حکمرانان در عالم روحی

چه کسی بر دنیا حکمرانی می‌کند؟‏ آیا نوعی نظارت فوق بشری در کار است؟‏ یا اینکه خدا انسانها را به حال خودشان رها کرده است تا خود گلیمشان را از آب بیرون بکشند؟‏ برای یافتن پاسخ به این سؤالات،‏ بگذارید اول توجه خود را به واقعه‌ای معطوف کنیم که در طول خدمت زمینی عیسی مسیح رخ داد.‏

اندکی بعد از اینکه عیسی تعمید گرفت،‏ مخلوقی روحی و نادیدنی که شیطان ابلیس خوانده می‌شود،‏ او را وسوسه کرد.‏ کتاب مقدس یکی از وسوسه‌ها را نقل کرده،‏ می‌گوید:‏ «پس ابلیس او [عیسی] را بکوهی بسیار بلند برد و همهٔ ممالک جهان و جلال آنها را بدو نشان داده.‏» (‏متی ۴:‏⁠۸‏)‏ سپس،‏ شیطان به عیسی گفت:‏ «جمیع این قدرت و حشمت آنها را بتو میدهم زیرا که بمن سپرده شده است و بهر که میخواهم میبخشم.‏ پس اگر تو پیش من سجده کنی همه از آن تو خواهد شد.‏» —‏ لوقا ۴:‏⁠۶،‏۷‏.‏

شیطان ادعا کرد که کل پادشاهی‌ها یا حکومتهای این جهان را در اختیار دارد.‏ آیا عیسی این ادعا را انکار کرد؟‏ خیر.‏ در حقیقت،‏ عیسی در موقعیتی دیگر با اشاره به شیطان به عنوان «رئیس این جهان»،‏ بر این ادعا صحه گذاشت.‏ —‏ یوحنا ۱۴:‏⁠۳۰‏.‏

بنابر گفتهٔ کتاب مقدس،‏ شیطان فرشته‌ایست شریر و بسیار نیرومند.‏ پولس،‏ رسول مسیحی،‏ شیطان را در شمار «فوجهای روحانئ شرارت» به حساب آورده و آنان را «جهان‌داران این ظلمت» می‌خواند.‏ (‏افسسیان ۶:‏⁠۱۱،‏۱۲‏)‏ همچنین،‏ یوحنای رسول گفت که «تمام دنیا در شریر خوابیده است.‏» (‏۱یوحنا ۵:‏⁠۱۹‏)‏ یکی از کتابهای کتاب مقدس به نام مکاشفه،‏ نقل می‌کند که شیطان «تمام ربع مسکون را میفریبد.‏» (‏مکاشفه ۱۲:‏⁠۹‏)‏ به علاوه،‏ کتاب مکاشفه،‏ شیطان را به زبان مجازی،‏ همچون اژدهایی توصیف می‌کند که به سیستم سیاسی دنیا «قوّت خویش و تخت خود و قوّت عظیمی» را می‌دهد.‏ —‏ مکاشفه ۱۳:‏⁠۲‏.‏

رویدادهای جهانی نیز گواه آنند که نیروی شریری دست اندر کار است تا انسانها را به ضرر خودشان اغوا کند.‏ درماندگی حکومتهای انسانی در برقراری صلح،‏ چه علت دیگری جزء این می‌تواند داشته باشد؟‏ چه چیز دیگری می‌تواند باعث تنفر و کشتار در میان مردم شود؟‏ شاهدی عینی،‏ وحشت‌زده از قتل عام و خونریزی حاصل از یک جنگ داخلی،‏ چنین گفت:‏ «نمی‌دانم چطور ممکن است یک چنین چیزی اتفاق بیفتد.‏ این چیزی بیش از تنفر است.‏ این یک روح شریر است که از آدمها استفاده می‌کند تا همدیگر را نابود کنند.‏»‏

شخصی واقعی و مخالف خدا

امروزه،‏ بسیاری از مردم به شیطان ابلیس اعتقاد ندارند.‏ با این همه،‏ او آنطور که برخی معتقدند،‏ فقط اصل شرارت در انسان نیست.‏ هم کتاب مقدس و هم وقایع دنیا،‏ نشان می‌دهند که او شخصیتی است واقعی.‏ علاوه بر این،‏ شیطان با یَهُوَه خدا کاملاً مخالف است.‏ البته،‏ شیطان نمی‌تواند با خدا برابری کند.‏ از آنجایی که یَهُوَه،‏ خالق قادر مطلق است،‏ اوست که حاکم برحق تمامی خلقت می‌باشد.‏ —‏ مکاشفه ۴:‏⁠۱۱‏.‏

خدا،‏ مخلوقی شریر بر ضد خود خلق نکرد.‏ لیکن یکی از ‹پسران فرشته‌ای خدا› تمایل خودخواهانه‌ای را برای به چنگ آوردن پرستشی که در واقع به یَهُوَه تعلق دارد،‏ در دل خود پروراند.‏ (‏ایوب ۳۸:‏⁠۷؛‏ یعقوب ۱:‏⁠۱۴،‏۱۵‏)‏ این تمایل،‏ او را بر این داشت که روند شورش علیه خدا را در پیش گیرد.‏ این مخلوق روحی،‏ با شورشی که کرد،‏ خود را به شیطان (‏یعنی «مقاومت‌کننده»)‏ و ابلیس (‏یعنی «تهمت‌زن»)‏ مبدل کرد.‏ با نظر به کل این مسئله،‏ ممکن است از خودتان بپرسید که چرا به شیطان اجازه داده شد تا بر جهان حکمرانی کند؟‏

چرا به شیطان اجازه داده شد که حکمرانی کند؟‏

آیا آنچه را که شیطان دربارهٔ حکمرانی بر زمین به عیسی گفت،‏ به یاد می‌آورید؟‏ شیطان گفت:‏ «جمیع این قدرت .‏ .‏ .‏ را بتو میدهم زیرا که بمن سپرده شده است.‏» (‏لوقا ۴:‏⁠۶‏)‏ این گفته نشان می‌دهد که شیطان ابلیس،‏ تنها با اجازهٔ خدا اختیار امور را در دست دارد.‏ ولی چرا خدا شیطان را تحمل می‌کند؟‏

جواب این سؤال را باید به وقایع باغ عدن مربوط دانست،‏ جایی که شیطان دورهٔ خود را به عنوان حکمران جهان،‏ آغاز کرد.‏ در آنجا،‏ شیطان ادعا کرد که خدا،‏ با مضایقهٔ چیزی خوب از اولین مرد و زن،‏ یعنی آدم و حَوّا،‏ به طریق بدی حکمرانی می‌کند.‏ طبق گفتهٔ شیطان،‏ آنان با خوردن میوه‌ای که خدا ممنوع کرده بود،‏ به آزادی دست می‌یافتند.‏ رها می‌شدند و مستقل از یَهُوَه زندگی می‌کردند.‏ مثل خود خدا می‌شدند!‏ —‏ پیدایش ۲:‏⁠۱۶،‏۱۷؛‏ ۳:‏⁠۱-‏۵‏.‏

شیطان با گفتن این دروغ و اغوا کردن حَوّا و سپس،‏ ترغیب آدم از طریق حَوّا به شکستن قانون خدا،‏ اولین زوج انسانی را تحت رهبری و هدایت خود درآورد.‏ بنابراین،‏ ابلیس خدای آنان گشت؛‏ خدایی مخالف یَهُوَه.‏ ولی،‏ آدم و حَوّا نه تنها آزاد نشدند بلکه بردهٔ شیطان،‏ گناه و مرگ نیز شدند.‏ —‏ رومیان ۶:‏⁠۱۶؛‏ عبرانیان ۲:‏⁠۱۴،‏۱۵‏.‏

یَهُوَه مطابق عدالت کامل خود،‏ می‌توانست شیطان و دو پیرو جدید وی را بلافاصله از هستی ساقط کند.‏ (‏تثنیه ۳۲:‏⁠۴‏)‏ لیکن،‏ مسئله‌ای اخلاقی مطرح بود.‏ شیطان درستی روش حکمرانی یَهُوَه را مورد سؤال قرار داده بود.‏ خدا به دلیل عدالت خود،‏ اجازه داد،‏ با گذشت زمان ثابت شود که زندگی مستقل از او،‏ فاجعه به همراه خواهد داشت.‏ یَهُوَه اجازه داد که شورشگران برای مدتی به زندگی ادامه دهند؛‏ به آدم و حَوّا اجازه داد که دارای اولاد شوند.‏ —‏ پیدایش ۳:‏⁠۱۴-‏۱۹‏.‏

اکثر فرزندان آدم،‏ مطیع حکمرانی یَهُوَه نشدند،‏ با وجود این،‏ رفتار خدا با پرستش‌کنندگانش،‏ برتری حکمرانی وی را نشان داده است.‏ به رسمیت شناختن اختیار یَهُوَه،‏ موجب سعادت و امنیت واقعی می‌شود.‏ از سوی دیگر،‏ نتیجهٔ حکمرانی انسان تحت نفوذ شیطان،‏ فلاکت،‏ سیه‌روزی و ناامنی بوده است.‏ آری،‏ «انسان بر انسان بجهة ضررش حکمرانی میکند.‏» (‏جامعه ۸:‏⁠۹‏)‏ انسان تحت حکمرانی انسان،‏ در این جهان که قدرت شیطان بر آن مسلط است،‏ به امنیت واقعی و سعادت ماندگار دست نیافته است.‏ معهذا،‏ دلیل معقولی برای خوش‌بینی وجود دارد.‏

شیطان زمان قلیلی دارد!‏

نفوذ شیطان بر روی زمین،‏ موقتی است.‏ از مدتی که یَهُوَه به شیطان اجازهٔ حکمرانی داده است،‏ وقت زیادی باقی نمانده است!‏ او بزودی شیطان را از پای می‌اندازد.‏ آنگاه حکمرانی جدید زمام امور زمین را به دست می‌گیرد؛‏ پادشاه درستکاری که منتخب خود خداست.‏ این پادشاه،‏ عیسی مسیح است.‏ مکاشفه،‏ راجع به جلوس وی در آسمان بر تخت پادشاهی،‏ می‌گوید:‏ «سلطنت جهان از آنِ خداوند ما [یَهُوَه] و مسیح او شد.‏» (‏مکاشفه ۱۱:‏⁠۱۵‏)‏ ترتیب زمانی کتاب مقدس و همچنین تکمیل نبوتهای آن،‏ ثابت می‌کند که این واقعه در سال ۱۹۱۴ رخ داد.‏ —‏ متی ۲۴:‏⁠۳،‏۶،‏۷‏.‏

همچنین،‏ کتاب مقدس آنچه را که اندکی بعد از جلوس عیسی اتفاق افتاد،‏ شرح می‌دهد.‏ کتاب مقدس می‌گوید:‏ «در آسمان جنگ شد.‏ میکائیل [عیسی مسیح] و فرشتگانش با اژدها [شیطان ابلیس] جنگ کردند و اژدها و فرشتگانش جنگ کردند،‏ ولی غلبه نیافتند بلکه جای ایشان دیگر در آسمان یافت نشد.‏ و اژدهای بزرگ انداخته شد یعنی آن مار قدیمیکه به ابلیس و شیطان مسمّی است که تمام ربع مسکون را میفریبد.‏ او بر زمین انداخته شد و فرشتگانش با وی انداخته شدند.‏» —‏ مکاشفه ۱۲:‏⁠۷-‏۹‏.‏

اخراج شیطان از آسمان،‏ منجر به چه می‌شد؟‏ آنانی که در آسمان بودند،‏ می‌توانستند شادی کنند،‏ اما ساکنان زمین چطور؟‏ مکاشفه ۱۲:‏⁠۱۲ می‌گوید:‏ ‏«وای بر زمین و دریا زیرا که ابلیس بنزد شما فرود شده است با خشم عظیم چون میداند که زمانی قلیل دارد.‏» در واقع،‏ از آسمان به زیر انداخته شدن شیطان،‏ باعث مصیبت و اندوه بر روی زمین شد.‏ تاریخ جهانی کلمبیا،‏ نقل می‌کند:‏ «فاجعهٔ بزرگ جنگ چهار سالهٔ ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ .‏ .‏ .‏ به جهان غرب نشان داد که نمی‌تواند تمدن را از حماقت و هوسهای شریرانهٔ خود حفظ کند.‏ روحیهٔ غرب،‏ هرگز بعد از آن از هم پاشیدگی،‏ بهبودی واقعی نیافته است.‏»‏

علاوه بر روحیه‌ای از هم پاشیده،‏ بسیاری چیزهای دیگر نیز هستند که مصیبتهای این نسل را مشخص می‌کنند.‏ عیسی نبوت کرد:‏ «قومی با قومی و مملکتی با مملکتی مقاومت خواهند نمود و قحطیها و .‏ .‏ .‏ زلزلها در جایها پدید آید.‏» او همچنین وجود بیماریها را پیشگویی کرد.‏ (‏متی ۲۴:‏⁠۷،‏۸؛‏ لوقا ۲۱:‏⁠۱۱‏)‏ به علاوه،‏ کتاب مقدس می‌گوید که در «ایّام آخر» سیستم چیزهای شیطان،‏ بسیاری از مردم «خودپرست .‏ .‏ .‏ طمّاع .‏ .‏ .‏ نامطیع والدین .‏ .‏ .‏ و کینه‌دل» خواهند بود.‏ مردم همچنین «عشرت را بیشتر از خدا» دوست خواهند داشت.‏ —‏ ۲تیموتاؤس ۳:‏⁠۱-‏۵‏.‏

جنگ،‏ بیماری،‏ قحطی،‏ زمین‌لرزه و رو به زوال گذاردن ارزشهای اخلاقی —‏ همهٔ این گونه چیزها درست همانطور که کتاب مقدس پیشگویی کرده بود،‏ از سال ۱۹۱۴ به بعد،‏ در مقیاسی بی‌سابقه به وقوع پیوسته‌اند.‏ این امر،‏ به ما خاطرنشان می‌کند که دشمن خشمگین خدا و انسان،‏ یعنی شیطان ابلیس،‏ از آسمان بیرون رانده شده است و فقط می‌تواند خشم خود را بر سر زمین بریزد.‏ ولی کتاب مقدس همچنین آشکار می‌سازد که بزودی اجازهٔ عمل از شیطان سلب خواهد شد.‏ او تا حارمجدون یعنی هنگامی که خدا سیستم جهانی تحت هدایت شیطان را نابود کند،‏ فقط «زمانی قلیل» دارد.‏

آنگاه چه اتفاقی برای شیطان می‌افتد؟‏ یوحنای رسول نوشت:‏ «و دیدم فرشتهٔ را که از آسمان نازل میشود و کلید هاویه را دارد و زنجیری بزرگ بر دست وی است.‏ و اژدها یعنی مار قدیمیرا که ابلیس و شیطان میباشد گرفتار کرده او را تا مدّت هزار سال در بند نهاد.‏ و او را بهاویه انداخت و در را بر او بسته مهر کرد.‏» (‏مکاشفه ۲۰:‏⁠۱-‏۳‏)‏ چه رهاییی برای انسان رنج‌دیده!‏

مسرت تحت حکمرانی ملکوت

با از سر راه برداشته شدن شیطان،‏ ملکوت خدا تحت حکمرانی عیسی مسیح،‏ نظارت کامل را بر امور بشر به عهده می‌گیرد.‏ به جای حکومتهای زمینی بسیار،‏ تنها یک حکومت آسمانی باقی می‌ماند تا بر تمامی کرهٔ زمین حکمرانی کند.‏ دورهٔ جنگ بسر خواهد رسید و صلح همه جا را فرا می‌گیرد.‏ تحت حکمرانی ملکوت خدا،‏ همه با هم در برادری زندگی خواهند کرد،‏ برادریی که پایهٔ آن محبت است.‏ —‏ مزمور ۷۲:‏⁠۷،‏۸؛‏ ۱۳۳:‏⁠۱؛‏ دانیال ۲:‏⁠۴۴‏.‏

عیسی چه نوع حکمرانی خواهد بود؟‏ وقتی عیسی روی زمین بود،‏ از ته دل به مردم محبت کرد.‏ عیسی با ترحم به گرسنه‌ها غذا داد.‏ بیماران را شفا داده،‏ به نابینایان،‏ بینایی و به لالها،‏ قدرت تکلم و به شلان،‏ سلامتی بخشید.‏ عیسی حتی مردگان را نیز زنده کرد!‏ (‏متی ۱۵:‏⁠۳۰-‏۳۸؛‏ مرقس ۱:‏⁠۳۴؛‏ لوقا ۷:‏⁠۱۱-‏۱۷‏)‏ آن معجزات نمونه‌ای بودند از اعمال خارق‌العاده‌ای که در آینده به عنوان پادشاه انجام خواهد داد.‏ داشتن چنین حکمران نیکوکاری چه نعمتی است!‏

مطیعان سلطنت یَهُوَه،‏ چنان برکاتی خواهند یافت که غایت ندارد.‏ نوشته‌های مقدس وعده می‌دهند:‏ «آنگاه چشمان کوران باز خواهد شد و گوشهای کران مفتوح خواهد گردید.‏ آنگاه لنگان مثل غزال جست و خیز خواهند نمود و زبان گُنگ خواهد سرائید.‏» (‏اشعیا ۳۵:‏⁠۵،‏۶‏)‏ یوحنای رسول،‏ با اشاره به آن روز عظیم نوشت:‏ «آوازی بلند از آسمان شنیدم که میگفت اینک خیمهٔ خدا با آدمیان است و با ایشان ساکن خواهد بود و ایشان قومهای او خواهند بود و خود خدا با ایشان خدای ایشان خواهد بود.‏ و خدا هر اشکی از چشمان ایشان پاک خواهد کرد و بعد از آن موت نخواهد بود و ماتم و ناله و درد دیگر رو نخواهد نمود زیرا که چیزهای اوّل درگذشت.‏» —‏ مکاشفه ۲۱:‏⁠۳،‏۴‏.‏

شادی و نشاطی که حکمرانی یَهُوَه خدا،‏ توسط پسرش،‏ عیسی مسیح،‏ ارزانی می‌دارد هر رنج و سختیی را که ممکن است در سیستم چیزهای کنونی،‏ تحت سلطهٔ شیطان ابلیس متحمل شده باشیم،‏ کاملاً جبران می‌کند.‏ مردم در دنیای جدید و موعود خدا،‏ نمی‌پرسند:‏ ‹مسئول امور کیست؟‏› (‏۲پطرس ۳:‏⁠۱۳‏)‏ انسانهای مطیع،‏ در قلمرو زمینی حکمرانان بامحبت در عالم روحی یعنی یَهُوَه و مسیح،‏ به سعادت و امنیت دست خواهند یافت.‏ چرا به استقبال این امید که در میان تابعین آن دو حکمران باشیم،‏ نرویم؟‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۷]‏

انسان،‏ در قلمرو زمینی ملکوت خدا در امنیت بسر خواهد برد

‏[صاحب امتیاز تصویر در صفحهٔ ۴]‏

NASA photo