فوریه

یَهُوَه به فکر خادمانش است و می‌خواهد آن‌ها شاد باشند.‏ او نزدیک تک‌تک ماست و وقتی احساس دلسردی می‌کنیم،‏ متوجه می‌شود.‏ (‏مز ۱۴۵:‏۱۸،‏ ۱۹)‏ نمونۀ ایلیّای نبی را در نظر بگیرید.‏ او در دوران سختی زندگی می‌کرد.‏ دشمنان،‏ پرستندگان یَهُوَه را شدیداً مورد آزار و اذیت قرار می‌دادند و می‌خواستند ایلیّا را بکشند.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱،‏ ۲)‏ ایلیّا همچنین فکر می‌کرد که همۀ پرستندگان یَهُوَه کشته شده‌اند و تنها خودش زنده مانده است.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۱۰)‏ اما یَهُوَه برای کمک به ایلیّا،‏ فوراً دست به کار شد.‏ او از طریق فرشته‌ای به ایلیّا گفت که هنوز اسرائیلیان زیادی زنده هستند و یَهُوَه را می‌پرستند.‏ (‏۱پاد ۱۹:‏۵،‏ ۱۸)‏ عیسی به‌گرمی به شاگردانش گفت که جماعت،‏ خانوادۀ آن‌ها می‌شود.‏ (‏مرق ۱۰:‏۲۹،‏ ۳۰)‏ یَهُوَه،‏ پدر مهربانمان هم وعده داده که همیشه آمادۀ کمک به خادمانش است.‏—‏مز ۹:‏۱۰.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

از آنجایی که تعالیم ما بر اساس کتاب مقدّس است و با بعضی از اعتقادات مذهبی هماهنگ نیست،‏ خیلی از مردم ما را قبول ندارند.‏ رهبران مذهبی به پیروانشان تعلیم می‌دهند که خدا انسان‌های بد را در آتش جهنّم می‌سوزاند.‏ هدف آن‌ها از این تعلیم این است که مردم را تحت کنترل خود درآورند.‏ اما خادمان یَهُوَه که خدای بامحبت را می‌پرستند،‏ به مردم نشان می‌دهند که این تعلیم اشتباه است.‏ همچنین رهبران مذهبی تعلیم می‌دهند که بعد از مرگ،‏ روح انسان به زندگی ادامه می‌دهد.‏ اما ما نشان می‌دهیم که این تعلیم بر اساس کتاب مقدّس نیست؛‏ به علاوه،‏ اگر این تعلیم درست بود،‏ کسی به رستاخیز نیاز نداشت!‏ همچنین برخلاف خیلی از ادیان که به سرنوشت و تقدیر معتقدند،‏ ما به مردم نشان می‌دهیم که هر کس حق انتخاب دارد؛‏ حتی برای پرستش خدا.‏ به همین دلیل،‏ بیشتر رهبران مذهبی با شنیدن تعالیم ما خشمگین می‌شوند.‏ ما با عمل کردن مطابق کلام خدا،‏ نشان می‌دهیم که حقیقت را دوست داریم.‏ (‏یو ۸:‏۴۵،‏ ۴۶)‏ ما نمی‌خواهیم مثل شیطان حقیقت را رد کنیم و اعتقاداتمان را زیر پا بگذاریم.‏ (‏یو ۸:‏۴۴)‏ خدا از خادمانش انتظار دارد که مثل عیسی ‹از بدی نفرت داشته باشند و به نیکویی بپیوندند.‏›—‏روم ۱۲:‏۹؛‏ عبر ۱:‏۹.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۰-‏۱۱ ¶۱۰-‏۱۱

اگر تشخیص دهیم که در دام غرور یا طمع افتاده‌ایم چه باید بکنیم؟‏ پولُس رسول گفت اگر در دام ابلیس افتاده‌ایم می‌توانیم از آن فرار کنیم.‏ (‏۲تیمو ۲:‏۲۶)‏ یَهُوَه از شیطان خیلی قوی‌تر است.‏ بنابراین،‏ اگر در دام شیطان افتاده‌ایم،‏ با کمک یَهُوَه می‌توانیم از آن بیرون بیاییم.‏ ما هیچ‌وقت نمی‌خواهیم در دام غرور و طمع بیفتیم.‏ فقط با کمک یَهُوَه می‌توانیم خودمان را از این دام‌ها محفوظ نگه داریم.‏ حتی بعضی از خادمان باتجربۀ یَهُوَه هم مغرور و طمعکار شدند.‏ پس هر روز از صمیم دل از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند که طرز فکر و رفتارتان را بررسی کنید.‏ (‏مز ۱۳۹:‏۲۳،‏ ۲۴)‏ تمام تلاشتان را بکنید تا در دام غرور و طمع نیفتید!‏ هزاران سال است که شیطان مثل یک شکارچی دنبال شکار است.‏ اما او به زودی در بند کشیده می‌شود و در نهایت نابود می‌شود.‏ (‏مکا ۲۰:‏۱-‏۳،‏ ۱۰)‏ ما چشم‌انتظار آن روز هستیم.‏ تا آن موقع باید هوشیار بمانیم تا در دام غرور و طمع نیفتیم.‏ پس «در برابر ابلیس بایستید و او از شما خواهد گریخت.‏» ب۲۱/‏۶ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۵-‏۱۷

وقتی یک نفر حقیقت را قبول می‌کند و دربارۀ آن با دیگران هم صحبت می‌کند،‏ یَهُوَه خوشحال می‌شود.‏ (‏امث ۲۳:‏۱۵،‏ ۱۶)‏ برای مثال،‏ در سال ۲۰۲۰ با وجود بیماری همه‌گیر کرونا ۷٬۷۰۵٬۷۶۵ مطالعۀ کتاب مقدّس گزارش شد و ۲۴۱٬۹۹۴ نفر تعمید گرفتند.‏ این هم‌ایمانان جدید هم با دیگران کتاب مقدّس را مطالعه می‌کنند و باعث رشد فعالیت شاگردسازی می‌شوند.‏ (‏لو ۶:‏۴۰)‏ بدون شک وقتی ما در فعالیت شاگردسازی شرکت می‌کنیم،‏ یَهُوَه خیلی شاد می‌شود.‏ فعالیت شاگردسازی کار راحتی نیست.‏ اما با کمک یَهُوَه می‌توانیم این کار را انجام دهیم و به دیگران کمک کنیم که یَهُوَه را از صمیم دل دوست داشته باشند.‏ ما می‌توانیم برای خودمان هدف بگذاریم که حداقل با یک نفر کتاب مقدّس را مطالعه کنیم.‏ برای این کار،‏ می‌توانیم در هر فرصت مناسبی به دیگران پیشنهاد مطالعۀ کتاب مقدّس بدهیم.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۶-‏۷ ¶۱۴-‏۱۶

داوود پادشاه برای ساخت معبد اعانات زیادی داد.‏ (‏۱توا ۲۲:‏۱۱-‏۱۶)‏ ما هم وقتی دیگر نمی‌توانیم در پروژه‌های ساختمان‌سازی شرکت کنیم،‏ می‌توانیم تا جای ممکن با اعاناتمان از این پروژه‌ها حمایت کنیم.‏ همین طور می‌توانیم تجربیاتمان را در اختیار جوان‌ترها قرار دهیم.‏ پولُس رسول هم سخاوتمند بود.‏ او تیموتائوس را همراه خود به سفرهای میسیونری می‌برد و روش‌های موعظه و تعلیم را به او یاد می‌داد.‏ (‏اعما ۱۶:‏۱-‏۳)‏ به این شکل،‏ مهارت تیموتائوس در موعظه بالا رفت و او هم روش‌های پولُس را به دیگران یاد داد.‏—‏۱قر ۴:‏۱۷.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۲ ¶۱۴-‏۱۵

از نمونۀ آپولُس و پولُس چه یاد می‌گیریم؟‏ آن‌ها دانش خوبی از نوشته‌های مقدّس داشتند.‏ هر دو معلّمان ماهر و شناخته‌شده‌ای بودند و به خیلی‌ها کمک کرده بودند که با حقیقت آشنا شوند.‏ اما آن‌ها هیچ‌وقت به هم حسادت نمی‌کردند.‏ (‏اعما ۱۸:‏۲۴)‏ وقتی آپولُس قُرِنتُس را ترک کرد،‏ پولُس دوباره از او خواست که به آنجا برگردد.‏ (‏۱قر ۱۶:‏۱۲)‏ آپولُس از توانایی‌هایش برای موعظۀ خبر خوش و برای کمک به برادرانش استفاده می‌کرد.‏ او خیلی هم فروتن بود.‏ برای مثال،‏ وقتی آکیلا و پِریسکیلا «طریق خدا را دقیق‌تر به او آموزش دادند،‏» از آن‌ها دلخور نشد.‏ (‏اعما ۱۸:‏۲۴-‏۲۸)‏ پولُس می‌دانست که آپولُس کارهای مهمی انجام داده است.‏ اما هیچ‌وقت او را رقیب خودش نمی‌دانست.‏ پند پولُس به جماعت قُرِنتُس نشان می‌دهد که او فروتن و منطقی بود.‏—‏۱قر ۳:‏۴-‏۶.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۸-‏۱۹ ¶۱۵-‏۱۷

آدم و حوّا عمداً از فرمان یَهُوَه سرپیچی کردند.‏ اما از آنجایی که یَهُوَه انسان‌ها را خیلی دوست داشت،‏ پسرش را داد تا انسان‌های مطیع بتوانند عضوی از خانواده‌اش شوند.‏ (‏یو ۳:‏۱۶)‏ همین طور،‏ او از طریق فدیۀ عیسی،‏ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر از انسان‌های مطیع را به «پسرخواندگی» قبول کرد.‏ (‏روم ۸:‏۱۵-‏۱۷؛‏ مکا ۱۴:‏۱)‏ میلیون‌ها انسان دیگر هم به یَهُوَه وفادار هستند و خواست او را انجام می‌دهند.‏ آن‌ها امید دارند که در پایان هزار سال،‏ بعد از آزمایش نهایی عضو خانوادۀ یَهُوَه شوند.‏ (‏مز ۲۵:‏۱۴؛‏ روم ۸:‏۲۰،‏ ۲۱)‏ به همین دلیل،‏ آن‌ها الآن هم یَهُوَه را «پدر» صدا می‌زنند.‏ (‏مت ۶:‏۹)‏ به علاوه،‏ کسانی که رستاخیز پیدا می‌کنند این فرصت را دارند که با خواست یَهُوَه آشنا شوند.‏ اگر آن‌ها از یَهُوَه اطاعت کنند،‏ می‌توانند عضو خانوادۀ او شوند.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۵ ¶۱۰-‏۱۱

پولُس رسول سال‌های سال خدمت کرد و موعظه برایش از هر چیز پراهمیت‌تر بود.‏ او «چه در جمع و چه خانه به خانه» موعظه می‌کرد.‏ پولُس از فرصت‌ها برای موعظه استفاده می‌کرد.‏ (‏اعما ۲۰:‏۲۰)‏ مثلاً وقتی در آتن منتظر بود تا همراهانش به او بپیوندند،‏ خبر خوش را به گروهی از افراد سرشناس رساند و برخی نیز ایمان آوردند.‏ (‏اعما ۱۷:‏۱۶،‏ ۱۷،‏ ۳۴)‏ حتی وقتی در حبس و «زنجیر» بود به اطرافیانش موعظه می‌کرد.‏ (‏فیلیپ ۱:‏۱۳،‏ ۱۴؛‏ اعما ۲۸:‏۱۶-‏۲۴)‏ پولُس از وقتش به بهترین شکل استفاده می‌کرد.‏ اغلب دیگران را دعوت می‌کرد تا در موعظه او را همراهی کنند.‏ برای مثال،‏ در سفر اول میسیونری‌اش یوحنای معروف به مَرقُس و در سفر دوم،‏ تیموتائوس را با خود برد.‏ (‏اعما ۱۲:‏۲۵؛‏ ۱۶:‏۱-‏۴)‏ بی‌تردید پولُس به این مردان آموزش می‌داد که جماعت را سازماندهی کنند،‏ شبانی کنند و در تعلیم مهارت کسب کنند.‏—‏۱قر ۴:‏۱۷.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۷ ¶۵-‏۶

بعضی‌ها فقط چیزهایی را که می‌بینند باور می‌کنند.‏ برای همین به وجود آفریدگار ایمان ندارند.‏ اما آن‌ها به بعضی چیزهای دیگر که نمی‌بینند اعتقاد دارند؛‏ مثلاً به نیروی جاذبه.‏ چون برای وجودش مدرک دارند.‏ کتاب مقدّس هم می‌گوید ایمان ما به «حقایقی است که دیده نمی‌شود،‏» اما برای آن‌ها مدرک وجود دارد.‏ (‏عبر ۱۱:‏۱)‏ ایمان ما باید بر اساس مدارک و شواهد باشد.‏ مطالعه و بررسی مدارک به وقت و انرژی نیاز دارد.‏ اما خیلی‌ها نمی‌خواهند برای این کار تلاش کنند.‏ برای همین،‏ وجود آفریدگار را انکار می‌کنند.‏ بعضی از دانشمندان با بررسی مدارک متوجه شده‌اند که خدا جهان هستی را آفریده است.‏ در دانشگاه‌ها به وجود آفریدگار اشاره‌ای نمی‌شود؛‏ برای همین،‏ بعضی‌ها فکر می‌کردند که آفریدگاری وجود ندارد.‏ با این حال،‏ خیلی از دانشمندان با یَهُوَه آشنا شده‌اند و او را دوست دارند.‏ ما خودمان باید ایمانمان را به خدا قوی کنیم؛‏ فرقی نمی‌کند که میزان تحصیلاتمان چقدر باشد.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۴ ¶۱؛‏ ص ۱۵-‏۱۷ ¶۶-‏۷

عیسی با اشاره به مَثَل پسر گمشده،‏ رحمت یَهُوَه را نشان داد.‏ پسری که در این مَثَل آمده است،‏ خانه را ترک کرد و «دارایی خود را با عیاشی به باد داد.‏» (‏لو ۱۵:‏۱۳)‏ اما بعد از مدتی توبه کرد و به خانه برگشت.‏ واکنش پدرش چه بود؟‏ عیسی گفت:‏ «[آن پسر] هنوز دور بود که چشم پدر به او افتاد و دلش به حال او سوخت.‏ پس به سویش دوید،‏ در آغوشش کشید و به‌گرمی وی را بوسید.‏» آن پدر،‏ پسرش را خجالت‌زده نکرد.‏ بلکه او را بخشید و دوباره او را در خانه پذیرفت.‏ با این که آن پسر خطای جدّی‌ای مرتکب شده بود،‏ اما چون توبه کرد،‏ پدرش او را بخشید.‏ یَهُوَه مثل آن پدرِ رحیم است.‏ عیسی نشان داد که یَهُوَه آمادۀ بخشش گناهکارانی است که از صمیم دل توبه می‌کنند.‏—‏لو ۱۵:‏۱۷-‏۲۴.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۹ ¶۴،‏ ۶

امروزه رهبران مذهبی هر کاری از دستشان برمی‌آید انجام می‌دهند تا نام خدا را پنهان کنند.‏ آن‌ها نام خدا را از ترجمه‌های کتاب مقدّس حذف کرده‌اند و حتی استفاده از این نام را در بعضی مراسم مذهبی ممنوع کرده‌اند.‏ به راستی که شاهدان یَهُوَه تنها کسانی هستند که برای نام خدا ارزش قائلند و به آن احترام می‌گذارند.‏ ما بیشتر از هر گروه مذهبی دیگری از نام خدا استفاده می‌کنیم.‏ همچنین تمام تلاشمان را می‌کنیم تا به عنوان شاهد یَهُوَه به نام او شهادت دهیم.‏ (‏اشع ۴۳:‏۱۰-‏۱۲)‏ ما بیش از ۲۴۰ میلیون نسخه از ترجمۀ دنیای جدید کتاب مقدّس چاپ کرده‌ایم.‏ نام یَهُوَه که قبلاً از کتاب مقدّس حذف شده بود،‏ در این ترجمه دوباره دیده می‌شود.‏ همچنین نشریاتمان بر اساس کتاب مقدّس به بیش از ۱۰۰۰ زبان در دسترس است که نام یَهُوَه در آن‌ها هم دیده می‌شود.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۹-‏۱۰

ما می‌توانیم با کمک به هم‌ایمانانِ نیازمند،‏ یَهُوَه را پرستش کنیم.‏ یَهُوَه قولی به اسرائیلیان داد؛‏ این که اگر در کمک به برادران نیازمندشان دست‌ودلباز باشند،‏ او هم به آن‌ها برکت می‌دهد.‏ (‏تث ۱۵:‏ ۱۰)‏ از دید یَهُوَه،‏ هر بار که به هم‌ایمانی نیازمند کمک می‌کنیم،‏ گویی هدیه‌ای به یَهُوَه تقدیم می‌کنیم.‏ (‏امث ۱۹:‏۱۷)‏ برای مثال زمانی که پولُس در زندان بود مسیحیان فیلیپی هدیه‌ای برایش فرستادند.‏ پولُس گفت آن هدیه «قربانی پسندیده و مایۀ خشنودی خداست.‏» (‏فیلیپ ۴:‏۱۸)‏ به جماعتتان فکر کنید.‏ از خود بپرسید،‏ ‹کسی هست که بتوانم کمکی به او بکنم؟‏› یَهُوَه خدا بسیار شاد می‌شود،‏ وقتی می‌بیند ما از وقت،‏ نیرو،‏ مهارت‌ها و دارایی‌مان برای کمک به نیازمندان استفاده می‌کنیم.‏ از دید او این کمک‌ها جنبه‌ای از پرستش است.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۷)‏ پرستش حقیقی وقت و زحمت می‌طلبد،‏ اما بار سنگین نیست.‏ (‏۱یو ۵:‏۳)‏ چرا؟‏ چون عشق و محبت به یَهُوَه و برادران و خواهران انگیزۀ آن است.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۴ ¶۱۴-‏۱۵

برای این که بتوانیم به هم‌ایمانانمان دلسوزی نشان دهیم باید به شرایط آن‌ها فکر کنیم.‏ برای مثال،‏ شاید خواهری بیماری‌ای جدّی داشته باشد و هیچ وقت دربارۀ آن صحبت نکند.‏ ولی مطمئناً از کمک‌های دیگران خوشحال می‌شود.‏ ما می‌توانیم از خود بپرسیم،‏ ‹آیا می‌توانم در آشپزی یا نظافت خانه به او کمک کنم؟‏› یا شاید برادری شغلش را از دست داده باشد.‏ در این صورت،‏ شاید بتوانیم کمی پول در پاکتی بدون اسم بگذاریم و برای او بفرستیم.‏ به این شکل،‏ تا وقتی که برادرمان شغل جدیدی پیدا کند،‏ می‌تواند بعضی از نیازهایش را تأمین کند.‏ ما هم می‌خواهیم مثل او،‏ برای کمک به برادران و خواهرانمان پیشقدم شویم.‏ یَهُوَه هر روز آفتابش را بر همۀ انسان‌ها می‌تاباند،‏ بدون این که حتی از او چنین درخواستی کنند.‏ او به نیازهای ما رسیدگی می‌کند و به این شکل محبتش را به ما نشان می‌دهد.‏ ما یَهُوَه،‏ خدای مهربان و سخاوتمندمان را خیلی دوست داریم.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۱۲-‏۱۳

محبت پایدار یَهُوَه باعث می‌شود که او گناهان ما را ببخشد.‏ وقتی یک گناهکار توبه می‌کند و تغییرات لازم را در خود ایجاد می‌کند،‏ یَهُوَه او را می‌بخشد.‏ داوود گفت:‏ «او با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند و به ما بر حسب تقصیراتمان سزا نمی‌دهد.‏» (‏مز ۱۰۳:‏۸-‏۱۱)‏ داوود خود گناه کرده بود و طعم تلخ عذاب وجدان را چشیده بود.‏ اما می‌دانست که یَهُوَه همیشه آمادۀ بخشش است.‏ چرا یَهُوَه گناهان ما را می‌بخشد؟‏ پاسخ در سخنان آیهٔ روز آمده است.‏ بله،‏ داوود گفت چون او نسبت به کسانی که توبه می‌کنند محبت پایدار دارد.‏ وقتی گناه می‌کنیم،‏ کاملاً طبیعی است که احساس پشیمانی و عذاب وجدان داشته باشیم.‏ این احساسات می‌تواند باعث شود که توبه کنیم و تغییرات لازم را در زندگی‌مان بدهیم.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۵ ¶۱۱-‏۱۲

یَهُوَه نامش را خیلی دوست دارد و می‌خواهد همه به آن احترام بگذارند.‏ (‏اشع ۴۲:‏۸)‏ اما حدود ۶۰۰۰ سال است که به نام او بی‌حرمتی می‌شود.‏ (‏مز ۷۴:‏۱۰،‏ ۱۸،‏ ۲۳)‏ این موضوع زمانی شروع شد که ابلیس (‏یا «تهمت‌زننده»)‏ گفت که خدا آدم و حوّا را از چیزی محروم کرده است.‏ (‏پیدا ۳:‏۱-‏۵)‏ از آن موقع،‏ انسان‌ها فکر می‌کنند که یَهُوَه آن‌ها را از چیزهایی که نیاز دارند،‏ محروم کرده است.‏ عیسی از بی‌حرمت شدن نام پدرش ناراحت بود.‏ یَهُوَه تنها کسی است که حق حاکمیت بر آسمان و زمین را دارد و بهترین حکمران است.‏ (‏مکا ۴:‏۱۱)‏ اما شیطان سعی کرد طوری فرشتگان و انسان‌ها را گمراه کند که آن‌ها فکر کنند خدا این حق را ندارد.‏ این موضوع برای همیشه برطرف می‌شود.‏ یَهُوَه حق حاکمیتش را ثابت می‌کند و نشان می‌دهد که تنها از طریق حکومت خودش،‏ صلح و امنیت واقعی برقرار می‌شود.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۹ ¶۵-‏۶

همۀ سرپرستان خانواده دوست دارند که به نیازهای اولیۀ همسر و فرزندانشان رسیدگی کنند.‏ اگر شما هم با مشکلات مالی روبرویید،‏ حتماً فشار زیادی را تحمّل می‌کنید.‏ اما در این شرایط سخت،‏ می‌توانید ایمانتان را قوی کنید.‏ با دعا به یَهُوَه،‏ بر گفته‌های عیسی در مَتّی ۶:‏۲۵-‏۳۴ تعمّق کنید.‏ به کسانی فکر کنید که به خدمت به یَهُوَه اولویت می‌دهند و یَهُوَه به نیازشان رسیدگی می‌کند.‏ (‏۱قر ۱۵:‏۵۸)‏ به این شکل اطمینان پیدا می‌کنید که یَهُوَه به شما هم در این شرایط سخت کمک می‌کند.‏ یَهُوَه می‌داند که شما به چه چیز نیاز دارید و چطور باید آن را برایتان فراهم کند.‏ وقتی کمک‌های یَهُوَه را می‌بینید،‏ ایمانتان قوی‌تر می‌شود و برای مشکلات سخت‌تر آماده می‌شوید.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲۰-‏۲۲ ¶۳،‏ ۶

فدیۀ عیسی،‏ ایمان بسیاری از مسیحیان را تقویت کرده است.‏ آنان علی‌رغم مخالفت‌ها،‏ هرگز از موعظه دست نکشیده‌اند و حتی در سنین پیری نیز سختی‌ها را تحمّل کرده‌اند.‏ نمونۀ یوحنای رسول را در نظر بگیرید.‏ او با وفاداری،‏ بیش از ۶۰ سال مردم را با عیسی مسیح و فدیۀ او آشنا کرد.‏ وقتی یوحنا حدوداً ۱۰۰ ساله بود،‏ امپراتوری روم او را تهدیدی بزرگ می‌دانست.‏ از این رو،‏ او را به جزیرۀ پاتموس تبعید کردند.‏ جرم یوحنا این بود که ‹در مورد خدا سخن می‌گفت و بر عیسی شهادت می‌داد!‏› (‏مکا ۱:‏۹)‏ به راستی که او نمونۀ برجسته‌ای از ایمان و پایداری است!‏ یوحنا در نوشته‌های الهامی‌اش نشان داد که عیسی را عمیقاً دوست دارد و برای فدیۀ او ارزش قائل است.‏ او بیش از ۱۰۰ مرتبه به فدیۀ عیسی و برکات آن اشاره کرد.‏ (‏۱یو ۲:‏۲)‏ بله،‏ یوحنا بابت فدیۀ عیسی بسیار قدردان بود.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۷ ¶۹-‏۱۰

یَهُوَه از قومش انتظار داشت که با کسانی که ناتوانی جسمی دارند مهربان باشند.‏ برای مثال،‏ اسرائیلیان نباید به یک فرد ناشنوا اهانت می‌کردند؛‏ یعنی نباید او را تهدید یا نفرین می‌کردند.‏ این نوع برخورد واقعاً زشت بود!‏ یک فرد ناشنوا نمی‌توانست حرف‌های دیگران را بشنود و از خودش دفاع کند.‏ همچنین در لاویان ۱۹:‏۱۴،‏ یَهُوَه به قومش گفت:‏ «پیش پای نابینا سنگ لغزش مگذار.‏» مرجعی دربارۀ کسانی که ناتوانی جسمی دارند می‌گوید:‏ «این افراد در خاورمیانه مورد بی‌رحمی و بی‌انصافی قرار می‌گرفتند.‏» بعضی از افراد بدجنس،‏ جلوی پای نابینایان مانعی می‌گذاشتند تا زمین بخورند و به آن‌ها بخندند.‏ واقعاً که چه بی‌رحمانه!‏ این آیه به اسرائیلیان کمک می‌کرد تا به کسانی که ناتوانی جسمی دارند دلسوزی نشان دهند.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۸-‏۹ ¶۳-‏۴

یعقوب خیلی «هراسان و مضطرب» بود،‏ چون فکر می‌کرد برادرش هنوز کینه به دل دارد.‏ او از صمیم دل به یَهُوَه دعا کرد.‏ بعد،‏ با سخاوتمندی هدیه‌هایی برای برادرش فرستاد و وقتی برادرش را دید،‏ پیشقدم شد و به او احترام گذاشت.‏ یعقوب نه یک بار،‏ نه دو بار،‏ بلکه هفت بار در برابر برادرش به خاک افتاد!‏ (‏پیدا ۳۲:‏۹-‏۱۵)‏ او با فروتنی و احترام با برادرش صلح کرد.‏ (‏پیدا ۳۳:‏۳،‏ ۴)‏ ما از یعقوب درس خوبی می‌گیریم.‏ او اول به یَهُوَه دعا کرد و از او کمک خواست.‏ بعد هماهنگ با دعایش،‏ تمام تلاشش را کرد تا با برادرش صلح کند.‏ وقتی او با برادرش روبرو شد،‏ با او بحث نکرد و نمی‌خواست ثابت کند حق با کیست.‏ هدفش این بود که با برادرش صلح کند.‏ آیا می‌توانیم از یعقوب سرمشق بگیریم؟‏—‏مت ۵:‏۲۳،‏ ۲۴.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۲۵ ¶۱۱-‏۱۲

فکر کردن به این که عیسی جانش را برای گناهانمان داده است،‏ شاید باعث شود که با خود چنین فکر کنیم،‏ ‹من لیاقت چنین محبتی را نداشتم.‏› چرا ممکن است چنین احساسی به ما دست دهد؟‏ شاید دلمان ما را محکوم کند؛‏ طوری که فکر کنیم بی‌ارزشیم و کسی دوستمان ندارد.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۹)‏ اما باید به یاد داشته باشیم که «خدا از دل ما بزرگ‌تر است.‏» بله،‏ حتی وقتی فکر می‌کنیم که یَهُوَه ما را نمی‌بخشد و دوستمان ندارد،‏ او آمادۀ بخشش ماست و بسیار دوستمان دارد.‏ باید شک و تردید را کنار بگذاریم و اطمینان یابیم که یَهُوَه دوستمان دارد.‏ بدین منظور باید به طور مرتب کلامش را بخوانیم،‏ به او دعا کنیم و با خادمانش معاشرت نماییم.‏ انجام دادن این کارها چگونه به ما کمک می‌کند؟‏ با انجام دادن این کارها بیشتر با خصوصیات زیبای یَهُوَه آشنا می‌شوید و اطمینان می‌یابید که او خیلی دوستتان دارد.‏ اگر هر روز بر بخشی از کلام خدا تعمّق کنید،‏ می‌توانید افکار و احساساتتان را اصلاح کنید.‏—‏۲تیمو ۳:‏۱۶.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۲-‏۱۳

فقط دریافت اطلاعات،‏ نمی‌تواند ایمانمان را قوی کند.‏ ما باید در مورد چیزهایی که یاد می‌گیریم،‏ تعمّق کنیم.‏ نمونۀ نویسندۀ مزمور ۷۷ را در نظر بگیرید.‏ او فکر می‌کرد که یَهُوَه دیگر از او و بقیۀ اسرائیلیان خشنود نیست.‏ او آنقدر در مورد این موضوع مضطرب و نگران بود که حتی شب‌ها هم نمی‌توانست بخوابد.‏ (‏آیه‌های ۲-‏۸)‏ او به یَهُوَه گفت:‏ «در تمامی کارهای تو تأمل خواهم کرد و به اعمال تو خواهم اندیشید.‏» (‏آیۀ ۱۲)‏ او می‌دانست که یَهُوَه در گذشته برای قومش چه کارهایی کرده است.‏ با این وجود با خودش فکر کرد:‏ «آیا خدا فیض خود را از یاد برده،‏ و در خشم خویش،‏ رحمت خود را بازداشته است؟‏» (‏آیۀ ۹)‏ مزمورنویس روی کارهای یَهُوَه،‏ دلسوزی و رحمتی که او در گذشته به قومش نشان داده بود تعمّق کرد.‏ (‏آیۀ ۱۱)‏ در نتیجه اطمینان پیدا کرد که یَهُوَه هیچ وقت قومش را ترک نمی‌کند.‏ (‏آیۀ ۱۵)‏ ب۲۲/‏۱ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۷-‏۱۸

یَهُوَه نسبت به خادمان وفاداری که مرده‌اند،‏ چه حسی دارد؟‏ او مشتاق است که دوباره آن‌ها را ببیند!‏ (‏ایو ۱۴:‏۱۵)‏ آیا می‌توانید تصوّر کنید که یَهُوَه چقدر دلش برای دوستش ابراهیم یا موسی که با او «رو در رو» صحبت کرد،‏ تنگ شده است؟‏ (‏یعقو ۲:‏۲۳؛‏ خرو ۳۳:‏۱۱)‏ یا چقدر دوست دارد که دوباره سرودهای ستایش داوود و دیگر مزمورنویسان را بشنود؟‏ (‏مز ۱۰۴:‏۳۳)‏ با این که این دوستان یَهُوَه در خواب مرگند،‏ او فراموششان نکرده است.‏ (‏اشع ۴۹:‏۱۵)‏ یَهُوَه همۀ خصوصیات آن‌ها را به یاد دارد.‏ یک روز یَهُوَه آن‌ها را به زندگی برمی‌گرداند و آن‌ها می‌توانند دوباره به یَهُوَه دعا کنند و او را بپرستند.‏ اگر شما هم عزیزی را از دست داده‌اید،‏ این موضوع می‌تواند به شما دلگرمی دهد.‏ بعد از سرکشی در باغ عدن،‏ یَهُوَه می‌دانست که شرایط خیلی بدتر می‌شود.‏ او از شرارت،‏ بی‌عدالتی و خشونت دنیای امروز متنفر است.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۰ ¶۱۱؛‏ ص ۱۲ ¶۱۲

ما با محبت به برادران و خواهران نشان می‌دهیم که از فدیۀ عیسی قدردانیم.‏ چرا؟‏ زیرا عیسی جانش را نه فقط برای ما،‏ بلکه برای تک‌تک برادران و خواهرانمان هم داد.‏ این امر نشان می‌دهد که آنان در نظر عیسی بسیار باارزشند.‏ (‏۱یو ۳:‏۱۶-‏۱۸)‏ ما می‌توانیم با سخنان و اعمالمان نشان دهیم که به برادران و خواهرانمان محبت داریم.‏ (‏افس ۴:‏۲۹،‏ ۳۱–‏۵:‏۲)‏ برای مثال،‏ وقتی آنان بیمارند یا با سختی‌هایی همچون فجایع طبیعی روبرو می‌شوند،‏ کمکشان می‌کنیم.‏ اما اگر هم‌ایمانی با سخنان یا اعمالش باعث رنجشمان شود چطور؟‏ آیا گاه بخشیدن برایتان دشوار است؟‏ (‏لاو ۱۹:‏۱۸)‏ در این صورت،‏ این پند کتاب مقدّس را به کار گیرید:‏ «حتی اگر دلیلی برای شکایت از دیگری داشته باشید،‏ همچنان یکدیگر را تحمّل کنید و همدیگر را بدون قید و شرط ببخشید.‏ آری،‏ همان طور که یَهُوَه بدون قید و شرط شما را بخشید،‏ شما نیز یکدیگر را ببخشید.‏» (‏کول ۳:‏۱۳)‏ هر بار که هم‌ایمانی را می‌بخشید،‏ به یَهُوَه ثابت می‌کنید که بابت فدیۀ عیسی بسیار قدردانید.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۸ ¶۱۲-‏۱۳

شاید ما سخت به یَهُوَه خدمت می‌کنیم و به خیلی‌ها کمک کرده‌ایم که پیشرفت کنند و تعمید بگیرند.‏ اما می‌دانیم که بدون کمک یَهُوَه،‏ این امکان‌پذیر نیست.‏ ما از نمونۀ آپولُس و پولُس این درس مهم را می‌گیریم که هر چه مسئولیت‌های بیشتری در جماعت داشته باشیم،‏ بیشتر می‌توانیم صلح را ترویج دهیم.‏ پیران و خادمان جماعت همیشه بر اساس کتاب مقدّس پند می‌دهند و به این شکل،‏ صلح و اتحاد را ترویج می‌دهند.‏ آن‌ها توجه برادران و خواهران را به خودشان جلب نمی‌کنند،‏ بلکه تشویقشان می‌کنند که از نمونۀ عیسی سرمشق گیرند.‏ (‏۱قر ۴:‏۶،‏ ۷)‏ یَهُوَه به هر یک از ما توانایی‌هایی داده است.‏ شاید فکر کنیم کاری که از دستمان بر می‌آید خیلی مهم نیست.‏ اما همان طور که دوخت‌های ریز یک لباس تکه‌های مختلف آن را به هم وصل می‌کند،‏ کارهای کوچک ما هم اتحاد کل جماعت را حفظ می‌کند.‏ همۀ ما می‌خواهیم سخت تلاش کنیم تا روحیۀ رقابت‌طلبی را از خودمان دور کنیم.‏ همین طور مصممیم که صلح و اتحاد را در جماعت ترویج دهیم.‏—‏افس ۴:‏۳.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۱۹ ¶۱۸-‏۱۹

شما می‌توانید اطمینان داشته باشید که عزیزان از دست رفته‌تان،‏ دوباره به زندگی برمی‌گردند.‏ در واقع اشک‌هایی که عیسی برای دوستان داغدارش می‌ریخت ثابت می‌کند که چقدر دوست دارد که عزیزانمان را رستاخیز دهد!‏ (‏یو ۱۱:‏۳۵)‏ شما می‌توانید به افراد داغدار کمک کنید.‏ عیسی نه تنها با مریم و مارتا گریه کرد بلکه به حرف‌های آن‌ها گوش داد و دلگرمشان کرد.‏ (‏یو ۱۱:‏۲۵-‏۲۷)‏ ما هم می‌توانیم همین کار را بکنیم.‏ پیر جماعتی به نام دَن از استرالیا می‌گوید:‏ «وقتی همسرم را از دست دادم،‏ نیاز به کمک داشتم.‏ زوج‌های زیادی شبانه‌روز آمادۀ شنیدن حرف‌هایم بودند.‏ جلوی آن‌ها راحت گریه می‌کردم و سفرۀ دلم را برایشان باز می‌کردم.‏ همچنین وقتی از پس کارهای خانه بر نمی‌آمدم آن‌ها به من کمک می‌کردند؛‏ مثلاً در خرید و غذا پختن کمکم می‌کردند یا ماشینم را می‌شستند.‏ همین طور همیشه با من دعا می‌کردند.‏ آن‌ها ثابت کردند که دوستان خوب و برادرانی هستند که ‹برای روز تنگی به دنیا آمده‌اند.‏›»—‏امث ۱۷:‏۱۷.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۶ ¶۸-‏۹

یَهُوَه خدا بهترین زندگی را برای ما می‌خواهد.‏ (‏امث ۴:‏۲۰-‏۲۲)‏ این که از طریق کلامش،‏ نشریات مسیحی یا هم‌ایمانی باتجربه پند می‌گیریم،‏ همه نشانۀ ابراز محبت خدا به ماست.‏ (‏عبر ۱۲:‏۹،‏ ۱۰)‏ بر محتوای پند تمرکز کنید،‏ نه شیوۀ ارائۀ آن.‏ گاه احساس می‌کنیم پند و تذکر به شیوۀ درست به ما گفته نشده.‏ مسلّم است که پنددهنده باید طوری پند دهد که پذیرش آن آسان باشد.‏ (‏غلا ۶:‏۱)‏ اما به عنوان پندگیرنده نباید به شیوۀ ارائۀ پند تمرکز کنیم،‏ بلکه باید به محتوای پند توجه کنیم.‏ بجاست از خود بپرسیم:‏ ‹هر چند که شیوۀ پند دادن برایم سنگین بود،‏ اما آیا نکته‌ای در آن پند بود که از آن چیزی یاد بگیرم؟‏ آیا می‌توانم به ناکاملی پنددهنده فکر نکنم و از پیامش فایده ببرم؟‏› بجاست همیشه به دنبال راهی باشیم که از هر پندی فایده ببریم.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۲-‏۱۳ ¶۱۳-‏۱۴

یَهُوَه خدا بهتر از هر کس می‌داند که برای کنار گذاشتن افکار نادرست و ترک عادات بد،‏ نیاز به زمان و تلاش داریم.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۱۳،‏ ۱۴)‏ او ما را تنها نگذاشته،‏ برای این که بتوانیم این تغییرات را در خود ایجاد کنیم،‏ از طریق کتابش،‏ روح مقدّسش و سازمانش حکمت و قدرت لازم را به ما می‌دهد و از ما حمایت می‌کند.‏ شما می‌توانید با کمک کتاب مقدّس شخصیت واقعی خود را بشناسید.‏ کلام خدا می‌تواند مثل آینه نشان دهد که چه شخصیتی دارید.‏ می‌توانید به وسیلۀ آن به دقت خود را ببینید و طرز فکر،‏ طرز صحبت و اعمالتان را ارزیابی کنید.‏ (‏یعقو ۱:‏۲۲-‏۲۵)‏ یَهُوَه بهتر از هر کس از دل شما آگاه است و بهترین شخص برای کمک به شماست.‏ (‏امث ۱۴:‏۱۰؛‏ ۱۵:‏۱۱)‏ او همیشه آمادۀ کمک است.‏ پس دعا به او و مطالعۀ کلامش را عادت روزانۀ خود کنید.‏ اطمینان کامل یابید که معیارهای یَهُوَه بهترین است.‏ هر چه یَهُوَه از ما خواسته،‏ به نفع ماست.‏ زندگی مطابق معیارهای خدا عزّت‌نفسمان را بالا می‌برد،‏ به زندگی‌مان هدف و معنا می‌بخشد و برایمان شادی حقیقی می‌آورد.‏—‏مز ۱۹:‏۸-‏۱۱.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۴-‏۵ ¶۸-‏۱۰

ما می‌توانیم با بنا و نگهداری از مکان‌های پرستش،‏ یَهُوَه را پرستش کنیم.‏ در کتاب مقدّس کارهای مختلفی که باید برای خیمۀ عبادت،‏ آن مکان مقدّس انجام می‌شد «کار مقدّس» خوانده شده.‏ (‏خرو ۳۶:‏۱،‏ ۴)‏ امروزه نیز از دید یَهُوَه فعالیت ساختمان‌سازی برای خدمت و پرستش یَهُوَه خدمت مقدّس است،‏ از جمله بنای سالن‌های جماعت و دیگر ساختمان‌ها.‏ برادران و خواهرانی داریم که وقت زیادی را صرف این فعالیت‌ها می‌کنند.‏ به خدمت آن‌ها فکر کنید،‏ آیا بابت آن قدردان نیستید؟‏ البته این عزیزان در خدمت موعظه نیز فعالند،‏ حتی برخی می‌خواهند به عنوان پیشگام نیز خدمت کنند.‏ اگر این برادران و خواهرانِ سختکوش واجد شرایط خدمت پیشگامی هستند،‏ پیران جماعت نباید مانع آن‌ها شوند.‏ در واقع پیران با این کار از فعالیت ساختمان‌سازی پشتیبانی می‌کنند.‏ چه در کارهای ساختمانی مهارتی داشته باشیم،‏ چه نداشته باشیم همه می‌توانیم در نگهداری و نظافت این ساختمان‌ها سهیم شویم.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۲۲،‏ ۲۴ ¶۱۱-‏۱۲