ژانویه

ایمان تیموتائوس بر اساس حقایقی بود که او را به یَهُوَه نزدیک‌تر می‌کرد.‏ شما نیز می‌توانید با مطالعهٔ عمیق کتاب مقدّس،‏ از درستیِ اعتقاداتتان اطمینان حاصل کنید.‏ بدین منظور باید حداقل از درستیِ سه حقیقت پایه‌ای اطمینان حاصل کنید.‏ اول،‏ یَهُوَه آفریدگار همه چیز است.‏ (‏خرو ۳:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ عبر ۳:‏۴؛‏ مکا ۴:‏۱۱)‏ دوم،‏ کتاب مقدّس پیام الهام‌شدهٔ خدا به انسان‌هاست.‏ (‏۲تیمو ۳:‏۱۶،‏ ۱۷)‏ سوم،‏ یَهُوَه گروهی سازمان‌یافته متشکل از شاهدان یَهُوَه دارد که تحت هدایت عیسی،‏ او را پرستش می‌کنند.‏ (‏اشع ۴۳:‏۱۰-‏۱۲؛‏ یو ۱۴:‏۶؛‏ اعما ۱۵:‏۱۴)‏ البته منظورمان این نیست که باید با تمام جزئیاتِ کتاب مقدّس آشنا باشید.‏ در واقع،‏ باید با استفاده از «قدرت استدلالتان» اطمینان یابید که حقیقت را یافته‌اید.‏​—‏روم ۱۲:‏۱.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

این پیشگویی،‏ لشکری از ملخ‌ها را به تصویر می‌کشد که صورتشان مانند چهرهٔ انسان است و «چیزی شبیه تاج طلایی» روی سرشان است.‏ (‏مکا ۹:‏۷)‏ این ملخ‌ها ‹مردمانی را که مُهر خدا را بر پیشانی خود ندارند› عذاب می‌دهند.‏ به آن‌ها اجازه داده شده است که به مدت پنج ماه که طول عمر متوسط یک ملخ است،‏ به این کار ادامه دهند.‏ (‏مکا ۹:‏۴)‏ لشکر ملخ‌ها در این پیشگویی مظهر خادمان مسح‌شدهٔ یَهُوَه هستند.‏ آنان غیورانه پیام داوری یَهُوَه را به دنیای شریر شیطان اعلام می‌کنند؛‏ هر چند شنیدن این پیام برای انسان‌های شریر چندان خوشایند نیست!‏ آیا ملخ‌های پیشگویی یوئیل ۲:‏۷-‏۹ با ملخ‌های پیشگویی یوحنا متفاوتند؟‏ بله!‏ در کتاب مقدّس،‏ یک نماد می‌تواند در مضمون‌های متفاوت معانی متفاوتی داشته باشد.‏ برای مثال،‏ «شیرِ طایفهٔ یهودا» در مکاشفه ۵:‏۵ مظهر عیسی است.‏ در حالی که ‹شیر غرّان› در اول پِطرُس ۵:‏۸ مظهر شیطان است.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۳ ¶۸؛‏ ص ۴ ¶۱۰

هاجر کنیز سارای بود.‏ او همسر اَبرام شد و احمقانه عمل نمود.‏ پس از این که باردار شد،‏ به سارای که فرزندی نداشت به دیدهٔ حقارت می‌نگریست.‏ شرایط به‌قدری بد شد که هاجر به دلیل نحوهٔ برخورد سارای،‏ «از نزد او گریخت.‏» (‏پیدا ۱۶:‏۴-‏۶)‏ از آنجایی که ما ناکاملیم شاید با خود فکر کنیم که هاجر زنی مغرور بود و سزاوار چنین حقارتی بود.‏ اما یَهُوَه دیدگاهی کاملاً متفاوت داشت.‏ او فرشته‌اش را نزد هاجر فرستاد.‏ وقتی آن فرشته،‏ هاجر را یافت کمکش کرد که طرز فکرش را اصلاح کند و به او برکت داد.‏ به این شکل،‏ هاجر اطمینان یافت که یَهُوَه او را می‌بیند و شرایطش را کاملاً درک می‌کند.‏ از این رو،‏ یَهُوَه را چنین خطاب کرد:‏ «تو خدایی هستی که مرا می‌بینی.‏» (‏پیدا ۱۶:‏۷-‏۱۳)‏ یَهُوَه چه نکاتی را دربارهٔ هاجر در نظر داشت؟‏ او از پیشینهٔ هاجر و تمام سختی‌هایی که متحمّل شده بود کاملاً آگاه بود.‏ یَهُوَه می‌دانست که بی‌احترامی هاجر به سارای،‏ عملی اشتباه بود.‏ با این حال،‏ شرایط و احساسات هاجر را در نظر گرفت و به او محبت کرد.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۶ ¶۸-‏۹

پولُس رسول گفت که همهٔ مسیحیان حقیقی در حال دویدن در یک مسابقه هستند.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱)‏ همهٔ ما،‏ چه پیر چه جوان،‏ چه پرانرژی چه ناتوان،‏ تنها در صورتی می‌توانیم به پاداشی که یَهُوَه برایمان در نظر دارد دست یابیم که با استقامت تا به آخر بدویم.‏ (مت ۲۴:‏۱۳)‏ پولُس می‌توانست آزادانه در این باره سخن بگوید،‏ چرا که خود ‹مسابقه را به پایان رسانده بود.‏› (‏۲تیمو ۴:‏۷،‏ ۸)‏ اما او به چه مسابقه‌ای اشاره کرد؟‏ گاه پولُس با اشاره به ورزش‌های یونان باستان،‏ از تشبیهاتی استفاده می‌کرد تا نکات مهمی را به دیگران تعلیم دهد.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۵-‏۲۷؛‏ ۲تیمو ۲:‏۵)‏ برای مثال،‏ او بارها زندگی مسیحیان را به مسابقهٔ دو تشبیه کرد.‏ (‏۱قر ۹:‏۲۴؛‏ غلا ۲:‏۲؛‏ فیلیپ ۲:‏۱۶)‏ شخص با وقف خود به یَهُوَه و تعمید،‏ وارد این مسابقه می‌شود.‏ (‏۱پطر ۳:‏۲۱)‏ خط پایان مسابقه نیز زمانی است که او پاداش یعنی زندگی ابدی را از یَهُوَه دریافت می‌کند.‏​—‏مت ۲۵:‏۳۱-‏۳۴،‏ ۴۶؛‏ ۲تیمو ۴:‏۸.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۶ ¶۱-‏۳

«سَرور امین است.‏ او شما را قوّت خواهد بخشید و از شما در مقابل آن شریر محافظت خواهد کرد.‏» (‏۲تسا ۳:‏۳)‏ یَهُوَه چگونه از ما محافظت می‌کند؟‏ یَهُوَه یک لباس رزم در اختیارمان گذاشته است که در برابر حملات شیطان از ما محافظت می‌کند.‏ (‏افس ۶:‏۱۳-‏۱۷)‏ این لباس رزم روحانی،‏ بسیار محکم و مؤثر است.‏ اما این لباس،‏ تنها در صورتی از ما محافظت می‌کند که تمام قسمت‌های آن را همواره به تن داشته باشیم.‏ برای مثال،‏ چرا کمربندِ حقیقت مظهر حقایق موجود در کلام خداست.‏ چرا بستن این کمربند بسیار اهمیت دارد؟‏ زیرا شیطان «پدر دروغ» است.‏ (‏یو ۸:‏۴۴)‏ او طی هزاران سال،‏ دروغ‌های بسیاری را ترویج داده است و «تمام ساکنان زمین» را گمراه کرده است!‏ (‏مکا ۱۲:‏۹)‏ اما حقایق کلام خدا،‏ در برابر دروغ‌های شیطان از ما محافظت می‌کند.‏ ما چگونه می‌توانیم کمربند حقیقت را ببندیم؟‏ بدین منظور می‌توانیم یَهُوَه را بشناسیم،‏ او را «در روح و راستی» بپرستیم و از هر جهت در زندگی صادق باشیم.‏​—‏یو ۴:‏۲۴؛‏ افس ۴:‏۲۵؛‏ عبر ۱۳:‏۱۸.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۳-‏۵

منظور از «سرزمین زیبا» چیست؟‏ در زمان باستان،‏ سرزمین اسرائیل ‹پرشکوه‌ترین سرزمین› بود.‏ (‏حز ۲۰:‏۶)‏ اما عاملی که آن سرزمین را به شکل به‌خصوصی پرشکوه می‌ساخت،‏ پرستش یَهُوَه بود.‏ پس از پِنتیکاست سال ۳۳ میلادی،‏ این «سرزمین زیبا» دیگر به مکان خاصّی بر روی زمین محدود نمی‌شد؛‏ چرا که خادمان یَهُوَه از آن زمان تا به امروز در سراسر جهان پخش شده‌اند.‏ امروزه،‏ این «سرزمین زیبا» به طور سمبولیک مظهر بخش زمینی سازمان یَهُوَه است که تمام فعالیت‌های روحانی در آن صورت می‌گیرد؛‏ این فعالیت‌ها شامل گرد هم آمدن در جلسات و موعظهٔ خبر خوش می‌شود.‏ طی روزهای آخر،‏ پادشاه شمال به‌دفعات به طور سمبولیک وارد «سرزمین زیبا» شده است.‏ برای مثال،‏ رژیم نازی آلمان در نقش پادشاه شمال،‏ قوم خدا را به‌خصوص طی جنگ جهانی دوم مورد آزار و اذیت قرار داد و بسیاری را به قتل رساند؛‏ به این شکل اصطلاحاً وارد «سرزمین زیبا» شد.‏ پس از جنگ جهانی دوم نیز دولت شوروی در نقش پادشاه شمال وارد صحنه شد و خادمان یَهُوَه را مورد آزار و اذیت قرار داد و بسیاری را تبعید کرد؛‏ به این شکل اصطلاحاً وارد «سرزمین زیبا» شد.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۱۳-‏۱۴ ¶۷-‏۸

افرادی را در نظر بگیرید که پیش از عیسی می‌زیستند و دوست یَهُوَه بودند.‏ ابراهیم شخصی بود که ایمانی بسیار قوی داشت.‏ بیش از ۱۰۰۰ سال پس از مرگ ابراهیم،‏ یَهُوَه او را «دوست» خود خواند.‏ (‏اشع ۴۱:‏۸)‏ بنابراین،‏ حتی مرگ نیز نمی‌تواند دوستان یَهُوَه را از او دور کند.‏ ابراهیم همچنان در ذهن یَهُوَه زنده است.‏ (‏لو ۲۰:‏۳۷،‏ ۳۸)‏ ایّوب نمونه‌ای دیگر است.‏ یَهُوَه در مقابل همهٔ فرشتگان که در حضورش جمع شده بودند،‏ با اطمینان کامل دربارهٔ ایّوب صحبت کرد و او را چنین توصیف کرد:‏ «مردی بی‌عیب و صالح که از خدا می‌ترسد و از بدی اجتناب می‌کند.‏» (‏ایو ۱:‏۶-‏۸)‏ یَهُوَه دربارهٔ دانیال که در بین مردمانی بت‌پرست،‏ حدود ۸۰ سال به خدا خدمت کرده بود چه احساسی داشت؟‏ فرشتگان یَهُوَه سه مرتبه به دانیال اطمینان‌خاطر دادند که او در نظر یَهُوَه ‹بسیار محبوب› است.‏ (‏دان ۹:‏۲۳؛‏ ۱۰:‏۱۱،‏ ۱۹)‏ مطمئناً یَهُوَه بی‌صبرانه در انتظار روزی است که دوستان عزیزش را رستاخیز دهد.‏​—‏ایو ۱۴:‏۱۵.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۳-‏۴

شاگردمان ممکن است قوانین خدا را بیاموزد و برای آن‌ها ارزش قائل باشد.‏ اما آیا او از روی محبت به یَهُوَه،‏ به این قوانین عمل می‌کند؟‏ به یاد داشته باشید که آدم و حوّا نیز با قانون یَهُوَه آشنا بودند،‏ اما از صمیم دل او را دوست نداشتند.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۶)‏ بنابراین هنگام مطالعهٔ کتاب مقدّس با شاگردمان،‏ نباید تنها به تعلیم قوانین و معیارهای یَهُوَه اکتفا کنیم.‏ قوانین و معیارهای یَهُوَه همیشه به نفع ماست.‏ (‏مز ۱۱۹:‏۹۷،‏ ۱۱۱،‏ ۱۱۲)‏ اما شاگردمان احتمالاً زمانی به این نتیجه خواهد رسید که به محبت یَهُوَه در پس این قوانین پی ببرد.‏ بنابراین شاید بتوانیم از شاگردمان این سؤالات را بپرسیم:‏ «چرا یَهُوَه چنین قانونی وضع کرده است؟‏ این موضوع چه جنبه‌ای از شخصیت یَهُوَه را برایمان آشکار می‌سازد؟‏» اگر به شاگردمان کمک کنیم که همواره یَهُوَه را مد نظر داشته باشد و محبتی عمیق نسبت به او و نامش در خود پرورش دهد،‏ به احتمال زیاد می‌توانیم به دل او راه یابیم.‏ به این شکل،‏ شاگردمان نه تنها برای قوانین یَهُوَه ارزش قائل می‌شود،‏ بلکه او را از صمیم دل دوست خواهد داشت.‏ محبت به یَهُوَه،‏ ایمان چنین شخصی را تقویت کرده و کمکش می‌کند که در سختی‌ها پایدار بماند.‏​—‏۱قر ۳:‏۱۲-‏۱۵.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰-‏۱۱

ما باید صبور و بردبار باشیم،‏ زیرا کمک به شخصی که از لحاظ روحانی ضعیف شده است،‏ به زمان نیاز دارد.‏ بسیاری از مبشّرانی که در گذشته غیرفعال بوده‌اند اذعان کرده‌اند که پیران مسیحی و دیگر برادران و خواهران باید چندین بار به دیدنشان می‌رفتند تا بتوانند دوباره در جلسات شرکت کنند.‏ خواهری به نام نانسی از جنوب شرقی آسیا می‌گوید:‏ «یکی از دوستان صمیمی‌ام در جماعت،‏ خیلی کمکم کرد.‏ او مرا همچون خواهر کوچک‌ترش دوست داشت و دربارهٔ خاطرات گذشته‌مان با من صحبت می‌کرد.‏ با صبر و بردباری به حرف‌های دلم گوش می‌داد و از پند دادن به من دریغ نمی‌کرد.‏ او دوستی واقعی و همواره آمادهٔ کمک بود.‏» همدردی با افرادی که آزرده‌خاطر شده‌اند،‏ همچون مرهمی بسیار قوی است.‏ برخی از مبشّران غیرفعال،‏ سال‌ها پیش،‏ از برخورد هم‌ایمانی در جماعت آزرده‌خاطر شده‌اند و این احساس هنوز آزارشان می‌دهد.‏ از این رو،‏ دیگر تمایلی ندارند که نزد یَهُوَه بازگردند.‏ برخی شاید فکر کنند که مورد بی‌عدالتی قرار گرفته‌اند.‏ شاید به کسی نیاز داشته باشند که احساساتشان را درک کند و سنگ صبورشان باشد.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۲۶ ¶۱۰-‏۱۱

هر بار که در برابر وسوسه‌ها مقاومت کنید،‏ راحت‌تر می‌توانید آنچه را که درست است انجام دهید.‏ باید به یاد داشته باشید که شیطان منشأ طرز فکر اشتباه مردم دنیا نسبت به روابط جنسی است.‏ بنابراین،‏ با مقاومت در برابر چنین فشارهایی می‌توانید ‹بر آن شریر غالب آیید.‏› تنها یَهُوَه می‌تواند تعیین کند که چه اعمالی گناه محسوب می‌شود.‏ ما باید مصمم باشیم که مرتکب آن اعمال نشویم.‏ با این حال،‏ اگر گناهی مرتکب شویم باید در دعا به گناهمان اعتراف کنیم.‏ (‏۱یو ۱:‏۹)‏ اگر گناهمان جدّی باشد،‏ باید از پیران جماعت که از طرف یَهُوَه برای محافظت از ما منصوب شده‌اند کمک بگیریم.‏ (‏یعقو ۵:‏۱۴-‏۱۶)‏ در عین حال،‏ نباید همواره بابت گناهانی که در گذشته مرتکب شده‌ایم،‏ عذاب وجدان داشته باشیم.‏ چرا که پدر پرمهرمان یَهُوَه،‏ با قربانی کردن پسرش،‏ امکان بخشش گناهانمان را فراهم کرده است.‏ یَهُوَه وعده داده است که گناهکاران توبه‌کار را می‌بخشد.‏ بله،‏ ما می‌توانیم همواره با وجدانی پاک به یَهُوَه خدمت کنیم.‏​—‏۱یو ۲:‏۱،‏ ۲،‏ ۱۲؛‏ ۳:‏۱۹،‏ ۲۰.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۹-‏۱۰

یَهُوَه پیش از این که آفرینش را آغاز کند،‏ تنها بود؛‏ اما شاد بود و احساس تنهایی نمی‌کرد.‏ زیرا او از هر جهت کامل است.‏ با این حال،‏ یَهُوَه دوست داشت که شادی‌اش را با دیگران نیز سهیم شود.‏ بنابراین،‏ از روی محبت شروع به آفرینش کرد.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۹)‏ یَهُوَه ابتدا پسرش عیسی را آفرید.‏ سپس با همکاری او،‏ «همهٔ چیزهای دیگر» منجمله فرشتگان را آفرید.‏ (‏کول ۱:‏۱۶)‏ عیسی از این که می‌توانست با یَهُوَه همکاری کند بسیار شاد بود.‏ (‏امث ۸:‏۳۰)‏ فرشتگان نیز شاد بودند.‏ آنان وقتی می‌دیدند یَهُوَه با همکاری عیسی،‏ آسمان و زمین را می‌آفریند،‏ چه واکنشی از خود نشان دادند؟‏ آن فرشتگان پس از آفرینش زمین،‏ «فریاد شادی سر دادند.‏» مطمئناً آنان با دیدن دیگر آفریده‌های یَهُوَه،‏ به‌خصوص انسان نیز شادی خود را ابراز کردند.‏ (‏ایو ۳۸:‏۷؛‏ امث ۸:‏۳۱)‏ به راستی که هر یک از این آفریده‌ها نشانی از محبت و حکمت یَهُوَه خداست!‏​—‏مز ۱۰۴:‏۲۴؛‏ روم ۱:‏۲۰.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۴ ¶۱-‏۲

یَهُوَه طوری ما را آفریده است که هم به دیگران محبت بورزیم و هم مورد مهر و محبت آنان قرار گیریم.‏ بنابراین وقتی مورد نفرت دیگران قرار می‌گیریم،‏ برایمان بسیار دردناک خواهد بود و حتی ممکن است وحشت کنیم.‏ برادری می‌گوید:‏ «وقتی سربازان به این دلیل که شاهد یَهُوَه بودم،‏ مرا کتک زدند،‏ به من توهین کردند و تهدیدم کردند،‏ وحشت کردم و خجالت کشیدم.‏» وقتی به این شکل مورد نفرت قرار می‌گیریم،‏ برایمان دردناک است.‏ اما تعجب نمی‌کنیم،‏ چرا که عیسی این موضوع را پیشگویی کرده بود.‏ ما نیز مانند او ‹به دنیا تعلّق نداریم.‏› (‏یو ۱۵:‏۱۷-‏۱۹)‏ پس با وجود احترامی که برای حکومت‌ها قائلیم،‏ از دخالت در امور سیاسی،‏ ادای احترام به پرچم و خواندن سرود ملی امتناع می‌ورزیم.‏ ما تنها یَهُوَه را می‌پرستیم و او را شایستهٔ حکمرانی بر انسان‌ها می‌دانیم.‏ اما شیطان و «نسل» او حق حاکمیت یَهُوَه را نادیده گرفتند.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۵،‏ ۱۵)‏ ما خبر خوش پادشاهی خدا را که تنها امید نجات بشر است،‏ موعظه می‌کنیم.‏ همچنین اعلام می‌کنیم که این پادشاهی به زودی تمام مخالفانش را نابود خواهد کرد.‏ (‏دان ۲:‏۴۴؛‏ مکا ۱۹:‏۱۹-‏۲۱)‏ به راستی که این خبری خوش برای درستکاران و خبری بد برای شریران است.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱-‏۲

نقش خواهران در جماعت نشان می‌دهد که یَهُوَه برایشان حرمت فراوانی قائل است.‏ آنان نمونه‌های خوبی هستند از حکمت،‏ ایمان،‏ غیرت،‏ شجاعت،‏ سخاوت و کارهای خوب.‏ (‏لو ۸:‏۲،‏ ۳؛‏ اعما ۱۶:‏۱۴،‏ ۱۵؛‏ روم ۱۶:‏۳،‏ ۶؛‏ فیلیپ ۴:‏۳؛‏ عبر ۱۱:‏۱۱،‏ ۳۱،‏ ۳۵)‏ ما همچنین هم‌ایمانان سالخوردهٔ زیادی داریم.‏ شاید به دلیل سن بالا،‏ با بیماری دست‌وپنجه نرم می‌کنند.‏ این امر ممکن است فعالیتشان را در جماعت یا موعظه محدود کند.‏ با این حال،‏ این برادران و خواهران سالخورده با تمام توان در موعظه شرکت می‌کنند و با تمام انرژی‌شان دیگران را تشویق می‌کنند و به آنان تعلیم می‌دهند!‏ ما نیز از تجربیات هم‌ایمانان سالخورده فایده می‌بریم.‏ به راستی که آنان برای یَهُوَه و همچنین برای ما بسیار ارزشمندند!‏ (‏امث ۱۶:‏۳۱)‏ به جوانانمان فکر کنید.‏ آنان در دنیایی بزرگ می‌شوند که زیر سلطهٔ شیطان و تحت تأثیر فلسفه‌های شریرانهٔ اوست.‏ به این دلیل با مشکلات بسیاری روبرو هستند.‏ با این وجود،‏ همهٔ ما از شرکت فعالشان در موعظه و جلسات و شجاعتی که در دفاع از ایمانشان نشان می‌دهند،‏ تشویق می‌شویم.‏ به راستی که شما جوانان نقش بسیار مهمی در جماعت یَهُوَه دارید!‏​—‏مز ۸:‏۲.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۹-‏۱۱

زمانی که ما به عنوان یک شاهد یَهُوَه به دیگران موعظه می‌کنیم،‏ ممکن است با «توفان‌هایی» همچون مخالفت خانواده،‏ تمسخر دوستان و واکنش‌های منفی مردم روبرو شویم.‏ چگونه می‌توانید شجاعتتان را پرورش دهید؟‏ اول اطمینان داشته باشید که عیسی همچنان از آسمان فعالیت موعظه را هدایت می‌کند.‏ (‏یو ۱۶:‏۳۳؛‏ مکا ۱۴:‏۱۴-‏۱۶)‏ سپس ایمان داشته باشید که یَهُوَه مطابق وعده‌اش،‏ نیازهایتان را برآورده می‌کند.‏ (‏مت ۶:‏۳۲-‏۳۴)‏ هر چه ایمانتان قوی‌تر باشد،‏ شجاعتتان نیز بیشتر خواهد بود.‏ وقتی شما به خانواده و نزدیکانتان گفتید که مطالعهٔ کتاب مقدّس را آغاز کرده‌اید و در جلسات شاهدان یَهُوَه شرکت می‌کنید،‏ ایمانتان را نشان دادید!‏ مطمئناً تغییرات اساسی‌ای نیز در رفتار و روش زندگی‌تان ایجاد کرده‌اید.‏ ایجاد چنین تغییراتی مستلزم ایمان و شجاعت است.‏ پس همواره شجاعت خود را تقویت کنید و اطمینان داشته باشید ‹هر کجا که بروید،‏ یَهُوَه خدایتان با شما خواهد بود.‏›​—‏یوش ۱:‏۷-‏۹.‏ ب ۲۰/‏۹ ص ۴-‏۶ ¶۱۱-‏۱۲

آسای پادشاه با تکیه و توکل بر یَهُوَه عاقلانه عمل نمود و نمونه‌ای خوب برای ما به جا گذاشت.‏ او نه تنها در دوران سخت،‏ بلکه وقتی صلح و امنیت برقرار بود نیز به یَهُوَه خدمت کرد.‏ او در تمام عمرش یَهُوَه را با دلی کامل خدمت کرد.‏ (‏۱پاد ۱۵:‏۱۴)‏ آسا با پایان دادن به پرستش کاذب در یهودا،‏ ثابت کرد که با دلی کامل به یَهُوَه خدمت می‌کند.‏ در کتاب مقدّس آمده است:‏ «او مذبحهای بیگانه و مکانهای بلند را از میان برداشت،‏ ستونها را در هم شکست و اَشیرَه را قطع کرد.‏» (‏۲توا ۱۴:‏۳،‏ ۵)‏ او حتی مادربزرگ خود مَعَکاه را از مقام ملکه برکنار کرد؛‏ زیرا او تمثالی ساخته بود و مردم را به پرستش آن ترغیب می‌کرد.‏ (‏۱پاد ۱۵:‏۱۱-‏۱۳)‏ آسا نه تنها بت‌ها را نابود کرد،‏ بلکه پرستش پاک را نیز برقرار ساخت.‏ او به مردم یهودا کمک کرد تا به سوی یَهُوَه بازگردند.‏ یَهُوَه نیز به آنان برکت داد و توانستند در دورانی صلح‌آمیز زندگی کنند.‏ در زمان پادشاهی آسا،‏ سرزمین یهودا به مدت ۱۰ سال در آرامش بود.‏​—‏۱پاد ۱۴:‏۱،‏ ۴،‏ ۶ ب۲۰/‏۹ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۲-‏۳

ما اغلب دارایی‌های باارزشمان را نزد دیگران امانت می‌گذاریم تا از آن نگهداری کنند.‏ برای مثال،‏ شاید پس‌اندازمان را در حساب بانکی‌مان بریزیم.‏ در این صورت،‏ مطمئناً انتظار داریم آن مبلغ در جایی امن نگهداری شود تا محفوظ بماند.‏ پولُس رسول به تیموتائوس یادآور شد که به او امانتی بسیار باارزش سپرده شده است.‏ آن امانت،‏ شناختی دقیق از مقصود خدا برای بشر و موعظهٔ کلام او به دیگران بود.‏ (‏۲تیمو ۴:‏۲،‏ ۵)‏ پولُس،‏ تیموتائوس را ترغیب کرد تا از این امانت باارزش که به او سپرده شده بود محافظت کند.‏ به طور مشابه،‏ یَهُوَه به ما نیز گنجینه‌ای باارزش سپرده است.‏ یَهُوَه از روی محبت،‏ به ما کمک کرده است تا شناختی دقیق از حقایق باارزش موجود در کلامش کسب کنیم.‏ ارزش حقایق کلام خدا در این است که به ما می‌آموزد چگونه رابطه‌ای نزدیک با یَهُوَه برقرار کنیم و زندگی‌ای شاد داشته باشیم.‏ وقتی ما این حقایق را می‌پذیریم و مطابق آن زندگی می‌کنیم،‏ خود را از بردگی تعالیم غلط و اعمال غیراخلاقی رها می‌سازیم.‏​—‏۱قر ۶:‏۹-‏۱۱.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۶ ¶۱-‏۳

شما باید طوری تعلیم دهید که شور و شوق و اطمینانتان به حقایق کلام خدا،‏ برای شاگردتان آشکار باشد.‏ به این شکل،‏ احتمالاً او نیز علاقهٔ بیشتری به آنچه می‌آموزد نشان خواهد داد.‏ شاید بتوانید دربارهٔ تأثیرات مثبت اصول کتاب مقدّس بر زندگی‌تان با او صحبت کنید.‏ اینچنین،‏ شاگردتان پی می‌برد که این اصول می‌تواند به او نیز کمک کند.‏ طی مطالعه،‏ با شاگردتان دربارهٔ برادران و خواهرانی صحبت کنید که با مشکلاتی مشابه مشکلات او روبرو بوده‌اند و بر آن‌ها غلبه کرده‌اند.‏ حتی شاید بتوانید یکی از آنان را به جلسهٔ مطالعه دعوت کنید.‏ به او کمک کنید پی ببرد که اصول کتاب مقدّس می‌تواند در زندگی او نیز تغییرات مثبتی ایجاد کند.‏ اگر شاگردتان متأهل است و همسرش کتاب مقدّس را مطالعه نمی‌کند،‏ از او نیز دعوت کنید که در جلسات مطالعه شرکت کند.‏ شاگردتان را ترغیب کنید تا دربارهٔ آموخته‌هایش با خانواده و دوستانش صحبت کند.‏​—‏یو ۱:‏۴۰-‏۴۵.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۷-‏۹

یوسف و مریم با عمل کردن به راهنمایی‌هایی که یَهُوَه به والدین داده است،‏ توانستند عیسی را طوری بزرگ کنند که بتواند یَهُوَه را خشنود کند.‏ (‏تَثنیه ۶:‏۶،‏ ۷)‏ آنان خود،‏ یَهُوَه را از ته دل دوست داشتند و هدف اصلی‌شان این بود که فرزندانشان نیز همان قدر یَهُوَه را دوست داشته باشند.‏ یوسف و مریم مصمم بودند که به همراه فرزندانشان و به طور مرتب یَهُوَه را پرستش کنند.‏ تردیدی نیست که آنان هر هفته برای پرستش به کنیسهٔ ناصره می‌رفتند و هر سال برای عید پِسَح به اورشلیم سفر می‌کردند.‏ (‏لو ۲:‏۴۱؛‏ ۴:‏۱۶)‏ احتمالاً آنان در این سفرهای خانوادگی در مکان‌های ذکرشده در کتاب مقدّس،‏ توقف می‌کردند و به عیسی و دیگر فرزندانشان در مورد تاریخ قوم یَهُوَه آموزش می‌دادند.‏ مسلّماً این که یوسف و مریم بتوانند برنامه‌ای مرتب برای پرستش یَهُوَه داشته باشند،‏ با بیشتر شدن تعداد فرزندانشان،‏ سخت‌تر شد.‏ اما آنان نتیجهٔ خوب تلاش‌هایشان را دیدند!‏ اولویت دادن به پرستش یَهُوَه باعث شد که خانواده‌شان به یَهُوَه نزدیک بمانند.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۲۸ ¶۸-‏۹

وقتی مبشّری از شما می‌خواهد که در جلسهٔ مطالعه همراهی‌اش کنید،‏ بهتر است خود را از قبل آماده کنید.‏ دُرین پیشگامی ویژه می‌گوید:‏ «از آنانی که با آمادگی قبلی،‏ با من به جلسهٔ مطالعه می‌آیند واقعاً قدردانم.‏ زیرا کمک می‌کنند که جلسهٔ مطالعه پرثمرتر شود.‏» به علاوه،‏ احتمالاً شاگرد نیز متوجه می‌شود که هر دوی شما خود را از قبل به‌خوبی آماده کرده‌اید و این امر تأثیر خوبی بر او خواهد داشت.‏ حتی اگر نمی‌توانید تمام مطالب آن جلسه را بررسی کنید،‏ سعی کنید نکات اصلی را در ذهن داشته باشید.‏ دعا کردن یکی از بخش‌های مهم جلسهٔ مطالعه است.‏ بنابراین از قبل فکر کنید که اگر از شما خواسته شد دعا کنید،‏ چه بگویید.‏ به این شکل،‏ می‌توانید طوری دعا کنید که بر شاگرد تأثیر بگذارد.‏ (‏مز ۱۴۱:‏۲)‏ حانا از ژاپن،‏ دعاهای خواهری را که با معلّمش به جلسهٔ مطالعه می‌آمد به یاد دارد.‏ او می‌گوید:‏ «دعاهای او نشان می‌داد که رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه دارد.‏ من هم می‌خواستم مثل او باشم.‏ وقتی در دعاهایش نام مرا می‌آورد،‏ محبتی را که به من داشت حس می‌کردم.‏» ب۲۱/‏۳ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸

عیسی به پولُس رسول اطمینان داد که به سلامت به روم خواهد رسید.‏ با این حال،‏ برخی از یهودیان در اورشلیم نقشه کشیدند که به پولُس حمله کرده و او را بکشند.‏ اما وقتی کِلودیوس لیسیاس،‏ فرماندهٔ ارتش روم از این امر آگاه شد،‏ به کمک پولُس آمد.‏ او فوراً پولُس را تحت محافظت سربازان به قیصریه فرستاد.‏ در آنجا،‏ فِلیکسِ والی فرمان داد که پولُس را «به کاخ هیرودیس برده،‏ نگهبانانی برای او قرار دهند.‏» به این شکل،‏ پولُس از آنانی که قصد جانش را داشتند محفوظ ماند.‏ (‏اعما ۲۳:‏۱۲-‏۳۵)‏ اما فِستوس جانشین فِلیکس شده بود.‏ فِستوس که می‌خواست «رضایت یهودیان را جلب کند،‏» از پولُس پرسید:‏ «آیا می‌خواهی به اورشلیم بروی و در آنجا در حضور من برای این اتهامات محاکمه شوی؟‏» پولُس می‌دانست که احتمالاً در اورشلیم توسط یهودیان کشته خواهد شد.‏ او گفت:‏ «من از قیصر درخواست فرجام می‌کنم!‏» فِستوس پاسخ داد:‏ «از قیصر درخواست فرجام کرده‌ای؛‏ نزد قیصر هم خواهی رفت.‏» به این شکل،‏ پولُس در روم می‌توانست از یهودیانی که قصد جانش را داشتند محفوظ بماند.‏​—‏اعما ۲۵:‏۶-‏۱۲.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۱۳¶۴؛‏ ص ۱۴ ¶۸-‏۱۰

همهٔ ما گاه احساس تقصیر می‌کنیم.‏ برای مثال،‏ برخی به دلیل اعمالی که پیش از آشنایی با حقیقت مرتکب شده‌اند احساس تقصیر می‌کنند.‏ برخی دیگر به دلیل اشتباهاتِ پس از تعمیدشان،‏ احساس تقصیر می‌کنند.‏ (‏روم ۳:‏۲۳)‏ البته همهٔ ما تلاش می‌کنیم آنچه را که درست است انجام دهیم،‏ اما «بسیار می‌لغزیم.‏» (‏یعقو ۳:‏۲؛‏ روم ۷:‏۲۱-‏۲۳)‏ با این که احساس تقصیر دردناک است،‏ می‌تواند فوایدی برایمان داشته باشد.‏ چرا؟‏ زیرا چنین احساسی می‌تواند ما را بر آن دارد که خود را اصلاح کنیم و مصمم باشیم که اشتباهاتمان را تکرار نکنیم.‏ (‏عبر ۱۲:‏۱۲،‏ ۱۳)‏ از طرف دیگر،‏ گاه ممکن است بیش از حد احساس تقصیر کنیم؛‏ یعنی پس از این که توبه کردیم و بخشش یَهُوَه شامل حالمان شد،‏ هنوز احساس تقصیر کنیم.‏ چنین احساسی می‌تواند به ضررمان باشد.‏ (‏مز ۳۱:‏۱۰؛‏ ۳۸:‏۳،‏ ۴)‏ ما نباید بیش از حد احساس تقصیر کنیم.‏ زیرا چنین احساسی می‌تواند باعث شود که از خدمت به یَهُوَه دست بکشیم و شیطان را شاد سازیم؛‏ در حالی که یَهُوَه هنوز دوستمان دارد و ما را بخشیده است.‏​—‏با ۲قُرِنتیان ۲:‏۵-‏۷،‏ ۱۱ مقایسه شود.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۷ ¶۱۲-‏۱۳

حسادت به شریران و متکبّران در دل مزمورنویس لاوی رخنه کرده بود.‏ البته او به زندگی به ظاهر مرفه آنان حسادت می‌کرد،‏ نه به اعمال شریرانه‌شان.‏ (‏مز ۷۳:‏۲-‏۹،‏ ۱۱-‏۱۴)‏ ظاهراً آنان در زندگی مرفه‌شان همه چیز داشتند و نگران هیچ چیز نبودند.‏ آن لاوی باید دیدگاه یَهُوَه را در خود پرورش می‌داد.‏ او به این شکل،‏ دوباره به شادی و آرامش درونی دست یافت و گفت:‏ «بر زمین،‏ هیچ چیز را جز [یَهُوَه] نمی‌خواهم.‏» (‏مز ۷۳:‏۲۵)‏ ما هرگز نمی‌خواهیم به شریران و موفقیت‌های ظاهری‌شان حسادت ورزیم.‏ زیرا آنان شادی‌ای سطحی و زودگذر دارند.‏ (‏جا ۸:‏۱۲،‏ ۱۳)‏ حسادت به آنان می‌تواند به دلسردی بینجامد و به رابطه‌مان با یَهُوَه صدمه زند.‏ اگر این احساس در شما نیز رخنه کرد،‏ می‌توانید همچون آن لاوی عمل کنید.‏ از راهنمایی‌های پرمهر یَهُوَه اطاعت کنید و با آنانی که خواست او را انجام می‌دهند معاشرت کنید.‏ شادی واقعی زمانی حاصل می‌شود که یَهُوَه را بیش از هر چیز دیگری دوست داشته باشیم.‏ در این صورت همواره در مسیری که به «زندگی واقعی» می‌انجامد پیش خواهیم رفت.‏​—‏۱تیمو ۶:‏۱۹.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۱۹-‏۲۰ ¶۱۴-‏۱۶

هنگامی که نگرانی‌هایتان را در دعا برای یَهُوَه بیان می‌کنید،‏ تشکر و قدردانی را نیز فراموش نکنید.‏ مطمئناً نمی‌خواهیم وقتی تحت فشار مشکلات هستیم،‏ برکاتی را که یَهُوَه به ما داده است فراموش کنیم.‏ حال،‏ اگر به دلیل فشار مشکلات نتوانید به‌راحتی احساسات خود را برای یَهُوَه بیان کنید چطور؟‏ به یاد داشته باشید که یَهُوَه به دعاهایتان پاسخ می‌دهد؛‏ حتی اگر فقط به او بگویید:‏ ‹یَهُوَه کمکم کن!‏› (‏۲توا ۱۸:‏۳۱)‏ بر حکمت یَهُوَه تکیه کنید،‏ نه بر حکمت خودتان.‏ در قرن هشتم قبل از میلاد،‏ ساکنان یهودا می‌ترسیدند که مورد حملهٔ آشوریان قرار گیرند.‏ آنان از ترس این که تحت تسلّط آشوریان درآیند،‏ از مصریان که بت‌پرست بودند تقاضای کمک کردند.‏ (‏اشع ۳۰:‏۱،‏ ۲)‏ یَهُوَه به آنان هشدار داد که اعتماد به مصریان عواقب بدی برایشان به همراه خواهد داشت.‏ (‏اشع ۳۰:‏۷،‏ ۱۲،‏ ۱۳)‏ یَهُوَه از طریق اِشَعْیا به قومش نشان داد که چگونه می‌توانند به امنیت و آرامش واقعی دست یابند.‏ او گفت که با حفظ آرامش خود و توکل به من نیرو می‌گیرید.‏​—‏شع ۳۰:‏۵۱ب.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۳-‏۴ ¶۸-‏۹

برادران مسح‌شده مسیح می‌توانند به پاداش وفاداری خود دست یابند و در آسمان در مقام کاهن و پادشاه،‏ در کنار مسیح خدمت کنند.‏ (‏مکا ۲۰:‏۶)‏ یَهُوَه،‏ عیسی و فرشتگان در انتظار زمانی هستند که ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده به پاداش آسمانی خود دست یابند.‏ یوحنای رسول پس از دیدن ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده در مقام پادشاه و کاهن،‏ در رؤیای خود صحنهٔ شگفت‌انگیز دیگری را دید؛‏ او «گروهی عظیم» را دید که از حارمَگِدّون نجات یافته‌اند.‏ این گروه برخلاف مسح‌شدگان،‏ تعدادشان بسیار زیاد و غیرقابل شمارش بود.‏ (‏مکا ۷:‏۹،‏ ۱۰)‏ آنان «رداهای سفید» بر تن داشتند که نشان می‌دهد خود را از دنیای شیطان دور نگاه داشته‌اند و به خدا و مسیح وفادار مانده‌اند.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۷)‏ آنان با صدای بلند می‌گفتند که نجات خود را مدیون یَهُوَه و برّهٔ او یعنی عیسی هستند.‏ همچنین شاخه‌های نخل در دست داشتند که نشان می‌دهد عیسی را به عنوان پادشاه منتخب یَهُوَه پذیرفته‌اند.‏​—‏با یوحنا ۱۲:‏۱۲،‏ ۱۳ مقایسه شود.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۱۵-‏۱۶ ¶۶-‏۷

سرپرست خانواده می‌تواند با سرمشق گرفتن از یَهُوَه و عیسی،‏ به‌خوبی خانوادهٔ خود را سرپرستی کند.‏ برای مثال خصوصیت فروتنی را در نظر بگیرید.‏ یَهُوَه حکیم‌ترین شخص در تمام عالم هستی است.‏ با این حال،‏ به خادمانش گوش می‌دهد و برای نظر آنان ارزش قائل است.‏ (‏پیدا ۱۸:‏۲۳،‏ ۲۴،‏ ۳۲)‏ با این که یَهُوَه خدایی کامل است،‏ اما اکنون از ما انتظار کاملیت ندارد؛‏ بلکه همواره آمادهٔ کمک به خادمان ناکاملش است.‏ (‏مز ۱۱۳:‏۶،‏ ۷)‏ یَهُوَه در کتاب مقدّس «یاور» خوانده شده است.‏ (‏مز ۲۷:‏۹؛‏ عبر ۱۳:‏۶)‏ داوود پادشاه نیز اذعان کرد که تنها به دلیل فروتنی و کمک‌های یَهُوَه بود که توانست از عهدهٔ مسئولیت بزرگی که به او واگذار شده بود برآید.‏ نمونهٔ عیسی را در نظر بگیرید.‏ با این که او «سَرور» و «استاد» شاگردانش بود،‏ پای آنان را شست.‏ عیسی خود گفت:‏ «من سرمشقی برای شما گذاشتم تا همان طور که من با شما رفتار کردم،‏ شما نیز رفتار کنید.‏» (‏یو ۱۳:‏۱۲-‏۱۷)‏ با این که او از اختیارات زیادی برخوردار بود،‏ انتظار نداشت که دیگران به او خدمت کنند.‏ بلکه خود همواره به دیگران خدمت می‌کرد.‏​—‏مت ۲۰:‏۲۸.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۳-‏۴ ¶۸-‏۱۰

شما برادران جوان می‌توانید در جماعت بسیار مفید واقع شوید.‏ بسیاری از شما،‏ سرشار از قدرت و انرژی هستید.‏ مطمئناً می‌توانید کمک‌های زیادی به برادران و خواهرانتان بکنید.‏ شاید هدفتان این است که خادم جماعت شوید.‏ با این حال،‏ شاید فکر کنید که دیگران شما را کم‌سن‌وسال و بی‌تجربه می‌دانند و مسئولیت‌های مهم را به شما واگذار نمی‌کنند.‏ اما با این که بسیار جوان هستید،‏ می‌توانید مورد احترام و اعتماد هم‌ایمانانتان قرار گیرید.‏ آیا شما برادران جوان نیز مهارتی دارید که بتواند به مبشّران جماعت فایده رساند؟‏ مطمئناً!‏ برای مثال،‏ می‌توانید به هم‌ایمانان سالمندتان کمک کنید تا برای مطالعهٔ شخصی و آمادگی برای جلسات،‏ به بهترین شکل از دستگاه‌های الکترونیکی‌شان استفاده کنند.‏ مهارت شما در استفاده از این ابزارها،‏ فایدهٔ زیادی برای برادران و خواهران سالمندتان خواهد داشت.‏ همواره طوری عمل کنید که یَهُوَه به شما افتخار کند.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲،‏ ۳ ¶۱،‏ ۳؛‏ ص ۷ ¶۱۸

اگر یک زن مسیحی تحصیلات بالاتری نسبت به شوهرش داشته باشد،‏ مسئولیت هدایت پرستش خانوادگی و دیگر فعالیت‌های روحانی،‏ هنوز بر عهدهٔ شوهرش است.‏ (‏افس ۶:‏۴)‏ یک زن مسیحی باید مطیع شوهرش باشد؛‏ با این حال،‏ این مسئولیت خودش است که ایمانش را قوی نگاه دارد.‏ بدین منظور،‏ باید زمانی را به مطالعهٔ شخصی و تعمّق بر کلام خدا اختصاص دهد.‏ به این شکل،‏ می‌تواند همواره به یَهُوَه محبت ورزد،‏ برای او احترام قائل شود و با شادی مطیع شوهرش بماند.‏ زنانی که از روی محبت به یَهُوَه،‏ مطیع شوهرشان می‌مانند،‏ شادتر از آنانی هستند که اصل سَروری را نادیده می‌گیرند.‏ آنان همچنین نمونه‌ای خوب برای جوانان هستند.‏ به علاوه،‏ باعث ترویج صلح و محبت در خانواده و جماعت می‌شوند.‏ (‏تیت ۲:‏۳-‏۵)‏ امروزه،‏ بخش عظیمی از خادمان وفادار یَهُوَه را خواهران تشکیل می‌دهند.‏​—‏مز ۶۸:‏۱۱.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۱۳ ¶۲۱-‏۲۳

پولُس رسول نمونهٔ بسیار خوبی از شجاعت و پایداری به جا گذاشت.‏ او نیز گاه احساس ضعف و ناتوانی می‌کرد.‏ اما همواره پایدار ماند.‏ زیرا برای دریافت قوّتی که نیاز داشت،‏ به یَهُوَه تکیه کرد.‏ (‏۲قر ۱۲:‏۸-‏۱۰؛‏ فیلیپ ۴:‏۱۳)‏ ما نیز اگر همواره با فروتنی تشخیص دهیم که به کمک یَهُوَه نیاز داریم،‏ می‌توانیم از چنین قوّت و شجاعتی برخوردار شویم.‏ (‏یعقو ۴:‏۱۰)‏ ما می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که سختی‌هایمان،‏ مجازاتی از طرف یَهُوَه نیست.‏ یعقوب در این باره به ما چنین اطمینان داد:‏ «وقتی کسی با آزمایشی روبرو می‌شود،‏ نگوید:‏ ‹خدا مرا آزمایش می‌کند.‏› زیرا همان طور که نمی‌توان خدا را به عملی بد وسوسه کرد،‏ او نیز کسی را به عملی بد وسوسه نمی‌کند.‏» (‏یعقو ۱:‏۱۳)‏ آگاهی و اطمینان از این امر،‏ ما را بر آن می‌دارد که به پدر پرمهر آسمانی‌مان نزدیک‌تر شویم.‏ یَهُوَه هرگز «تغییر نمی‌کند.‏» (‏یعقو ۱:‏۱۷)‏ همان طور که او به مسیحیان قرن اول کمک کرد،‏ امروزه نیز در سختی‌ها به هر یک از ما کمک می‌کند.‏ در دعاهایتان خالصانه از یَهُوَه بخواهید که به شما حکمت،‏ ایمان و شجاعت ببخشد.‏ او به دعاهایتان پاسخ خواهد داد.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۳۱ ¶۱۹-‏۲۱

با توجه و علاقه نشان دادن به شاگردی که به طور مرتب در جلسات شرکت می‌کند،‏ او را تشویق کنید.‏ (‏فیلیپ ۲:‏۴)‏ بدون این که وارد حریم خصوصی‌اش شوید،‏ او را بابت تغییراتی که در خود ایجاد کرده است تحسین کنید.‏ دربارهٔ جلسات مطالعه،‏ خانواده و شغلش با او صحبت کنید.‏ با چنین گفتگوهایی می‌توانید به او نزدیک‌تر شوید.‏ وقتی با شاگرد دوست شوید می‌توانید کمکش کنید که پیشرفت کند و تعمید بگیرد.‏ همچنان که شاگرد پیشرفت می‌کند،‏ کمکش کنید که خود را جزوی از جماعت بداند.‏ بدین منظور،‏ می‌توانید از خود مهمان‌نوازی نشان دهید.‏ (‏عبر ۱۳:‏۲)‏ وقتی شاگردی مبشّر تعمیدنیافته می‌شود می‌توانید از او بخواهید که با هم به موعظه بروید.‏ مبشّری از برزیل به نام دیِگو می‌گوید:‏ «برادران زیادی از من خواستند که با آنان به موعظه بروم.‏ به این شکل توانستم آنان را بهتر بشناسم،‏ چیزهای بیشتری از آنان بیاموزم و خود را به یَهُوَه و عیسی نزدیک‌تر حس کنم.‏» ب۲۱/‏۳ ص ۱۲ ¶۱۵-‏۱۶

عیسی از پیروانش خواست که به دشمنانشان محبت کنند.‏ (‏مت ۵:‏۴۴،‏ ۴۵)‏ آیا این کار آسان است؟‏ به هیچ وجه!‏ اما با کمک روح مقدّس یَهُوَه امکان‌پذیر است.‏ خصوصیات ثمرهٔ روح خدا علاوه بر محبت شامل بردباری،‏ مهربانی،‏ ملایمت و خویشتنداری نیز می‌شود.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲،‏ ۲۳)‏ این خصوصیات کمکمان می‌کند که در برابر نفرت پایدار بمانیم.‏ بسیاری با دیدن این خصوصیات در همسر،‏ فرزند یا همسایه‌شان،‏ دست از مخالفت با آنان برداشته‌اند.‏ بسیاری از مخالفان نیز اکنون برادر و خواهرمان هستند.‏ اگر برایتان سخت است به آنانی که به دلیل اعتقاداتتان از شما نفرت دارند محبت کنید،‏ به یَهُوَه دعا کنید تا به شما روح‌القدس بدهد.‏ (‏لو ۱۱:‏۱۳)‏ اطمینان داشته باشید که اطاعت از یَهُوَه همیشه به نفعتان است.‏ (‏امث ۳:‏۵-‏۷)‏ نفرت قدرتمند و دردناک است،‏ اما قدرت محبت بسیار بیشتر است!‏ محبت به دیگران می‌تواند باعث شود که آنان دست از مخالفت با ما بردارند.‏ به‌علاوه،‏ باعث خشنودی یَهُوَه می‌گردد.‏ حتی اگر مخالفان همچنان از ما نفرت داشته باشند،‏ ما می‌توانیم همواره شاد باشیم.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۳ ¶۱۳؛‏ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۵،‏ ۱۷

یوئیل یک حملهٔ نظامی را پیشگویی کرده است.‏ (‏یول ۲:‏۱،‏ ۸،‏ ۱۱)‏ یَهُوَه گفت که از طریق «لشکر عظیم» خود،‏ اسرائیلیان را مجازات می‌کند.‏ (‏یول ۲:‏۲۵)‏ این لشکر عظیم که همان سربازان بابِلی هستند به درستی «لشکر شمالی» خوانده شده‌اند،‏ چرا که از طرف شمال به اسرائیل حمله کردند.‏ (‏یول ۲:‏۲۰)‏ حملهٔ این لشکر به حملهٔ سازماندهی‌شدهٔ گروه عظیمی از ملخ‌ها تشبیه شده است.‏ یوئیل دربارهٔ آنان گفت:‏ «[سربازان] در مسیر خود پیش می‌روند.‏ .‏ .‏ .‏ بر شهر برمی‌جهند؛‏ .‏ .‏ .‏ از خانه‌ها بالا می‌روند،‏ و از پنجره‌ها چون دزد به درون می‌آیند.‏» (‏یول ۲:‏۸،‏ ۹)‏ آیا می‌توانید این صحنه را در ذهن خود تجسّم کنید؟‏ جایی برای مخفی شدن باقی نمانده است،‏ زیرا سربازان در همه جا پخش شده‌اند.‏ هیچ کس نمی‌تواند از دست آنان فرار کند!‏ بابِلیان همچون لشکر عظیمی از ملخ‌ها در سال ۶۰۷ قبل از میلاد به اورشلیم حمله کرده،‏ آنجا را تصرّف کردند.‏ کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ ‹پادشاه بابلیان .‏ .‏ .‏ بر مردان جوان و دوشیزگان،‏ و پیران و ریش‌سفیدان،‏ رحم نکرد.‏›​—‏۲توا ۳۶:‏۱۷.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲