زندگی کنند.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۱۹ ¶۸-‏۹

یَهُوَه خود در این خصوص بهترین نمونه برای ماست.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۳۲؛‏ یوش ۱۰:‏۱۴)‏ توجه کنید که از گزارشی که در خروج ۳۲:‏۱۱-‏۱۴ آمده است چه می‌آموزیم.‏ هر چند یَهُوَه به اظهار نظر موسی نیازی نداشت،‏ به او فرصت داد تا احساس خود را بیان کند.‏ ما انسان‌ها معمولاً به سخنان کسی که طرز فکری اشتباه داشته است توجه نمی‌کنیم؛‏ چه رسد به این که به آن عمل کنیم!‏ اما یَهُوَه صبورانه به سخنان کسانی که با ایمان به او دعا می‌کنند،‏ گوش می‌دهد.‏ هر یک از ما باید از خود سؤال کند:‏ ‹اگر یَهُوَه تا این حد فروتن است که به سخن انسان‌ها گوش می‌دهد،‏ چنان که به سخن ابراهیم،‏ راحیل،‏ موسی،‏ یوشَع،‏ مانوح،‏ ایلیّا و حِزْقیا گوش داد،‏ آیا من هم نباید با فروتنی به تمام برادرانم احترام گذارم و به نظراتشان گوش دهم و حتی مطابق پیشنهادهای خوبشان عمل کنم؟‏ آیا کسی در جماعت یا خانوادهٔ من هست که الآن نیاز به توجه من داشته باشد؟‏ برای او چه کار باید بکنم؟‏ و چه کار خواهم کرد؟‏›—‏پیدا ۳۰:‏۶؛‏ داو ۱۳:‏۹؛‏ ۱پاد ۱۷:‏۲۲؛‏ ۲توا ۳۰:‏۲۰.‏ ب۱۸/‏۹ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۵

حفظ روحیهٔ بخشندگی در شرایطی که اطرافیانمان به منافع خود اولویت می‌دهند،‏ کار آسانی نیست.‏ با این حال،‏ عیسی گفت که مهم‌ترین احکام این است که یَهُوَه را با تمام دل،‏ تمام جان،‏ تمام ذهن و تمام قوّت خود دوست بداریم و به همنوع خود محبت ورزیم.‏ (‏مرق ۱۲:‏۲۸-‏۳۱)‏ کسانی که یَهُوَه را دوست دارند،‏ او را سرمشق قرار می‌دهند.‏ یَهُوَه خدا و عیسی نسبت به دیگران بخشنده و باسخاوت هستند.‏ آنان ما را نیز ترغیب می‌کنند که چنین باشیم؛‏ زیرا این کار باعث شادی ما می‌شود.‏ اگر همواره در انجام خواست خدا و کمک به دیگران روحیهٔ بخشندگی خود را حفظ کنیم،‏ باعث جلال یَهُوَه می‌شویم و به خودمان و دیگران فایده می‌رسانیم.‏ بدون شک شما اکنون نیز تلاش می‌کنید که نسبت به دیگران به‌خصوص هم‌ایمانانتان بخشنده باشید.‏ (‏غلا ۶:‏۱۰)‏ اگر همچنان به تلاش‌هایتان ادامه دهید،‏ دیگران شما را دوست خواهند داشت و از شما قدردان خواهند بود.‏ به علاوه خودتان نیز شاد می‌شوید.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۲۲ ¶۱۹-‏۲۰

برای یَهُوَه مهم نیست که ما از چه نژاد و ملیتی هستیم و به چه زبانی صحبت می‌کنیم.‏ تا زمانی که ما خداترس باشیم و آنچه را که در نظر یَهُوَه درست است انجام دهیم،‏ مورد تأیید او خواهیم بود.‏ (‏غلا ۳:‏۲۶-‏۲۸؛‏ مکا ۷:‏۹،‏ ۱۰)‏ اما اگر در فرهنگی که ما در آن بزرگ شده‌ایم،‏ تبعیض و پیشداوری بسیار معمول باشد چطور؟‏ حتی اگر مطمئن باشید که تبعیض قائل نمی‌شوید،‏ شاید چنین طرز فکر و احساساتی در وجود شما رخنه کرده باشد.‏ حتی پِطرُس نیز که به دیگران کمک کرد تا دریابند یَهُوَه تبعیض قائل نمی‌شود،‏ خودش بعدها مرتکب چنین اشتباهی شد!‏ (‏غلا ۲:‏۱۱-‏۱۴)‏ حال ما چگونه می‌توانیم دیگران را از روی ظاهر قضاوت نکنیم؟‏ ما باید بر اساس کلام خدا خود را محک بزنیم تا اطمینان یابیم که ذرّه‌ای پیشداوری و تبعیض در افکار و احساساتمان وجود نداشته باشد.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۱۰۵)‏ گاه ممکن است بدون این که خودمان متوجه باشیم،‏ پیشداوری کنیم یا تبعیض قائل شویم.‏ در این صورت،‏ می‌توانیم کمک پرمهر هم‌ایمانانمان را که متوجه این رفتارمان شده‌اند بپذیریم.‏ (‏غلا ۲:‏۱۱،‏ ۱۴)‏ اگر گاه متوجه پیشداوری‌هایمان نمی‌شویم،‏ شاید به این دلیل است که با چنین طرز فکری بزرگ شده‌ایم و برایمان امری کاملاً عادی شده است.‏ ب۱۸/‏۸ ص ۹-‏۱۰ ¶۵-‏۶

می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹آیا برای دیگران واضح است که من کاملاً به یَهُوَه وفادارم؟‏ آیا با افتخار به دیگران می‌گویم که یک شاهد یَهُوَه هستم؟‏› تصوّر کنید اگر ما خجالت بکشیم به دیگران بگوییم که شاهد یَهُوَه هستیم و به او تعلّق داریم،‏ چقدر باعث ناراحتی یَهُوَه می‌شویم.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۴۶؛‏ مرق ۸:‏۳۸)‏ متأسفانه برخی اجازه داده‌اند که روحیهٔ این دنیا به‌تدریج بر آنان تأثیر بگذارد.‏ (‏۱قر ۲:‏۱۲)‏ این روحیه،‏ مردم را بر آن می‌دارد که به دنبال رفع «امیال نفسانی» خود باشند.‏ (‏افس ۲:‏۳)‏ برای مثال،‏ با این که سازمان یَهُوَه راهنمایی‌های زیادی دربارهٔ وضعیت ظاهرمان به ما داده است،‏ برخی شاهدان یَهُوَه هنوز هم لباس‌های نامناسب می‌پوشند.‏ آنان حتی در معاشرت‌های مسیحی لباس‌های تنگ و بدن‌نما به تن می‌کنند یا مدل موهایشان شایستهٔ یک شاهد یَهُوَه نیست.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۹،‏ ۱۰)‏ بنابراین،‏ نمی‌توانیم به راحتی تشخیص دهیم که آیا چنین افرادی متعلّق به یَهُوَه هستند یا «دوست دنیا.‏»—‏یعقو ۴:‏۴.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۱-‏۱۲

یکی از دلایلی که همهٔ ما ‹برادریم› این است که همه از نوادگان آدم هستیم.‏ (‏اعما ۱۷:‏۲۶)‏ عیسی همچنین گفت که چون همهٔ شاگردانش یَهُوَه را به عنوان پدر آسمانی خود می‌دانند،‏ با یکدیگر برادر و خواهر هستند.‏ (‏مت ۱۲:‏۵۰)‏ به‌علاوه،‏ آنان عضو یک خانوادهٔ بزرگ روحانی هستند که از طریق محبت و ایمانشان با هم متحد شده‌اند.‏ به همین دلیل،‏ رسولان در نامه‌های خود به جماعات،‏ مسیحیان را برادر و خواهر خطاب می‌کردند.‏ (‏روم ۱:‏۱۳؛‏ ۱یو ۳:‏۱۳)‏ عیسی پس از این که به شاگردانش گفت یکدیگر را همچون برادر و خواهر بدانند،‏ بر اهمیت فروتنی تأکید کرد.‏ (‏مت ۲۳:‏۱۱،‏ ۱۲)‏ همان طور که در ابتدای مقاله دیدیم،‏ گاه غرور باعث ایجاد اختلاف بین شاگردان عیسی می‌شد.‏ در واقع،‏ در قرن اول نژادپرستی در بین مردم بسیار رایج بود.‏ بسیاری از یهودیان فکر می‌کردند که چون از نسل ابراهیم هستند،‏ برتر از دیگرانند.‏ اما یحیای تعمیددهنده به آنان گفت:‏ «خدا قادر است از این سنگ‌ها فرزندان برای ابراهیم پدید آورد.‏»—‏لو ۳:‏۸.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۹-‏۱۰ ¶۸-‏۹

زمانی که از چیزی خسته یا ناامید می‌شویم یا اختلافات شخصیتی مرتباً باعث رنجش ما می‌شود،‏ آیا می‌توانیم سخنان و رفتارمان را کنترل کنیم؟‏ (‏امث ۱۰:‏۱۹؛‏ مت ۵:‏۲۲)‏ هنگامی که دیگران ما را خشمگین می‌کنند باید ‹آن را به غضب خدا واگذاریم.‏› (‏روم ۱۲:‏۱۷-‏۲۱)‏ منظور از این آیه این است که به جای عصبانی شدن،‏ باید صبورانه در انتظار یَهُوَه باشیم تا در زمان مناسب به ما در آن مشکل یاری رساند.‏ اما اگر چنین نکنیم و قصد تلافی داشته باشیم،‏ در واقع به یَهُوَه بی‌احترامی کرده‌ایم.‏ آیا ما وفادارانه به دستورالعمل‌های جدید یَهُوَه عمل می‌کنیم؟‏ اگر چنین است نباید همیشه مطابق روشی که در گذشته عمل می‌کردیم پیش برویم.‏ بلکه باید بدون درنگ دستورالعمل‌های جدیدی را که یَهُوَه از طریق سازمانش به ما می‌دهد دنبال کنیم.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۷)‏ همچنین باید مراقب باشیم ‹از آنچه نوشته شده است فراتر نرویم.‏› (‏۱قر ۴:‏۶)‏ به این شکل می‌توانیم همواره به یَهُوَه چشم بدوزیم.‏ ب۱۸/‏۷ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۱۷-‏۱۸

همچنان که به بلوغ روحانی می‌رسید،‏ اهمیت اصول کلام خدا برایتان بیشتر می‌شود.‏ زیرا قوانین تنها در شرایطی خاص بکار می‌آیند،‏ اما اصول کاربرد وسیع‌تری دارند.‏ برای مثال،‏ شاید یک کودک درک نکند که معاشرت بد تا چه حد خطرناک است،‏ به همین دلیل والدینش برای محافظت از او قوانینی در خانه می‌گذارند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۳۳)‏ اما وقتی فرزندشان بالغ‌تر می‌شود،‏ قدرت تشخیص او بیشتر شده و می‌تواند بر اساس اصول کتاب مقدّس استدلال کند.‏ بنابراین به مرور زمان می‌تواند در انتخاب معاشرانش عاقلانه تصمیم بگیرد.‏ (‏۱قر ۱۳:‏۱۱؛‏ ۱۴:‏۲۰)‏ هنگامی که بر اساس اصول کلام خدا استدلال می‌کنیم،‏ وجدانمان بیشتر با طرز فکر یَهُوَه هماهنگ می‌شود و در نتیجه راهنمای قابل اعتمادی برای ما خواهد بود.‏ ما هر آنچه را که برای گرفتن تصمیمات عاقلانه و خشنود ساختن یَهُوَه لازم است،‏ در اختیار داریم.‏ با استفادهٔ ماهرانه از قوانین و اصول کتاب مقدّس می‌توانیم ‹برای هر عمل نیکو کاملاً مجهز گردیم.‏›—‏۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۹ ¶۱۴؛‏ ص ۲۰ ¶۱۶-‏۱۷

عیسی به این شکل نشان داد یک سامری می‌تواند محبت واقعی را به یهودیان بیاموزد.‏ (‏لو ۱۰:‏۲۵-‏۳۷)‏ عیسی پیش از رفتن به آسمان به شاگردانش مأموریت داد که «در تمام یهودیه،‏ در سامره و تا دورافتاده‌ترین مناطق زمین» موعظه کنند.‏ (‏اعما ۱:‏۸)‏ آنان برای انجام این مأموریت باید از غرور دوری می‌کردند و بین مردم تبعیض قائل نمی‌شدند.‏ عیسی پیش از آن،‏ توجه شاگردانش را بر خصوصیات خوب بیگانگان متمرکز کرده بود تا به این شکل آنان را برای موعظه به همهٔ قوم‌ها آماده سازد.‏ برای مثال،‏ یک بار عیسی سربازی غیریهودی را به دلیل ایمان فوق‌العاده‌اش تحسین کرد.‏ (‏مت ۸:‏۵-‏۱۰)‏ همچنین وقتی او در ناصره بود گفت که یَهُوَه به غیریهودیانی همچون بیوه‌زنی در صَرَفَه و نَعمان که اهل سوریه بود کمک کرد.‏ (‏لو ۴:‏۲۵-‏۲۷)‏ به‌علاوه،‏ عیسی نه تنها به زنی سامری موعظه کرد،‏ بلکه به دلیل علاقهٔ مردم به پیامش،‏ دو روز در سامره ماند.‏—‏یو ۴:‏۲۱-‏۲۴،‏ ۴۰.‏ ب۱۸/‏۶ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

پولُس رسول ما مسیحیان را به سربازانی تشبیه کرد که در نبردی تن‌به‌تن می‌جنگند.‏ ما در یک جنگ روحانی هستیم،‏ اما دشمنانی واقعی داریم.‏ شیطان و دیوهایش جنگجویانی بسیار ماهر و باتجربه هستند.‏ از این رو،‏ شاید با خود فکر کنیم که هیچ امیدی به پیروزی در این جنگ نیست؛‏ به خصوص اگر در سنین جوانی هستیم.‏ جوانان مسیحی چگونه می‌توانند در جنگ با این دشمنان شریر و قدرتمند پیروز شوند؟‏ آنان نه تنها می‌توانند پیروز شوند بلکه اکنون نیز در مسیر پیروزی قدم برمی‌دارند.‏ چگونه؟‏ جوانان مسیحی ‹پیوسته از خداوند و نیروی مقتدر او،‏ قدرت می‌یابند.‏› به‌علاوه،‏ آنان همچون سربازی آموزش‌دیده «لباس کامل رزم را که از خداست» بر تن دارند تا همواره آمادهٔ نبرد باشند.‏ (‏افس ۶:‏۱۰-‏۱۲)‏ احتمالاً زمانی که پولُس به این تشبیه اشاره کرد،‏ به لباس رزم سربازان رومی فکر می‌کرد.‏—‏اعما ۲۸:‏۱۶.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۲۷ ¶۱-‏۲

اولین و مهمترین دلیل موعظهٔ ما این است که یَهُوَه را جلال دهیم و نام او را تقدیس کنیم.‏ (‏یو ۱۵:‏۱،‏ ۸)‏ البته،‏ نام یَهُوَه به طور کامل مقدّس است.‏ با وجود این اِشَعْیای نبی گفت:‏ «آن که باید مقدس شمارید،‏ خداوند لشکرها است.‏» (‏اشع ۸:‏۱۳)‏ ما نام یَهُوَه را جدا و برتر از هر نامی می‌دانیم و به دیگران نیز کمک می‌کنیم که نام او را مقدّس بشمارند.‏ برای مثال،‏ هنگامی که حقیقت را دربارهٔ خصوصیات بی‌نظیر یَهُوَه و مقصود او برای بشر موعظه می‌کنیم،‏ در واقع از نام یَهُوَه مقابل دروغ‌ها و اتهامات شیطان دفاع می‌کنیم.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۵)‏ همچنین وقتی تلاش می‌کنیم به مردم محدوده‌مان نشان دهیم که یَهُوَه شایستهٔ «جلال و حرمت و قدرت» است،‏ نام او را تقدیس می‌کنیم.‏—‏مکا ۴:‏۱۱.‏ ب۱۸/‏۵ ص ۱۸ ¶۳-‏۴

دلیل اصلی داشتن هدفی روحانی در زندگی ابراز قدردانی‌مان از محبت‌های یَهُوَه خدا و اعمال پرمهر اوست.‏ با خود فکر کن از چه جنبه‌هایی مدیون یَهُوَه خدا هستی.‏ به حیات و زندگی‌ای فکر کن که به تو بخشیده است؛‏ به ایمانت،‏ کتاب مقدّس،‏ جماعت مسیحی و آیندهٔ بی‌نظیری که می‌توانی از آن برخوردار شوی،‏ فکر کن.‏ برای قدردانی از یَهُوَه خدا بابت این برکات و نزدیک شدن به او،‏ در زندگی به خدمت و پرستش او اولویت بده.‏ هر قدمی که برای رسیدن به هدف روحانی‌ات برداری،‏ از چشم یَهُوَه خدا پنهان نیست.‏ این کار تو را به او نزدیک‌تر می‌کند.‏ پولُس رسول چنین گفته است:‏ «خدا بی‌انصاف نیست که عمل شما و محبتی را که به خاطر نام او ابراز داشته‌اید،‏ فراموش کند.‏» (‏عبر ۶:‏۱۰)‏ هر سنی که باشی نباید فکر کنی زود است که اهدافی برای خود بگذاری.‏ برای تو چه هدفی مهم است؟‏ تو نیز می‌توانی هدفی برای خود بگذاری و در راه رسیدن به آن قدم برداری.‏—‏فیلیپ ۱:‏۱۰،‏ ۱۱.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۲۶ ¶۵-‏۶

مسیحیان قرن اول تحت امپراتوری روم زندگی می‌کردند.‏ رومیان در آن زمان به قوانین حکومتی و سیستم قضایی خود افتخار می‌کردند و به آزادی خود می‌بالیدند.‏ با این حال،‏ پیشرفت این امپراتوری تا حد زیادی به کار بردگان وابسته بود.‏ در مقطعی از زمان،‏ حدود ۳۰ درصد از مردم روم را بردگان تشکیل می‌دادند.‏ بی‌شک موضوع آزادی و بردگی برای مردم آن زمان منجمله مسیحیان بسیار اهمیت داشت.‏ در آن زمان اکثر مردم به فکر ایجاد اصلاحات سیاسی و اجتماعی بودند.‏ هدف پولُس رسول از خدمتش ایجاد چنین اصلاحاتی نبود،‏ اما در نامه‌هایش بارها دربارهٔ آزادی صحبت کرد.‏ پولُس و هم‌ایمانانش به جای تکیه بر حاکمان و سازمان‌های بشری،‏ تمام تلاششان را می‌کردند تا مردم را با پادشاهی خدا آشنا کرده و به آنان کمک کنند که ارزش فدیهٔ عیسی مسیح را درک کنند.‏ پولُس توجه هم‌ایمانانش را به منشأ آزادی واقعی معطوف می‌کرد.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۸ ¶۱-‏۲

عیسی یک روز قبل از مرگش به پِطرُس رسول سخنان آیهٔ امروز را گفت.‏ پِطرُس یکی از ستون‌های جماعت مسیحی در قرن اول شد.‏ (‏غلا ۲:‏۹)‏ اعمال شجاعانهٔ او در پِنتیکاست و بعد از آن،‏ باعث تشویق برادران بود.‏ او پس از این که سال‌ها به برادران خدمت کرد به آنان چنین نوشت:‏ «این چند کلام را به شما نوشتم.‏ آری،‏ این‌ها را نوشتم تا تشویقتان کنم و صمیمانه شهادت دهم که لطفی که خدا نصیبتان ساخته،‏ حقیقی است.‏ در آن استوار بمانید.‏» (‏۱پطر ۵:‏۱۲)‏ سخنان پِطرُس در طول قرن‌ها برای مسیحیان بسیار تشویق‌کننده بوده است.‏ امروزه نیز ما که در انتظار تحقق وعده‌های یَهُوَه هستیم،‏ به این سخنان تشویق‌آمیز نیاز داریم.‏—‏۲پطر ۳:‏۱۳.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۲-‏۱۳

بسیاری از مردم می‌خواهند آزادی بیان و حق انتخاب داشته باشند.‏ زندگی در چنین شرایطی خواست اکثر مردم دنیاست.‏ اما چطور می‌توان به چنین زندگی‌ای دست یافت؟‏ بسیاری از مردم اقدامات زیادی در این راه کرده‌اند؛‏ برای مثال دست به تظاهرات زده یا انقلاب کرده‌اند.‏ اما این اقدامات نه تنها شرایط را بهتر نکرده است،‏ بلکه مصیبت‌ها را بیشتر کرده و حتی باعث مرگ بسیاری شده است.‏ به‌راستی آنچه سلیمان پادشاه در این باره گفت حقیقت دارد.‏ او گفت:‏ «انسان بر همنوعِ خود به زیان او حکم می‌رانَد.‏» (‏جا ۸:‏۹)‏ آیهٔ امروز به کلید دستیابی به شادی و رضایت واقعی اشاره می‌کند.‏ یَهُوَه این شریعت کامل را در اختیارمان گذاشته است.‏ تنها اوست که می‌داند انسان‌ها چگونه می‌توانند به شادی و رضایت واقعی دست یابند.‏ او هر آنچه را که آدم و حوّا برای داشتن زندگی‌ای شاد لازم داشتند در اختیارشان گذاشته بود.‏ یَهُوَه همچنین به آنان آزادی واقعی داده بود.‏ ب۱۸/‏۴ ص ۳ ¶۱-‏۳