مکان صحیح پرستش یَهُوَه در زندگی ما — کتابخانهٔ آنلاین نشریات شاهدان یَهُوَه

مکان صحیح پرستش یَهُوَه در زندگی ما

‏«تمامئ روز ترا متبارک میخوانم،‏ و نام ترا حمد میگویم تا ابدالآباد.‏»‏ —‏ مزمور ۱۴۵:‏⁠۲‏.‏

۱.‏ یَهُوَه دربارهٔ پرستش،‏ چه انتظاری دارد؟‏

‏«من که یَهُوَه خدای تو میباشم خدای غیور هستم.‏» (‏خروج ۲۰:‏⁠۵‏)‏ موسی این بیان را از یَهُوَه شنید و سپس هنگامی که قوم اسرائیل را مخاطب قرار داد،‏ آن را تکرار کرد.‏ (‏تثنیه ۵:‏⁠۹‏)‏ در ذهن موسی هیچ تردیدی وجود نداشت که یَهُوَه خدا از خادمانش انتظار دارد منحصراً او را پرستش کنند.‏

۲،‏ ۳.‏ الف)‏ چه چیزی بر اسرائیلیان اثر گذاشت تا درک کنند آنچه که نزدیک کوه سینا اتفاق افتاد استثنایی بود؟‏ ب)‏ چه پرسشهایی را دربارهٔ پرستش اسرائیلیان و خادمان امروزهٔ خدا بررسی خواهیم کرد؟‏

^۲ اسرائیلیان و «گروهی مختلفهٔ بسیار» که با آنها مصر را ترک کرده و نزدیک کوه سینا اردو زده بودند،‏ چیزی غیرعادی را مشاهده کردند.‏ (‏خروج ۱۲:‏۳۸‏)‏ آن هیچ شباهتی به پرستش خدایان مصر که اینک توسط ده فاجعه یا بلا تحقیر شده بودند،‏ نداشت.‏ هنگامی که یَهُوَه حضور خود را بر موسی آشکار کرد،‏ حوادث مهیبی رخ داد:‏ رعد،‏ برق،‏ و صدای گوش‌خراش شیپوری که تمام اردوگاه را لرزاند.‏ سپس آتش و دود پدید آمد به طوری که تمام کوه تکان خورد.‏ (‏خروج ۱۹:‏۱۶-‏۲۰؛‏ عبرانیان ۱۲:‏۱۸-‏۲۱‏)‏ اگر هر اسرائیلیی به گواه بیشتر احتیاج داشت تا استثنایی بودن آنچه را که در حال وقوع بود درک کند،‏ می‌توانست بزودی آن را ببیند.‏ طولی نکشید که موسی پس از دریافت دومین نسخهٔ قوانین خدا از کوه پایین آمد.‏ برطبق روایت وحی‌شده ‹پوست چهرهٔ [موسی] میدرخشید و [قوم] ترسیدند که نزدیک او بیایند.‏› واقعاً که این رویدادی فراموش‌نشدنی و مافوق بشری بود!‏ —‏ خروج ۳۴:‏⁠۳۰‏.‏

^۳ برای قوم برجستهٔ خدا شکی در مورد مکانی که پرستش یَهُوَه به خود اختصاص می‌داد،‏ وجود نداشت.‏ او نجات دهندهٔ آنها بود و زندگیشان را مدیون او بودند.‏ او کسی بود که شریعت را نیز به آنها داده بود.‏ اما آیا پرستش یَهُوَه را در مکان اول نگهداشتند؟‏ و این موضوع در مورد خادمان امروزهٔ یَهُوَه چگونه است؟‏ پرستش یَهُوَه در زندگی آنان چه مکانی را داراست؟‏ —‏ رومیان ۱۵:‏⁠۴‏.‏

پرستش یَهُوَه توسط اسرائیل

۴.‏ ترتیب اردوگاه اسرائیل در طول اقامت موقتی در صحرا به چه صورت بود،‏ و در مرکز اردوگاه چه قرار داشت؟‏

^۴ اگر نظری کلی به اسرائیل که در صحرا اردو زده بود می‌انداختی،‏ چه چیزی را می‌دیدی؟‏ آرایش وسیع و در عین حال منظم خیمه‌هایی را می‌دیدی که احتمالاً سه میلیون نفر یا بیشتر را که برطبق تقسیمات سه‌سبطی به طرف شمال،‏ جنوب،‏ شرق،‏ و غرب گروه‌بندی شده بودند،‏ منزل می‌داد.‏ اگر از فاصلهٔ نزدیکتری نگاه می‌کردی،‏ دسته‌بندی دیگری را می‌دیدی که بیشتر به مرکز اردوگاه نزدیک بودند.‏ این خیمه‌های کوچکتر که به چهار گروه تقسیم شده بودند،‏ خانواده‌های سبط لاوی را مسکن می‌دادند.‏ درست در مرکز اردوگاه،‏ در محوطه‌ای که به وسیلهٔ دیواری پارچه‌ای محاصره شده بود،‏ ساختمانی منحصر بفرد وجود داشت.‏ این ساختمان،‏ خیمه یا «خیمهٔ اجتماع» بود که اسرائیلیان ‹دانادل›،‏ برطبق طرح‌ریزی یَهُوَه آن را ساخته بودند.‏ —‏ اعداد ۱:‏۵۲،‏۵۳؛‏ ۲:‏۳،‏۱۰،‏۱۷،‏۱۸،‏۲۵؛‏ خروج ۳۵:‏۱۰‏.‏

۵.‏ خیمه در اسرائیل برای چه مقصودی به کار می‌آمد؟‏

^۵ اسرائیل در طول سفر خود در صحرا تقریباً در ۴۰ مکان اردو زد و در هر یک از این مکانها خیمه را برپا کرد و این خیمه،‏ نقطهٔ مرکزی اردوگاه آنان شد.‏ (‏اعداد،‏ باب ۳۳‏)‏ کتاب مقدس به طور مناسبی یَهُوَه را به عنوان کسی که در میان قوم خود و در این مرکز اردوگاهشان ساکن بود،‏ توصیف می‌کند.‏ جلال او خیمه را پر می‌کرد.‏ (‏خروج ۲۹:‏۴۳-‏۴۶؛‏ ۴۰:‏۳۴؛‏ اعداد ۵:‏۳؛‏ ۱۱:‏۲۰؛‏ ۱۶:‏⁠۳‏)‏ کتابی تحت عنوان کتاب مقدس زندهٔ ما توضیح می‌دهد:‏ «از آنجایی که این معبد قابل حمل،‏ مرکز تجمع مذهبی اسباط بود،‏ از بیشترین اهمیت برخوردار بود و بدین ترتیب آنها را در مدت سالهای طولانی آوارگی در بیابان،‏ متحد نگهداشت و کارهای مشترک را امکان‌پذیر ساخت.‏» علاوه بر این،‏ کاربرد خیمه این بود که پیوسته به اسرائیلیان یاد آوری کند که پرستش آفریننده‌شان،‏ نقطهٔ مرکزی زندگی آنان است.‏

۶،‏ ۷.‏ چه ساختمانی برای پرستش جای خیمه را گرفت،‏ و چگونه برای قوم اسرائیل به کار رفت؟‏

^۶ پس از اینکه اسرائیلیان وارد سرزمین موعود شدند،‏ خیمه همچنان مرکز پرستش اسرائیل باقی ماند.‏ (‏یوشع ۱۸:‏۱؛‏ ۱سموئیل ۱:‏⁠۳‏)‏ سرانجام،‏ داوود پادشاه طرح ساختن بنایی پایدار را ریخت.‏ این بنا همان معبدی بود که بعداً توسط پسرش سلیمان ساخته شد.‏ (‏۲سموئیل ۷:‏۱-‏۱۰‏)‏ در افتتاح آن،‏ ابری فرود آمد تا نشان دهد که آن ساختمان مورد قبول یَهُوَه است.‏ سلیمان دعا کرد:‏ «فی‌الواقع خانهٔ برای سکونت تو و مکانیرا که در آن تا بأبد ساکن شوی بنا نموده‌ام.‏» (‏۱پادشاهان ۸:‏۱۲،‏۱۳؛‏ ۲تواریخ ۶:‏⁠۲‏)‏ معبدی که تازه ساخته شده بود اینک مرکزی برای وقفهای قوم شد.‏

^۷ همهٔ مردان اسرائیلی سه بار در سال به سمت اورشلیم بالا می‌رفتند تا در مراسم نشاط‌آوری که برای سپاس از برکت خدا،‏ در معبد برگزار می‌شد شرکت کنند.‏ این تجدید دیدارها،‏ به نحوی شایسته،‏ «موسمهای خداوند‏» نامیده شده بود که توجه را بر پرستش خدا متمرکز می‌کرد.‏ (‏لاویان ۲۳:‏۲،‏۴‏)‏ زنان مؤمن همراه با اعضای دیگر خانواده حضور می‌یافتند.‏ —‏ ۱سموئیل ۱:‏۳-‏۷؛‏ لوقا ۲:‏۴۱-‏۴۴‏.‏

۸.‏ چگونه مزمور ۸۴:‏۱-‏۱۲ به اهمیت پرستش یَهُوَه شهادت می‌دهد؟‏

^۸ مزمورنویسان الهام‌شده،‏ با بیانی شیوا تصدیق کردند که چقدر پرستش در زندگی آنها مهم شمرده می‌شد.‏ پسران قورح چنین سراییدند:‏ «ای یَهُوَه صبایوت،‏ چه دل‌پذیر است مسکنهای تو.‏» به طور حتم آنها فقط در حال تمجید عمارت نبودند.‏ بلکه صدای خود را برای ستایش یَهُوَه خدا بلند کردند و چنین بیان نمودند:‏ «دلم و جسدم برای خدای حیّ صیحه میزند.‏» خدمت لاویان برایشان خوشحالی بسیاری را همراه داشت.‏ آنها چنین اعلام کردند:‏ «خوشا بحال آنانیکه در خانهٔ تو ساکنند،‏ که ترا دایماً تسبیح میخوانند.‏» در حقیقت تمام اسرائیل می‌توانست چنین بخواند:‏ «خوشا بحال مردمانیکه قوّت ایشان در تو است،‏ و طریقهای تو در دلهای ایشان.‏ .‏ .‏ .‏ از قوّت تا قوّت میخرامند،‏ و هر یک از ایشان در صهیون نزد خدا حاضر میشوند.‏» با وجود اینکه مسافرت یک اسرائیلی به اورشلیم ممکن بود طولانی و خسته‌کننده باشد،‏ ولی هنگامی که به پایتخت می‌رسید،‏ قوت او تجدید می‌شد.‏ وقتی امتیازی را که به سبب پرستش یَهُوَه داشت تعریف می‌کرد،‏ قلبش از نشاط پر می‌شد:‏ «زیرا یک روز در صحنهای تو بهتر است از هزار،‏ ایستادن بر آستانهٔ خانهٔ خدای خود را بیشتر می‌پسندم،‏ از ساکن شدن در خیمه‌های اشرار.‏ .‏ .‏ .‏ ای یَهُوَه صبایوت،‏ خوشا بحال کسیکه بر تو توکّل دارد.‏» اینگونه اظهارات،‏ اولویتی را که اسرائیلیان برای پرستش یَهُوَه قائل می‌شدند،‏ آشکار می‌کند.‏ —‏ مزمور ۸۴:‏۱-‏۱۲‏.‏

۹.‏ هنگامی که قوم اسرائیل در حفظ ارجحیت پرستش حقیقی کوتاهی کرد،‏ چه اتفاقی برای آن افتاد؟‏

^۹ متأسفانه اسرائیل در حفظ ارجحیت پرستش حقیقی کوتاهی کرد.‏ آنها اجازه دادند که سرسپردگی به خدایان کاذب،‏ غیرتشان را برای یَهُوَه به تدریج ضعیف کند.‏ در نتیجه،‏ یَهُوَه آنها را به دست دشمنانشان واگذارد و اجازه داد که برای تبعید به بابل برده شوند.‏ هنگامی که آنها پس از ۷۰ سال به وطن خود برگشتند،‏ یَهُوَه برایشان توصیه‌های بیدارکننده‌ای را توسط پیامبران وفادار،‏ حجّی،‏ زکریا،‏ و ملاکی فراهم کرد.‏ عزرای کاهن و نحمیای والی،‏ قوم خدا را به حرکت درآوردند تا معبد را بازسازی کرده و پرستش حقیقی را در آنجا دوباره بنیاد نهند.‏ اما همچنانکه قرنها سپری شدند،‏ پرستش حقیقی دوباره از اولویت کمی در قوم برخوردار شد.‏

غیرت برای پرستش حقیقی در قرن اول

۱۰،‏ ۱۱.‏ هنگامی که عیسی بر روی زمین بود،‏ پرستش یَهُوَه چه مکانی را در زندگی افراد وفادار دارا بود؟‏

^۱۰ در دوران معین یَهُوَه،‏ مسیح ظاهر شد.‏ افراد وفادار،‏ برای نجات به یَهُوَه امید داشتند.‏ (‏لوقا ۲:‏۲۵؛‏ ۳:‏۱۵‏)‏ روایتی از انجیل لوقا به طور واضح حنّای ۸۴ ساله را به عنوان بیوه‌ای شرح می‌دهد که «از هیکل جدا نمیشد بلکه شبانه‌روز بروزه و مناجات در عبادت مشغول میبود.‏» —‏ لوقا ۲:‏⁠۳۷‏.‏

^۱۱ عیسی گفت:‏ «خوراک من آنستکه خواهش فرستندهٔ خود را بعمل آورم و کار او را بانجام رسانم.‏» (‏یوحنا ۴:‏۳۴‏)‏ به خاطر بیاور که عیسی چگونه هنگامی که در معبد با صرافان روبرو شد،‏ عکس‌العمل نشان داد.‏ او میزهای آنان و نیمکتهای کبوترفروشان را واژگون ساخت.‏ مرقس اینطور نقل می‌کند:‏ «[عیسی] نگذاشت که کسی با ظرفی از میان هیکل بگذرد.‏ و تعلیم داده گفت آیا مکتوب نیست که خانهٔ من خانهٔ عبادتِ تمامئ امّتها نامیده خواهد شد امّا شما آنرا مغارهٔ دزدان ساخته‌اید.‏» (‏مرقس ۱۱:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ بله،‏ عیسی حتی اجازه نداد که کسی هنگام حمل چیزها به قسمت دیگر شهر،‏ از حیاط معبد میان‌بر بزند.‏ کارهای عیسی به پندی که قبلاً داده بود استحکام بخشید:‏ «لیکن اوّل ملکوت خدا و عدالت او را بطلبید.‏» (‏متی ۶:‏۳۳‏)‏ عیسی مثال عالیی را در ارائه دادن تخصیص انحصاری به یَهُوَه،‏ برای ما بجا گذاشت.‏ او آنچه را که موعظه کرد،‏ براستی انجام داد.‏ —‏ ۱پطرس ۲:‏⁠۲۱‏.‏

۱۲.‏ چگونه شاگردان عیسی نشان دادند که پرستش یَهُوَه اولویت دارد؟‏

^۱۲ عیسی همچنین با انجام مأموریت خویش به این طریق که یهودیان ستمدیده ولی وفادار را از زیر بار کارهای دروغی مذهبی رهایی دهد،‏ سرمشقی را برای شاگردانش قرار داد تا از آن پیروی کنند.‏ (‏لوقا ۴:‏۱۸‏)‏ مسیحیان اولیه با اطاعت از دستور عیسی که شاگرد بسازند و آنها را تعمید دهند،‏ بی‌باکانه خواست یَهُوَه را در رابطه با سَروَر رستاخیز یافته‌شان اعلام کردند.‏ یَهُوَه به سبب اولویتی که آنها به پرستش او دادند،‏ خرسند بود.‏ از اینرو،‏ فرشتهٔ خدا به طور معجزه‌آسایی پطرس و یوحنای رسول را از حبس آزاد کرد و به آنها تعلیم داد:‏ «بروید و در هیکل ایستاده تمام سخنهای این حیاترا بمردم بگوئید.‏» آنها در حالی که نیرویی تازه گرفته بودند،‏ اطاعت کردند.‏ آنها هر روز در معبد اورشلیم و همچنین از خانه به خانه تعلیم دادند و از «مژده دادن که عیسی مسیح است دست نکشیدند.‏» —‏ اعمال ۱:‏۸؛‏ ۴:‏۲۹،‏۳۰؛‏ ۵:‏۲۰،‏۴۲؛‏ متی ۲۸:‏۱۹،‏۲۰‏.‏

۱۳،‏ ۱۴.‏ الف)‏ شیطان از زمان مسیحیان اولیه مبادرت به انجام چه کاری در مقابل خادمان خدا کرده است؟‏ ب)‏ خادمان وفادار خدا به انجام چه کاری ادامه داده‌اند؟‏

^۱۳ هنگامی که مخالفت نسبت به موعظهٔ آنها فزونی می‌یافت،‏ خدا خادمان وفادارش را هدایت کرد که پندی بموقع بنویسند.‏ پطرس کمی پس از سال ۶۰ د.‏ م.‏ نوشت:‏ «تمام اندیشهٔ خود را [به یَهُوَه] واگذارید زیرا که او برای شما فکر میکند.‏ هوشیار و بیدار باشید زیرا که دشمن شما ابلیس مانند شیر غرّان گردش میکند و کسیرا میطلبد تا ببَلْعَدْ.‏ پس به ایمان استوار شده با او مقاومت کنید چون آگاه هستید که همین زحمات بر برادران شما که در دنیا هستند میآ‌ید.‏» به طور حتم مسیحیان اولیه توسط این سخنان اطمینان مجدد یافتند.‏ آنها می‌دانستند پس از اینکه مدت کوتاهی رنج کشیدند،‏ خدا به تربیت ایشان پایان خواهد داد.‏ (‏۱پطرس ۵:‏۷-‏۱۰‏)‏ در طول آن روزهای نهایی سیستم چیزهای یهودی،‏ مسیحیان حقیقی،‏ پرستش محبت‌آمیز یَهُوَه را تا نقطهٔ اوج جدیدی جلال دادند.‏ —‏ کولسیان ۱:‏⁠۲۳‏.‏

^۱۴ همانطور که پولس رسول پیشگویی کرده بود،‏ ارتداد،‏ یعنی برگشتن از پرستش حقیقی واقع شد.‏ (‏اعمال ۲۰:‏۲۹،‏۳۰؛‏ ۲تسالونیکیان ۲:‏⁠۳‏)‏ مدارک دهه‌های آخر قرن اول،‏ این موضوع را اثبات کرد.‏ (‏۱یوحنا ۲:‏۱۸،‏۱۹‏)‏ شیطان به طور موفقیت‌آمیزی مسیحیان بدلی را در میان مسیحیان واقعی کاشت،‏ و تشخیص این «کرکاسها» را از مسیحیان گندم‌مانند مشکل ساخت.‏ با این همه،‏ پس از گذشت قرنها برخی افراد پرستش خدا را حتی با به خطر انداختن زندگیشان،‏ در درجهٔ اول قرار می‌دهند.‏ اما خدا تا دهه‌های پایانی «دوران معین امتها» خادمان خود را برای تجلیل پرستش حقیقی دوباره جمع نکرد.‏ —‏ متی ۱۳:‏۲۴-‏۳۰،‏۳۶-‏۴۳؛‏ لوقا ۲۱:‏⁠۲۴‏،‏ د ج‏.‏

پرستش یَهُوَه امروزه جلال یافته است

۱۵.‏ چگونه نبوتهای اشعیا ۲:‏۲-‏۴ و میکاه ۴:‏۱-‏۴ از سال ۱۹۱۹ به انجام رسیده‌اند؟‏

^۱۵ یَهُوَه در سال ۱۹۱۹ به باقی‌ماندهٔ مسح‌شدگان اختیار داد تا فعالیت شهادت بی‌باکانه و جهانیی را به عهده بگیرند که پرستش خدای حقیقی را جلال داده است.‏ از سال ۱۹۳۵ به بعد با ورود پی در پی «گوسفندان دیگر» سمبولی،‏ موج افرادی که از لحاظ روحانی به «کوهِ خانهٔ خداوند‏» صعود می‌کنند،‏ بیشتر و بیشتر شده است.‏ در طول سال خدمتی ۱۹۹۳،‏ ۸۸۹,‏۷۰۹,‏۴ نفر شاهد یَهُوَه،‏ با دعوت کردن دیگران برای ملحق شدن به پرستش جلال یافتهٔ یَهُوَه،‏ او را ستایش کردند.‏ این چه تضادی را با وضعیت ‹تلّهای› فرقه‌ای امپراتوری جهانی مذهب کاذب،‏ بویژه در جهان مسیحیت که از لحاظ روحانی خوار شده است،‏ به وجود می‌آورد!‏ —‏ یوحنا ۱۰:‏⁠۱۶؛‏ اشعیا ۲:‏۲-‏۴؛‏ میکاه ۴:‏۱-‏۴‏.‏

۱۶.‏ با نظر به آنچه که در اشعیا ۲:‏۱۰-‏۲۲ پیشگویی شده است،‏ همهٔ خادمان خدا باید چه کاری را انجام دهند؟‏

^۱۶ پیروان دین کاذب،‏ کلیساها و کلیساهای جامع و حتی روحانیون خود را به عنوان «عالی» در نظر می‌گیرند،‏ و لقبها و افتخارات پرزرق و برق را به آنها نسبت می‌دهند.‏ اما به آنچه که اشعیا پیشگویی کرد توجه کن:‏ «چشمان بلند انسان پست و تکبُّر مردان خم خواهد شد و در آنروز خداوند بتنهائی متعال خواهد بود.‏» چنین چیزی کی اتفاق خواهد افتاد؟‏ در طول مصیبت عظیمی که نزدیک است،‏ هنگامی که «بُتها بالکلّ تلف خواهند شد.‏» با نظر به نزدیکی آن زمان رعب‌انگیز،‏ همهٔ خادمان خدا باید با جدیت بررسی کنند که پرستش یَهُوَه چه مکانی را در زندگی آنان داراست.‏ —‏ اشعیا ۲:‏۱۰-‏۲۲‏.‏

۱۷.‏ چگونه خادمان امروزهٔ یَهُوَه نشان می‌دهند که پرستش یَهُوَه اولویت دارد؟‏

^۱۷ شاهدان یَهُوَه به عنوان برادریی بین‌المللی،‏ به علت غیرتشان در موعظهٔ ملکوت معروف هستند.‏ پرستش آنها دین سرسری محض نیست که حدود یک ساعت در هفته برایش کنار گذاشته شود.‏ خیر،‏ این پرستش،‏ کل شیوهٔ زندگیشان است.‏ (‏مزمور ۱۴۵:‏⁠۲‏)‏ در واقع در سال گذشته بیش از ۰۰۰,‏۶۲۰ شاهد‏،‏ کارهای خود را مرتب کردند تا به طور تمام‌وقت در خدمت روحانی مسیحی سهیم باشند.‏ مابقی به طور حتم پرستش یَهُوَه را نادیده نمی‌گیرند.‏ این موضوع،‏ حتی اگر تعهدات خانوادگی آنها طالب این باشد که بسختی در مشاغل دنیوی کار کنند،‏ به طور چشمگیری،‏ هم در مکالمات روزانهٔ آنها و هم در موعظهٔ عمومیشان نمایان می‌شود.‏

۱۸،‏ ۱۹.‏ مثالهای تشویق‌کننده‌ای را که ممکن است از خواندن داستانهای زندگی شاهدان دریافت کرده باشی نقل کن.‏

^۱۸ داستانهای زندگی شاهدان که در برج دیده‌بانی به چاپ رسیده‌اند،‏ بینشی را به روشهایی که برادران و خواهران گوناگون،‏ پرستش یَهُوَه را در زندگی خود در مکان اول حفظ کرده‌اند فراهم می‌کند.‏ یک خواهر جوان که زندگی خود را در سن شش سالگی به یَهُوَه وقف کرد،‏ خدمت میسیونری را هدف خود قرار داد.‏ شما برادران و خواهران جوان،‏ چه هدفی را می‌توانید انتخاب کنید که به شما کمک کند تا پرستش یَهُوَه را در زندگیتان در درجهٔ نخست حفظ کنید؟‏ —‏ مقالهٔ «دنبال کردن هدفی که در سن شش سالگی گذاشته شد» در برج دیده‌بانی ۱ مارس ۱۹۹۲،‏ صفحات ۲۶-‏۳۰ (‏انگل‍.‏)‏،‏ ملاحظه شود.‏

^۱۹ خواهری مسن و بیوه،‏ در قرار دادن پرستش یَهُوَه در مکان صحیحش،‏ مثال خوب دیگری را فراهم می‌کند.‏ او از کسانی که به آنها کمک کرده بود تا حقیقت را یاد بگیرند،‏ تشویق زیادی را برای تحمل دریافت کرد.‏ آنها «خانوادهٔ» او بودند.‏ (‏مرقس ۳:‏۳۱-‏۳۵‏)‏ چنانچه خودت را در اوضاعی مشابه می‌یابی،‏ آیا پذیرای پشتیبانی و کمک از طرف اشخاص جوانتر در جماعت خواهی بود؟‏ (‏لطفاً توجه کن که خواهر وینِفرِد رِمی چگونه شرح حال خود را در مقالهٔ «من در زمان درو پاسخ دادم» که در برج دیده‌بانی ۱ ژوئیهٔ ۱۹۹۲،‏ صفحات ۲۱-‏۲۳ [انگل‍.‏]،‏ به چاپ رسیده است تعریف می‌کند.‏)‏ شما خادمان تمام‌وقت،‏ به وسیلهٔ خدمت متواضعانه در جایی که گماشته شده‌اید و فرمانبرداری مشتاقانه از راهنمایی تئوکراتیک،‏ نشان دهید که پرستش یَهُوَه واقعاً در زندگیتان در مرحلهٔ اول قرار می‌گیرد.‏ (‏لطفاً به مثال برادر رُی رایِن که در مقالهٔ «نزدیک ماندن به سازمان خدا» در برج دیده‌بانی ۱ دسامبر ۱۹۹۱،‏ صفحات ۲۴-‏۲۷ [انگل‍.‏]،‏ شرح داده شده است توجه کن.‏)‏ به یاد بیاور وقتی که اولویت را به پرستش یَهُوَه می‌دهیم،‏ این اطمینان را داریم که او نیز در فکر ما خواهد بود.‏ ما نباید در این مورد که ضروریات زندگی از کجا فراهم خواهند شد،‏ نگران باشیم.‏ تجربیات دو خواهر به نامهای آلیو و سونیا سْپرینگِیت مثالی بر این موضوع است.‏ —‏ مقالهٔ «ما اول ملکوت را طلبیده‌ایم» در برج دیده‌بانی ۱ فوریهٔ ۱۹۹۴،‏ صفحات ۲۰-‏۲۵ (‏انگل‍.‏)‏،‏ ملاحظه شود.‏

۲۰.‏ چه سؤالات بجایی را باید اکنون از خود بپرسیم؟‏

^۲۰ پس آیا ما شخصاً نباید چند سوال مؤثر را از خودمان بپرسیم؟‏ پرستش یَهُوَه در زندگی من چه مکانی را داراست؟‏ آیا بر طبق وقف خود که خواست خدا را تا آنجا که توانایی دارم انجام دهم،‏ زندگی می‌کنم؟‏ در چه محدوده‌هایی از زندگی می‌توانم پیشرفت کنم؟‏ توجهی متفکرانه نسبت به مقالهٔ بعدی،‏ موقعیتی را ارائه خواهد داد که در مورد چگونگی استفاده از امکاناتمان در مطابقت با اولویت برگزیده‌مان در زندگی —‏ پرستش سلطان تعالی خداوند یَهُوَه،‏ پدر بامحبتمان بیندیشیم.‏ —‏ جامعه ۱۲:‏۱۳؛‏ ۲قرنتیان ۱۳:‏⁠۵‏.‏

برای مرور

◻ یَهُوَه دربارهٔ پرستش،‏ چه انتظاری دارد؟‏

◻ خیمه در چه مورد به عنوان یادآوری کننده به کار می‌آمد؟‏

◻ چه کسانی در قرن اول د.‏ م.‏ نمونه‌های برجستهٔ غیرت برای پرستش حقیقی بودند،‏ و چطور؟‏

◻ چگونه از سال ۱۹۱۹،‏ پرستش یَهُوَه جلال یافته است؟‏