آوریل

عیسی با فدا کردن جانش برای ما،‏ نشان داد که چقدر دوستمان دارد.‏ (‏یو ۱۵:‏۱۳)‏ ما هیچ وقت نمی‌توانیم این محبت یَهُوَه و عیسی را جبران کنیم.‏ اما می‌توانیم با روش زندگی‌مان،‏ نشان دهیم که از آن‌ها قدردانیم.‏ (‏کول ۳:‏۱۵)‏ مسح‌شدگان برای بهای رهایی ارزش زیادی قائلند،‏ چون از طریق آن به امید فوق‌العاده‌شان می‌رسند.‏ (‏مت ۲۰:‏۲۸)‏ یَهُوَه به خاطر ایمان آن‌ها به قربانی عیسی،‏ آن‌ها را درستکار و فرزندان خودش می‌داند.‏ (‏روم ۵:‏۱؛‏ ۸:‏۱۵-‏۱۷،‏ ۲۳)‏ «گوسفندانی دیگر» هم به خاطر بهای رهایی قدردان هستند.‏ آن‌ها هم به خاطر ایمانشان به قربانی عیسی،‏ با وجدانی پاک به یَهُوَه نزدیک می‌شوند،‏ به او خدمت می‌کنند و امید دارند که از ‹مصیبت عظیم بیرون بیایند.‏› (‏مکا ۷:‏۱۳-‏۱۵)‏ هر دو گروه،‏ هر سال با حضور در مراسم یادبود نشان می‌دهند که از بهای رهایی قدردانند.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۳ ¶۱۴-‏۱۵

عیسی به دلیل جرمی که به آن محکوم به مرگ شده بود بسیار مضطرب بود.‏ او به کفرگویی متهم شده بود؛‏ بدین معنی که برای خدا و نام او احترامی قائل نبود.‏ (‏مت ۲۶:‏۶۴-‏۶۶)‏ مجازات با چنین اتهامی برای عیسی به‌قدری سخت بود که امیدوار بود پدرش او را از آن اتهام تحقیرآمیز مبرّا سازد.‏ (‏مت ۲۶:‏۳۸،‏ ۳۹،‏ ۴۲)‏ عیسی باید به تیر میخکوب می‌شد تا یهودیان را که زیر لعنت بودند آزاد کند.‏ (‏غلا ۳:‏۱۰)‏ آنان عهد بسته بودند که از قوانین شریعت اطاعت کنند؛‏ اما از آنجا که چنین نکردند،‏ زیر لعنت بودند.‏ بنابراین،‏ آنان علاوه بر این که به دلیل گناه آدم،‏ محکوم به مرگ بودند،‏ ملعون هم بودند.‏ (‏روم ۵:‏۱۲)‏ طبق قوانین شریعت،‏ هر گاه شخصی مرتکب جرمی می‌شد که مستحق مرگ بود باید کشته می‌شد.‏ سپس،‏ جنازۀ برخی از آنان را به دار می‌آویختند تا نشان دهند که آنان در دید خدا ملعونند.‏ (‏تث ۲۱:‏۲۲،‏ ۲۳؛‏ ۲۷:‏۲۶)‏ با این که عیسی خود کاملاً مطیع قوانین شریعت بود،‏ وقتی به تیر میخکوب شد،‏ لعنتی را که بر همۀ یهودیان وارد بود به تنهایی متحمّل شد و آنان را از زیر لعنت بیرون آورد.‏ به این شکل،‏ حتی یهودیان که او را رد کرده بودند نیز می‌توانستند از فدیه‌اش فایده برند.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۵-‏۶

آخرین روز زندگی زمینی عیسی را در ذهن تجسّم کنید.‏ سربازان رومی او را دستگیر کردند و با بی‌رحمی شلاقش زدند.‏ (‏مت ۲۶:‏۵۲-‏۵۴؛‏ یو ۱۸:‏۳؛‏ ۱۹:‏۱)‏ آنان طوری عیسی را شلاق می‌زدند که با هر ضربۀ آن،‏ زخمی عمیق بر بدنش به جا می‌ماند.‏ سپس،‏ تیر چوبی سنگینی را روی زخم‌های عیسی گذاشتند تا آن را حمل کند.‏ عیسی تیر چوبی را به طرف محل اعدامش می‌کشید.‏ اما چیزی نگذشت که سربازان رومی شخصی را وادار کردند تا آن را به جای او حمل کند.‏ (‏مت ۲۷:‏۳۲)‏ وقتی عیسی به محل اعدامش رسید،‏ سربازان رومی دست و پایش را به تیر چوبی میخکوب کردند.‏ سنگینی بدن عیسی روی تیر باعث می‌شد که زخم میخ‌ها پاره‌تر شود.‏ دوستان او به همراه مادرش گریه می‌کردند،‏ اما بزرگان قوم یهود مسخره‌اش می‌کردند.‏ (‏لو ۲۳:‏۳۲-‏۳۸؛‏ یو ۱۹:‏۲۵)‏ عیسی ساعت‌ها به این شکل درد کشید.‏ ضربان قلبش کند شده بود و نَفَسش به سختی بالا می‌آمد.‏ عیسی می‌دانست که تا به آخر وفادار مانده است و پیش از مرگ،‏ برای آخرین بار به یَهُوَه دعا کرد.‏ سپس سر خود را پایین آورد و نفس آخر را کشید.‏ (‏مرق ۱۵:‏۳۷؛‏ لو ۲۳:‏۴۶؛‏ یو ۱۰:‏ ۱۸؛‏ ۱۹:‏۳۰)‏ به راستی که مرگ عیسی زجرآور و تحقیرآمیز بود!‏ ب۲۱/‏۴ ص ۱۶ ¶۴

عیسی در مورد دو عهد با ۱۱ رسول وفادارش صحبت کرد؛‏ عهد جدید و عهد پادشاهی.‏ (‏لو۲۲:‏ ۲۰،‏ ۲۸-‏۳۰)‏ مطابق با این دو عهد،‏ آن رسولان به همراه تعداد کمی دیگر می‌توانند در آسمان پادشاه و کاهن شوند.‏ (‏مکا ۵:‏۱۰؛‏ ۱۴:‏۱)‏ پس در مراسم یادبود،‏ فقط کسانی که این عهدها با آن‌ها بسته شده از نان و شراب می‌خورند؛‏ یعنی باقی ماندۀ مسح‌شدگان روی زمین.‏ یَهُوَه امید فوق‌العاده‌ای به آن‌ها داده است؛‏ امید زندگی فناناپذیر و فسادناپذیر در آسمان کنار عیسی و بقیۀ ۱۴۴٬۰۰۰ نفر و از همه بهتر در حضور یَهُوَه!‏ (‏۱قر ۱۵:‏۵۱-‏۵۳؛‏ ۱یو ۳:‏۲)‏ مسح‌شدگان می‌دانند که باید تا آخر وفادار بمانند.‏—‏۲تیمو ۴:‏۷،‏ ۸.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲۱ ¶۴-‏۵

دو مجرم در کنار عیسی روی تیر میخکوب شده بودند.‏ (‏لو ۲۳:‏۴۰،‏ ۴۱)‏ یکی از آنان سرش را برگرداند و به عیسی گفت:‏ «وقتی به پادشاهی خود رسیدی،‏ مرا به یاد آور.‏» (‏لو ۲۳:‏۴۲)‏ عیسی به آن مجرم که در حال مرگ بود وعده‌ای امیدبخش داد،‏ چرا که می‌دانست یَهُوَه خدایی رحیم است.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۸؛‏ عبر ۱:‏۳)‏ یَهُوَه همواره آمادۀ بخشش ماست؛‏ اما تنها در صورتی ما را می‌بخشد که از اعمال اشتباهمان از صمیم دل ابراز پشیمانی کنیم و به فدیۀ عیسی مسیح ایمان داشته باشیم.‏ (‏۱یو ۱:‏۷)‏ برخی شاید فکر کنند که یَهُوَه هرگز آنان را نمی‌بخشد.‏ آیا شما نیز گاه چنین احساسی دارید؟‏ به یاد داشته باشید که عیسی اندکی پیش از مرگش،‏ به مجرمی که تازه به او ایمان آورده بود رحمت نشان داد.‏ پس آیا یَهُوَه به پرستندگان وفادارش رحمت نشان نمی‌دهد؟‏—‏مز ۵۱:‏۱؛‏ ۱یو ۲:‏۱،‏ ۲.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۹ ¶۵-‏۶

عیسی با حفظ وفاداری تا پای مرگ،‏ سه چیز را به انجام رساند.‏ اول،‏ او ثابت کرد که شیطان دروغگوست.‏ عیسی نشان داد که یک انسان کامل علی‌رغم تمام تلاش‌های شیطان می‌تواند کاملاً وفادار بماند.‏ دوم،‏ او زندگی‌اش را برای ما قربانی کرد.‏ مرگ ایثارگرانۀ عیسی این امکان را فراهم ساخت که انسان‌های ناکامل بتوانند با یَهُوَه رابطه برقرار کنند و از امید زندگی ابدی برخوردار شوند.‏ سوم،‏ او ثابت کرد که یَهُوَه حاکمی برحق است و نام پدرش را از بی‌حرمتی‌ها پاک ساخت.‏ ما می‌خواهیم طوری زندگی کنیم که گویی امروز آخرین فرصت برای اثبات وفاداری‌مان است!‏ در این صورت،‏ حتی اگر با مرگ روبرو شویم می‌توانیم به یَهُوَه بگوییم،‏ «تمام تلاشم را کرده‌ام تا وفاداری‌ام را حفظ کنم،‏ دروغگو بودن شیطان را ثابت کنم،‏ نام تو را از بی‌حرمتی‌ها پاک کنم و از پادشاهی‌ات حمایت کنم.‏» ب۲۱/‏۴ ص ۱۲ ¶۱۳-‏۱۴

به عیسی اتهام زده‌اند،‏ او را به خاطر جرمی که مرتکب نشده است مجرم خوانده‌اند،‏ مسخره‌اش کرده‌اند،‏ با بی‌رحمی شکنجه‌اش کرده‌اند و او را بر تیر شکنجه میخکوب کرده‌اند.‏ میخ‌ها در دست و پایش فرو رفته‌اند.‏ او با هر نفسی که می‌کشد و هر کلمه‌ای که به زبان می‌آورد،‏ درد زیادی متحمّل می‌شود.‏ اما ساکت نمی‌ماند،‏ زیرا حرف‌های مهمی برای گفتن دارد.‏ ما از آخرین سخنان عیسی درس‌های ارزشمندی می‌آموزیم.‏ ما باید دیگران را ببخشیم و اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه نیز ما را می‌بخشد.‏ ما خانوادۀ روحانی بزرگی داریم که آمادۀ کمک به ما هستند؛‏ اما باید پیشقدم شویم و از آنان درخواست کمک کنیم.‏ همچنین می‌دانیم که یَهُوَه کمکمان می‌کند تا در سختی‌ها پایدار بمانیم.‏ به علاوه،‏ هر روز می‌خواهیم طوری زندگی کنیم که گویی آخرین فرصت برای اثبات وفاداری‌مان است و مصممیم که زندگی‌مان را به دستان یَهُوَه بسپاریم.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۸ ¶۱؛‏ ص ۱۳ ¶۱۷

ما با گام برداشتن در جای پای عیسی به زندگی جاودان دست می‌یابیم.‏ وقتی جوانی ثروتمند پرسید که چگونه می‌تواند به زندگی جاودان دست یابد،‏ عیسی به او گفت:‏ «بیا و از من پیروی کن.‏» (‏مت ۱۹:‏۱۶-‏۲۱)‏ عیسی به برخی یهودیان که باور نداشتند او مسیح موعود است،‏ گفت:‏ «گوسفندان من .‏ .‏ .‏ به دنبال من می‌آیند.‏ من به آن‌ها زندگی جاودان می‌بخشم.‏» (‏یو ۱۰:‏۲۴-‏۲۹)‏ ما با سرمشق گرفتن از سخنان و اعمال عیسی می‌توانیم نشان دهیم که به او ایمان داریم.‏ به این شکل،‏ همچنان در راهی که به زندگی جاودان می‌انجامد،‏ پیش خواهیم رفت.‏ (‏مت ۷:‏۱۴)‏ برای این که بتوانیم به‌دقت در جای پای عیسی گام برداریم،‏ ابتدا باید او را بشناسیم.‏ برای شناخت عیسی باید همواره با خصوصیات و طرز فکر او،‏ بیشتر آشنا شویم.‏ صرف‌نظر از مدت زمانی که به یَهُوَه خدمت می‌کنیم،‏ باید همواره تلاش کنیم تا او و پسرش را بیشتر بشناسیم.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۴ ¶۹-‏۱۰

مطمئناً وقتی پولُس رسول به کارهای گذشته‌اش فکر می‌کرد،‏ احساس خیلی بدی داشت.‏ جای تعجب نیست که او خود را «بزرگ‌ترین» گناهکار می‌دانست!‏ (‏۱تیمو ۱:‏۱۵)‏ او پیش از آشنایی با حقیقت،‏ مسیحیان را در شهرهای مختلف مورد آزار و اذیت قرار می‌داد،‏ برخی را زندانی می‌کرد و با اعدام برخی دیگر موافقت می‌کرد.‏ (‏اعما ۲۶:‏۱۰،‏ ۱۱)‏ تصوّر کنید که اگر پولُس جوانی را در جماعت می‌دید که والدینش به واسطۀ او کشته شده بودند،‏ چه احساسی می‌کرد!‏ او بابت اشتباهاتش پشیمان بود،‏ اما می‌دانست که نمی‌تواند گذشته را تغییر دهد.‏ او باور داشت که مسیح جانش را برای او داده است و با اطمینان گفت:‏ «آنچه اکنون هستم،‏ به لطف خدا هستم.‏» (‏۱قر ۱۵:‏۳،‏ ۱۰)‏ باید اطمینان داشته باشید که عیسی جانش را برای شما داد و این امکان را فراهم کرد تا با یَهُوَه رابطه‌ای شخصی برقرار کنید.‏ (‏اعما ۳:‏۱۹)‏ آنچه اکنون و در آینده انجام می‌دهید برای یَهُوَه اهمیت دارد،‏ نه اشتباهاتی که در گذشته مرتکب شده‌اید.‏—‏اشع ۱:‏۱۸.‏ ب۲۱/‏۴ ص ۲۳ ¶۱۱

خیلی از یهودیان انتظار نداشتند که مسیح کشته شود،‏ در حالی که اِشَعْیا این موضوع را پیشگویی کرده بود.‏ او دربارۀ مسیح گفته بود:‏ «جان خویش را به کام مرگ ریخت،‏ و از خطاکاران شمرده شد؛‏ او گناهان بسیاری را بر دوش کشید،‏ و برای خطاکاران شفاعت می‌کند.‏» (‏اشع ۵۳:‏۱۲)‏ پس وقتی عیسی به عنوان یک گناهکار کشته شد،‏ یهودیان نباید او را رد می‌کردند.‏ امروزه برای این که لغزش نخوریم باید در اطلاعات صحیح تحقیق کنیم.‏ عیسی در موعظۀ بالای کوه به شنوندگانش گفت که بعضی‌ها ‹دروغ‌های بدخواهانه علیه‌تان به زبان می‌آورند.‏› (‏مت ۵:‏۱۱)‏ منشأ اصلی این دروغ‌ها شیطان است.‏ او از طریق مخالفانمان به ما تهمت می‌زند.‏ (‏مکا ۱۲:‏۹،‏ ۱۰)‏ ما نباید از این دروغ‌ها بترسیم و آن‌ها را باور کنیم.‏ همین طور،‏ نباید اجازه دهیم که این دروغ‌ها ایمانمان را ضعیف کند.‏ ب۲۱/‏۵ ص ۱۱-‏۱۲ ¶۱۴،‏ ۱۶

به شاگردتان کمک کنید که به یَهُوَه اعتماد کند.‏ عیسی به پیروانش گفت که یَهُوَه به آن‌ها کمک می‌کند؛‏ چون دوستشان دارد.‏ (‏مت ۱۰:‏۱۹،‏ ۲۰،‏ ۲۹-‏۳۰)‏ به شاگردتان بگویید که یَهُوَه به او هم کمک می‌کند.‏ شما می‌توانید با شاگردتان دربارۀ اهدافش دعا کنید و به این شکل کمکش کنید که به یَهُوَه تکیه کند.‏ فرانچِسک از لهستان می‌گوید:‏ «معلّمم بیشتر وقت‌ها در دعاهایش به اهداف من اشاره می‌کرد.‏ وقتی دیدم که یَهُوَه به دعاهای معلّمم جواب داد،‏ خودم هم شروع به دعا کردم.‏ وقتی برای شرکت در کنگره و جلسات،‏ از رئیسم درخواست مرخصی کردم،‏ واقعاً کمک یَهُوَه را دیدم.‏» یَهُوَه اهمیت زیادی برای شاگردانمان قائل است.‏ همچنین او مبشّران را خیلی دوست دارد،‏ چون آن‌ها سخت تلاش می‌کنند تا دیگران را به یَهُوَه نزدیک کنند.‏ (‏اشع ۵۲:‏۷)‏ اگر شما در حال حاضر،‏ شاگردی ندارید،‏ می‌توانید مبشّران دیگر را در جلسات مطالعه همراهی کنید.‏ به این شکل،‏ به شاگرد آن‌ها کمک می‌کنید که پیشرفت کند و آمادۀ تعمید شود.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۷ ¶۱۷-‏۱۸

ما با خواندن مرتب کتاب مقدّس می‌توانیم از یَهُوَه بابت این هدیۀ ارزشمند قدردانی کنیم.‏ ما نباید فقط در وقت آزادمان آن را بخوانیم.‏ بلکه باید برای مطالعۀ این کتاب برنامه‌ریزی کنیم.‏ اگر به طور مرتب کتاب مقدّس را مطالعه کنیم،‏ ایمانمان قوی‌تر می‌شود.‏ برخلاف «خردمندان و اندیشمندان» این دنیا،‏ ایمان ما بر اساس مدارک موجود در کتاب مقدّس است.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۵،‏ ۲۶)‏ کتاب مقدّس به ما توضیح می‌دهد که چرا شرایط دنیا هر روز بدتر می‌شود و یَهُوَه چطور این مشکل را حل می‌کند.‏ ما مصممیم که ایمانمان را قوی کنیم و به مردم بیشتری کمک کنیم که به وجود آفریدگار ایمان بیاورند.‏ (‏۱تیمو ۲:‏۳،‏ ۴)‏ همچنین چشم‌انتظار زمانی هستیم که همه با هم بگوییم:‏ «ای یَهُوَه خدای ما،‏ جلال .‏ .‏ .‏ شایستۀ توست؛‏ زیرا تو همه چیز را آفریدی.‏»—‏مکا ۴:‏۱۱.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۹ ¶۱۸-‏۲۰

پیران جماعت،‏ به عنوان شبانانِ قوم خدا وظیفه دارند در صورت نیاز پند دهند.‏ آنان باید سعی کنند پندی دهند که عملی باشد،‏ انگیزۀ عمل ایجاد کند و در عین حال ‹دل را شاد سازد.‏› (‏امث ۲۷:‏۹)‏ پیران جماعت،‏ اعضای جماعت را دوست دارند.‏ همین محبت و علاقه،‏ آن‌ها را بر آن می‌دارد به کسی که در خطرِ قدم برداشتن در راه خطاست،‏ پند دهند.‏ (‏غلا ۶:‏۱)‏ پس بجاست پیش از پند دادن بر چند جنبۀ خاص از محبت تعمّق کنند.‏ در کتاب مقدّس آمده:‏ «محبت،‏ بردبار و مهربان است.‏ .‏ .‏ .‏ محبت با همه چیز مدارا می‌کند،‏ به همه چیز اعتماد دارد،‏ همواره امیدوار است و در همه چیز پایداری می‌کند.‏» (‏۱قر ۱۳:‏۴،‏ ۷)‏ پیر جماعت با تأمّل بر این آیات می‌تواند دلیل اصلی و انگیزه‌اش را از پند دادن ارزیابی کند و با محبت و انگیزه‌ای خالص پند دهد.‏ اگر شنونده این علاقه و توجه خالصانه را حس کند،‏ رغبت بیشتری در به کار بستن آن پند خواهد داشت.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۱۴-‏۱۵ ¶۳،‏ ۵

یَهُوَه،‏ فرشتگان و انسان‌ها را کامل آفریده بود.‏ اما شیطان (‏یا «مقاومت‌کننده»)‏ کاری کرد که آدم و حوّا بر علیه یَهُوَه سرکشی کنند.‏ فرشتگان و انسان‌های دیگر هم با آن‌ها همدست شدند.‏ (‏یهو ۶)‏ آن‌ها دل یَهُوَه را شکستند.‏ با این حال،‏ یَهُوَه این شرایط را تحمّل کرده است و تا وقتی که همۀ این سرکشی‌ها را از بین ببرد،‏ پایدار می‌ماند.‏ در آن زمان،‏ یَهُوَه و خادمان وفادارش شادی زیادی خواهند داشت.‏ شیطان گفت که ایّوب و همۀ خادمان یَهُوَه به خاطر نفع شخصی به او خدمت می‌کنند.‏ (‏ایو ۱:‏۸-‏۱۱؛‏ ۲:‏۳-‏۵)‏ شیطان امروز هم این تهمت را به خادمان یَهُوَه می‌زند.‏ (‏مکا ۱۲:‏۱۰)‏ اما ما با پایداری در سختی‌ها و وفاداری به یَهُوَه،‏ ثابت می‌کنیم که او را از روی محبت می‌پرستیم،‏ نه به خاطر نفع شخصی.‏ ب۲۱/‏۷ ص ۹ ¶۷-‏۸

پولُس رسول برای این که نشان دهد از بین بردن شخصیت کهنه چقدر جدّی است آن را با ‹به تیر میخکوب شدنِ عیسی› مرتبط کرد.‏ (‏روم ۶:‏۶)‏ عیسی برای خشنودی یَهُوَه حاضر شد به تیر میخکوب شود.‏ ما نیز برای خشنود کردن یَهُوَه باید حاضر باشیم رفتارها و اعمالی که یَهُوَه از آن نفرت دارد ‹به تیر میخکوب کنیم› یعنی در خود بکشیم.‏ تنها در این صورت می‌توانیم از وجدانی آسوده و برکت زندگی ابدی برخوردار شویم.‏ (‏یو ۱۷:‏۳؛‏ ۱پطر ۳:‏۲۱)‏ واضح است که یَهُوَه معیارهایش را تغییر نمی‌دهد تا با شخصیت ما سازگار شود،‏ بلکه ما هستیم که باید خود را تغییر دهیم و خود را با معیارهای او سازگار کنیم.‏ (‏اشع ۱:‏۱۷-‏۱۸؛‏ ۵۵:‏۹)‏ حتی بعد از تعمید،‏ باید همچنان با امیال نادرست جنگید.‏ برای این کار باید دعا کنید و از یَهُوَه کمک بخواهید،‏ از روح خدا قدرت گیرید و به قدرت خود تکیه نکنید.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲؛‏ فیلیپ ۴:‏۶)‏ برای از تن بیرون آوردن شخصیت کهنه و دور نگه داشتن آن باید سخت تلاش کرد.‏ ب۲۲/‏۳ ص ۶-‏۷ ¶۱۵-‏۱۷

یَهُوَه وعده داده که اگر ما به پادشاهی او اولویت دهیم و مطابق معیارهایش زندگی کنیم،‏ او نیازهای اولیۀ ما را فراهم می‌کند.‏ (‏مت ۶:‏۳۳)‏ اگر به این وعده اعتماد داشته باشیم،‏ هیچ وقت فکر نمی‌کنیم که مادیات باعث شادی‌مان می‌شود یا از ما محافظت می‌کند.‏ ما فقط با انجام خواست یَهُوَه به آرامش می‌رسیم.‏ (‏فیلیپ ۴:‏۶،‏ ۷)‏ حتی اگر بتوانیم چیزهای زیادی بخریم،‏ باید ببینیم که آیا وقت و انرژی لازم را داریم که از آن‌ها نگهداری یا استفاده کنیم.‏ آیا ممکن است که به دارایی‌مان دل ببندیم؟‏ یَهُوَه می‌خواهد که اعضای خانواده‌اش در خدمت به او فعال باشند.‏ پس نباید اجازه دهیم که هیچ چیز تمرکزمان را بر هم بزند.‏ ما نمی‌خواهیم مثل آن مردی باشیم که به خاطر دلبستگی به مادیات،‏ از عیسی پیروی نکرد و فرصت خدمت به یَهُوَه و پسرخواندگی او را از دست داد.‏—‏مرق ۱۰:‏۱۷-‏۲۲.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۶-‏۷ ¶۱۷

وقتی آیات کتاب مقدّس را می‌خوانید با خصوصیات و شخصیت یَهُوَه آشنا می‌شوید؛‏ همان خصوصیاتی که در آفرینش او دیده می‌شود.‏ به این شکل،‏ به وجود یَهُوَه ایمان می‌آورید.‏ (‏خرو ۳۴:‏۶،‏ ۷؛‏ مز ۱۴۵:‏۸،‏ ۹)‏ هر چه یَهُوَه را بهتر بشناسید،‏ ایمان و محبتتان به او بیشتر می‌شود و رابطه‌تان با او صمیمی‌تر می‌شود.‏ دربارۀ آفریدگار با دیگران صحبت کنید.‏ اما اگر کسی که به وجود آفریدگار ایمان ندارد،‏ سؤالی بپرسد که جوابش را نمی‌دانید چطور؟‏ در این صورت می‌توانید در نشریاتمان جوابی بر اساس کتاب مقدّس پیدا کنید و با او در میان بگذارید.‏ همین طور می‌توانید از برادران و خواهران باتجربه کمک بگیرید.‏ حتی اگر آن شخص قانع نشود،‏ اطلاعاتی که به دست آورده‌اید ایمانتان را قوی‌تر می‌کند.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۱۸ ¶۱۴-‏۱۵

ما برای خشنود کردن یَهُوَه لزوماً نباید از تمام رفاه و راحتی خود بگذریم.‏ (‏جا ۵:‏۱۹،‏ ۲۰)‏ اما اگر برای افزایش خدمتمان حاضر به ازخودگذشتگی نباشیم،‏ مثل مردی می‌شویم که در مَثَل عیسی،‏ تنها به فکر رفاه خودش بود و به خدا اهمیت نمی‌داد.‏ (‏لو ۱۲:‏۱۶-‏۲۱)‏ وقتی ما با مشکلی روبرو می‌شویم،‏ برای تشخیص کار درست،‏ به یَهُوَه دعا می‌کنیم.‏ (‏امث ۳:‏۲۱)‏ یَهُوَه به شکل‌های مختلفی به ما برکت می‌دهد.‏ ما با خدمت به یَهُوَه و جلال دادن او،‏ نشان می‌دهیم که از برکاتش قدردانیم.‏ (‏عبر ۱۳:‏۱۵)‏ اگر بتوانیم خدمتمان را به یَهُوَه افزایش دهیم،‏ او برکات بیشتری به ما می‌دهد.‏ ما مصممیم که هر روز نیکویی‌های یَهُوَه را ‹بچشیم و ببینیم.‏› (‏مز ۳۴:‏۸)‏ به این شکل،‏ می‌توانیم مثل عیسی بگوییم:‏ «خوراک من این است که خواست او را که مرا فرستاده است،‏ به جا آورم و کار او را به پایان رسانم.‏»—‏یو ۴:‏۳۴.‏ ب۲۱/‏۸ ص ۳۰-‏۳۱ ¶۱۶-‏۱۹

شیطان دوست دارد که ما مغرور شویم.‏ این خصوصیت باعث می‌شود که مثل شیطان شویم و زندگی ابدی را از دست بدهیم.‏ برای همین،‏ پولُس گفت که ممکن است ‹مغرور شویم و به محکومیتی گرفتار شویم که ابلیس گرفتار شد.‏› (‏۱تیمو ۳:‏۶،‏ ۷)‏ همۀ ما ممکن است در این دام بیفتیم؛‏ چه تازه با حقیقت آشنا شده باشیم چه سال‌هاست که به یَهُوَه خدمت می‌کنیم.‏ افراد مغرور خودخواهند.‏ شیطان می‌خواهد که در مشکلات،‏ فقط احساسات خودمان را در نظر بگیریم،‏ نه احساسات یَهُوَه را.‏ برای مثال،‏ آیا تا به حال کسی به شما تهمت زده است؟‏ آیا مورد بی‌عدالتی قرار گرفته‌اید؟‏ شیطان می‌خواهد که ما در این شرایط،‏ یَهُوَه یا برادران و خواهرانمان را مقصر بدانیم.‏ همین طور می‌خواهد که برای حل مشکل به عقل خودمان تکیه کنیم،‏ نه به راهنمایی‌های یَهُوَه.‏—‏جا ۷:‏۱۶،‏ ۲۰.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

حَجَّی مأموریت مهمی از یَهُوَه دریافت کرد.‏ او قبل از آن،‏ جزو کسانی بود که در سال ۵۳۷ قبل از میلاد،‏ از اسارت بابِل به اورشلیم برگشته بودند.‏ آن پرستندگان وفادار،‏ به محض رسیدن به اورشلیم برای ساخت معبد یَهُوَه دست به کار شدند.‏ (‏عز ۳:‏۸،‏ ۱۰)‏ اما به خاطر مخالفت‌ها،‏ خیلی زود دلسرد شدند و دست از کار کشیدند.‏ (‏عز ۴:‏۴؛‏ حج ۱:‏۱،‏ ۲)‏ برای همین،‏ در سال ۵۲۰ قبل از میلاد،‏ یَهُوَه به حَجَّی مأموریت داد که یهودیان را تشویق کند تا ساخت معبد را تمام کنند.‏ (‏عز ۶:‏۱۴،‏ ۱۵)‏ پیام حَجَّی به یهودیان طوری بود که ایمانشان را تقویت کرد.‏ مطمئناً یهودیان با شنیدن عبارت «خداوند لشکرها» خیلی تشویق شدند.‏ بله،‏ یَهُوَه لشکر بزرگی از فرشتگان را تحت فرمان خود داشت و یهودیان برای موفقیت باید به او تکیه می‌کردند.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۱۵ ¶۴-‏۵

ما شاهدان یَهُوَه فرهنگ و ملیت‌های متفاوتی داریم،‏ اما برخلاف ادیان دیگر،‏ همدیگر را از صمیم دل دوست داریم و با هم متحدیم.‏ محبت ما در جلسات،‏ مجمع‌ها و کنگره‌هایمان هم دیده می‌شود.‏ این موضوع به ما اطمینان می‌دهد که یَهُوَه را طوری می‌پرستیم که مورد قبول اوست.‏ (‏یو ۱۳:‏۳۴)‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «با تمام وجود به یکدیگر محبت کنید.‏» (‏۱پطر ۴:‏۸)‏ یک راه این است که همدیگر را ببخشیم و ناکاملی‌های هم را تحمّل کنیم.‏ همین طور می‌توانیم با همۀ هم‌ایمانانمان حتی کسانی که ما را ناراحت کرده‌اند،‏ سخاوتمند و مهمان‌نواز باشیم.‏ (‏کول ۳:‏۱۲-‏۱۴)‏ محبت مهم‌ترین مشخصۀ مسیحیان حقیقی است.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۲۲ ¶۱۳-‏۱۴

آیا اخراج شخص خطاکار،‏ به او کمک می‌کند که طرز فکر و اعمالش را تغییر دهد؟‏ خیلی از این اشخاص گفته‌اند که تصمیم پیران جماعت باعث شد به خودشان بیایند،‏ طرز فکر و اعمالشان را تغییر دهند و به آغوش گرم یَهُوَه بازگردند.‏ (‏عبر ۱۲:‏۵،‏ ۶)‏ شبانی را در نظر بگیرید که یکی از گوسفندانش به بیماری‌ای واگیردار مبتلا می‌شود.‏ او می‌داند که تا وقتی آن بیماری درمان شود،‏ باید آن گوسفند را از گله جدا کند.‏ اما گوسفندان حیواناتی هستند که به صورت گله‌ای زندگی می‌کنند و اگر یکی از آن‌ها از گله جدا شود،‏ آرام و قرار ندارد.‏ آیا جدا کردن گوسفند بیمار از گله،‏ نشانۀ بی‌رحمی شبان است؟‏ شبان می‌داند که اگر آن گوسفند را در گله نگه دارد،‏ بقیۀ گوسفندان هم بیمار می‌شوند.‏ پس در واقع با دور کردن گوسفند بیمار از گله،‏ از بقیۀ گوسفندان محافظت می‌کند.‏ ب۲۱/‏۱۰ ص ۱۰ ¶۹-‏۱۰

ما در سراسر دنیا برادران و خواهران زیادی داریم که یکدیگر را از صمیم دل دوست دارند.‏ ما می‌خواهیم مردم بیشتری جزو خانوادۀ روحانی‌مان شوند و در کنار ما یَهُوَه را بپرستند.‏ بنابراین هیچ وقت نمی‌خواهیم کاری کنیم که باعث بدنامی یَهُوَه یا قومش شود.‏ ما می‌خواهیم همیشه طوری رفتار کنیم که مردم جذب یَهُوَه و خبر خوش کتاب مقدّس شوند.‏ گاهی وقت‌ها به خاطر ایمانمان ممکن است مورد تحقیر و آزار و اذیت قرار گیریم.‏ شاید به‌راحتی نتوانیم دربارۀ ایمانمان با دیگران صحبت کنیم.‏ اما یَهُوَه و عیسی در این شرایط به ما کمک می‌کنند.‏ عیسی به شاگردانش اطمینان داد که در چنین شرایطی نباید نگران باشند که چطور صحبت کنند یا چه بگویند.‏ او گفت:‏ «آنچه باید بگویید،‏ همان دم به شما داده خواهد شد؛‏ زیرا شما در سخن گفتن تنها نیستید،‏ بلکه روح پدر آسمانی شما از طریق شما سخن می‌گوید.‏»—‏مت ۱۰:‏۱۹،‏ ۲۰.‏ ب۲۱/‏۹ ص ۲۴-‏۲۵ ¶۱۷-‏۱۸

موسی یَهُوَه را به قلعه یا پناهگاه تشبیه کرد.‏ (‏مز ۹۰:‏۱،‏ پاورقی)‏ او همچنین مدتی قبل از مرگش گفت:‏ ‹خدای ازلی مخفیگاه توست،‏ و زیر تو بازوان جاودانی اوست.‏› (‏تث ۳۳:‏۲۷)‏ عبارت «زیر تو بازوان جاودانی اوست،‏» دربارۀ یَهُوَه به ما چه می‌آموزد؟‏ دانستن این که یَهُوَه قلعۀ ماست،‏ به ما دلگرمی می‌دهد.‏ با این حال،‏ شاید بعضی روزها از لحاظ روحی تحت فشار باشیم.‏ یَهُوَه در این شرایط چگونه به ما کمک می‌کند؟‏ (‏مز ۱۳۶:‏۲۳)‏ همان طور که در بند پیش اشاره کردیم،‏ او با بازوان جاودانی‌اش ما را بلند می‌کند و کمکمان می‌کند که دوباره روی پایمان بایستیم.‏ (‏مز ۲۸:‏۹؛‏ ۹۴:‏۱۸)‏ ما چه فایده‌ای می‌بریم؟‏ دانستن این که همیشه می‌توانیم روی یَهُوَه حساب کنیم،‏ از دو جهت کمکمان می‌کند.‏ اول،‏ در هر جایی که زندگی کنیم می‌دانیم یَهُوَه از ما محافظت می‌کند.‏ دوم،‏ اطمینان داریم که پدر پرمهرمان همیشه به فکر ماست.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۶ ¶۱۵-‏۱۶

عیسی می‌دانست که اگر شاگردانش با بی‌عدالتی روبرو شوند،‏ ایمانشان مورد آزمایش قرار می‌گیرد.‏ پس با مَثَلی که در کتاب لوقا آمده است به آن‌ها کمک کرد که در آن شرایط پایدار بمانند.‏ او گفت که بیوه‌زنی مدام از قاضی‌ای که عادل نبود می‌خواست که منصفانه قضاوت کند.‏ آن بیوه‌زن مطمئن بود که می‌تواند با پافشاری به نتیجه برسد.‏ سرانجام،‏ قاضی به درخواست او رسیدگی کرد.‏ ما چه درسی می‌گیریم؟‏ یَهُوَه برخلاف آن قاضی،‏ عادل است.‏ برای همین عیسی گفت:‏ «پس آیا خدا به داد برگزیدگان خود که شب و روز نزد او فریاد برمی‌آورند،‏ نخواهد رسید؟‏» (‏لو ۱۸:‏۱-‏۸)‏ همچنین در ادامه گفت:‏ «هنگامی که پسر انسان بیاید،‏ آیا واقعاً چنین ایمانی بر روی زمین خواهد یافت؟‏» وقتی با بی‌عدالتی روبرو می‌شویم،‏ باید با صبر و پایداری نشان دهیم که مثل آن بیوه‌زن ایمانی قوی داریم و مطمئن باشیم که یَهُوَه دیر یا زود کمکمان می‌کند.‏ همین طور باید به قدرت دعا ایمان داشته باشیم و بدانیم که یَهُوَه گاهی به شکل غیرمنتظره‌ای به دعاهایمان جواب می‌دهد.‏ ب۲۱/‏۱۱ ص ۲۳ ¶۱۲؛‏ ص ۲۴ ¶۱۴

آیا شما جوانان گاهی فکر می‌کنید که معیارهای یَهُوَه محدودتان می‌کند؟‏ شیطان می‌خواهد شما چنین طرز فکری داشته باشید.‏ او می‌خواهد شما فکر کنید که به اندازۀ کسانی که در راه وسیع هستند،‏ مثل همکلاسی‌ها و کسانی که در فضای مجازی می‌بینید،‏ از زندگی لذّت نمی‌برید.‏ شیطان نمی‌خواهد کسانی که در راهش قدم برمی‌دارند بدانند که سرانجامشان چه می‌شود.‏ (‏مت ۷:‏۱۳،‏ ۱۴)‏ برعکس،‏ یَهُوَه به‌روشنی به ما گفته که اگر در راه حیات قدم برداریم زندگی فوق‌العاده‌ای نصیبمان می‌شود.‏—‏مز ۳۷:‏۲۹؛‏ اشع ۳۵:‏۵،‏ ۶؛‏ ۶۵:‏۲۱-‏۲۳.‏ ب۲۱/‏۱۲ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۶-‏۷

ما می‌دانیم که باید دیگران را ببخشیم،‏ اما شاید بعضی وقت‌ها برایمان سخت باشد.‏ پِطرُس رسول هم احتمالاً چنین احساسی داشت.‏ (‏مت ۱۸:‏۲۱،‏ ۲۲)‏ چه چیز در این زمینه به ما کمک می‌کند؟‏ اول،‏ به این فکر کنید که یَهُوَه همیشه خطاهای ما را می‌بخشد.‏ (‏مت ۱۸:‏۳۲،‏ ۳۳)‏ ما مستحق بخشش یَهُوَه نیستیم،‏ اما او بدون قید و شرط ما را می‌بخشد.‏ (‏مز ۱۰۳:‏۸-‏۱۰)‏ همچنین،‏ ما «موظفیم به یکدیگر محبت کنیم.‏» پس بخشیدن دیگران،‏ یک کار اختیاری نیست،‏ بلکه ما باید برادران و خواهرانمان را ببخشیم.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۱)‏ دوم،‏ به این فکر کنید که بخشش دیگران چه نتیجه‌ای دارد.‏ با این کار،‏ محبتمان را به آن‌ها نشان می‌دهیم،‏ اتحاد جماعت را حفظ می‌کنیم،‏ به یَهُوَه نزدیک می‌مانیم و بار سنگینی را از روی دوشمان برمی‌داریم.‏ (‏۲قر ۲:‏۷؛‏ کول ۳:‏۱۴)‏ در نهایت،‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند دیگران را ببخشید.‏ به شیطان اجازه ندهید که رابطه‌تان را با برادران و خواهران خراب کند.‏ (‏افس ۴:‏۲۶،‏ ۲۷)‏ ما برای حفظ صلح در جماعت به کمک یَهُوَه نیاز داریم.‏ ب۲۱/‏۶ ص ۲۲ ¶۱۱؛‏ ص ۲۳ ¶۱۴

داوود برای نجات جانش در حال فرار بود.‏ شائول،‏ پادشاه قدرتمند اسرائیل می‌خواست او را بکشد.‏ داوود برای تهیۀ غذا به شهر نوب رفت و در آنجا پنج نان درخواست کرد.‏ (‏۱سمو ۲۱:‏۱،‏ ۳)‏ بعد او و مردانش در یک غار پنهان شدند.‏ (‏۱سمو ۲۲:‏۱)‏ داوود چطور در این موقعیت قرار گرفت؟‏ شائول خیلی به داوود حسادت می‌کرد چون او در بین مردم محبوب بود و در جنگ‌های زیادی پیروز شده بود.‏ همین طور شائول می‌دانست به خاطر نافرمانی‌اش یَهُوَه او را رد کرده بود و داوود را به جای او به عنوان پادشاه آینده برگزیده بود.‏ (‏۱سمو ۲۳:‏۱۶،‏ ۱۷)‏ شائول به عنوان پادشاه اسرائیل ارتش بزرگ و حامیان زیادی داشت.‏ برای همین داوود باید برای نجات جانش از دست او فرار می‌کرد.‏ آیا شائول واقعاً فکر می‌کرد می‌تواند جلوی خواست یَهُوَه را بگیرد؟‏ (‏اشع ۵۵:‏۱۱)‏ کتاب مقدّس در این باره چیزی نمی‌گوید.‏ اما مطمئناً شائول خودش را با این کار در موقعیت خطرناکی قرار می‌داد.‏ چون هر کس که با یَهُوَه مخالفت کند همیشه بازنده است.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۲ ¶۱-‏۲

عیسی سخت تلاش می‌کرد که به دیگران موعظه کند.‏ او از هر فرصتی برای تعلیم به دیگران استفاده می‌کرد و به این شکل نشان می‌داد که دوستشان دارد.‏ (‏لو ۱۹:‏۴۷،‏ ۴۸)‏ دلیل تلاش‌های عیسی این بود که دلش برای مردم می‌سوخت.‏ بعضی وقت‌ها،‏ عیسی و شاگردانش باید به عدۀ زیادی موعظه می‌کردند و حتی وقت برای غذا خوردن هم نداشتند.‏ (‏مرق ۳:‏۲۰)‏ عیسی به خاطر یکی از علاقه‌مندان،‏ حتی شب هم موعظه کرد.‏ عیسی به همۀ مردم این فرصت را داد که خبر خوش پادشاهی خدا را بشنوند.‏ با این حال،‏ خیلی از آن‌ها شاگرد عیسی نشدند.‏ ما هم امروز می‌توانیم به همه این فرصت را بدهیم که خبر خوش را بشنوند.‏ (‏اعما ۱۰:‏۴۲)‏ برای این کار،‏ همیشه باید در موعظه انعطاف‌پذیر باشیم.‏ نباید به این فکر کنیم که چه زمانی برای خودمان مناسب است.‏ باید در زمان‌هایی موعظه کنیم که می‌توانیم با مردم بیشتری صحبت کنیم.‏ در این صورت می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه از ما خشنود است.‏ ب۲۲/‏۱ ص ۱۷-‏۱۸ ¶۱۳-‏۱۴

بسیاری از مردم به کسانی که اقتدار و اختیاراتی در جامعه دارند،‏ اعتماد ندارند.‏ چون دیده‌اند که چطور افرادی که بر سر قدرتند بین مردم تبعیض قائل می‌شوند؛‏ جانب ثروتمندان و افراد با نفوذ را می‌گیرند و حق فقیران را پایمال می‌کنند.‏ امروزه حتی مردم اعتمادشان را به خدا نیز از دست داده‌اند،‏ دلیل آن هم ریاکاری روحانیون است.‏ پس ایجاد اعتماد به یَهُوَه و سازمان او برای کسانی که مطالعۀ کتاب مقدّس را شروع می‌کنند دشوار است و نیاز به کمک دارند.‏ در واقع همۀ ما،‏ حتی اگر سال‌هاست یَهُوَه را خدمت می‌کنیم،‏ باید در هر شرایطی اطمینان داشته باشیم که یَهُوَه همیشه به بهترین شیوه عمل می‌کند.‏ چون برای تک‌تک ما موقعیت‌هایی پیش می‌آید که اعتمادمان به یَهُوَه و سازمانش محک زده می‌شود.‏ ب۲۲/‏۲ ص ۲ ¶۱-‏۲