ژوئن

حَنّا،‏ مادر سموئیل نبی با شرایط سختی روبرو بود.‏ او برای سال‌ها نمی‌توانست صاحب فرزند شود.‏ (‏۱سمو ۱:‏۲)‏ بسیاری از اسرائیلیان معتقد بودند که اگر زنی نازا باشد،‏ از برکات یَهُوَه محروم می‌ماند.‏ این امر باعث شده بود که حَنّا احساس سرافکندگی کند.‏ (‏پیدا ۳۰:‏۱،‏ ۲)‏ شوهر حَنّا،‏ همسر دیگری به نام فِنِنَّه اختیار کرد تا از طریق او صاحب فرزند شود.‏ حَنّا به‌قدری از شرایطش ناراحت بود که فقط «می‌گریست و چیزی نمی‌خورد.‏» غم و غصه تمام وجود او را فرا گرفته بود.‏ (‏۱سمو ۱:‏۷،‏ ۱۰)‏ او چگونه در این شرایط دلگرمی یافت؟‏ حَنّا سفرهٔ دلش را نزد یَهُوَه باز کرد.‏ سپس،‏ شرایطش را به عیلی،‏ کاهن اعظم توضیح داد.‏ عیلی به او چنین گفت:‏ «به سلامت برو و خدای اسرائیل تمنایی را که از او داشتی،‏ اجابت فرماید.‏» این کار چه تأثیری بر حَنّا گذاشت؟‏ پس از آن،‏ او «به راه خود رفت و می‌خورد و دیگر غم بر چهره نداشت.‏» (‏۱سمو ۱:‏۱۷،‏ ۱۸)‏ او از طریق دعا توانست آرامش خود را بازیابد.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۲۱ ¶۴-‏۵

یَهُوَه در آینده‌ای نزدیک به نظام حاضر پایان می‌دهد.‏ در آن زمان،‏ تنها آنانی که «دلی پذیرا برای راه یافتن به حیات جاودان» دارند،‏ نجات خواهند یافت.‏ (‏اعما ۱۳:‏۴۸)‏ بنابراین،‏ کاملاً طبیعی است که بخواهیم به اعضای خانواده‌مان نیز موعظه کنیم تا بتوانند در کنار ما به یَهُوَه خدمت کنند.‏ یَهُوَه پدر مهربانمان «نمی‌خواهد هیچ کس هلاک شود،‏ بلکه می‌خواهد همگان فرصت توبه یابند.‏» (‏۲پطر ۳:‏۹)‏ ما همواره باید مراقب باشیم که به روشی صحیح موعظه کنیم.‏ برای مثال،‏ هنگام موعظه به آنانی که نمی‌شناسیم،‏ مهربان و ملایم هستیم.‏ اما شاید هنگام موعظه به اعضای خانواده‌مان،‏ کمی تند صحبت کنیم.‏ بسیاری از ما،‏ وقتی اولین باری را که به اعضای خانواده‌مان موعظه کردیم به یاد می‌آوریم،‏ شاید با خود بگوییم که کاش طوری دیگر با آنان صحبت می‌کردیم.‏ همهٔ ما می‌خواهیم پند پولُس رسول را که در آیهٔ روز آمده است هنگام صحبت با اعضای خانواده‌مان به کار گیریم.‏ در غیر این صورت،‏ نه تنها آنان به صحبت‌های ما گوش نمی‌دهند،‏ بلکه ممکن است رنجیده‌خاطر نیز بشوند.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳-‏۵

حقایقی که دربارهٔ «پسر» یعنی همان عیسی آموختید،‏ چه تأثیری بر شما گذاشت؟‏ عیسی دومین مقام را در تمام عالم هستی دارد.‏ او با میل و رغبت جانش را برای ما فدا کرد.‏ وقتی با روش زندگی‌مان نشان می‌دهیم که به قربانی او ایمان داریم،‏ گناهانمان بخشیده می‌شود،‏ به یَهُوَه نزدیک می‌شویم و به زندگی ابدی دست می‌یابیم.‏ (‏یو ۳:‏۱۶)‏ عیسی کاهن اعظم ماست.‏ او می‌خواهد کمکمان کند که از قربانی‌اش فایده ببریم و رابطه‌ای نزدیک با خدا برقرار کنیم.‏ (‏عبر ۴:‏۱۵؛‏ ۷:‏۲۴،‏ ۲۵)‏ یَهُوَه از طریق عیسی پادشاه حکومت آسمانی‌اش،‏ نام خود را تقدیس می‌کند،‏ به شرارت‌ها پایان می‌دهد و برکات ابدی را نصیب ساکنان بهشت روی زمین می‌کند.‏ (‏مت ۶:‏۹،‏ ۱۰؛‏ مکا ۱۱:‏۱۵)‏ عیسی نمونه‌ای است که باید از او سرمشق گیریم.‏ او نشان داد که چگونه باید زندگی خود را صرف انجام خواست یَهُوَه کنیم.‏ (‏یو ۴:‏۳۴)‏ هر چه بیشتر حقایق کتاب مقدّس را دربارهٔ عیسی می‌آموزید،‏ محبتتان به او افزایش می‌یابد.‏ چنین محبتی شما را برمی‌انگیزد که همچون او زندگی‌تان را صرف انجام خواست خدا کنید.‏ ب۲۰/‏۳ ص ۱۰ ¶۱۲-‏۱۳

عیسی در آخرین روز زندگی‌اش،‏ چندین بار دعا کرد.‏ او هنگامی که مراسم یادبود مرگش را پایه‌گذاری می‌کرد،‏ برای نان و شراب دعا کرد.‏ (‏۱قر ۱۱:‏۲۳-‏۲۵)‏ عیسی همچنین پیش از ترک مکانی که در آن عید پِسَح را با شاگردانش برگزار کرده بود،‏ به همراه آنان دعا کرد.‏ (‏یو ۱۷:‏۱-‏۲۶)‏ سپس وقتی همان شب با شاگردانش به کوه زیتون رفت،‏ چند بار به یَهُوَه دعا کرد.‏ (‏مت ۲۶:‏۳۶-‏۳۹،‏ ۴۲،‏ ۴۴)‏ به علاوه،‏ عیسی آخرین لحظات زندگی‌اش را با دعا به یَهُوَه به پایان رساند.‏ (‏لو ۲۳:‏۴۶)‏ به این شکل،‏ او دربارهٔ تمام وقایع مهمی که در آخرین روز زندگی‌اش رخ داد،‏ به یَهُوَه دعا کرد.‏ یکی از راه‌هایی که عیسی را قادر ساخت سختی‌هایش را تحمّل کند این بود که با دعا به یَهُوَه توکل کرد.‏ اما رسولان او در این کار کوتاهی کردند و در آن شب به اندازهٔ کافی دعا نکردند.‏ نتیجه این بود که آنان شجاعت لازم را برای روبرویی با آزمایشی که پیش رویشان بود نداشتند.‏ (‏مت ۲۶:‏۴۰،‏ ۴۱،‏ ۴۳،‏ ۴۵،‏ ۵۶)‏ ما تنها در صورتی می‌توانیم هنگام روبرویی با مشکلات به یَهُوَه وفادار بمانیم که همچون عیسی ‹پیوسته دعا کنیم.‏› ب۱۹/‏۴ ص ۹ ¶۴-‏۵

یَهُوَه از نیروهای ماورای طبیعی نفرت دارد!‏ یَهُوَه به اسرائیلیان گفت:‏ «در میان شما کسی یافت نشود که پسر یا دختر خود را بر آتش قربانی کند،‏ و نه فالگیر یا غیبگو،‏ و نه افسونگر یا جادوگر یا ساحِر،‏ و نه مشورت‌کننده با ارواح،‏ یا رَمال و یا کسی که با مردگان گفتگو کند.‏ زیرا هر که این کارها را می‌کند،‏ خداوند از او کراهت دارد.‏» (‏تث ۱۸:‏۱۰-‏۱۲)‏ امروزه ما مسیحیان تحت شریعت نیستیم.‏ اما می‌دانیم که احساس یَهُوَه نسبت به نیروهای ماورای طبیعی تغییر نکرده است.‏ یَهُوَه دربارهٔ نیروهای ماورای طبیعی به ما هشدار می‌دهد،‏ زیرا می‌داند که شیطان با استفاده از آن به انسان‌ها صدمه می‌زند.‏ شیطان با استفاده از این نیروها دروغ‌هایش را ترویج می‌دهد.‏ یکی از دروغ‌های او این است که پس از مرگ،‏ روح شخص در عالمی دیگر به زندگی ادامه می‌دهد.‏ (‏جا ۹:‏۵)‏ همچنین شیطان از طریق نیروهای ماورای طبیعی در انسان‌ها ترس و دلهره ایجاد کرده و آنان را از یَهُوَه دور می‌کند.‏ هدف او این است که انسان‌ها از طریق نیروهای ماورای طبیعی به ارواح شریر اعتماد کنند،‏ نه به یَهُوَه.‏ ب۱۹/‏۴ ص ۲۱ ¶۵-‏۶

آزار جنسی کودکان گناهی بسیار جدّی است.‏ اشخاص کودک‌آزار به بدترین شکل ممکن به کودک صدمه وارد می‌کنند.‏ آنان با سوءاستفاده از اعتماد کودک،‏ حس امنیت را از او می‌ربایند.‏ ما موظفیم در برابر چنین اعمالی از کودکان محافظت کنیم.‏ همچنین باید به کودکانی که قربانی چنین اعمالی شده‌اند کمک کنیم و به آنان دلگرمی دهیم.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱۴)‏ اگر شخصی در جماعت دست به آزار جنسی کودکان بزند،‏ وجههٔ جماعت را خراب می‌کند.‏ (‏مت ۵:‏۱۶؛‏ ۱پطر ۲:‏۱۲)‏ از این رو،‏ جماعت مسیحی هرگز چنین اعمالی را موجه نمی‌داند.‏ افرادی که دست به اعمال شریرانه می‌زنند و توبه نمی‌کنند،‏ جایی در جماعت مسیحی ندارند.‏ اگر شخصی در جماعت با آزار جنسی کودکان قانون را زیر پا بگذارد،‏ بر ضدّ مقامات دولتی گناه کرده است.‏ (‏با اعمال ۲۵:‏۸ مقایسه شود.‏)‏ پیران جماعت این اختیار را ندارند که مجرمانی را که قوانین کشور را زیر پا می‌گذارند مجازات کنند.‏ آنان از اشخاص گناهکار در برابر قانون محافظت نمی‌کنند.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۹ ¶۴-‏۷

از آنجا که یَهُوَه خدا راهنمای ماست،‏ می‌توانیم بر هر مشکلی غلبه کنیم.‏ (‏اشع ۳۰:‏۲۰،‏ ۲۱)‏ یَهُوَه در کلامش هر آنچه را که نیاز داریم در اختیارمان گذاشته است تا ‹صلاحیت یابیم› و ‹برای هر عمل نیکو کاملاً مجهز گردیم.‏› (‏۲تیمو ۳:‏۱۷)‏ اگر زندگی خود را با تعالیم کلام خدا هماهنگ سازیم،‏ بسیار حکیم‌تر از آنانی می‌شویم که «حکمت این دنیا» را ترویج می‌دهند.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۹۷-‏۱۰۰)‏ از آنجا که همهٔ ما امیال نَفْسانی در خود داریم،‏ متأسفانه گاه حکمت این دنیا برایمان جذابیت پیدا می‌کند و مشکل است که همرنگ این دنیا نشویم.‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ ‹مراقب باشید که کسی شما را از طریق فلسفه‌ها و عقاید پوچ و فریبنده اسیر نسازد.‏ این فلسفه‌ها و عقاید بر اساس سنّت انسان‌هاست.‏› (‏کول ۲:‏۸)‏ مطابق پیشگویی کتاب مقدّس مردم به دنبال «لذّت» خود می‌باشند.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۴)‏ همچنین شیوع بیماری‌های مقاربتی مانند ایدز،‏ یکی دیگر از دلایلی است که نشان می‌دهد حکمت این دنیا جهالت است.‏—‏۲پطر ۲:‏۱۹.‏ ب۱۹/‏۵ ص ۲۱ ¶۱-‏۲؛‏ ص ۲۲ ¶۴-‏۵

شیطان زیرکانه اسرائیلیان را متقاعد ساخت که برای بارش باران باید همچون ساکنان آن منطقه،‏ آداب و رسومی بت‌پرستانه بجا آورند.‏ کنعانیان معتقد بودند که تنها با انجام مراسم مذهبی خاصّی می‌توانند خدایانشان را بر آن دارند که باران ببارانند.‏ اسرائیلیانی که ایمان ضعیفی داشتند فکر کردند که انجام آن مراسم،‏ تنها راهی است که می‌توانند از خشکسالی محفوظ بمانند.‏ از این رو،‏ با بجا آوردن آن مراسم به پرستش خدای بَعْل روی آوردند.‏ دومین ترفند شیطان استفاده از امیال نامشروع جنسی بود.‏ ملت‌های بت‌پرست،‏ خدایان خود را از طریق اعمال غیراخلاقی می‌پرستیدند.‏ این اعمال غیراخلاقی شامل برقراری روابط نامشروع با زنان و مردان فاحشه در معابد بود.‏ همجنس‌گرایی و دیگر اعمال نامشروع جنسی،‏ نه تنها در بین مردم آن زمان امری پذیرفته شده بود بلکه بسیار رواج یافته بود!‏ (‏تث ۲۳:‏۱۷،‏ ۱۸؛‏ ۱پاد ۱۴:‏۲۴)‏ ملت‌های بت‌پرست باور داشتند که با انجام چنین اعمالی می‌توانند به مزارعی پربار و حاصلخیز دست یابند!‏ بسیاری از اسرائیلیان جذب این آداب و رسوم غیراخلاقی شدند و به پرستش خدایان کاذب روی آوردند.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۲ ¶۳؛‏ ص ۴ ¶۷-‏۸

در سال‌های اخیر از هزاران نفر از اعضای بیت‌ئیل و عده‌ای دیگر خواسته شده است تا به خدمتی جدید بپردازند؛‏ کاری که احتمالاً برای این برادران و خواهران وفادار دشوار بوده است.‏ به راستی که ترک خدمتی لذّت‌بخش برای این برادران و خواهران کار آسانی نیست.‏ اگر شما یکی از آنان بوده‌اید چه چیز می‌تواند به شما کمک کند تا با چنین تغییری کنار آیید؟‏ برای نزدیک ماندن به یَهُوَه باید هر روز کلام او را بخوانیم و بر آن تعمّق کنیم.‏ همچنین باید در جماعت جدید،‏ تا جای ممکن در خدمت موعظه فعال باشیم.‏ حتی اگر نتوانیم همچون گذشته به یَهُوَه خدمت کنیم،‏ او هرگز خدمت وفادارانهٔ ما را فراموش نخواهد کرد.‏ زندگی‌تان را ساده نگاه دارید.‏ اجازه ندهید که نگرانی‌های دنیای شیطان شما را از خدمت به یَهُوَه بازدارد.‏ (‏مت ۱۳:‏۲۲)‏ شاید برخی دوستان یا خویشاوندانتان بخواهند با نیّت خوب شما را بر آن دارند که به دنبال مادیات بروید.‏ اجازه ندهید که چنین افکاری بر شما تأثیر بگذارد.‏ (‏۱یو ۲:‏۱۵-‏۱۷)‏ به یَهُوَه اعتماد کنید؛‏ او وعده داده است که در «هنگام نیاز،‏» به ما یاری رساند و به نیازهای روحانی،‏ مادی و عاطفی ما رسیدگی کند.‏—‏عبر ۴:‏۱۶؛‏ ۱۳:‏۵،‏ ۶.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۲۰ ¶۴؛‏ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۷-‏۸

آیا با شرایطی روبرو هستید که شما را مضطرب و نگران ساخته است؟‏ آگاهی از این که یَهُوَه احساسات ما را درک می‌کند به ما دلگرمی می‌دهد.‏ یَهُوَه در سختی‌ها،‏ احساسات ما را درک می‌کند.‏ او محدودیت‌های ما را می‌داند و از افکار و احساساتمان آگاه است.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۴؛‏ ۱۳۹:‏۳،‏ ۴)‏ اگر ما به یَهُوَه تکیه کنیم،‏ او کمکمان می‌کند که در مشکلات،‏ بر اضطراب و نگرانی خود غلبه کنیم.‏ اضطراب و نگرانی باعث می‌شود افکار منفی در سر بپرورانیم و دلسرد و ناامید شویم.‏ اما باید به یاد داشته باشیم که یَهُوَه کمکمان می‌کند با نگرانی‌ها مقابله کنیم.‏ او از شما می‌خواهد که نگرانی‌ها و احساساتتان را با او در میان بگذارید.‏ او همواره آماده است که به درخواست شما برای کمک،‏ پاسخ دهد.‏ (‏مز ۵:‏۳؛‏ ۱پطر ۵:‏۷)‏ بنابراین،‏ دربارهٔ مشکلات و نگرانی‌هایتان به‌دفعات به یَهُوَه دعا کنید.‏ او امروزه از طریق کلام و سازمانش به دعای شما پاسخ می‌دهد.‏ گزارشاتی که در کلامش آمده است می‌تواند به شما دلگرمی و امید بخشد.‏ شما همچنین می‌توانید از هم‌ایمانانتان دلگرمی یابید.‏—‏روم ۱۵:‏۴؛‏ عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵.‏ ب۱۹/‏۶ ص ۱۶ ¶۷-‏۸

هنگامی که در زجر و آزار هستید در دعا،‏ ‹دل خویش را همچون آب به حضور خداوند بریزید› و دربارهٔ ترس‌ها و نگرانی‌هایتان با او صحبت کنید.‏ (‏مرا ۲:‏۱۹)‏ هر چه بیشتر به این شکل دعا کنید،‏ به یَهُوَه نزدیک‌تر خواهید شد.‏ (‏روم ۸:‏۳۸،‏ ۳۹)‏ مطمئن باشید که وعده‌های پادشاهی خدا تحقق خواهد یافت.‏ (‏اعد ۲۳:‏۱۹)‏ اگر در این زمینه شک و تردید به دل راه دهید،‏ شیطان و همدستانش راحت‌تر می‌توانند باعث ترس شما شوند.‏ (‏امث ۲۴:‏۱۰؛‏ عبر ۲:‏۱۵)‏ شاید بتوانید در مطالعهٔ شخصی خود این موضوع را بررسی کنید و دریابید که چرا می‌توان به تحقق این وعده‌ها اطمینان داشت.‏ نمونهٔ استانلی جونز را در این باره در نظر بگیرید.‏ او به خاطر ایمانش هفت سال در زندان بود.‏ چه چیز به او کمک کرد که وفاداری‌اش را حفظ کند؟‏ او می‌گوید:‏ «پادشاهی خدا و برکاتی که به همراه دارد،‏ ایمانم را تقویت می‌کرد.‏ من هیچ شک و تردیدی در این باره نداشتم.‏ از این رو،‏ هیچ کس نمی‌توانست مرا مجبور کند که یَهُوَه را ترک کنم.‏» اگر شما نیز به تحقق وعده‌های یَهُوَه ایمان و اطمینان داشته باشید،‏ به او نزدیک‌تر خواهید شد و ترس بر شما غالب نمی‌شود.‏—‏امث ۳:‏۲۵،‏ ۲۶.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۲ ¶۱؛‏ ص ۳ ¶۶-‏۷

چرا فعالیت شاگردسازی بسیار اهمیت دارد؟‏ زیرا تنها شاگردان مسیح می‌توانند رابطه‌ای نزدیک با خدا برقرار کنند.‏ به علاوه،‏ پیروان مسیح می‌توانند هم اکنون و هم تا به ابد از زندگی سعادتمندی بهره‌مند شوند.‏ (‏یو ۱۴:‏۶؛‏ ۱۷:‏۳)‏ به راستی که عیسی مأموریت بسیار مهمی به ما واگذار کرده است.‏ با این حال،‏ ما در انجام این کار تنها نیستیم!‏ پولُس رسول در مورد خود و دوستان نزدیکش گفت:‏ «ما همکاران خداییم.‏» (‏۱قر ۳:‏۹)‏ باعث افتخار ماست که یَهُوَه و عیسی چنین فعالیت مهمی را بر عهدهٔ ما انسان‌های ناکامل گذاشته‌اند!‏ فعالیت شاگردسازی،‏ شادی زیادی برایمان به همراه دارد.‏ برای شاگردسازی ابتدا باید مطابق فرمان عیسی افرادی را «بجوییم» که دلی پذیرا دارند و می‌خواهند خدا را بیشتر بشناسند.‏ اگر تلاش کنیم همهٔ مردم را با یَهُوَه آشنا کنیم،‏ نشان می‌دهیم که شاهد یَهُوَه هستیم.‏ در واقع،‏ با اطاعت از فرمان عیسی در رابطه با فعالیت شاگردسازی،‏ ثابت می‌کنیم که یک مسیحی حقیقی هستیم.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳-‏۵

بسیاری از مردم در ابتدا جذب اصول حکیمانهٔ کتاب مقدّس می‌شوند.‏ خواهری در نیویورک که در محدودهٔ ماندارین‌زبان خدمت می‌کند می‌گوید:‏ «سعی می‌کنم با میل و رغبت به دیگران گوش دهم.‏ اگر متوجه شوم که مخاطبم به‌تازگی مهاجرت کرده است،‏ از او می‌پرسم:‏ ‹آیا به شرایط اینجا عادت کرده‌اید؟‏ آیا شغلی یافته‌اید؟‏ رفتار مردم اینجا با شما چطور است؟‏›» گاه چنین سؤالاتی راهی باز می‌کند تا دربارهٔ تعالیم کتاب مقدّس گفتگو کنیم.‏ خواهرمان در صورت امکان چنین ادامه می‌دهد:‏ «به نظر شما کلید داشتن رابطه‌ای خوب با دیگران چیست؟‏ در کتاب مقدّس مَثَلی در این باره آمده است که می‌گوید:‏ ‹آغازِ مشاجره همچون رخنهٔ آب است؛‏ پس،‏ از آن دست بدار،‏ پیش از آنکه به منازعه بینجامد.‏› فکر می‌کنید این پند به ما کمک می‌کند تا روابط خوبی با دیگران داشته باشیم؟‏» (‏امث ۱۷:‏۱۴)‏ با چنین گفتگوهایی می‌توانیم تشخیص دهیم که آیا مخاطبمان تمایل دارد تعالیم بیشتری از کلام خدا بیاموزد یا خیر.‏ ب۱۹/‏۷ ص ۲۳ ¶۱۳

ما هرگز نباید با برادران و خواهرانی که خدمتی جدید دریافت کرده‌اند طوری صحبت کنیم که گویی برای آنان متأسفیم،‏ بلکه باید سعی کنیم شرایطشان را درک کنیم.‏ احتمالاً آنان با بیماری خود یا خانواده‌شان دست و پنجه نرم می‌کنند،‏ یا شاید در غم مرگ یکی از عزیزانشان هستند.‏ حتی ممکن است دلتنگ برادران و خواهرانی باشند که در مسئولیت قبلی در کنارشان به یَهُوَه خدمت می‌کردند.‏ آنان برای غلبه بر چنین احساساتی به زمان نیاز دارند.‏ راه دیگر کمک به مبشّرانی که به‌تازگی به جماعت ما پیوسته‌اند،‏ این است که در خدمت موعظه با آنان همکاری کنیم و تشویقشان نماییم.‏ خواهری که سال‌ها در کشوری دیگر خدمت می‌کرد می‌گوید:‏ «در محدودهٔ قبلی خدمتم،‏ هر روز کتاب مقدّس را با علاقه‌مندان مطالعه می‌کردم.‏ اما در محدودهٔ جدید،‏ حتی نمی‌توانستم به‌راحتی آیه‌ای بخوانم یا ویدیویی نشان دهم.‏ با این حال،‏ برادران و خواهران همیشه از من می‌خواستند که برای دیدار از علاقه‌مندان و مطالعات همراهشان بروم.‏ این کار باعث شد که دید مثبتی نسبت به محدودهٔ موعظه در من ایجاد شود.‏ همچنین آموختم که چگونه باید گفتگو را با دیگران آغاز کنم.‏ به این شکل،‏ توانستم دوباره شادی‌ام را به دست آورم.‏» ب۱۹/‏۸ ص ۲۲ ¶۱۰؛‏ ص ۲۴ ¶۱۳-‏۱۴

گاه محبت به برادران و خواهران برایمان سخت می‌شود،‏ زیرا همهٔ ما این تمایل را داریم که همچون اِفودیه و سینتیخی بر ناکاملی‌ها و خطاهای دیگران تمرکز کنیم.‏ همهٔ ما هر روز خطا می‌کنیم.‏ بنابراین،‏ اگر بر اشتباهات دیگران تمرکز کنیم،‏ محبت به آنان برایمان سخت‌تر می‌شود.‏ برای مثال،‏ شاید از این که برادری فراموش می‌کند سالن جماعت را نظافت کند ناراحت شویم.‏ حال اگر به دیگر اشتباهات او نیز فکر کنیم،‏ ناراحتی‌مان افزایش می‌یابد و محبتمان به او کم می‌شود.‏ اگر شما در چنین موقعیتی قرار گرفتید،‏ شاید بتوانید این نکته را به یاد آورید که یَهُوَه،‏ هم ناکاملی‌های شما را می‌بیند و هم ناکاملی‌های برادرتان را.‏ اما با وجود این ناکاملی‌ها،‏ هم شما را دوست دارد و هم برادرتان را.‏ از این رو،‏ ما باید با سرمشق گرفتن از یَهُوَه همواره بر خصوصیات مثبت برادران و خواهرانمان تمرکز کنیم.‏ اگر تلاش کنیم که به آنان محبت ورزیم،‏ اتحادمان تقویت می‌گردد.‏—‏فیلیپ ۲:‏۱،‏ ۲.‏ ب۱۹/‏۸ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸

یَهُوَه انسان‌های فروتن را دوست دارد.‏ تنها فروتنان می‌توانند رابطه‌ای پرمهر و صمیمی با یَهُوَه داشته باشند.‏ از طرف دیگر،‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «خداوند .‏ .‏ .‏ متکبران را از دور می‌شناسد.‏» مطمئناً همهٔ ما می‌خواهیم یَهُوَه را خشنود کنیم و محبت او را شامل حال خود سازیم.‏ بنابراین،‏ دلایل خوبی برای پرورش خصوصیت فروتنی داریم.‏ شخص فروتن غرور ندارد و هرگز خود را برتر از دیگران نمی‌داند.‏ کتاب مقدّس نشان می‌دهد که شخص فروتن یَهُوَه را والاتر از خود می‌داند و دیدگاه درستی نسبت به دیگران دارد.‏ او به‌خوبی می‌داند که دیگران در جنبه‌های مختلف برتر از او هستند.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۳،‏ ۴)‏ برخی افراد تنها در ظاهر فروتن هستند.‏ شاید آنان افرادی ساکت و خجالتی باشند،‏ یا شاید طبق فرهنگشان آموخته باشند که باید با ادب و احترام با دیگران رفتار کنند.‏ اما شاید در باطن افرادی مغرور باشند.‏ با این حال،‏ شخصیت واقعی چنین افرادی،‏ دیر یا زود آشکار می‌گردد.‏—‏لو ۶:‏۴۵.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲ ¶۱،‏ ۳-‏۴

«بشارت در مورد سَرورمان عیسی» شامل تمام تعالیم اوست.‏ ما برای ‹به گوش گرفتن بشارت عیسی› باید زندگی خود را با آن تعالیم هماهنگ سازیم.‏ بدین منظور،‏ باید به پادشاهی خدا اولویت دهیم،‏ مطابق معیارهای عادلانهٔ خدا زندگی کنیم و خبر خوش پادشاهی خدا را به دیگران اعلام نماییم.‏ (‏مت ۶:‏۳۳؛‏ ۲۴:‏۱۴)‏ همچنین باید از برادران مسح‌شدهٔ عیسی که مسئولیت‌های مهمی بر عهده دارند،‏ حمایت کنیم.‏ (‏مت ۲۵:‏۳۱-‏۴۰)‏ مسح‌شدگان در آینده‌ای نزدیک بابت حمایت‌های دیگر خادمان یَهُوَه یا همان ‹گوسفندان دیگر،‏› به آنان پاداش می‌دهند.‏ (‏یو ۱۰:‏۱۶)‏ پیش از آغاز جنگ حارمَگِدّون،‏ باقی‌ماندهٔ ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده،‏ به عنوان موجودات روحی فناناپذیر به آسمان می‌روند.‏ به این شکل،‏ لشکر آسمانی عیسی متشکل از فرشتگان و همهٔ مسح‌شدگان،‏ جوج را نابود می‌کند و «گروهی عظیم» از انسان‌ها را نجات می‌دهد.‏ (‏مکا ۲:‏۲۶،‏ ۲۷؛‏ ۷:‏۹،‏ ۱۰)‏ به راستی افتخاری بس بزرگ است که اکنون می‌توانیم از خادمان مسح‌شدهٔ یَهُوَه بر روی زمین حمایت کنیم!‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۶-‏۱۸

چرا با انجام فعالیتی که عیسی به ما واگذار کرده است،‏ نیرویی تازه می‌یابیم؟‏ چون ما بهترین سرپرستان را داریم.‏ یَهُوَه والاترین سرپرست ماست.‏ او همچون اربابی ظالم و قدرنشناس نیست،‏ بلکه برای کارهای ما ارزش زیادی قائل است.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰)‏ او به ما قوّت لازم را می‌دهد تا از پس مسئولیتی که به ما واگذار کرده است برآییم.‏ (‏۲قر ۴:‏۷؛‏ غلا ۶:‏۵،‏ پاورقی)‏ همچنین پادشاهمان عیسی مسیح در رفتار با دیگران،‏ نمونه‌ای ارزنده برایمان بجا گذاشته است.‏ (‏یو ۱۳:‏۱۵)‏ پیران جماعت که از ما شبانی می‌کنند نیز از عیسی یعنی «شبانِ اعظم» سرمشق می‌گیرند.‏ (‏عبر ۱۳:‏۲۰؛‏ ۱پطر ۵:‏۲)‏ آنان همواره تلاش می‌کنند که با مهربانی،‏ شجاعت و روحیه‌ای تشویق‌کننده،‏ از ما محافظت نمایند و به نیازهایمان رسیدگی کنند.‏ ما بهترین دوستان را داریم.‏ ما برخلاف مردم دنیا،‏ دوستانی پرمهر و زندگی‌ای هدفمند داریم.‏ همچنین با برادران و خواهرانی کار می‌کنیم که والاترین معیارها را دارند،‏ اما خود را برتر از دیگران نمی‌دانند.‏ آنان توانایی‌های زیادی دارند،‏ اما به خود نمی‌بالند و دیگران را برتر از خود می‌دانند.‏ آنان نه تنها ما را همکار خود،‏ بلکه دوستانی نزدیک می‌دانند و محبتشان به‌قدری است که حاضرند جانشان را نیز برایمان بدهند.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۲۰ ¶۱؛‏ ص ۲۳ ¶۱۲-‏۱۴

پولُس در این آیات به عبارت «روز یَهُوَه» اشاره کرده است.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱-‏۶)‏ آن روز به مدت زمانی اشاره می‌کند که با حمله به «بابِل بزرگ» یا همان امپراتوری ادیان کاذب،‏ آغاز می‌گردد و با جنگ حارمَگِدّون پایان می‌پذیرد.‏ (‏مکا ۱۶:‏۱۴،‏ ۱۶؛‏ ۱۷:‏۵)‏ همچنین گفته‌های پولُس در این آیات نشان می‌دهد که چگونه می‌توانیم برای «روز یَهُوَه» آماده باشیم.‏ ما نباید ‹همچون دیگران که در خوابند باشیم،‏› بلکه باید «بیدار و هوشیار بمانیم.‏» برای مثال،‏ باید همواره بی‌طرفی خود را حفظ نماییم و هرگز در امور سیاسی دخالت نکنیم.‏ زیرا آنانی که درگیر چنین اموری می‌شوند،‏ ‹به دنیا تعلّق دارند.‏› (‏یو ۱۵:‏۱۹)‏ ما به‌خوبی می‌دانیم که تنها پادشاهی خدا می‌تواند صلح و امنیت را برقرار سازد.‏ همچنین باید دیگران را نیز با پیشگویی‌های کتاب مقدّس دربارهٔ روزهای آخر آشنا سازیم.‏ پس از آغاز مصیبت عظیم،‏ مردم دیگر فرصت آشنایی با یَهُوَه و پرستش او را ندارند.‏ از این رو،‏ بسیار اهمیت دارد که اکنون آنان را با یَهُوَه آشنا سازیم!‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۸ ¶۳؛‏ ص ۹ ¶۵-‏۶

وقتی زمان خواندن طومار برای عموم فرارسید،‏ اِرْمیا باید به باروک اطمینان می‌کرد که آن را برای اسرائیلیان بخواند.‏ (‏ار ۳۶:‏۵،‏ ۶)‏ باروک با شجاعت این مسئولیت مهم را به انجام رساند.‏ مطمئناً اِرْمیا از این که باروک به صحن معبد رفت و طومار را برای دیگران خواند،‏ به او افتخار کرد.‏ (‏ار ۳۶:‏۸-‏۱۰)‏ زمانی که صاحب‌منصبان یهودا از کاری که باروک کرده بود مطلع شدند،‏ به او فرمان دادند تا طومار را با صدای بلند برای آنان نیز بخواند.‏ (‏ار ۳۶:‏۱۴،‏ ۱۵)‏ سپس آنان بر آن شدند تا گفته‌های اِرْمیا را به گوش پادشاه یِهویاقیم برسانند.‏ پس از این که متن طومار برای یِهویاقیم پادشاه خوانده شد،‏ او به‌قدری خشمگین شد که طومار را سوزاند و فرمان دستگیری اِرْمیا و باروک را صادر کرد.‏ با این حال،‏ اِرْمیا طومار دیگری به باروک داد و همچنان که پیام یَهُوَه را به زبان می‌آورد،‏ باروک ‹تمامی سخنان طوماری را که یِهویاقیم پادشاه یهودا در آتش سوزانده بود› نوشت.‏—‏ار ۳۶:‏۲۶-‏۲۸،‏ ۳۲.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۳-‏۴ ¶۴-‏۶

یَهُوَه می‌تواند برای به تحقق رساندن مقصودش هر آنچه لازم ببیند،‏ بشود.‏ او تا کنون در نقش‌های بسیاری وارد عمل شده است؛‏ نقش‌هایی همچون معلّم،‏ تسلّی‌دهنده و بشارت‌دهنده.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۷؛‏ ۲قر ۷:‏۶؛‏ غلا ۳:‏۸)‏ با این حال،‏ او اغلب از انسان‌ها برای به تحقق رساندن مقصودش استفاده می‌کند.‏ (‏مت ۲۴:‏۱۴؛‏ ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ ۲قر ۱:‏۳،‏ ۴)‏ او می‌تواند به هر یک از ما حکمت و قوّت لازم را بدهد تا برای عملی شدن مقصودش،‏ هر آنچه لازم ببیند،‏ بشویم.‏ برخی محققان نیز به این امر پی برده‌اند که تمام این نکات جنبه‌هایی از مفهوم نام یَهُوَه است.‏ همهٔ ما می‌خواهیم که یَهُوَه برای به تحقق رساندن مقصودش از ما استفاده کند.‏ با این حال،‏ برخی شک دارند که آیا یَهُوَه از آنان استفاده می‌کند یا خیر.‏ چرا که به دلیل سن بالا،‏ توانایی‌هایشان یا شرایطی که در آن هستند،‏ محدودیت‌هایی دارند.‏ از طرف دیگر،‏ شاید برخی فکر کنند که اکنون به اندازهٔ کافی به یَهُوَه خدمت می‌کنند و نیازی نیست خدمتشان را افزایش دهند.‏ ب۱۹/‏۱۰ ص ۲۰ ¶۱-‏۲

پول‌دوستی می‌تواند سبب تضعیف ایمان ما و مانع خدمتمان به یَهُوَه شود.‏ پولُس رسول در این باره گفت:‏ «هیچ کس به هنگام سربازی،‏ خود را درگیر کسب و کار نمی‌کند؛‏ زیرا می‌خواهد خشنودی فرماندهٔ خود را به دست آورد.‏» (‏۲تیمو ۲:‏۴)‏ سربازان رومی اجازه نداشتند که به کسب‌وکار دیگری بپردازند.‏ اگر سربازی این قانون را زیر پا می‌گذاشت،‏ چه عواقبی برایش داشت؟‏ ما نیز مانند سربازانی هستیم که آمادهٔ جنگ بودند.‏ همان طور که آنان در پی خشنودی فرماندهٔ خود بودند،‏ هدف اصلی ما نیز خشنود ساختن یَهُوَه و عیسی است.‏ این هدف برای ما بسیار باارزش‌تر از تمام چیزهایی است که دنیای شیطان به ما عرضه می‌کند.‏ از این رو،‏ ما می‌خواهیم وقت و انرژی‌مان را صرف خدمت به یَهُوَه کرده،‏ سپر ایمانمان را حفظ کنیم و از لباس رزم روحانی‌مان به‌خوبی نگهداری نماییم.‏ ما باید همواره هوشیار بمانیم.‏ پولُس رسول در این مورد چنین هشدار داد:‏ ‹کسانی که ثروتمند شدن را هدف خود ساخته‌اند،‏ از راه ایمان منحرف خواهند شد.‏›—‏۱تیمو ۶:‏۹،‏ ۱۰.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۲،‏ ۱۴-‏۱۵

اعلام «صلح و امنیت» پیش از «روز یَهُوَه» انجام خواهد شد.‏ (‏۱تسا ۵:‏۱-‏۶)‏ منظور از «روز یَهُوَه» در اول تِسالونیکیان ۵:‏۲،‏ «مصیبت عظیم» است.‏ (‏مکا ۷:‏۱۴)‏ ما چگونه می‌توانیم شروع مصیبت عظیم را تشخیص دهیم؟‏ کتاب مقدّس به اعلام پیامی خاص اشاره می‌کند که نشانهٔ شروع مصیبت عظیم خواهد بود.‏ در واقع،‏ مطابق پیشگویی کتاب مقدّس،‏ برقراری «صلح و امنیت» اعلام خواهد شد.‏ چرا حکومت‌ها چنین خبری را اعلام خواهند کرد؟‏ آیا رهبران مذهبی نیز با آنان همفکر خواهند شد؟‏ در هر صورت،‏ ما می‌دانیم که این خبر،‏ دروغی دیگر از طرف دیوهاست.‏ این دروغ برای انسان‌ها خطری جدّی خواهد بود،‏ زیرا آنان تصوّر می‌کنند که صلح و امنیت برقرار شده است؛‏ در حالی که بزرگ‌ترین مصیبت تاریخ بشر در راه است.‏ بله،‏ «ناگهان نابودی به نحوی غیرمنتظره بر ایشان خواهد آمد،‏ درست همان طور که درد زایمان گریبانگیر زن آبستن می‌شود.‏» در آن زمان،‏ برای خادمان وفادار یَهُوَه چه اتفاقی می‌افتد؟‏ شاید آنان از شروع ناگهانی روز یَهُوَه تعجب کنند،‏ اما از هر لحاظ آماده خواهند بود.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۹ ¶۷-‏۸

هنگام تصمیم‌گیری،‏ اهداف مشخصی تعیین کنید.‏ هر چه اهداف و تصمیماتتان مشخص‌تر باشد،‏ راحت‌تر می‌توانید به آن‌ها جامهٔ عمل بپوشانید.‏ برای مثال،‏ شاید تصمیم بگیرید که وقت بیشتری را به خواندن کتاب مقدّس اختصاص دهید.‏ اما اگر برنامهٔ مشخصی برای این کار نداشته باشید،‏ شاید نتوانید به هدفتان دست یابید.‏ همچنین شاید پیران جماعت تصمیم بگیرند به دیدارهای شبانی توجه بیشتری نشان دهند،‏ اما برای عملی ساختن تصمیمشان هیچ اقدامی نکنند.‏ آنان برای این که تصمیمشان را عملی کنند می‌توانند از خود بپرسند،‏ ‹آیا لیستی از برادران و خواهرانی که به دیدار شبانی نیاز دارند تهیه کرده‌ایم؟‏ آیا زمان دیدار شبانی را با هر یک از آنان هماهنگ کرده‌ایم؟‏› همچنین واقع‌بین باشید.‏ هیچ یک از ما زمان و انرژی کافی ندارد که هر آنچه می‌خواهد انجام دهد.‏ بنابراین باید معقول و واقع‌بین باشید.‏ شاید متوجه شوید که قادر نیستید تصمیمی را که گرفته‌اید عملی سازید.‏ ب۱۹/‏۱۱ ص ۲۹ ¶۱۱-‏۱۲

زندگی در بهشت روی زمین در اِشَعْیا ۶۵:‏۲۱-‏۲۳ توصیف شده است.‏ زندگی در بهشت،‏ زندگی‌ای پوچ و بیهوده نخواهد بود.‏ بلکه مطابق کتاب مقدّس،‏ خادمان خدا در دنیای جدید اعمالی ثمربخش و لذّت‌بخش انجام خواهند داد.‏ پس از پایان حکومت هزارسالهٔ مسیح،‏ «آفرینش نیز خود از بردگی فساد رهایی خواهد یافت و از آزادی پرجلال فرزندان خدا برخوردار خواهد شد.‏» (‏روم ۸:‏۲۱)‏ همان طور که یَهُوَه از اسرائیلیان خواسته بود که زمانی را به کار و زمانی را به استراحت اختصاص دهند،‏ از ما نیز می‌خواهد که طی حکومت هزارسالهٔ مسیح چنین کنیم.‏ مطمئناً در دنیای جدید می‌توانیم به اندازهٔ کافی به امور روحانی بپردازیم.‏ همان طور که اکنون پرستش یَهُوَه منشأ شادی ماست،‏ در دنیای جدید نیز با پرستش یَهُوَه شادی زیادی نصیبمان می‌شود.‏ بله،‏ طی حکومت هزارسالهٔ مسیح،‏ همهٔ خادمان خدا شاد خواهند بود؛‏ چرا که از انجام کارهایشان لذّت می‌برند و یَهُوَه خدا را می‌پرستند.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۱۲ ¶۱۵؛‏ ص ۱۳ ¶۱۷-‏۱۸

ریشهٔ عبری واژه‌ای که در تَثنیه ۶:‏۶،‏ ۷ «آموزش» ترجمه شده است به معنی «تعلیم و یادآوری مرتب» است.‏ بدین منظور،‏ والدین باید به طور مرتب با فرزندانشان وقت صرف کنند.‏ شاید تکرار برخی تعالیم،‏ گاه باعث دلسردی والدین شود.‏ با این حال،‏ آنان باید همواره به یاد داشته باشند که از این طریق می‌توانند به فرزندانشان کمک کنند تا کلام خدا را درک کرده،‏ آن را به کار گیرند.‏ نیاز هر فرزند را تشخیص دهید.‏ در مزمور ۱۲۷ فرزندان به تیر تشبیه شده‌اند.‏ (‏مز ۱۲۷:‏۴)‏ همان طور که جنس و اندازهٔ هیچ دو تیری دقیقاً یکسان نیست،‏ هر فرزند نیز با فرزندان دیگر تفاوت دارد.‏ بنابراین،‏ والدین باید به هر فرزند متناسب با نیازش تعلیم دهند.‏ زوجی در اسرائیل که دو فرزندشان را در خدمت به یَهُوَه به‌خوبی تربیت کرده‌اند،‏ می‌گویند:‏ «ما با هر یک از فرزندان جداگانه کتاب مقدّس را مطالعه کردیم.‏» البته سرپرست هر خانواده باید تشخیص دهد که آیا چنین روشی لازم است یا خیر.‏ ب۱۹/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۱۸-‏۲۰

هنگامی که ما در سختی هستیم،‏ کمک‌های دیگران برایمان بسیار ارزشمند است.‏ رایان که پدرش را در یک حادثه از دست داده است می‌گوید:‏ «بار غم و اندوه،‏ حتی انجام کارهای سادهٔ روزمره را برایمان مشکل می‌سازد.‏ در چنین شرایطی اگر شخصی با انجام کاری هر چند کوچک به ما کمک کند،‏ بسیار دلگرم می‌شویم.‏» باید همواره به یاد داشته باشیم که حتی با انجام کارهای کوچک می‌توانیم به دیگران بسیار دلگرمی دهیم.‏ مطمئناً مَرقُس در قرن اول بسیار فعال بود.‏ با این حال،‏ بخشی از وقتش را صرف دلگرمی دادن به پولُس کرد.‏ پولُس نیز می‌دانست که همیشه می‌تواند از مَرقُس کمک بخواهد.‏ آنجلا که یکی از اعضای خانواده‌اش به قتل رسیده بود،‏ از دلگرمی‌هایی که از دیگران دریافت می‌کرد بسیار قدردان بود.‏ او می‌گوید:‏ «وقتی دوستانمان از صمیم دل و بدون تعارف آمادهٔ کمک به ما هستند،‏ ارتباط برقرار کردن با آنان برایمان راحت‌تر می‌شود.‏» ما می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹آیا من در دید هم‌ایمانانم،‏ شخصی هستم که همواره آمادهٔ کمک و دلگرمی دادن به آنان است؟‏› ب۲۰/‏۱ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴-‏۱۶

اگر شخصی مسح‌شده که از نان و شراب می‌خورد،‏ هماهنگ با معیارهای یَهُوَه زندگی نکند،‏ در واقع «به ناشایستگی» از نان و شراب خورده است.‏ (‏عبر ۶:‏۴-‏۶؛‏ ۱۰:‏۲۶-‏۲۹)‏ مسح‌شدگان به‌خوبی می‌دانند که باید وفادار بمانند تا ‹جایزه را به دست آورند؛‏ یعنی این که خدا آنان را از طریق مسیحْ عیسی به آسمان فراخوانَد.‏› (‏فیلیپ ۳:‏۱۳-‏۱۶)‏ یَهُوَه از طریق روح مقدّس خود به خادمانش کمک می‌کند که فروتن باشند.‏ (‏افس ۴:‏۱-‏۳؛‏ کول ۳:‏۱۰،‏ ۱۲)‏ بنابراین،‏ مسح‌شدگان خود را برتر از دیگران نمی‌دانند.‏ آنان می‌دانند که لزوماً بیش از دیگر خادمان یَهُوَه،‏ روح‌القدس را دریافت نمی‌کنند.‏ همچنین فکر نمی‌کنند که کتاب مقدّس را بهتر از دیگران درک می‌کنند.‏ به علاوه،‏ به کسی نمی‌گویند که او نیز مسح‌شده است و در مراسم یادبود باید از نان و شراب بخورد.‏ زیرا با فروتنی تشخیص می‌دهند که تنها یَهُوَه است که مسح‌شدگان را برمی‌گزیند.‏ ب۲۰/‏۱ ص ۲۷-‏۲۸ ¶۴-‏۵

یَهُوَه از ما خواسته است به او نزدیک شویم و با او گفتگو کنیم.‏ او ما را به ‹پشتکار داشتن› در دعا ترغیب می‌کند و خود نیز همیشه آمادهٔ شنیدن دعاهای ماست.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۲)‏ یَهُوَه هیچ گاه خسته یا چنان مشغول نیست که نتواند به دعاهای ما گوش دهد.‏ ما نیز با خواندن کتاب مقدّس و دیگر نشریات مسیحی،‏ به گفته‌های او گوش می‌دهیم.‏ همچنین،‏ با توجه و دقت کردن در جلسات مسیحی به سخنان او گوش می‌دهیم.‏ گفتگوی مرتب با یَهُوَه خدا نیز ما را به او نزدیک نگاه می‌دارد.‏ به محتوای دعاهایتان فکر کنید.‏ یَهُوَه می‌خواهد که حرف دلمان را در دعا به او بگوییم.‏ (‏مز ۶۲:‏۸)‏ بجاست از خود بپرسیم:‏ ‹آیا دعاهایم سطحی و تکراری همچون متنی کپی‌شده است یا همچون نامه‌ای صمیمانه است که احساساتم را بیان می‌کند؟‏› بی‌شک شما عمیقاً یَهُوَه را دوست دارید و می‌خواهید رابطه‌تان را با او استوار نگاه دارید.‏ برای این منظور باید مرتب با او گفتگو کنید.‏ افکار و احساسات قلبی‌تان را با او در میان بگذارید.‏ از شادی‌ها و دردهایتان به او بگویید.‏ اطمینان داشته باشید که می‌توانید برای کمک،‏ به یَهُوَه روی آورید.‏ ب۲۰/‏۲ ص ۹ ¶۴-‏۵

یَهُوَه مسئولیت مهم شبانی بر قومش را به پیران جماعت سپرده است.‏ آنان در این زمینه می‌توانند از عملکرد نِحِمیا سرمشق گیرند.‏ او به عنوان والی یهودا از اختیارات قابل‌توجهی برخوردار بود.‏ (‏نح ۱:‏۱۱؛‏ ۲:‏۷،‏ ۸؛‏ ۵:‏۱۴)‏ اما با مشکلاتی نیز روبرو بود.‏ او متوجه شد که مردم معبد یَهُوَه را ناپاک کرده‌اند و قانون شریعت را در رابطه با حمایت مالی از لاویان نادیده می‌گیرند.‏ آنان همچنین قانون یَهُوَه را دربارهٔ سَبَّت زیر پا می‌گذاشتند.‏ برخی از مردان نیز از زنان قوم‌های بیگانه همسر انتخاب می‌کردند.‏ واکنش نِحِمیا در برابر این مشکلات چه بود؟‏ (‏نح ۱۳:‏۴-‏۳۰)‏ نِحِمیا سعی نکرد با سوءاستفاده از اختیاراتش،‏ نظرات شخصی خود را بر قوم یَهُوَه تحمیل نماید.‏ بلکه در دعا صمیمانه از یَهُوَه درخواست کمک کرد و قوانین یَهُوَه را به قوم تعلیم داد.‏ (‏نح ۱:‏۴-‏۱۰؛‏ ۱۳:‏۱-‏۳)‏ همچنین با فروتنی به برادرانش کمک کرد و حتی در بازسازی دیوارهای اورشلیم دوشادوش آنان کار کرد.‏—‏نح ۴:‏۱۵.‏ ب۱۹/‏۹ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۹-‏۱۰