نوامبر

پیران تلاش می‌کنند مانند یَهُوَه به کسی که اجازه ندارد جزوی از جماعت بماند همچنان دلسوزی نشان دهند.‏ برای مثال در گذشته یَهُوَه برای کمک به قوم اسرائیل منتظر توبهٔ آن‌ها نماند.‏ او حتی قبل از این که نشانی از توبه در آن‌ها ببیند پیشقدم شد و به آن‌ها کمک کرد.‏ یَهُوَه با استفاده از نمونهٔ هوشَع نبی دلسوزی خود را توصیف کرد.‏ با وجود این که همسر هوشَع هنوز گناه می‌کرد،‏ یَهُوَه از هوشَع خواست که با او آشتی کند.‏ (‏هو ۳:‏۱؛‏ ملا ۳:‏⁠۷‏)‏ پیران مانند یَهُوَه از ته دل می‌خواهند که شخص خطاکار توبه کند و برگردد.‏ پس راه برگشت را برای او سخت نمی‌کنند.‏ در حکایت پسر گم‌شده وقتی پدر،‏ پسرش را از دور دید «به طرف او دوید،‏ بغلش کرد و او را به‌گرمی بوسید.‏» (‏لو ۱۵:‏۲۰‏)‏ توجه کنید که پدر منتظر نماند تا پسرش از او درخواست بخشش کند،‏ بلکه مثل هر پدر مهربانی پیشقدم شد.‏ ب۲۴/‏۸ ص ۲۸ ¶۷-‏۸

طبق آیهٔ امروز،‏ یَهُوَه با سخاوتمندی حکمت می‌بخشد.‏ همین طور توجه کنید که وقتی او حکمت می‌بخشد،‏ «سرزنش نمی‌کند» یا ‹ایراد نمی‌گیرد.‏› او نمی‌خواهد که ما به خاطر درخواست راهنمایی احساس بدی داشته باشیم.‏ در واقع او ما را به انجام این کار تشویق می‌کند.‏ (‏امث ۲:‏​۱-‏۶‏)‏ ما چطور می‌توانیم مثل یَهُوَه از حکمتمان به نفع دیگران استفاده کنیم؟‏ (‏مز ۳۲:‏⁠۸‏)‏ خادمان یَهُوَه فرصت‌های زیادی دارند تا آموخته‌هایشان را با دیگران در میان بگذارند؛‏ مثلاً در خدمت موعظه افراد کم‌تجربه را آموزش می‌دهند.‏ پیران جماعت صبورانه به خادمان جماعت و برادران تعمیدیافته کمک می‌کنند تا وظایفشان را در جماعت به خوبی انجام دهند.‏ همین طور کسانی که در کار ساختمان‌سازی و تعمیرات مهارت دارند،‏ به افرادی که تجربهٔ کمتری دارند تعلیم می‌دهند تا بتوانند در پروژه‌های ساختمان‌سازی و نگه‌داری از سالن‌ها شرکت کنند.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۱-‏۱۲

یک برادر برای پیر جماعت شدن باید طوری زندگی کند که «اتهامی به او وارد نباشد،‏» یعنی او باید از شهرت خوبی بین جماعت برخوردار باشد.‏ (‏۱تیمو ۳:‏⁠۲‏)‏ همچنین او باید «بین کسانی که عضو جماعت نیستند،‏ شهرت خوبی داشته باشد.‏» مردم شاید اعتقاداتت را مورد انتقاد قرار بدهند،‏ ولی نباید دلیلی موجه برای زیر سؤال بردن صداقت و رفتارت داشته باشند.‏ (‏دان ۶:‏​۴،‏ ۵‏)‏ از خودت بپرس،‏ ‹آیا بین هم‌ایمانانم و دیگران از شهرت خوبی برخوردارم؟‏› اگر «دوستدار خوبی و نیکویی» هستی،‏ خصوصیات خوب دیگران را می‌بینی و آن‌ها را تحسین می‌کنی.‏ (‏تیت ۱:‏⁠۸‏)‏ تو حاضری به دیگران خوبی کنی و حتی بیشتر از آنچه از تو خواسته شده انجام بدهی.‏ چرا داشتن این خصوصیت برای پیران ضروری است؟‏ چون آن‌ها وقت زیادی صرف شبانی جماعت و انجام تکالیف می‌کنند.‏ (‏۱پطر ۵:‏​۱-‏۳‏)‏ با این حال،‏ شادی‌ای که از خدمت به دیگران به دست می‌آید،‏ خیلی بیشتر از هر ازخودگذشتگی است.‏—‏اعما ۲۰:‏۳۵‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲۰ ¶۳؛‏ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۴-‏۵

خادمان جماعت وظایف مهمی را در جماعت به عهده دارند.‏ پولُس رسول برای این مردان وفادار ارزش قائل بود.‏ برای مثال،‏ او وقتی به مسیحیان ساکن فیلیپی نامه‌ای نوشت،‏ علاوه بر پیران،‏ خادمان جماعت را مشخصاً مورد خطاب قرار داد.‏ (‏فیلیپ ۱:‏⁠۱‏)‏ بسیاری از برادران،‏ چه پیر چه جوان از خدمت به دیگران به عنوان خادم جماعت شاد می‌شوند.‏ برای مثال دِوان در ۱۸ سالگی و برادر دیگری به اسم لوئیس بعد از ۵۰ سالگی خادم جماعت شدند.‏ لوئیس احساسش را این طور بیان کرد:‏ «برای من افتخار بزرگی است که می‌توانم به عنوان خادم جماعت خدمت کنم،‏ مخصوصاً وقتی به محبت جماعت نسبت به خودم فکر می‌کنم.‏» بسیاری از خادمان جماعت چنین احساسی دارند.‏ اگر شما برادر هستید و هنوز خادم جماعت نشده‌اید،‏ شاید بتوانید آن را هدف خود قرار دهید.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۴ ¶۱-‏۳

حِزِقیا پادشاه یهودا در سن ۳۹ سالگی به بیماری لاعلاجی مبتلا شد.‏ اِشَعْیای نبی پیام یَهُوَه را به حِزِقیا رساند که او بر اثر این بیماری جان خواهد داد.‏ (‏۲پاد ۲۰:‏⁠۱‏)‏ ظاهراً هیچ امیدی برای حِزِقیا وجود نداشت.‏ وقتی حِزِقیا این خبر را شنید،‏ خیلی ناراحت شد و زارزار گریه کرد.‏ او به یَهُوَه التماس کرد تا کمکش کند.‏ وقتی یَهُوَه دعای حِزِقیا را شنید و اشک‌هایش را دید،‏ دلش برای او سوخت و گفت:‏ «دعایت را شنیدم و اشک‌هایت را دیدم.‏ من تو را شفا می‌دهم.‏» یَهُوَه از طریق اِشَعْیا با دلسوزی به حِزِقیا وعده داد که عمرش را طولانی می‌کند و اورشلیم را از دست آشوریان نجات می‌دهد.‏ (‏۲پاد ۲۰:‏​۴-‏۶‏)‏ اگر از بیماری لاعلاجی رنج می‌برید،‏ چه کار می‌توانید بکنید؟‏ حتی اگر چشمانتان گریان است،‏ به یَهُوَه دعا کنید.‏ کتاب مقدّس اطمینان می‌دهد:‏ «او خدای همه نوع دلگرمی‌هاست،‏ و در تمام سختی‌ها و مشکلاتمان به ما دلگرمی می‌دهد.‏»—‏۲قر ۱:‏​۳،‏ ۴‏.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۲۴ ¶۱۵-‏۱۷

استقبال از کسانی که رستاخیز می‌شوند،‏ شادی عظیمی خواهد داشت.‏ همچنین با بررسی خلقت،‏ از آشنایی بیشتر با یَهُوَه لذّت خواهیم برد.‏ (‏مز ۱۰۴:‏۲۴؛‏ اشع ۱۱:‏⁠۹‏)‏ از همه مهم‌تر،‏ پرستش یَهُوَه بدون داشتن کوچک‌ترین احساس گناه تجربهٔ بی‌نظیری خواهد بود.‏ آیا ارزشش را دارد که همهٔ این برکات را به خاطر «لذّت زودگذر گناه» از دست بدهیم؟‏ (‏عبر ۱۱:‏۲۵‏)‏ مسلّماً نه!‏ برکات آینده ارزش هر فداکاری را دارد.‏ امید بهشت زمینی دیگر نه فقط یک امید،‏ بلکه یک واقعیت خواهد بود.‏ این برکات امکان‌پذیرند،‏ چون یَهُوَه ما را آنقدر دوست داشت که حاضر شد،‏ جان پسرش را برای ما فدا کند.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۹ ¶۱۲

در کتاب عبرانیان به بعضی از خادمان یَهُوَه اشاره شده که ایمان قوی‌ای داشتند.‏ در بین آن‌ها نمونهٔ موسی قابل توجه است.‏ (‏عبر ۳:‏​۲-‏۵؛‏ ۱۱:‏​۲۳-‏۲۵‏)‏ ایمان موسی بجا بود،‏ چون خدا به طور معجزه‌آسا در آن بیابان غذا و آب کافی برای قومش فراهم کرد.‏ (‏خرو ۱۵:‏​۲۲-‏۲۵؛‏ مز ۷۸:‏​۲۳-‏۲۵‏)‏ تقریباً یک سال بعد از خروج اسرائیلیان از مصر،‏ موسی با وجود ایمان قوی‌اش به توانایی یَهُوَه شک کرد.‏ او نمی‌توانست تصوّر کند که یَهُوَه چطور در آن بیابان خشک و دورافتاده،‏ برای میلیون‌ها نفر گوشت کافی فراهم خواهد کرد.‏ در نتیجه یَهُوَه از موسی پرسید:‏ «مگر دست من که یَهُوَه هستم کوتاه است؟‏» (‏اعد ۱۱:‏​۲۱-‏۲۳‏)‏ در واقع یَهُوَه از موسی می‌پرسید:‏ ‹آیا واقعاً فکر می‌کنی که من نمی‌توانم مطابق حرفم عمل کنم؟‏› ب۲۵/‏۳ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱-‏۲

آیا توفان نوح پیش‌نمایی از اتفاقات آینده است؟‏ نه.‏ به چه دلیل؟‏ چون کتاب مقدّس چنین نمی‌گوید.‏ درست است که عیسی حضورش را با دوران نوح مقایسه کرد،‏ اما اشاره نکرد که توفان،‏ انسان‌های آن زمان یا اتفاقاتی که افتاد،‏ منجمله بسته شدن درِ کشتی پیش‌نمایی از آینده باشد.‏ وقتی نوح هشدار یَهُوَه را شنید،‏ واکنش او چه بود؟‏ نوح با ساختن کشتی ایمانش را ثابت کرد.‏ (‏عبر ۱۱:‏۷؛‏ ۱پطر ۳:‏۲۰‏)‏ به طور مشابه آن‌هایی که خبر خوش پادشاهی خدا را می‌شنوند باید مطابق آن عمل کنند.‏ (‏اعما ۳:‏​۱۷-‏۲۰‏)‏ پِطرُس گفت که ‹نوح دربارهٔ راه راست خدا موعظه می‌کرد.‏› امروزه ما همهٔ تلاش خود را برای موعظه به تمام مردم دنیا می‌کنیم.‏ با این وجود امکان ندارد که قبل از پایان این دنیا به همهٔ مردم موعظه کنیم.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۹-‏۱۰ ¶۴-‏۵

ما باید به دنبال راه‌هایی باشیم تا محبت و احتراممان را به دوستان یَهُوَه نشان دهیم.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۰‏)‏ یکی از آن راه‌ها در مزمور ۱۵:‏۴ آمده است.‏ در آنجا می‌گوید که مهمان خیمهٔ یَهُوَه نباید ‹قولش را زیر پا بگذارد،‏ حتی اگر به ضررش تمام شود.‏› اگر قولمان را زیر پا بگذاریم باعث رنجش دیگران می‌شویم.‏ (‏مت ۵:‏۳۷‏)‏ برای مثال یَهُوَه از مهمانانش انتظار دارد که به عهد ازدواجشان پای‌بند بمانند.‏ همچنین وقتی والدین تمام تلاششان را می‌کنند تا به قولی که به فرزندشان داده‌اند عمل کنند،‏ یَهُوَه خوشحال می‌شود.‏ محبت ما به خدا و همنوع باعث می‌شود که با تمام تلاش،‏ مطابق قولمان عمل کنیم.‏ یکی از راه‌های دیگر نشان دادن احترام به دوستان خدا،‏ مهمان‌نوازی و سخاوتمندی است.‏ (‏روم ۱۲:‏۱۳‏)‏ وقت صرف کردن با برادران و خواهران،‏ دوستی‌مان را با آن‌ها و یَهُوَه قوی‌تر می‌کند.‏ علاوه بر این با مهمان‌نوازی،‏ از یَهُوَه سرمشق می‌گیریم.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۱۲ ¶۱۵-‏۱۶

یَهُوَه حقیقت را به فروتنان آشکار می‌کند.‏ (‏مت ۱۱:‏۲۵‏)‏ ما برای آموختن حقیقت با فروتنی از دیگران کمک گرفتیم.‏ (‏اعما ۸:‏​۳۰،‏ ۳۱‏)‏ با این حال،‏ باید مراقب باشیم که مغرور نشویم.‏ غرور باعث می‌شود که فکر کنیم نظرات شخصی ما به اندازهٔ اصول کتاب مقدّس و راهنمایی‌های سازمان یَهُوَه درست و حکیمانه است.‏ برای حفظ فروتنی‌مان باید به یاد داشته باشیم که در مقایسه با عظمت یَهُوَه خیلی ناچیزیم.‏ (‏مز ۸:‏​۳،‏ ۴‏)‏ همین طور دعا باعث می‌شود که فروتن و تعلیم‌پذیر باشیم.‏ یَهُوَه به ما کمک می‌کند تا طرز فکرش را که از طریق کلام و سازمانش به ما نشان می‌دهد،‏ مهم‌تر از طرز فکر خودمان بدانیم.‏ موقع خواندن کتاب مقدّس توجه کنید که چرا یَهُوَه فروتنی را دوست دارد و از غرور و تکبّر متنفر است.‏ اگر افتخاری را در خدمت به یَهُوَه دارید و تا حدّی اختیار و شهرت کسب کرده‌اید،‏ باید حتی بیشتر مراقب باشید تا فروتن بمانید.‏ ب۲۴/‏۷ ص ۱۰ ¶۸-‏۹

از سال ۱۹۱۹،‏ عیسی از طریق یک گروه کوچک از برادران مسح‌شده،‏ کار موعظه را سازماندهی و غذای روحانی را برای پیروانش فراهم می‌کند.‏ (‏لو ۱۲:‏۴۲‏)‏ واضح است که یَهُوَه تلاش‌های این گروه را برکت می‌دهد.‏ (‏اشع ۶۵:‏​۱۳،‏ ۱۴‏)‏ اگر ما سازماندهی نشده بودیم،‏ نمی‌توانستیم کاری را که عیسی به ما سپرده است انجام دهیم.‏ (‏مت ۲۸:‏​۱۹،‏ ۲۰‏)‏ تصوّر کنید که هیچ محدودهٔ موعظه‌ای وجود نداشت و هر کس هر جا که می‌خواست موعظه می‌کرد.‏ شاید در بعضی از محدوده‌ها بارها و بارها موعظه می‌شد،‏ اما در بعضی از محدوده‌ها کار موعظه انجام نمی‌گرفت.‏ آیا فکر می‌کنید که سازماندهی شدن فواید دیگری هم دارد؟‏ امروزه عیسی پیروانش را مثل زمانی که بر زمین بود،‏ سازماندهی می‌کند.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۸-‏۹ ¶۲-‏۴

قائن که اولین فرزند آدم و حوّا بود،‏ تمایلات گناه‌آلود را از والدینش به ارث برد.‏ علاوه بر این کتاب مقدّس در مورد او می‌گوید:‏ ‹کارهای او شریرانه بود.‏› (‏۱یو ۳:‏۱۲‏)‏ این نکته نشان می‌دهد که چرا وقتی قائن به یَهُوَه قربانی تقدیم کرد او «از قائن و هدیه‌اش راضی نبود.‏» قائن به جای این که رفتارش را تغییر دهد،‏ «به‌شدّت خشمگین و ناراحت شد.‏» یَهُوَه چه واکنشی نشان داد؟‏ او با قائن صحبت کرد.‏ (‏پیدا ۴:‏​۳-‏۷‏)‏ یَهُوَه با مهربانی با او استدلال کرد،‏ به او امید داد و در رابطه با خشمگین ماندن به او هشدار داد.‏ متأسفانه قائن هشدار یَهُوَه را جدی نگرفت و توبه نکرد.‏ آیا یَهُوَه بعد از این اتفاق،‏ از تلاش برای هدایت گناهکاران به سوی توبه دست کشید؟‏ به هیچ وجه!‏ ب۲۴/‏۸ ص ۱۰ ¶۸

آیندهٔ فوق‌العاده‌ای در انتظار قوم اسرائیل بود!‏ اسرائیلیان با برکت یَهُوَه می‌توانستند برای مدتی طولانی در سرزمین موعود که منطقه‌ای زیبا و حاصلخیز بود زندگی کنند.‏ موسی آن سرزمین را چنین توصیف کرد:‏ «سرزمینی با شهرهای بزرگ و زیبا که خودتان نساخته‌اید،‏ با خانه‌هایی پر از انواع چیزهای خوب که برایش زحمت نکشیده‌اید،‏ با آب‌انبارهای سنگی که خودتان حفر نکرده‌اید،‏ سرزمینی با درختان انگور و زیتون که خودتان نکاشته‌اید.‏» (‏تث ۶:‏​۱۰،‏ ۱۱‏)‏ موسی همچنین به اسرائیلیان هشدار داد که برای ادامهٔ زندگی در آن سرزمین زیبا باید از فرامین یَهُوَه اطاعت کنند.‏ او آن‌ها را ترغیب کرد که ‹زندگی را انتخاب کنند› و ‹به یَهُوَه وفادار بمانند.‏› (‏تث ۳۰:‏۲۰‏)‏ اما اسرائیلیان یَهُوَه را رد کردند.‏ به این دلیل خدا اجازه داد که اول آشوریان و بعداً بابلیان آن‌ها را به اسارت ببرند.‏—‏۲پاد ۱۷:‏​۶-‏۸،‏ ۱۳،‏ ۱۴؛‏ ۲توا ۳۶:‏​۱۵-‏۱۷،‏ ۲۰‏.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۹ ¶۵-‏۶

امروزه خیلی از مسیحیان به عیسی ‹ایمان دارند› و او را منجی خود می‌دانند.‏ (‏یو ۶:‏۲۹‏)‏ عدهٔ زیادی در جلیل هم در ابتدا به عیسی ایمان داشتند،‏ اما او را ترک کردند.‏ دلیل این کار آن‌ها چه بود؟‏ اکثر جمعیتی که عیسی به آن‌ها خوراک داد،‏ تا زمانی که عیسی نیازهایشان را برطرف می‌کرد به دنبال او می‌رفتند.‏ آن‌ها به دنبال شفای معجزه‌آسا،‏ خوراک رایگان و شنیدن تعالیمی بودند که بر طبق میلشان بود.‏ با این حال عیسی نشان داد که برای رفع نیازهای آن‌ها به زمین نیامده،‏ بلکه برای تعلیم آن‌ها تا شاگردان واقعی او شوند.‏ آن‌ها باید با قبول کردن و اطاعت از تعالیم عیسی به دعوت او پاسخ می‌دادند و از او ‹پیروی می‌کردند.‏›—‏یو ۵:‏۴۰‏.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۱۲ ¶۱۲-‏۱۳

شوهران می‌توانند با الگو گرفتن از عیسی،‏ از رفتار آزاردهنده و تحقیرآمیز نسبت به زنان دوری کنند.‏ نحوهٔ رفتار عیسی با شاگردانش الگوی خوبی برای شوهران است.‏ شوهران می‌توانند چیزهای زیادی از نحوهٔ رفتار و صحبت عیسی با شاگردانش یاد بگیرند.‏ عیسی با رسولانش رفتاری تند یا سختگیرانه نداشت.‏ او با مهربانی و احترام با آن‌ها رفتار می‌کرد.‏ عیسی هیچ وقت از قدرتش طوری استفاده نکرد تا برتری خود را نشان دهد،‏ بلکه با فروتنی به آن‌ها خدمت کرد.‏ (‏یو ۱۳:‏​۱۲-‏۱۷‏)‏ عیسی به شاگردانش گفت:‏ ‹از من تعلیم بگیرید،‏ چون ملایم و فروتن هستم و جان‌های شما نیروی تازه خواهند یافت.‏› (‏مت ۱۱:‏​۲۸-‏۳۰‏)‏ عیسی ملایم بود.‏ ملایمت نشانهٔ ضعف نیست،‏ بلکه شخص ملایم این قدرت را دارد که از خود خویشتنداری نشان دهد.‏ وقتی چنین شخصی ناراحت یا عصبانی می‌شود،‏ آرامش خود را حفظ می‌کند و بر احساساتش تسلّط دارد.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۱۰ ¶۱۰-‏۱۱

ما می‌دانیم که با نزدیک شدن پایان این دنیا شرایط اقتصادی بدتر می‌شود.‏ شاید ناآرامی‌های سیاسی،‏ جنگ‌ها،‏ فجایع طبیعی یا بیماری‌های همه‌گیر باعث شود که شغل،‏ دارایی یا خانه‌مان را از دست بدهیم و تأمین نیازهای اولیه‌مان سخت شود.‏ در چنین شرایطی چطور می‌توانیم تصمیماتی بگیریم که نشان می‌دهد به یَهُوَه اعتماد داریم؟‏ اولین و مهم‌ترین قدم این است که در مورد نگرانی‌هایتان به یَهُوَه دعا کنید.‏ از او بخواهید به شما حکمت و آرامش بدهد تا تصمیمات درستی بگیرید و «غرق نگرانی» نشوید.‏ (‏لو ۱۲:‏​۲۹-‏۳۱‏)‏ از یَهُوَه بخواهید کمکتان کند تا به یک زندگی ساده قانع باشید.‏ (‏۱تیمو ۶:‏​۷،‏ ۸‏)‏ به علاوه،‏ برای کنار آمدن با مشکلات مالی در نشریاتمان تحقیق کنید.‏ خیلی‌ها از خواندن مطالبی در رابطه با مشکلات اقتصادی در وب‌سایت jw.org فایده برده‌اند.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۲۸-‏۲۹ ¶۱۰-‏۱۱

بعدها پِطرُس رسول بیشتر تلاش کرد که طرز فکرش هماهنگ با طرز فکر یَهُوَه باشد.‏ در آن زمان یهودیان معمولاً هیچ رفت‌وآمدی با غیریهودیان نداشتند،‏ اما زمانش رسیده بود که غیریهودیان هم بتوانند جزو قوم یَهُوَه شوند.‏ یکی از این غیریهودیان کُرنِلیوس بود.‏ از پِطرُس خواسته شد که پیش او برود و به او موعظه کند.‏ پِطرُس دیدش را تغییر داد و «بدون چون و چرا» این مسئولیت را قبول کرد.‏ (‏اعما ۱۰:‏۲۹‏)‏ پِطرُس به کُرنِلیوس و خانواده‌اش موعظه کرد و همه تعمید گرفتند.‏ (‏اعما ۱۰:‏​۲۱-‏۲۳،‏ ۳۴،‏ ۳۵،‏ ۴۴-‏۴۸‏)‏ سال‌ها بعد،‏ پِطرُس هم‌ایمانانش را تشویق کرد که «همفکر» باشند.‏ (‏۱پطر ۳:‏⁠۸‏)‏ ما خادمان یَهُوَه برای این که همفکر باشیم باید از طریق خواندن کتاب مقدّس با طرز فکر یَهُوَه آشنا شویم.‏ ب۲۵/‏۳ ص ۹-‏۱۰ ¶۷-‏۸

با گذشت زمان طرز فکر مردم دنیا از معیارهای یَهُوَه بیشتر دورتر می‌شود.‏ مخالفان اغلب اعتقادات ما را در مورد معیارهای اخلاقی متعصبانه و سخت‌گیرانه می‌دانند.‏ (‏امث ۱۷:‏۱۵‏)‏ پس خیلی مهم است که تعلیمات نادرست مخالفان که ما را دلسرد و گمراه می‌کند،‏ تشخیص دهیم و آن‌ها را رد کنیم.‏ ما می‌خواهیم مانند مسیحیان یهودی‌نژاد به پند پولُس رسول عمل کنیم و به طرف بلوغ روحانی پیش برویم.‏ به این منظور باید شناخت عمیقی از کلام خدا و طرز فکر او به دست بیاوریم.‏ این پیشرفت حتی بعد از وقف و تعمیدمان ادامه دارد.‏ همهٔ ما علی‌رغم سال‌هایی که یَهُوَه را خدمت می‌کنیم لازم است که مرتباً کلام خدا را مطالعه کنیم.‏ (‏مز ۱:‏⁠۲‏)‏ یک برنامهٔ مرتب مطالعهٔ کتاب مقدّس به ما کمک می‌کند تا خصوصیت ایمان را که پولُس در نامه‌اش به آن اشاره کرد در خود پرورش دهیم.‏—‏عبر ۱۱:‏​۱،‏ ۶‏.‏ ب۲۴/‏۹ ص ۱۰ ¶۷-‏۸

وقتی یَهُوَه برای ما واقعی باشد،‏ راحت‌تر به او وفادار می‌مانیم.‏ این در مورد یوسِف صدق می‌کرد.‏ او مصمم بود که مرتکب اعمال غیراخلاقی نشود،‏ چون یَهُوَه خدا برای او واقعی بود.‏ (‏پیدا ۳۹:‏⁠۹‏)‏ اگر بخواهیم که یَهُوَه برای ما هم واقعی شود،‏ باید برای دعا و مطالعهٔ کلامش وقت بگذاریم.‏ به این شکل با او صمیمی‌تر می‌شویم.‏ اگر مثل یوسِف دوستی نزدیکی با یَهُوَه داشته باشیم،‏ هیچ وقت کاری نمی‌کنیم که او ناراحت شود.‏ کسانی که فراموش می‌کنند یَهُوَه خدای زنده است به راحتی از او دور می‌شوند.‏ مثلاً زمانی را که اسرائیلیان در بیابان بودند در نظر بگیرید.‏ آن‌ها از وجود یَهُوَه آگاه بودند،‏ اما شک کردند که یَهُوَه به نیازهایشان رسیدگی می‌کند.‏ (‏خرو ۱۷:‏​۲،‏ ۷‏)‏ بعداً حتی بر ضد خدا سرکشی کردند.‏ ما می‌خواهیم از نمونهٔ هشدارآمیز آن‌ها درس بگیریم و نافرمانی نکنیم.‏—‏عبر ۳:‏۱۲‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۴ ¶۱۴-‏۱۵

ما در روزهای پایانی این دنیا زندگی می‌کنیم و انتظار داریم که بیشتر با موقعیت‌های سخت روبرو شویم.‏ یَهُوَه اشک‌هایمان را می‌بیند و تحت تأثیر قرار می‌گیرد.‏ اشک‌های ما برای یَهُوَه باارزش است.‏ پس وقتی با شرایط سخت روبرو می‌شویم،‏ می‌خواهیم سفرهٔ دلمان را پیش یَهُوَه باز کنیم و خودمان را از برادران و خواهرانمان در جماعت جدا نکنیم.‏ همچنین می‌خواهیم همیشه با خواندن کتاب مقدّس،‏ دلگرمی بگیریم.‏ مطمئنیم که اگر سختی‌ها را با وفاداری تحمّل کنیم،‏ یَهُوَه به ما پاداش می‌دهد.‏ به علاوه این وعده را داریم که در دنیای جدید،‏ دیگر به خاطر غم،‏ خیانت و دلسردی اشک نمی‌ریزیم.‏ (‏مکا ۲۱:‏⁠۴‏)‏ در آن زمان فقط اشک شوق خواهیم ریخت.‏ ب۲۴/‏۱۲ ص ۲۰ ¶۳‏؛‏ ۲۵ ¶۱۹

یَهُوَه ما را به عنوان شاهدان خود برگزیده است و قول داده که شجاعت لازم را به ما بدهد.‏ (‏اشع ۴۳:‏​۱۰-‏۱۱‏)‏ یَهُوَه چطور این کار را می‌کند؟‏ اول،‏ هر موقع که خبر خوش را موعظه می‌کنیم عیسی با ماست.‏ (‏مت ۲۸:‏​۱۸-‏۲۰‏)‏ دوم،‏ یَهُوَه از فرشتگان برای کمک به ما استفاده می‌کند.‏ (‏مکا ۱۴:‏⁠۶‏)‏ سوم،‏ روح‌القدس به ما کمک می‌کند تا بتوانیم آنچه را که آموخته‌ایم به یاد بیاوریم و در موعظه استفاده کنیم.‏ (‏یو ۱۴:‏​۲۵،‏ ۲۶‏)‏ چهارم،‏ برادران و خواهران زیادی داریم که ما را در موعظه همراهی می‌کنند.‏ ما با کمک یَهُوَه و حمایت هم‌ایمانانمان،‏ هر آنچه را برای موفقیت در موعظه نیاز است در اختیار داریم.‏ وقتی در موعظه افراد کمی را در خانه‌هایشان پیدا می‌کنید و دلسرد می‌شوید،‏ از خودتان بپرسید:‏ ‹مردم محدودهٔ من در حال حاضر کجا هستند؟‏› (‏اعما ۱۶:‏۱۳‏)‏ ‹آیا مشغول به کارند یا برای خرید بیرون رفته‌اند؟‏› در این صورت شاید موعظهٔ خیابانی مؤثرتر باشد.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

اگر متأهلی و می‌خواهی پیر جماعت شوی،‏ خانواده‌ات باید نمونه باشد و ‹باید سرپرست خوبی برای خانواده‌ات باشی.‏› بنابراین مهم است که با مهربانی از آن‌ها سرپرستی کنی و تصمیمات خوبی برای خانواده‌ات بگیری.‏ باید در ادارهٔ پرستش خانوادگی،‏ حضور در جلسات و شرکت در موعظه نمونه باشی.‏ اگر پدر هستی ‹بچه‌هایت را طوری تربیت کن که مطیع و باادب باشند.‏› آن‌ها را باید با مهربانی تعلیم دهی.‏ (‏۱تیمو ۳:‏⁠۴‏)‏ طبیعی است که می‌خواهی فرزندانت مثل بچه‌های دیگر شاد باشند و از بازی کردن لذّت ببرند؛‏ در عین حال به خاطر تربیت خوب تو،‏ مطیع و مؤدب هستند و به دیگران احترام می‌گذارند.‏ همچنین باید به فرزندانت کمک کنی تا رابطهٔ نزدیکی با یَهُوَه داشته باشند،‏ مطابق اصول کتاب مقدّس زندگی کنند و تعمید گرفتن را هدف خود قرار دهند.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۲۲ ¶۱۰-‏۱۱

هر چه در خدمت به یَهُوَه فعال‌تر باشید،‏ حمایت او را بیشتر می‌بینید و اعتمادمان به او قوی‌تر خواهد شد.‏ (‏۱قر ۳:‏⁠۹‏)‏ یَهُوَه خدمت شما را با دیگران مقایسه نمی‌کند.‏ او از دل شما با خبر است.‏ وقتی یَهُوَه می‌بیند که دلتان بابت بهای رهایی سرشار از قدردانی است،‏ خوشحال می‌شود.‏ (‏۱سمو ۱۶:‏۷؛‏ مرق ۱۲:‏​۴۱-‏۴۴‏)‏ بهای رهایی این امکان را فراهم کرده تا گناهانمان بخشیده شود،‏ دوستی نزدیک با یَهُوَه برقرار کنیم و امید زندگی ابدی داشته باشیم.‏ ما می‌خواهیم همیشه قدردانی‌مان را بابت برکات یَهُوَه و محبت او نشان دهیم.‏ (‏۱یو ۴:‏۱۹‏)‏ همچنین مصممیم تا قدردانی‌مان را به عیسی که جانش را در راه ما فدا کرد،‏ ابراز کنیم!‏ ب۲۵/‏۱ ص ۳۱ ¶۱۶-‏۱۸

به احساسات نویسندهٔ مزمور ۷۳ توجه کنید.‏ او دیگران را می‌دید که ظاهراً از سلامتی،‏ رفاه و زندگی‌ای بی‌دغدغه برخوردارند.‏ (‏مز ۷۳:‏​۳-‏۵،‏ ۱۲‏)‏ وقتی او موفقیت‌های آن‌ها را می‌دید احساس می‌کرد که خدمت به یَهُوَه بی‌فایده است.‏ او هر روز به خاطر این فکر دلسردکننده «آشفته» بود.‏ (‏مز ۷۳:‏​۱۳،‏ ۱۴‏،‏ پاورقی)‏ او چطور با این احساسات منفی کنار آمد؟‏ آن مزمورنویس به خانهٔ خدا رفت.‏ (‏مزمور ۷۳:‏​۱۶-‏۱۸‏)‏ او آنجا می‌توانست در میان خادمان خدا طرز فکرش را اصلاح کند.‏ او تشخیص داد که حتی اگر به نظر برسد بعضی‌ها زندگی راحتی دارند،‏ آینده‌شان نامطمئن است.‏ آگاهی از این موضوع به مزمورنویس آرامش‌خاطر داد،‏ چون می‌دانست که اهمیت دادن به مسائل روحانی بهترین تصمیم است.‏ در نتیجه او مصمم‌تر شد تا خدمت به یَهُوَه را ادامه دهد.‏—‏مز ۷۳:‏​۲۳-‏۲۸‏.‏ ب۲۴/‏۱۰ ص ۲۶-‏۲۷ ¶۱۱-‏۱۲

یَهُوَه ما را به عنوان شاهدان خود انتخاب کرده است.‏ (‏اشع ۴۳:‏​۱۰-‏۱۲‏)‏ چند سال پیش در نامه‌ای از هیئت اداره‌کننده آمده بود:‏ «بزرگ‌ترین افتخاری که هر یک از ما داریم این است که یکی از شاهدان یَهُوَه خوانده شویم.‏» چرا؟‏ مثالی را در نظر بگیرید.‏ اگر به شخصی نیاز دارید که در یک پروندهٔ قضایی شاهد شما باشد،‏ کسی را انتخاب می‌کنید که می‌شناسید و در دید شما و دیگران قابل اعتماد است.‏ یَهُوَه با انتخاب ما به عنوان شاهدانش نشان می‌دهد که ما را خیلی خوب می‌شناسد و به ما اعتماد دارد تا شهادت دهیم که او تنها خدای حقیقی است.‏ ما افتخار می‌کنیم که یَهُوَه ما را به عنوان شاهدان خود انتخاب کرده است و از هر فرصتی استفاده می‌کنیم تا نام او را به دیگران بشناسانیم و دروغ‌هایی را که دربارهٔ او گفته شده برملا کنیم.‏ واقعاً چه افتخار بزرگی!‏—‏روم ۱۰:‏​۱۳-‏۱۵‏.‏ ب۲۴/‏۵ ص ۱۸-‏۱۹¶۱۳

عیسی از خدمت به دیگران خیلی خوشحال می‌شد.‏ یک بار عیسی به گروه بزرگی نه فقط آموزش داد،‏ بلکه به نیازهای آن‌ها هم رسیدگی کرد.‏ او با معجزه‌ای،‏ غذای کافی برای همهٔ آن‌ها فراهم کرد و شاگردانش آن را بین مردم تقسیم کردند.‏ (‏مرق ۶:‏۴۱‏)‏ به این شکل به شاگردانش یاد داد که به دیگران خدمت کنند.‏ او همچنین به آن‌ها نشان داد که انجام کارهای ساده،‏ مهم و ضروری است.‏ تصوّر کنید شاگردان عیسی از این که معجزهٔ او را دیدند و در تقسیم غذا نقش داشتند،‏ چقدر شادی کردند.‏ آن‌ها به اندازه‌ای غذا بین مردم پخش کردند که «همه خوردند و سیر شدند!‏» (‏مرق ۶:‏۴۲‏)‏ البته این تنها باری نبود که عیسی رفع نیازهای دیگران را به نیازهای خود ارجحیت داد.‏ او تمام زندگی‌اش را وقف خدمت به دیگران کرد.‏ (‏مت ۴:‏۲۳‏)‏ عیسی از تعلیم و رسیدگی به نیازهای دیگران لذّت می‌برد.‏ ب۲۴/‏۱۱ ص ۱۶-‏۱۷ ¶۱۰-‏۱۱

از آنجا که شرایط «روزهای آخر» بدتر خواهد شد،‏ موقعیت‌های بیشتری برای کمک به برادران و خواهرانمان پیدا خواهیم کرد.‏ همچنین از لحاظ عاطفی و روحانی می‌توانیم هم‌ایمانانمان را تقویت کنیم.‏ پس می‌خواهیم برادران و خواهرانمان در جلسات،‏ احساس گرمی،‏ محبت و امنیت داشته باشند.‏ پیران جماعت در سختی‌ها پناهگاهی برای جماعت هستند.‏ طی فجایع طبیعی یا فوریت‌های پزشکی،‏ پیران جماعت پیشقدم می‌شوند تا به نیازهای هم‌ایمانانشان رسیدگی کنند.‏ آن‌ها همچنین برادران و خواهران را از لحاظ روحانی تشویق می‌کنند.‏ برادران و خواهران با پیر جماعتی که ملایم است و گوش شنوا دارد،‏ راحت‌تر مشکلاتشان را در میان می‌گذارند.‏ آن‌ها به این شکل محبت او را حس می‌کنند و پند و راهنمایی‌هایش را راحت‌تر به کار می‌برند.‏—‏۱تسا ۲:‏​۷،‏ ۸،‏ ۱۱‏.‏ ب۲۴/‏۶ ص ۲۹ ¶۱۲-‏۱۳

ما نباید تصوّر کنیم که چون یَهُوَه قادر مطلق است،‏ احساسات ندارد.‏ ما انسان‌ها شبیه خدا آفریده شدیم و دارای احساسیم،‏ پس منطقی است که او هم احساسات داشته باشد.‏ کتاب مقدّس می‌گوید که یَهُوَه بعضی وقت‌ها ‹رنجیده می‌شود› و ‹دلش به درد می‌آید.‏› (‏مز ۷۸:‏​۴۰،‏ ۴۱‏)‏ حتماً برای یَهُوَه دیدن مرگ زجرآور پسرش به دست انسان‌های خدانشناس بسیار دردناک بود.‏ بهای رهایی،‏ عمق محبت یَهُوَه را نشان می‌دهد.‏ محبت او به ما بیشتر از محبتی است که خانواده و نزدیک‌ترین دوستانمان به ما دارند.‏ (‏روم ۸:‏​۳۲،‏ ۳۸،‏ ۳۹‏)‏ یَهُوَه ثابت کرده که ما را حتی بیشتر از خودمان دوست دارد.‏ او بیشتر از ما چشم‌انتظار روزی است که تا ابد زندگی کنیم و حتی بیشتر از ما مشتاق است که گناهانمان بخشیده شود.‏ تنها انتظاری که یَهُوَه از ما دارد این است که با وفاداری و اطاعتمان،‏ قدردانی‌مان را بابت بهای رهایی نشان دهیم.‏ بهای رهایی نشانی از محبت یَهُوَه است.‏—‏جا ۳:‏۱۱‏.‏ ب۲۵/‏۱ ص ۲۲-‏۲۳ ¶۸-‏۹

طبیعی است که همهٔ ما گاهی بر اساس آنچه حس می‌کنیم،‏ می‌بینیم یا می‌شنویم تصمیم بگیریم.‏ اما چیزهایی که می‌بینیم و می‌شنویم و حس می‌کنیم همیشه قابل اعتماد نیستند.‏ حتی اگر قابل اعتماد باشند،‏ احتمالاً دیر یا زود تصمیماتی می‌گیریم که خلاف خواست یَهُوَه است.‏ (‏جا ۱۱:‏۹؛‏ مت ۲۴:‏​۳۷-‏۳۹‏)‏ اما اگر طبق ایمان قدم برداریم،‏ تصمیماتمان «مورد قبول خداوند» خواهد بود.‏ عمل کردن به راهنمایی‌های خدا به ما آرامش‌خاطر و شادی واقعی می‌دهد.‏ (‏مز ۱۶:‏​۸،‏ ۹؛‏ اشع ۴۸:‏​۱۷،‏ ۱۸‏)‏ به علاوه اگر طبق ایمان قدم برداریم،‏ می‌توانیم زندگی ابدی داشته باشیم.‏ (‏۲قر ۴:‏۱۸‏)‏ چطور می‌توانیم تشخیص دهیم که آیا طبق ایمان قدم برمی‌داریم یا طبق چیزهایی که می‌بینیم؟‏ باید ببینیم که تصمیماتمان بر چه اساسی است.‏ آیا فقط بر اساس چیزهایی که می‌بینیم تصمیم می‌گیریم؟‏ یا برای تصمیم‌گیری به توصیه‌ها و راهنمایی‌های یَهُوَه اعتماد می‌کنیم؟‏ ب۲۵/‏۳ ص ۲۰-‏۲۱ ¶۳-‏۴

هر یک از ما نقش مهمی در جذب دیگران به بهشت روحانی دارد.‏ اگر ما از یَهُوَه سرمشق بگیریم،‏ می‌توانیم این نقش را به بهترین شکل ایفا کنیم.‏ او انسان‌ها را نه به اجبار،‏ بلکه با ملایمت به سازمانش ‹جذب می‌کند.‏› (‏یو ۶:‏۴۴؛‏ ار ۳۱:‏⁠۳‏)‏ وقتی انسان‌های خوش‌قلب با خصوصیات پرمهر یَهُوَه و شخصیت جذابش آشنا شوند،‏ به راحتی جذب او می‌شوند.‏ ما چطور می‌توانیم با خصوصیات و رفتار خوبمان انسان‌ها را به بهشت روحانی جذب کنیم؟‏ یک راه این است که با هم‌ایمانانمان رفتار محبت‌آمیز و مهربانانه داشته باشیم.‏ بعضی‌ها برای اولین بار در جلسات شرکت می‌کنند.‏ ما می‌خواهیم که آن‌ها احساسی مانند کسانی داشته باشند که در قرن اول احتمالاً در جلسات قُرِنتیان شرکت کردند.‏ آن‌ها گفتند:‏ «خدا واقعاً در میان شماست.‏» (‏۱قر ۱۴:‏​۲۴،‏ ۲۵؛‏ زکر ۸:‏۲۳‏)‏ بنابراین ما همیشه باید پند آیهٔ روز را دنبال کنیم.‏ ب۲۴/‏۴ ص ۲۳-‏۲۴ ¶۱۶-‏۱۷