سپتامبر

پِطرُس هنگام نقل‌قول پیشگویی یوئیل،‏ تحت الهام خدا از عبارت متفاوتی استفاده کرد.‏ (‏اعما ۲:‏۱۶،‏ ۱۷)‏ او بجای عبارت «پس از آن،‏» گفته‌اش را با عبارت «در روزهای آخر» شروع کرد؛‏ یعنی زمانی که یَهُوَه روح مقدّسش را «بر همه گونه افراد» می‌ریزد.‏ در واقع،‏ پِطرُس با به کار بردن این عبارت،‏ به روزهای آخر نظام یهودی اشاره کرد.‏ این امر گواهی است که پیشگویی یوئیل پس از مدتی طولانی،‏ یعنی در پِنتیکاست به تحقق رسید.‏ پس از این که یَهُوَه روح مقدّسش را به شکلی معجزه‌آسا به مسیحیان قرن اول داد،‏ فعالیت موعظه بیش از پیش گسترش یافت.‏ به طوری که پولُس رسول حدوداً در سال ۶۱ میلادی در نامه‌اش به جماعت کولُسیان نوشت که خبر خوش «به همهٔ مردمِ زیر آسمان» اعلام شده است.‏ (‏کول ۱:‏۲۳)‏ عبارت «همهٔ مردم» به مردمی اشاره دارد که در مناطقی زندگی می‌کردند که پولُس و همراهانش می‌توانستند به آنجا سفر کنند.‏ امروزه با کمک روح مقدّس یَهُوَه،‏ فعالیت موعظه بسیار بیشتر از گذشته یعنی «تا دورترین نقاط زمین» گسترش یافته است.‏​—‏اعما ۱۳:‏۴۷.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۶ ¶۱۵-‏۱۶

یَهُوَه تک‌تک ما منجمله آنانی را که از گله‌اش دور شده‌اند دوست دارد.‏ (‏مت ۱۸:‏۱۲-‏۱۴)‏ او وعده داد که گوسفندان گم‌شده‌اش را می‌جوید و به آنان کمک می‌کند تا دوباره رابطه‌ای نزدیک با او برقرار کنند.‏ یَهُوَه همچنین نشان داد که برای نجات گوسفند گم‌شده‌اش همچون شبانان زمان باستان عمل می‌کند.‏ (‏حز ۳۴:‏۱۲-‏۱۶)‏ یک شبان،‏ ابتدا وقت و انرژی زیادی را صرف یافتن گوسفند گم‌شده‌اش می‌کرد.‏ سپس،‏ آن را به گله بازمی‌گرداند.‏ اگر گوسفند زخمی یا گرسنه بود،‏ شبان با مهر و محبت زخم‌هایش را پانسمان می‌کرد،‏ او را در آغوش می‌گرفت و به او غذا می‌داد.‏ امروزه پیران مسیحی که شبانان «گلهٔ خدا» هستند باید به طور مشابه به آنانی که از جماعت یَهُوَه دور شده‌اند کمک کنند.‏ (‏۱پطر ۵:‏۲،‏ ۳)‏ پیران مسیحی تلاش می‌کنند چنین افرادی را بیابند،‏ کمکشان می‌کنند که به جماعت بازگردند و با مهر و محبت از لحاظ روحانی از آنان حمایت می‌کنند.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۱۰

آیا منظور عیسی از این که گفت،‏ ‹مزارع برای درو سفید شده است،‏› این بود که بسیاری پیرو او خواهند شد؟‏ به هیچ وجه!‏ کتاب مقدّس پیشگویی کرده بود که تنها تعداد اندکی به او ایمان خواهند آورد.‏ (‏یو ۱۲:‏۳۷،‏ ۳۸)‏ با وجود این که تمرکز عیسی بر همان تعداد اندک بود،‏ به دیگران نیز غیورانه موعظه می‌کرد.‏ به علاوه،‏ او از افکار و نیات دل دیگران آگاه بود.‏ (‏مت ۹:‏۴)‏ پس ما چقدر بیشتر باید مراقب باشیم که مردم محدوده‌مان را قضاوت نکنیم،‏ چرا که نمی‌توانیم از افکار و نیات آنان آگاه باشیم.‏ در عوض،‏ باید فکر کنیم که آنان این قابلیت را دارند که روزی شاگرد مسیح شوند.‏ عیسی به شاگردانش گفت که مزارع،‏ سفید یا به عبارت دیگر آمادهٔ درو هستند.‏ پس افرادی وجود دارند که می‌توانند تغییر کنند و شاگرد مسیح گردند.‏ یَهُوَه این افراد را همچون شاگردان آیندهٔ مسیح می‌بیند که ‹گنجینه‌هایی› باارزش هستند.‏ (‏حج ۲:‏۷)‏ اگر ما نیز دیدگاهی همچون دیدگاه یَهُوَه و عیسی به مردم محدوده‌مان داشته باشیم،‏ بیشتر با علایق و پیشینهٔ آنان آشنا خواهیم شد.‏ باشد که مردم محدوده‌مان را،‏ نه همچون غریبه‌ها بلکه همچون برادران و خواهران آینده‌مان ببینیم.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۳ ¶۱۸-‏۱۹

کلام خدا به‌روشنی به ما می‌آموزد که بدون محبت ورزیدن به عیسی نمی‌توانیم یَهُوَه را خشنود سازیم.‏ یک کاری که می‌توانیم انجام دهیم تا دوست عیسی شویم این است که او را بشناسیم.‏ با خواندن گزارشات کتاب‌های مَتّی،‏ مَرقُس،‏ لوقا و یوحنا،‏ بهتر می‌توانیم عیسی را بشناسیم.‏ تعمّق بر این گزارشات که رفتار پرمهر عیسی را به تصویر می‌کشد،‏ محبت و احترام ما را نسبت به او بیشتر می‌کند.‏ به عنوان مثال،‏ با وجود این که جایگاه عیسی بسیار برتر از شاگردانش بود،‏ هرگز آنان را حقیر نمی‌شمرد و افکار و احساساتش را با آنان در میان می‌گذاشت.‏ او از غم و اندوه آنان دلش به درد می‌آمد و با آنان گریه می‌کرد.‏ (‏یو ۱۱:‏۳۲-‏۳۶)‏ حتی دشمنانش نیز اذعان کردند که او هر که را که پیامش را بپذیرد،‏ دوست خود می‌داند.‏ (‏مت ۱۱:‏۱۹)‏ وقتی ما در برخورد با دیگران همچون عیسی عمل نماییم،‏ روابطمان با آنان تقویت می‌گردد،‏ شادی و رضایت بیشتری نصیبمان می‌شود و محبت و احتراممان به عیسی افزایش می‌یابد.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۹-‏۱۰

در سال ۱۸۷۰،‏ بریتانیا از قدرت‌های دیگر دنیا برتری یافته بود و از مجهزترین ارتش برخوردار بود.‏ پیشگویی دانیال به شاخ کوچکی اشاره می‌کند که سه شاخ دیگر را از ریشه می‌کند.‏ این شاخ کوچک مظهر بریتانیا و سه شاخ دیگر مظهر فرانسه،‏ اسپانیا و هلند هستند.‏ (‏دان ۷:‏۷،‏ ۸)‏ بریتانیا در نقش پادشاه جنوب،‏ حتی پس از شروع جنگ جهانی اول هنوز قدرت را در دست داشت.‏ در آن مدت،‏ ایالات متحدهٔ آمریکا نیز قدرت اقتصادی جهان را به دست گرفت و رابطه‌ای نزدیک با بریتانیا برقرار کرد.‏ طی جنگ جهانی اول،‏ ایالات متحده و بریتانیا در کنار هم با دشمنانشان جنگیدند و بسیار قدرتمند شدند.‏ در آن زمان،‏ بریتانیا و مستعمراتش با آمریکا متحد شدند و قدرت جهانی انگلیس و آمریکا شکل گرفت.‏ مطابق پیشگویی دانیال،‏ این پادشاه «لشکری عظیم و به‌غایت نیرومند» داشت.‏ طی روزهای آخر،‏ قدرت جهانی انگلیس و آمریکا همواره در نقش پادشاه جنوب قدرت را به دست داشته است.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۴-‏۵ ¶۷-‏۸

فاصلهٔ مناسب زمین تا خورشید،‏ این امکان را فراهم کرده است که آب در حالت مایع بر روی زمین یافت شود.‏ اگر زمین تنها اندکی به خورشید نزدیک‌تر بود،‏ تمام آب‌ها تبخیر می‌شد و زمین به مکانی بسیار گرم و خشک تبدیل می‌گشت که امکان زندگی در آن نبود.‏ برعکس،‏ اگر زمین تنها اندکی از خورشید دورتر بود،‏ تمام آب‌ها منجمد می‌شد و زمین به یک توپ یخی تبدیل می‌گشت.‏ یَهُوَه زمین را در فاصلهٔ مناسبی از خورشید قرار داده است تا ما بتوانیم با کمک چرخهٔ آب به زندگی ادامه دهیم.‏ خورشید آب‌های روی سطح زمین را تبخیر می‌کند و باعث تشکیل ابرها می‌گردد.‏ سالانه حدود ۵۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مکعب آب تبخیر می‌شود.‏ آب‌های تبخیرشده،‏ حدود ۱۰ روز در جو می‌ماند و سپس به شکل باران یا برف به زمین برمی‌گردد.‏ به این شکل،‏ این آب‌ها مجدّداً جزئی از آب‌های روی سطح زمین می‌شود و این چرخه همواره ادامه می‌یابد.‏ به راستی که چرخهٔ آب ثابت می‌کند یَهُوَه خدایی حکیم و قدرتمند است.‏​—‏ایو ۳۶:‏۲۷،‏ ۲۸.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۲ ¶۶

عیسی ما را ترغیب کرد که پیوسته روح‌القدس را بطلبیم.‏ (‏لو ۱۱:‏۹،‏ ۱۳)‏ یَهُوَه از طریق روح مقدّسش به ما ‹قدرتی فوق‌العاده› می‌بخشد.‏ (‏۲قر ۴:‏۷)‏ ما با کمک روح‌القدس یَهُوَه قادر خواهیم بود در تمام مشکلات پایدار بمانیم.‏ روح‌القدس همچنین کمکمان می‌کند که در خدمت به یَهُوَه،‏ مسئولیت‌هایمان را به‌خوبی انجام دهیم.‏ همچنین به ما کمک می‌کند که به بهترین شکل از توانایی‌هایمان استفاده کنیم.‏ ما اطمینان داریم که هر آنچه در خدمت به یَهُوَه انجام می‌دهیم،‏ حاصل کمک روح‌القدس اوست.‏ بابت قدردانی از هدیهٔ روح‌القدس لازم است در دعا آن را از یَهُوَه بطلبیم تا با کمک آن به افکار و امیال نادرستمان پی ببریم.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۲۳،‏ ۲۴)‏ یَهُوَه در پاسخ به چنین درخواستی،‏ از طریق روح‌القدسش افکار و امیال نادرستمان را برایمان آشکار می‌سازد.‏ سپس باید در دعا از یَهُوَه بخواهیم تا از طریق روح‌القدسش به ما قدرت دهد تا با چنین افکار و امیالی مقابله کنیم.‏ این چنین،‏ به یَهُوَه نشان می‌دهیم که مصممیم هرگز مرتکب عملی نشویم که مانع شود یَهُوَه با روح‌القدسش به ما کمک کند.‏​—‏افس ۴:‏۳۰.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۰-‏۱۲

ما با دفاع از نام یَهُوَه،‏ در واقع همچون عیسی عمل می‌کنیم.‏ او برای آشنا ساختن دیگران با نام پدرش،‏ نه تنها نام او را به کار می‌برد،‏ بلکه دیگران را با شخصیت او نیز آشنا می‌کرد.‏ برای مثال،‏ فَریسیان به طرق مختلف سعی می‌کردند یَهُوَه را خدایی ظالم،‏ غیرمعقول،‏ بی‌مهر و سنگدل جلوه دهند؛‏ اما عیسی برخلاف آنان به دیگران کمک می‌کرد که پدرش را به عنوان خدایی معقول،‏ صبور،‏ مهربان و بخشنده بشناسند.‏ او همچنین با نشان دادن خصوصیات یَهُوَه در زندگی‌اش،‏ به دیگران کمک می‌کرد که پدرش را بشناسند.‏ (‏یو ۱۴:‏۹)‏ ما نیز همچون عیسی می‌توانیم دربارهٔ یَهُوَه با دیگران صحبت کنیم و آنان را با خصوصیات پرمهر او آشنا سازیم.‏ اینچنین،‏ اتهاماتی را که به نام او وارد شده است برملا می‌سازیم.‏ به علاوه،‏ نام او را تقدیس می‌کنیم و به دیگران نیز کمک می‌کنیم که یَهُوَه را خدایی پاک و مقدّس بدانند.‏ ما با نشان دادن خصوصیات یَهُوَه در اعمال و سخنانمان،‏ نام او را تقدیس خواهیم کرد.‏ به علاوه،‏ با آشکار ساختن حقیقت دربارهٔ یَهُوَه،‏ حقانیت نام او را ثابت می‌کنیم.‏ ب۲۰/‏۶ ص ۶-‏۷ ¶۱۷-‏۱۸

شبکه‌های اجتماعی فوایدی دارد؛‏ برای مثال،‏ از طریق آن می‌توانیم با اعضای خانواده و دوستانمان در ارتباط باشیم.‏ با این حال،‏ برخی افراد مطالبی را در این شبکه‌ها به اشتراک می‌گذارند تا مورد تحسین دیگران قرار گیرند و توجه همه را به خودشان جلب کنند.‏ برخی حتی زیر عکس خود یا دیگران نظراتی زشت و زننده می‌نویسند.‏ از آنجایی که ما مسیحیان می‌خواهیم فروتن باشیم و با دیگران همدردی کنیم،‏ هرگز به این شکل از شبکه‌های اجتماعی استفاده نمی‌کنیم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۸)‏ اگر شما عضو شبکه‌های اجتماعی هستید می‌توانید از خود بپرسید،‏ ‹آیا دیگران با دیدن مطالبی که من به اشتراک می‌گذارم،‏ فکر می‌کنند که می‌خواهم به آنان فخر بفروشم؟‏ آیا این مطالب باعث می‌شود که آنان به من حسادت کنند؟‏› مسیحیان به دنبال این نیستند که مورد تحسین دیگران قرار گیرند.‏ آنان مطابق پند کتاب مقدّس که در آیهٔ روز آمده است عمل می‌کنند.‏ فروتنی به ما کمک می‌کند که از روحیهٔ خودپسندی دنیا محفوظ بمانیم.‏​—‏۱یو ۲:‏۱۶.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۶-‏۷ ¶۱۴-‏۱۵

پولُس پیش از این که شاگرد مسیح شود،‏ جوانی گستاخ بود که پیروان عیسی را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد.‏ (‏اعما ۷:‏۵۸)‏ عیسی شخصاً مانع اعمال پولُس شد؛‏ چرا که اعمال او باعث ایجاد ترس و وحشت در جماعت مسیحی می‌شد.‏ زمانی که پولُس در راه دمشق بود،‏ عیسی از آسمان با او سخن گفت و او را نابینا ساخت.‏ پولُس برای این که بینایی‌اش را بازیابد باید از همان افرادی که آنان را مورد آزار و اذیت قرار می‌داد کمک می‌گرفت.‏ او با فروتنی کمک یکی از شاگردان عیسی به نام حَنانیا را پذیرفت و بینایی‌اش را بازیافت.‏ (‏اعما ۹:‏۳-‏۹،‏ ۱۷،‏ ۱۸)‏ پولُس بعدها شخصی شناخته‌شده در جماعت مسیحی قرن اول شد؛‏ با این حال درسی را که در راه دمشق از عیسی آموخت،‏ همواره به یاد داشت.‏ او فروتنی‌اش را حفظ کرد و با میل و رغبت کمک برادران و خواهرانش را می‌پذیرفت.‏ او هم‌ایمانانش را «بسیار مایهٔ دلگرمی» خود می‌دانست.‏​—‏کول ۴:‏۱۰،‏ ۱۱.‏ ب۲۰/‏۷ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۶-‏۱۷

یَهُوَه خدای قادر مطلق است؛‏ با این حال،‏ به دیگران نیز اختیاراتی می‌دهد.‏ برای مثال،‏ او عیسی را به عنوان پادشاه حکومت خود برگزیده است و به ۱۴۴٬۰۰۰ مسح‌شده‌ای که در کنار عیسی حکومت می‌کنند نیز اختیاراتی می‌دهد.‏ یَهُوَه به عیسی آموزش داد تا بتواند پادشاه و کاهن اعظم شود.‏ (‏عبر ۵:‏۸،‏ ۹)‏ او به آنانی که در کنار عیسی پادشاهی می‌کنند نیز آموزش‌های لازم را می‌دهد.‏ طی پادشاهی آنان،‏ یَهُوَه کارهایشان را کنترل نمی‌کند؛‏ زیرا به آنان کاملاً اطمینان دارد و می‌داند که خواست او را انجام می‌دهند.‏ (‏مکا ۵:‏۱۰)‏ با این که یَهُوَه به کمک هیچ کس نیاز ندارد،‏ اختیاراتی به دیگران داده است.‏ پس چقدر بیشتر،‏ ما باید همچون او عمل نماییم!‏ اگر شما سرپرست خانواده یا پیر جماعت هستید می‌توانید همچون یَهُوَه مسئولیت‌هایی به دیگران واگذار کنید؛‏ اما نباید آنان را هنگام انجام این مسئولیت‌ها زیر ذرّه‌بین بگذارید!‏ به این شکل،‏ نه تنها کارها به انجام می‌رسد،‏ بلکه دیگران آموزش می‌بینند و اعتمادبه‌نَفْسشان تقویت می‌گردد.‏​—‏اشع ۴۱:‏۱۰.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۹-‏۱۰ ¶۵-‏۶

یَهُوَه از ما انتظار دارد نسبت به آنانی که از خدمت به او دست کشیده‌اند چه احساسی داشته باشیم؟‏ عیسی در این مورد نمونهٔ خوبی برای ما بجا گذاشت.‏ او می‌دانست که یَهُوَه برای تک‌تک خادمانش ارزش فراوانی قائل است.‏ از این رو،‏ تلاش می‌کرد به «گوسفندان گمشدهٔ قوم اسرائیل» کمک کند که دوباره به یَهُوَه نزدیک شوند.‏ (‏مت ۱۵:‏۲۴)‏ همچنین او هر آنچه در توانش بود انجام می‌داد تا هیچ یک از خادمان یَهُوَه را از دست ندهد.‏ (‏یو ۶:‏۳۹)‏ پولُس رسول پیران مسیحی اِفِسُس را ترغیب کرد که از نمونهٔ عیسی سرمشق گیرند.‏ او به آنان گفت:‏ «باید برای یاری ضعیفان چنین سخت بکوشید و سخنان عیسای سَرور را به یاد داشته باشید که خود گفت:‏ ‹دادن از گرفتن شادی‌بخش‌تر است.‏›» (‏اعما ۲۰:‏۱۷،‏ ۳۵)‏ این آیه نشان می‌دهد که مسئولیت مهم محافظت از خادمان یَهُوَه به عهدهٔ پیران مسیحی است.‏ یک پیر مسیحی در اسپانیا به نام سالوادور می‌گوید:‏ «وقتی فکر می‌کنم یَهُوَه چقدر برای آنانی که از خدمت به او دست کشیده‌اند ارزش قائل است،‏ برانگیخته می‌شوم که با تمام وجود کمکشان کنم.‏ می‌دانم که یَهُوَه نیز از من چنین انتظاری دارد.‏» ب۲۰/‏۶ ص ۲۳ ¶۱۵-‏۱۶

یَهُوَه اکنون از ما انتظار ندارد که کامل باشیم؛‏ او صبورانه تا پایان حکومت هزارسالهٔ مسیح منتظر خواهد ماند.‏ طی این مدت،‏ او همواره آمادهٔ بخشش گناهان ماست.‏ بنابراین ما نیز باید همچون یَهُوَه،‏ با دیگران صبور باشیم و بر خصوصیات خوبشان تمرکز کنیم.‏ آفرینش زمین برای عیسی و فرشتگان شادی‌بخش بود.‏ اما مطمئناً وقتی زمین از انسان‌هایی پر شود که یَهُوَه را دوست دارند و به او خدمت می‌کنند،‏ آنان شادتر خواهند شد.‏ همچنین آنانی که در آسمان در کنار عیسی پادشاهی خواهند کرد،‏ از این که می‌توانند با خدمتشان،‏ به انسان‌های روی زمین فایده برسانند بسیار شاد خواهند شد.‏ (‏مکا ۴:‏۴،‏ ۹-‏۱۱؛‏ ۵:‏۹،‏ ۱۰)‏ زمانی را تصوّر کنید که اشک شادی جای اشک‌های ناشی از غم و اندوه را می‌گیرد؛‏ زمانی که دیگر از بیماری و غصه و مرگ خبری نخواهد بود.‏ بیایید مصمم باشیم که تا آن زمان از محبت،‏ حکمت و صبر یَهُوَه سرمشق گیریم.‏ به این شکل،‏ علی‌رغم همهٔ مشکلات،‏ شادی‌مان را همواره حفظ خواهیم کرد.‏ (‏یعقو ۱:‏۲-‏۴)‏ به راستی که از یَهُوَه بسیار سپاسگزاریم که به ما چنین وعده داد:‏ ‹رستاخیزی در پیش است.‏›​—‏اعما ۲۴:‏۱۵.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۸-‏۱۹

کتاب مقدّس هدیه‌ای پرمهر از طرف یَهُوَه به ماست.‏ او به دلیل محبت عمیقش به ما انسان‌ها،‏ افکار خود را به نویسندگان کتاب مقدّس الهام کرد تا آن را به قلم آورند.‏ یَهُوَه در کلامش به مهم‌ترین سؤالاتی که ممکن است به ذهنمان برسد،‏ پاسخ داده است.‏ برای مثال،‏ ما چگونه به وجود آمده‌ایم؟‏ مقصود از زندگی چیست؟‏ چه آینده‌ای در انتظار ماست؟‏ یَهُوَه می‌خواهد که همهٔ فرزندانش پاسخ این سؤالات را بدانند.‏ از این رو،‏ طی قرن‌ها افرادی را برانگیخت تا کلامش را به زبان‌های بسیاری ترجمه کنند.‏ امروزه،‏ تمام کتاب مقدّس یا بخش‌هایی از آن به بیش از ۳۰۰۰ زبان در دسترس است!‏ ما با خواندن روزانهٔ کتاب مقدّس،‏ تعمّق بر آن و به‌کارگیری آنچه می‌آموزیم،‏ ثابت می‌کنیم که از این هدیهٔ یَهُوَه قدردانیم.‏ همچنین،‏ راه دیگر قدردانی از یَهُوَه این است که با تمام تلاش،‏ پیام کتاب مقدّس را به دیگران اعلام کنیم.‏​—‏مز ۱:‏۱-‏۳؛‏ مت ۲۸:‏۱۹،‏ ۲۰.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۵-‏۱۶

اِرْمیا،‏ پیامبر خدا در محدوده‌ای خدمت می‌کرد که موعظه در آن خیلی مشکل بود.‏ یک مرتبه،‏ او به‌قدری دلسرد شده بود که می‌خواست موعظه کردن را کنار بگذارد.‏ اما چنین نکرد.‏ چرا؟‏ زیرا «کلام خداوند» در دل او همچون آتشی شعله‌ور و مهارنشدنی بود!‏ (‏ار ۲۰:‏۹)‏ اگر ما نیز هر روز کلام خدا را بخوانیم و بر آن تعمّق کنیم،‏ همچون اِرْمیا عمل خواهیم کرد.‏ به این شکل،‏ شادی‌مان روزبه‌روز بیشتر می‌شود و احتمالاً موعظه‌مان پرثمرتر خواهد شد.‏ (‏ار ۱۵:‏۱۶)‏ بنابراین،‏ وقتی احساس دلسردی می‌کنید،‏ از صمیم دل در دعا از یَهُوَه درخواست کمک کنید.‏ او کمکتان می‌کند که با ناکاملی و ضعف‌هایتان مقابله کنید،‏ در بیماری‌ها پایدار بمانید،‏ دید درستی به مسئولیت‌های تئوکراتیک داشته باشید و دیدگاه مثبتی نسبت به فعالیت موعظه در خود پرورش دهید.‏ به علاوه،‏ شما می‌توانید تمام نگرانی‌های خود را به پدر آسمانی‌تان بسپارید؛‏ چرا که با کمک او بر هر گونه دلسردی غلبه خواهید کرد.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۲۷ ¶۲۰-‏۲۱

برخی خواهران،‏ تنها در جلسات می‌توانند با هم‌ایمانان معاشرت کنند.‏ بنابراین ما باید از این فرصت استفاده کرده و خواهرانمان را در جلسات به‌گرمی بپذیریم،‏ با آنان صحبت کنیم و نشان دهیم که به آنان اهمیت می‌دهیم.‏ ما نیز مانند عیسی می‌توانیم زمانی را به معاشرت با خواهرانمان اختصاص دهیم.‏ (‏لو ۱۰:‏۳۸-‏۴۲)‏ شاید بتوانیم آنان را برای صرف غذایی ساده یا فعالیتی سرگرم‌کننده به منزلمان دعوت کنیم و گفتگویی بناکننده با آنان داشته باشیم.‏ (‏روم ۱:‏۱۱،‏ ۱۲)‏ پیران جماعت باید طرز فکری مشابه عیسی داشته باشند.‏ او می‌دانست که مجرّد بودن برای برخی دشوار است.‏ با این وجود به روشنی اشاره کرد که ازدواج و داشتن فرزند نیز کلید شادی واقعی نیست؛‏ بلکه شادی واقعی حاصل اولویت دادن به خدمت به یَهُوَه است.‏ (‏لو ۱۱:‏۲۷،‏ ۲۸؛‏ مت ۱۹:‏۱۲)‏ به‌خصوص پیران جماعت،‏ باید با زنان مسیحی همچون خواهران و مادران روحانی خود رفتار کنند.‏ آنان باید تلاش کنند تا قبل و بعد از جلسات زمانی را به گفتگو با خواهران اختصاص دهند.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۲۱-‏۲۲ ¶۷-‏۹

در سرزمین اسرائیل باستان،‏ کشاورز بذر را پس از باران پاییزی می‌کاشت و محصول را پس از باران بهاری برداشت می‌کرد.‏ (‏مرق ۴:‏۲۸)‏ ما می‌خواهیم حکیمانه عمل کنیم و همچون آن کشاورز صبور باشیم.‏ البته،‏ شاید چنین کاری چندان آسان نباشد.‏ معمولاً ما انسان‌های ناکامل دوست داریم فوراً نتیجهٔ کارمان را ببینیم.‏ اما همان طور که برای پرورش یک گیاه،‏ باید بذر را بکاریم و مرتباً آن را آبیاری کرده و علف‌های هرز را جدا کنیم،‏ برای شاگردسازی نیز باید همواره سخت تلاش کنیم.‏ ما برای این که به شاگردمان بیاموزیم تبعیض و افکار خودخواهانه را ریشه‌کن کند،‏ به زمان نیاز داریم.‏ وقتی دیگران واکنشی منفی به پیام ما نشان می‌دهند،‏ خصوصیت صبر کمکمان می‌کند که دلسرد و ناامید نشویم.‏ حتی وقتی که آنان واکنشی مثبت نشان می‌دهند نیز باید صبور باشیم.‏ ما نمی‌توانیم شاگردمان را مجبور کنیم که ایمانش را پرورش دهد.‏ حتی شاگردان عیسی نیز گاه برای درک تعالیم او،‏ به زمان نیاز داشتند.‏ (‏یو ۱۴:‏۹)‏ باید به یاد داشته باشیم که ما بذر را می‌کاریم و آبیاری می‌کنیم،‏ اما خداست که آن را رشد و نموّ می‌بخشد.‏​—‏۱قر ۳:‏۶.‏ ب۲۰/‏۹ ص ۱۱ ¶۱۰-‏۱۱

خواست همهٔ ما این است که شاگردمان از لحاظ روحانی پیشرفت کند و تعمید بگیرد.‏ یک راه مهم برای کمک به او این است که تشویقش کنیم در جلسات شرکت کند.‏ اغلب شاگردانی که همزمان با شروع مطالعه در جلسات نیز شرکت می‌کنند،‏ بسیار سریع‌تر پیشرفت می‌کنند.‏ برخی معلّمان به شاگردشان توضیح می‌دهند که شرکت در جلسات به آنان کمک می‌کند تا تعالیم کتاب مقدّس را بهتر درک کنند.‏ شما می‌توانید عبرانیان ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵ را برای شاگردتان بخوانید و به او نشان دهید که شرکت در جلسات چه فوایدی برایش دارد.‏ شما می‌توانید دربارهٔ نکتهٔ جدیدی که در جلسه آموخته‌اید،‏ با شور و شوق با شاگردتان صحبت کنید.‏ احساس شما نسبت به جلسات،‏ بسیار بیشتر از یک دعوت ساده می‌تواند شاگردتان را برانگیزد که در جلسات شرکت کند.‏ مطمئناً آنچه شاگردتان در اولین جلسه می‌بیند و می‌شنود بسیار بیشتر از آنچه در دیگر گردهمایی‌های مذهبی دیده و شنیده است،‏ بر او تأثیر می‌گذارد.‏ (‏۱قر ۱۴:‏۲۴،‏ ۲۵)‏ او با افرادی آشنا می‌شود که الگوی خوبی برایش خواهند بود و کمکش می‌کنند تا از لحاظ روحانی پیشرفت کند و تعمید بگیرد.‏ ب۲۰/‏۱۰ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۴-‏۱۵

روح‌القدس به شما کمک خواهد کرد تا آنچه را که در کلام خدا می‌خوانید و می‌آموزید،‏ در زندگی به کار گیرید.‏ شما می‌توانید همچون مزمورنویس چنین دعا کنید:‏ «خداوندا،‏ راه خود را به من بیاموز،‏ تا در حقیقت تو گام بردارم.‏ دل مرا واحد گردان تا از نام تو ترسان باشم.‏» (‏مز ۸۶:‏۱۱)‏ پس همواره کلام یَهُوَه و نشریاتی را که سازمانش در اختیارمان می‌گذارد مطالعه کنید.‏ البته،‏ مطمئناً شما نمی‌خواهید تنها اطلاعاتتان را از کتاب مقدّس افزایش دهید؛‏ بلکه می‌خواهید آنچه را که می‌خوانید به دل خود راه دهید و آموخته‌هایتان را به کار گیرید.‏ یَهُوَه آماده است که از طریق روح مقدّسش در این زمینه به شما کمک کند.‏ به علاوه،‏ شما می‌توانید هم‌ایمانانتان را نیز تشویق و ترغیب کنید،‏ چرا که آنان عضوی از خانوادهٔ روحانی شما هستند.‏ (‏عبر ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵)‏ بدین منظور،‏ می‌توانید در دعا روح‌القدس یَهُوَه را بطلبید تا کمکتان کند در جلسات از صمیم دل به سؤالات جواب دهید و تکالیفتان را به بهترین شکل انجام دهید.‏ به این شکل،‏ به یَهُوَه و عیسی نشان می‌دهید که تک‌تک خادمانی را که برای آنان ارزشمندند دوست می‌دارید.‏ (‏یو ۲۱:‏۱۵-‏۱۷)‏ با فایده بردن از ضیافت روحانی‌ای که یَهُوَه ترتیب داده است،‏ نشان دهید که همواره آمادهٔ تعلیم گرفتن از او هستید.‏ ب۲۰/‏ ۱۰ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۵-‏۱۷

واکنش عیسی نسبت به دلسردی شاگردانش چه بود؟‏ او پس از رستاخیزش به برخی از پیروانش گفت:‏ «مترسید!‏ بروید و به برادران من بگویید [که رستاخیز یافته‌ام].‏» (‏مت ۲۸:‏۱۰الف)‏ عیسی از رسولانش ناامید نشده بود.‏ با این که آنان عیسی را ترک کرده بودند،‏ او آنان را ‹برادرانش› می‌دانست.‏ عیسی نیز همچون یَهُوَه،‏ رحیم و بخشنده بود.‏ (‏۲پاد ۱۳:‏۲۳)‏ به طور مشابه،‏ ما برای آنانی که دیگر در فعالیت موعظه شرکت نمی‌کنند،‏ اهمیت و ارزش فراوانی قائلیم.‏ آنان خانوادهٔ روحانی‌مان هستند و بسیار دوستشان داریم.‏ ما محبتی را که این برادران و خواهران در خدمت به یَهُوَه از خود نشان داده‌اند،‏ به‌خوبی به یاد داریم؛‏ برخی از آنان،‏ سال‌ها به یَهُوَه خدمت کرده‌اند.‏ (‏عبر ۶:‏۱۰)‏ به راستی که عمیقاً دلمان برایشان تنگ شده است!‏ (‏لو ۱۵:‏۴-‏۷)‏ ما نیز می‌توانیم مبشّران غیرفعال را ترغیب کنیم که دوباره در جلسات شرکت کنند.‏ اگر مبشّری غیرفعال وارد سالن جماعت شود،‏ باید پیشقدم شویم و به‌گرمی به او خوشامد گوییم.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۴-‏۱۷

یعقوب و یوحنا به همراه مادرشان از عیسی درخواستی کردند که از اختیارات او خارج بود.‏ واکنش عیسی چه بود؟‏ او فوراً در پاسخ گفت که تنها یَهُوَه می‌تواند تصمیم بگیرد که در پادشاهی‌اش،‏ چه کسانی در سمت راست و چپ من بنشینند.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۰-‏۲۳)‏ عیسی با فروتنی نشان داد که از محدودیت‌هایش به‌خوبی آگاه است.‏ تمام سخنان و اعمال عیسی در حوزهٔ اختیاراتی بود که یَهُوَه به او داده بود.‏ (‏یو ۱۲:‏۴۹)‏ ما چگونه می‌توانیم از عیسی سرمشق گیریم؟‏ ما برای سرمشق گرفتن از فروتنی عیسی می‌توانیم پند کتاب مقدّس را که در آیهٔ روز آمده است به کار گیریم.‏ بدین منظور،‏ وقتی کسی دربارهٔ موضوعی با ما مشورت می‌کند،‏ نباید اولین چیزی را که به فکرمان می‌رسد مطرح کنیم یا بر نظر شخصی خود پافشاری کنیم.‏ بلکه باید راهنمایی‌هایی بر پایهٔ اصول کتاب مقدّس و نشریات مسیحی‌مان ارائه دهیم.‏ به این شکل،‏ با فروتنی نشان می‌دهیم که از محدودیت‌هایمان آگاهیم و می‌دانیم که اصول و راهنمایی‌های یَهُوَه بهتر از نظرات خودمان است.‏​—‏مکا ۱۵:‏۳،‏ ۴.‏ ب۲۰/‏۸ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴-‏۱۵

اگر نیاز دیدید که به دوستی پند بدهید،‏ چه نکاتی را باید در نظر بگیرید؟‏ پیش از پند دادن،‏ از خود بپرسید،‏ ‹آیا خود را بیش از حد عادل می‌دانم؟‏› شخصی که خود را بیش از حد عادل می‌داند،‏ دیگران را بر اساس معیارهای خودش قضاوت می‌کند،‏ نه بر اساس معیارهای یَهُوَه!‏ چنین شخصی احتمالاً بخشنده و باگذشت نخواهد بود.‏ پس از این که خود را محک زدید،‏ اگر هنوز نیاز دیدید که به دوستتان پند دهید،‏ دربارهٔ مشکل صریحاً با او صحبت کنید و با سؤالاتی سنجیده کمکش کنید که خود به اشتباهش پی ببرد.‏ اطمینان یابید که آنچه می‌گویید بر اساس کلام خدا باشد.‏ به یاد داشته باشید که دوستتان به یَهُوَه جوابگو است،‏ نه به شما.‏ (‏روم ۱۴:‏۱۰)‏ هنگام پند دادن،‏ از حکمت موجود در کلام خدا استفاده کنید و همچون عیسی با دوستتان همدردی کنید.‏ (‏امث ۳:‏۵؛‏ مت ۱۲:‏۲۰)‏ چرا؟‏ زیرا یَهُوَه همان گونه با ما رفتار می‌کند که ما با دیگران رفتار می‌کنیم.‏​—‏یعقو ۲:‏۱۳.‏ ب۲۰/‏۱۱ ص ۲۱،‏ ۲۲ ¶۱۳

احتمالاً دوست ندارید دیگران شما را بر اساس رنگ پوست،‏ چهره یا سایز بدنتان قضاوت کنند.‏ دانستن این امر که یَهُوَه ما را بر اساس ظاهرمان قضاوت نمی‌کند،‏ بسیار دلگرم‌کننده است.‏ برای مثال،‏ زمانی که سموئیل در نظر داشت یکی از پسران یَسا را به عنوان پادشاه مسح کند،‏ دیدگاهی همچون دیدگاه یَهُوَه نداشت.‏ یَهُوَه کدام یک از پسران یَسا را برای پادشاهی در نظر داشت؟‏ سموئیل با دیدن اِلیاب،‏ پسر بزرگ یَسا که ظاهری بسیار جذاب داشت،‏ گفت:‏ «به‌یقین مسیح خداوند اینجا در حضور اوست.‏» اما یَهُوَه به سموئیل گفت:‏ «به سیما و قامت بلندش منگر،‏ زیرا او را رد کرده‌ام.‏» آنچه یَهُوَه در ادامه به سموئیل گفت،‏ درس مهمی به ما می‌آموزد.‏ او گفت:‏ «انسان به ظاهر می‌نگرد،‏ اما خداوند به دل.‏» (‏۱سمو ۱۶:‏۱،‏ ۶،‏ ۷)‏ پس بسیار اهمیت دارد که در رفتارمان با برادران و خواهرانمان دیدگاه یَهُوَه را داشته باشیم.‏ ب۲۰/‏۴ ص ۱۴ ¶۱؛‏ ص ۱۵ ¶۳

عیسی از میان مزارعی که بذرهایش تازه جوانه زده بود می‌گذشت.‏ (‏یو ۴:‏۳-‏۶)‏ چهار ماه به زمان برداشت محصول آن مزارع باقی مانده بود.‏ عیسی به نکته‌ای اشاره کرد که به نظر شنوندگانش عجیب می‌رسید.‏ او گفت:‏ «نظر افکنید و مزارع را ببینید که برای درو سفید شده است.‏» (‏یو ۴:‏۳۵،‏ ۳۶)‏ منظور عیسی از این گفته چه بود؟‏ عیسی به طور مجازی به جمع‌آوری انسان‌ها اشاره کرد،‏ نه به برداشت محصول.‏ پیش از این گفتهٔ عیسی،‏ چه اتفاقی رخ داده بود؟‏ در آن زمان،‏ یهودیان معمولاً از سامریان دوری می‌کردند.‏ با این حال،‏ عیسی به زنی سامری موعظه کرده بود و او گفته‌های عیسی را پذیرفته بود!‏ وقتی عیسی دربارهٔ مزارعی که ‹برای درو سفید شده بودند› صحبت می‌کرد،‏ سامریانی که گفته‌های آن زن را شنیده بودند،‏ نزد عیسی آمدند تا بیشتر تعلیم گیرند.‏ (‏یو ۴:‏۹،‏ ۳۹-‏۴۲)‏ یک مفسّر کتاب مقدّس در این باره می‌گوید:‏ «شور و اشتیاق آن سامریان برای تعلیم گرفتن از عیسی،‏ نشان می‌دهد که آنان همچون مزرعه‌ای آمادهٔ درو بودند.‏» ب۲۰/‏۴ ص ۸ ¶۱-‏۲

جلسات کمکمان می‌کند که مهارتمان را برای موعظه و تعلیم،‏ افزایش دهیم.‏ برای مثال،‏ می‌آموزیم که چگونه از ابزارهای اساسی ما برای تعلیم به شکلی مؤثر استفاده کنیم.‏ پس خود را به‌خوبی برای جلسه آماده کنید.‏ طی جلسه،‏ با دقت به آنچه گفته می‌شود گوش کنید.‏ پس از جلسه،‏ آنچه را که آموخته‌اید به کار گیرید.‏ شما با انجام این کارها،‏ «سربازِ شایستهٔ مسیحْ عیسی» خواهید شد.‏ (‏۲تیمو ۲:‏۳)‏ ما از کمک میلیون‌ها فرشتهٔ قدرتمند نیز برخورداریم.‏ یک فرشته قدرت فوق‌العاده‌ای دارد!‏ (‏اشع ۳۷:‏۳۶)‏ حال،‏ تصوّر کنید که لشکری عظیم از فرشتگان چه قدرتی دارند.‏ هیچ انسان یا فرشتهٔ شریری نمی‌تواند لشکر قدرتمند یَهُوَه را شکست دهد.‏ یَهُوَه قادر مطلق است؛‏ پس وقتی او در کنار ما باشد،‏ قدرتمندتر از تمام مخالفانمان خواهیم بود.‏ (‏داو ۶:‏۱۶)‏ زمانی که همکار،‏ همکلاسی یا خویشاوندی غیرشاهد باعث دلسردی‌تان می‌شود،‏ به این نکات فکر کنید.‏ همواره به یاد داشته باشید که شما در این جنگ تنها نیستید و مطابق فرمان یَهُوَه پیش می‌روید.‏ ب۲۱/‏۳ ص ۲۹-‏۳۰ ¶۱۳-‏۱۴

شاید پولُس رسول از اِشَعْیا ۲۲:‏۱۳ نقل‌قول می‌کرد که به طرز فکر اسرائیلیان اشاره می‌کند.‏ آنان به جای تقویت رابطهٔ خود با یَهُوَه،‏ به دنبال امیال نَفْسانی‌شان بودند؛‏ گویی چنین فکر می‌کردند:‏ «امروز هستیم و فردا نیستیم!‏» طرز فکری که امروزه نیز بسیار رایج است!‏ آگاهی از این امر که یَهُوَه مردگان را رستاخیز می‌دهد باید بر انتخاب معاشرانمان نیز تأثیر بگذارد.‏ مسیحیان قُرِنتُس نباید با آنانی که منکر رستاخیز بودند معاشرت می‌کردند.‏ ما نیز نباید زمان زیادی را صرف معاشرت با افرادی کنیم که هیچ اهمیتی به آینده نمی‌دهند و تنها به فکر خوشگذرانی هستند.‏ چنین افرادی تأثیر خوبی بر ما نمی‌گذارند.‏ معاشرت با چنین افرادی می‌تواند بر طرز فکر و عادات خوب ما مسیحیان تأثیر بگذارد.‏ حتی ممکن است ما را به انجام اعمالی سوق دهد که خدا از آن‌ها نفرت دارد،‏ یعنی گناه.‏ از این رو،‏ پولُس مسیحیان را چنین ترغیب کرد:‏ «به خود آیید،‏ درست فکر کنید و گناه پیشه مکنید.‏»​—‏۱قر ۱۵:‏۳۳،‏ ۳۴.‏ ب۲۰/‏۱۲ ص ۹ ¶۳؛‏ ۵-‏۶

این آیه نحوهٔ ترتیبات خانوادهٔ آسمانی و زمینی یَهُوَه را نشان می‌دهد.‏ اصل سَروری دو بخش مهم را در بر می‌گیرد؛‏ داشتن اختیارات و جوابگو بودن.‏ یَهُوَه سر تمام عالم هستی است و از اختیار مطلق برخوردار است.‏ همهٔ فرشتگان و انسان‌ها نزد یَهُوَه جوابگو هستند.‏ (‏روم ۱۴:‏۱۰؛‏ افس ۳:‏۱۴،‏ ۱۵)‏ یَهُوَه،‏ عیسی را سر جماعت قرار داده است؛‏ اما عیسی بابت نحوهٔ رفتارش با ما،‏ نزد یَهُوَه جوابگو است.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۲۷)‏ همچنین،‏ یَهُوَه شوهران را به عنوان سر خانواده قرار داده است.‏ برای این که یک مرد،‏ سرپرست خوبی برای خانواده‌اش باشد،‏ ابتدا باید بداند که یَهُوَه چه انتظاراتی از او دارد.‏ همچنین باید درک کند که چرا یَهُوَه اصل سَروری را وضع کرده است و او چگونه می‌تواند در به‌کارگیری این اصل،‏ از یَهُوَه و عیسی سرمشق گیرد.‏ چرا بسیار اهمیت دارد که سرپرستان خانواده از این امور آگاه باشند؟‏ زیرا یَهُوَه به آنان اختیاراتی نسبی داده است و از آنان انتظار دارد که به‌درستی از اختیاراتشان استفاده کنند.‏​—‏لو ۱۲:‏۴۸ب.‏ ب۲۱/‏۲ ص ۲ ¶۱-‏۳

ما می‌توانیم مانند یَهُوَه،‏ برخی موارد را از حافظه‌مان پاک کنیم.‏ برای مثال،‏ یَهُوَه که از حافظه‌ای بی‌نقص برخوردار است،‏ پس از توبهٔ ما،‏ گناهانمان را می‌بخشد و کاملاً فراموش می‌کند.‏ (‏مز ۲۵:‏۷؛‏ ۱۳۰:‏۳،‏ ۴)‏ به طور مشابه،‏ وقتی دیگران بابت رنجاندن ما ابراز پشیمانی می‌کنند،‏ یَهُوَه انتظار دارد که ما نیز عمل آنان را ببخشیم و کاملاً فراموش کنیم.‏ (‏مت ۶:‏۱۴؛‏ لو ۱۷:‏۳،‏ ۴)‏ وقتی ما از توانایی‌های مغزمان برای جلال دادن به یَهُوَه استفاده می‌کنیم،‏ در واقع از او که این هدیهٔ بی‌نظیر را به ما داده است قدردانی می‌کنیم.‏ برخی انسان‌ها به شکلی خودخواهانه این توانایی‌ها را به کار می‌گیرند و خود معیارهای خوب و بد را تعیین می‌کنند.‏ اما تنها یَهُوَه می‌تواند بهترین معیارها را برایمان تعیین کند،‏ چرا که او خود ما را آفریده است.‏ (‏روم ۱۲:‏۱،‏ ۲)‏ وقتی ما زندگی‌مان را با معیارهای او هماهنگ می‌کنیم،‏ آرامش زیادی نصیبمان می‌شود.‏ (‏اشع ۴۸:‏۱۸؛‏ پاورقی)‏ همچنین زندگی‌مان معنی و مفهوم پیدا می‌کند،‏ زیرا درمی‌یابیم که مقصود از زندگی،‏ جلال دادن به یَهُوَه و خشنود ساختن اوست.‏​—‏امث ۲۷:‏۱۱.‏ ب۲۰/‏۵ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۳-‏۱۴

ما امروزه چگونه می‌توانیم به برادران و خواهرانمان از صمیم دل محبت ورزیم؟‏ اگر سعی کنیم آنان را بهتر بشناسیم،‏ راحت‌تر می‌توانیم درکشان کنیم و محبتمان را به آنان نشان دهیم.‏ نباید اجازه دهیم که سن و فرهنگ آنان مانع ابراز محبتمان شود.‏ به یاد آورید که یوناتان حدود ۳۰ سال از داوود بزرگ‌تر بود،‏ اما دوستی صمیمی برای او شد.‏ آیا می‌توانید برای دوستی با هم‌ایمانی که از شما بزرگ‌تر یا کوچک‌تر است پیشقدم شوید؟‏ به این شکل،‏ نشان می‌دهید که ‹به جمیع هم‌ایمانان محبت دارید.‏› (‏۱پطر ۲:‏۱۷)‏ آیا محبت ورزیدن از صمیم دل به هم‌ایمانانمان بدین معنی است که با تک‌تک آنان به یک اندازه صمیمی شویم؟‏ خیر،‏ چنین چیزی واقع‌بینانه نیست!‏ کاملاً طبیعی است که با برخی از برادران و خواهران نقاط مشترک بیشتری داشته باشیم و با آنان صمیمی‌تر شویم.‏ عیسی نیز همهٔ رسولان را «دوست» خود خواند؛‏ اما محبتی خاص به یوحنا داشت و با او صمیمی‌تر بود.‏ (‏یو ۱۳:‏۲۳؛‏ ۱۵:‏۱۵؛‏ ۲۰:‏۲)‏ با این حال،‏ هرگز بین او و دیگر رسولان فرق نمی‌گذاشت.‏​—‏مرق ۱۰:‏۳۵-‏۴۰.‏ ب۲۱/‏۱ ص ۲۳ ¶۱۲-‏۱۳

صحبت پولُس رسول در آتن با غیریهودیان،‏ با صحبت و استدلال او با یهودیان در کنیسه متفاوت بود.‏ او با دقت به مردم آنجا و مراسم مذهبی آنان توجه کرد.‏ (‏اعما ۱۷:‏۲۳)‏ سپس به دنبال نقاط مشترکی بین اعتقادات آنان و نوشته‌های مقدّس گشت.‏ بنابراین طبق اعتقاداتشان با آنان صحبت کرد.‏ او به اهالی آتن گفت که دربارهٔ همان ‹خدای ناشناخته‌ای› صحبت می‌کند که آنان او را می‌پرستند.‏ پولُس با این که می‌دید آن غیریهودیان با نوشته‌های مقدّس آشنا نبودند،‏ هرگز فکر نکرد که نمی‌توانند شاگرد مسیح شوند.‏ او آنان را همچون محصول آمادهٔ برداشت می‌دید و حاضر شد صحبت‌هایش را با اعتقادات آنان تطبیق دهد.‏ همچون پولُس،‏ به عقاید مردم محدوده‌تان دقت و توجه کنید.‏ برای مثال،‏ آنان از چه وسایلی برای تزیین خانه یا اتومبیلشان استفاده کرده‌اند؟‏ آیا از نام،‏ نحوهٔ لباس پوشیدن یا کلماتی که استفاده می‌کنند می‌توانید اعتقاداتشان را تشخیص دهید؟‏ ب۲۰/‏۴ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸