‏‹کنندگان مسرور کلام›‏

‏«پس هر نجاست و افزونئ شرّ را دور کنید و با فروتنی کلامِ کاشته‌شده را بپذیزید که قادر است که جانهای شما را نجات بخشد.‏ لکن کنندگان کلام باشید نه فقط شنوندگان که خود را فریب میدهند.‏»‏‏—‏یعقوب ۱:‏۲۱،‏ ۲۲‏.‏

۱.‏ چگونه باید به آیهٔ سال ۱۹۹۶ بنگریم؟‏

‏«کنندگان کلام باشید.‏» این سخن ساده حامل پیام نیرومندی است.‏ این عبارت از «رسالهٔ یعقوب» در کتاب مقدس گرفته شده است،‏ و در سراسر سال ۱۹۹۶ در تالارهای ملکوت به عنوان آیهٔ سال در معرض نمایش خواهد بود.‏

۲،‏ ۳.‏ چرا بجا بود که یعقوب این نامه را که نام او را بر خود دارد بنویسد؟‏

^۲ یعقوب،‏ برادر ناتنی عیسی،‏ در جماعت اولیهٔ مسیحی صاحب نام بود.‏ سرور ما،‏ عیسی پس از رستاخیزش یکبار در مقابل یعقوب به تنهایی ظاهر شد و سپس در مقابل همهٔ رسولان.‏ (‏۱قرنتیان ۱۵:‏۷‏)‏ بعدها،‏ هنگامی که پطرس رسول به نحو اعجازآمیزی از زندان رها شد،‏ خطاب به گروهی از مسیحیان گفت:‏ «یعقوب و سایر برادرانرا از این امور مطّلع سازید.‏» (‏اعمال ۱۲:‏۱۷‏)‏ ظاهراً،‏ هنگامی که رسولان و پیران در اورشلیم در مورد این موضوع که افراد ملل بیگانه که تغییر کیش می‌دهند نیازی به ختنه ندارند،‏ تصمیم‌گیری می‌کردند،‏ یعقوب با اینکه خود از رسولان نبود سرپرستی جلسهٔ هیئت اداره‌کننده را بر عهده داشت.‏ یعقوب مطالب را خلاصه کرد،‏ و این رأی که توسط روح‌القدس تأیید شده بود به همهٔ جماعتها فرستاده شد.‏—‏اعمال ۱۵:‏۱-‏۲۹‏.‏

^۳ واضح است که استدلال سنجیدهٔ یعقوب از قدر و اهمیت بسیاری برخوردار بود.‏ با وجود این با تواضع اذعان کرد که او خود فقط «غلام خدا و عیسی مسیح خداوند» است.‏ (‏یعقوب ۱:‏۱‏)‏ نامهٔ الهام‌شدهٔ وی حاوی گنجینه‌ای از نصایح عمیق و همچنین تشویق و دلگرمی برای مسیحیان امروز است.‏ نگارش این نامه حدود چهار سال پیش از نخستین حملهٔ رومیان به اورشلیم که توسط سِستیوس گَلِس انجام شد،‏ به پایان رسید،‏ پس از آنکه بشارت به نحو گسترده‌ای ‹بتمامئ خلقتِ زیر آسمان› موعظه شد.‏ (‏کولسیان ۱:‏۲۳‏)‏ روزگار سختی بود و خادمان یَهُوَه بخوبی می‌دانستند که داوری وی بزودی بر قوم یهود به انجام می‌رسید.‏

۴.‏ چه چیزی نشانگر آن است که مسیحیان اولیه به کلام خدا اطمینان داشتند؟‏

^۴ این مسیحیان در همان هنگام هم تمامی نوشته‌های مقدس عبرانی و بیشتر نوشته‌های مقدس یونانی را در اختیار داشتند.‏ واضح است که نگارندگان مسیحی کتاب مقدس،‏ همانطور که از اشارات مکرر آنان به نوشته‌های پیشین برمی‌آید،‏ اطمینان عظیمی به کلام خدا داشتند.‏ ما نیز باید کلام خدا را مطالعه کنیم و آن را در زندگی خود بکار گیریم.‏ برای آنکه استوار بمانیم،‏ به نیرو و شجاعت روحانیی نیازمندیم که از نوشته‌های مقدس حاصل می‌شود.‏—‏مزمور ۱۱۹:‏۹۷؛‏ ۱تیموتاؤس ۴:‏۱۲‏.‏

۵.‏ چرا در حال حاضر به راهنمایی مخصوص نیاز داریم،‏ و در کجا می‌توانیم آن را بیابیم؟‏

^۵ بشر هم‌اکنون در آستانهٔ «مصیبت عظیمی» قرار دارد «که از ابتداء عالم تاکنون نشده و نخواهد شد.‏» (‏متی ۲۴:‏۲۱‏)‏ نجات ما بسته به راهنمایی الهی است.‏ چگونه می‌توانیم آن را بیابیم؟‏ با گشودن دلهایمان برای آموزشهای کلام الهام‌شدهٔ خدا.‏ این عمل ما را هدایت می‌کند تا همانند خادمان وفادار یَهُوَه در روزگاران گذشته ‹کنندگان کلام باشیم›.‏ ما باید کلام خدا را با جدیت بخوانیم و مطالعه کنیم و از آن برای ستایش یَهُوَه استفاده کنیم.‏—‏۲تیموتاؤس ۲:‏۱۵؛‏ ۳:‏۱۶،‏ ۱۷‏.‏

صبر همراه با خوشی

۶.‏ چرا باید در مقابله با آزمایشها و سختی‌ها شاد باشیم؟‏

^۶ یعقوب در آغاز نامهٔ خود به دومین ثمرهٔ روح خدا یعنی خوشی اشاره می‌کند.‏ او می‌نویسد:‏ «ای برادران من وقتیکه در تجربه‌های گوناگون مبتلا شوید کمال خوشی دانید.‏ چونکه میدانید که امتحان ایمان شما صبر را پیدا میکند.‏ لکن صبر را عمل تامّ خود باشد تا کامل و تمام شوید و محتاج هیچ چیز نباشید.‏» (‏یعقوب ۱:‏۲-‏۴؛‏ غلاطیان ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏)‏ چگونه می‌توان گفت که روبرو شدن با آزمایشها و سختی‌های فراوان «کمال خوشی» است؟‏ حتی عیسی نیز در موعظهٔ سر کوه گفت:‏ «خوشحال باشید چون شما را فُحش گویند و جفا رسانند و بخاطر من هر سخن بدی بر شما کاذبانه گویند.‏ خوش باشید و شادئ عظیم نمائید زیرا اجر شما در آسمان عظیم است.‏» (‏متی ۵:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ مشاهدهٔ اینکه یَهُوَه به تلاشهای ما در راه رسیدن به هدف یعنی زندگی جاودانی،‏ برکت می‌دهد،‏ باعث رضایت فراوان است.‏—‏یوحنا ۱۷:‏۳؛‏ ۲تیموتاؤس ۴:‏۷،‏ ۸؛‏ عبرانیان ۱۱:‏۸-‏۱۰،‏ ۲۶،‏ ۳۵‏.‏

۷.‏ الف)‏ چه چیزی می‌تواند در صبر و تحمل به ما کمک کند؟‏ ب)‏ همانند ایوب ما نیز چگونه می‌توانیم پاداش یابیم؟‏

^۷ عیسی نیز خود «بجهة آن خوشی که پیش او موضوع بود» صبر و تحمل کرد.‏ (‏عبرانیان ۱۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ با نظر دقیق به سرمشق شجاعانهٔ عیسی،‏ ما نیز می‌توانیم صبر و تحمل کنیم!‏ همانطور که یعقوب در انتهای نامهٔ خود بدان اشاره می‌کند،‏ یَهُوَه به کسانی که کمال اخلاقی خود را حفظ می‌کنند پاداش فراوان می‌بخشد.‏ یعقوب می‌گوید:‏ «اینک صابرانرا خوشحال میگوئیم و صبر ایّوبرا شنیده‌اید و انجام کار خداوند را دانسته‌اید زیرا که خداوند بغایت مهربان و کریم است.‏» (‏یعقوب ۵:‏۱۱‏)‏ بخاطر بیاور که ایوب دوباره از سلامتی و زندگی غنی و شاد به عنوان پاداشی برای کمال اخلاقیش برخوردار شد.‏ صبر و شکیبایی در حفظ کمال اخلاقی می‌تواند خشنودی مشابهی را در بهشت موعود دنیای جدید خدا برایت به همراه آورد،‏ خشنودیی که نقطهٔ اوج شادی کنونیمان در خدمت به یَهُوَه است.‏

در پی حکمت باشیم

۸.‏ چگونه می‌توانیم به حکمت حقیقی و قابل اجرا دست یابیم،‏ و دعا چه نقشی در آن دارد؟‏

^۸ مطالعهٔ دقیق کلام خدا،‏ همراه با بکارگیری آن،‏ به حکمت خدایی منتج می‌شود،‏ و ما را قادر می‌سازد تا در میان سیستم رو به انقراض و فاسد شیطان در مقابل آزمایشها و سختی‌ها از خود صبر و تحمل نشان دهیم.‏ چگونه می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که قادریم چنین حکمتی را بیابیم؟‏ یعقوب به ما می‌گوید:‏ «اگر از شما کسی محتاج بحکمت باشد سؤآل بکند از خدائیکه هر کسرا بسخاوت عطا میکند و ملامت نمینماید و باو داده خواهد شد.‏ لکن به ایمان سؤآل بکند و هرگز شکّ نکند زیرا هر که شکّ کند مانند موج دریاست که از باد رانده و متلاطم میشود.‏» (‏یعقوب ۱:‏۵،‏ ۶‏)‏ باید صمیمانه دعا کنیم،‏ با اطمینانی تزلزل ناپذیر به اینکه یَهُوَه التماسهای ما را می‌شنود و در موقع و از طریق مناسب خود بدانها پاسخ خواهد داد.‏

۹.‏ یعقوب چگونه حکمت خدایی و کاربردهای آن را توصیف می‌کند؟‏

^۹ حکمت خدایی هدیه‌ای است از جانب یَهُوَه.‏ یعقوب در توصیف چنین هدایا و بخشندگیهایی چنین می‌گوید:‏ «هر بخشندگئ نیکو و هر بخشش کامل از بالا است و نازل میشود از پدر نورها که نزد او هیچ تبدیل و سایهٔ گردش نیست.‏» یعقوب در جای دیگری در نامهٔ خود نتیجهٔ کسب حکمت حقیقی را توصیف کرده و می‌گوید:‏ «کیست در میان شما که حکیم و عالم باشد پس اعمال خود را از سیرت نیکو بتواضع حکمت ظاهر بسازد.‏ .‏ .‏ .‏ آنحکمت که از بالا است اوّل طاهر است و بعد صلح‌آمیز و ملایم و نصیحت‌پذیر و پر از رحمت و میوهای نیکو و بیتردّد و بیریا.‏»—‏یعقوب ۱:‏۱۷؛‏ ۳:‏۱۳-‏۱۷‏.‏

۱۰.‏ دین کاذب و دین حقیقی چگونه با هم مقایسه می‌شوند؟‏

^۱۰ در امپراتوری جهانی مذهب کاذب،‏ چه در جهان مسیحیت و چه در سرزمینهای دیگر،‏ غالباً رسم بر این است که افراد سرودهای مذهبی بخوانند،‏ به دعاهای تکراری گوش دهند،‏ و شاید سخنرانیی بشنوند.‏ از آنجاییکه اکثر مذاهب هیچ چشم‌انداز روشنی برای آینده ندارند،‏ هیچ تشویق و دلگرمیی برای اعلام پیامی امیدبخش ارائه نمی‌دهند.‏ به امید شکوهمند ملکوت مسیحایی خدا یا اصلاً اشاره‌ای نمی‌شود و یا آن را کاملاً به غلط تعبیر می‌کنند.‏ یَهُوَه در مورد پیروان جهان مسیحیت چنین نبوت می‌کند:‏ «قوم من دو کار بد کرده‌اند،‏ مرا که چشمهٔ آب حیاتم ترک نموده و برای خود حوضها کَنْده‌اند یعنی حوضهای شکسته که آبرا نگاه ندارد.‏» (‏ارمیا ۲:‏۱۳‏)‏ آنان آب حقیقت را در اختیار ندارند.‏ جای حکمت آسمانی خالیست.‏

۱۱،‏ ۱۲.‏ الف)‏ حکمت الهی باید ما را به چه کاری وا دارد؟‏ ب)‏ حکمت الهی در مورد چه چیزی به ما هشدار می‌دهد؟‏

^۱۱ در میان شاهدان یَهُوَه در حال حاضر وضع چقدر متفاوت است!‏ آنان به کمک انرژی و قوت خداداد،‏ زمین را از بشارت ملکوت آیندهٔ خدا پر می‌سازند.‏ حکمتی که از آن سخن می‌گویند کاملاً مبتنی بر کلام خداست.‏ (‏با امثال ۱:‏۲۰ مقایسه شود؛‏ اشعیا ۴۰:‏۲۹-‏۳۱‏.‏)‏ بله،‏ آنها از معرفت و درک حقیقی برای اعلام مقصودهای والای خدا و آفریدگار ما استفاده می‌کنند.‏ آرزوی ما باید این باشد که همهٔ افراد جماعت ‹از کمال معرفت ارادهٔ [خدا] در هر حکمت و فهم روحانی پُر شوند.‏› (‏کولسیان ۱:‏۹‏)‏ با داشتن چنین پایه و شالوده‌ای،‏ پیر و جوان همیشه در پی آن خواهند بود که همواره ‹کنندگان کلام خدا باشند.‏›‏

^۱۲ «آنحکمت که از بالا است» به ما در مورد گناهانی هشدار می‌دهد که می‌توانند به نارضایی الهی بینجامند.‏ یعقوب می‌گوید:‏ «ای برادران عزیز من هر کس در شنیدن تند و در گفتن آهسته و در خشم سُست باشد.‏ زیرا خشم انسان عدالت خدا را بعمل نمیآ‌ورد.‏» بله،‏ باید در گوش کردن به پند الهی و انجام آن،‏ سریع باشیم و از خود اشتیاق نشان دهیم.‏ باید مراقب باشیم که از آن ‹عضو کوچک› یعنی زبان بیجا استفاده نکنیم.‏ زبان با لاف زدن،‏ شایعه‌پراکنی از روی نادانی،‏ یا سخنان خودرأیانه می‌تواند «جنگل عظیمیرا» به آتش بکشد.‏ از اینرو باید سعی کنیم در معاشرتها و برخوردهایمان مطبوع و خوددار باشیم.‏—‏یعقوب ۱:‏۱۹،‏ ۲۰؛‏ ۳:‏۵‏.‏

۱۳.‏ چرا این امر که «کلام کاشته‌شده» را بپذیریم اهمیت دارد؟‏

^۱۳ یعقوب می‌نویسد:‏ «پس هر نجاست و افزونئ شرّ را دور کنید و با فروتنی کلامِ کاشته‌شده را بپذیرید که قادر است که جانهای شما را نجات بخشد.‏» (‏یعقوب ۱:‏۲۱‏)‏ این دنیای طماع،‏ به همراه سبک زندگی نمایشی،‏ مادی‌گرایانه و خودخواهانه و همینطور اخلاق مبتذل خود،‏ درگذر است.‏ «لکن کسیکه به ارادهٔ خدا عمل میکند تا بأبد باقی میماند.‏» (‏۱یوحنا ۲:‏۱۵-‏۱۷‏)‏ بنابراین چقدر مهم است که «کلام کاشته‌شده» را بپذیریم!‏ حکمتی که کلام خدا عرضه می‌دارد درست نقطهٔ مقابل شرارت این دنیای رو به انقراض است.‏ ما این شرارت را نمی‌خواهیم.‏ (‏۱پطرس ۲:‏۱،‏ ۲‏)‏ ما باید به حقیقت عشق بورزیم و ایمانی محکم را در دلهای خود پدید آوریم،‏ تا مصمم باشیم که هرگز از راههای راست یَهُوَه منحرف نشویم.‏ ولی آیا شنیدن کلام خدا به تنهایی کافیست؟‏

‏«کنندگان کلام» بشویم

۱۴.‏ چگونه می‌توانیم هم «شنونده» و هم «کنندهٔ» کلام باشیم؟‏

^۱۴ در یعقوب ۱:‏۲۲ می‌خوانیم:‏ «کنندگان کلام باشید نه فقط شنوندگان که خود را فریب میدهند.‏» «کنندگان کلام باشید!‏» به طور حتم این موضوعی است که در نامهٔ یعقوب مورد تأکید قرار گرفته است.‏ باید گوش دهیم و سپس ‹چنین .‏ .‏ .‏ عمل نماییم›!‏ (‏پیدایش ۶:‏۲۲‏)‏ امروزه بسیاری از مردم ادعا می‌کنند که گوش کردن به یک خطبه یا گهگاهی شرکت در مراسم تشریفاتی مذهبی کافیست،‏ و از این پا فراتر نمی‌گذارند.‏ آنها ممکن است تصور کنند که تا وقتی بر طبق معیارهای خود ‹زندگی خوبی› داشته باشند،‏ همین کافیست.‏ اما عیسی مسیح اظهار کرد:‏ «اگر کسی خواهد متابعت من کند باید خود را انکار کرده و صلیب خود را برداشته از عقب من آید.‏» (‏متی ۱۶:‏۲۴‏)‏ مسیحیان حقیقی بوضوح موظف هستند که در پیروی از الگوی عیسی برای انجام خواست خدا با از خود گذشتگی عمل کنند و صبر و تحمل داشته باشند.‏ خواست خدا در حال حاضر از آنان همان است که در قرن اول بود،‏ هنگامی که عیسای رستاخیزیافته فرمود:‏ «پس رفته همهٔ امّتها را شاگرد سازید و ایشانرا باسم اب و ابن و روح‌القدس تعمید دهید.‏» (‏متی ۲۸:‏۱۹‏)‏ تو در این باره چه می‌کنی؟‏

۱۵.‏ الف)‏ یعقوب برای نمایش اینکه چگونه می‌توانیم «کنندگان کلام» باشیم چه مثالی ارائه می‌دهد؟‏ ب)‏ چرا پرستش تشریفاتی محض کافی نیست؟‏

^۱۵ اگر به کلام خدا چشم بدوزیم،‏ این کلام می‌تواند در حکم آینه‌ای باشد که منعکس کنندهٔ شخصیت واقعی ماست.‏ یعقوب می‌گوید:‏ «کسیکه بر شریعتِ کاملِ آزادی چشم دوخت و در آن ثابت ماند او چون شنوندهٔ فراموشکار نمیباشد بلکه کنندهٔ عمل پس او در عمل خود مبارک خواهد بود.‏» (‏یعقوب ۱:‏۲۳-‏۲۵‏)‏ بله،‏ او ‹کنندهٔ [خوشحال] کلام› خواهد بود.‏ از آن گذشته،‏ مهم است که در مورد همهٔ جزئیات زندگی مسیحی عمل «کننده» باشیم.‏ هرگز نباید خود را با این فکر فریب دهیم که فقط یک پرستش رسمی و تشریفاتی کافیست.‏ یعقوب ما را فرا می‌خواند تا به برخی از جنبه‌های پرستش حقیقی بپردازیم که حتی مسیحیان غیور نیز ممکن است از آنها غفلت کرده باشند.‏ او می‌نویسد:‏ «پرستش صاف و بیعیب نزد خدا و پدر این است که یتیمان و بیوه‌زنان را در مصیبت ایشان تفقّد کنند و خود را از آلایش دنیا نگاه دارند.‏»—‏یعقوب ۱:‏۲۷‏.‏

۱۶.‏ ابراهیم از چه راههایی «دوست یَهُوَه» شد،‏ و ما چگونه می‌توانیم به این دوستی دست یابیم؟‏

^۱۶ تنها اینکه ادعا کنیم ‹به خدا ایمان داریم› و موضوع را به همینجا ختم کنیم کافی نیست.‏ همانطور که در یعقوب ۲:‏۱۹ آمده است:‏ «تو ایمان داری که خدا واحد است.‏ نیکو میکنی شیاطین نیز ایمان دارند و میلرزند.‏» یعقوب تأکید می‌کند که «ایمان نیز اگر اعمال ندارد در خود مرده است» و با اشاره به ابراهیم می‌گوید:‏ «ایمان با اعمال او عمل کرد و ایمان از اعمال کامل گردید.‏» (‏یعقوب ۲:‏۱۷،‏ ۲۰-‏۲۲‏)‏ اعمال ابراهیم شامل کمک به خویشان خود،‏ مهمان‌نوازی،‏ آمادگی برای قربانی کردن اسحاق،‏ و ‹اعلام عمومی› ایمان تزلزل ناپذیر به وعدهٔ خدا در مورد «شهری با بنیاد بود»،‏ یعنی ملکوت مسیحایی آینده.‏ (‏پیدایش ۱۴:‏۱۶؛‏ ۱۸:‏۱-‏۵؛‏ ۲۲:‏۱-‏۱۸؛‏ عبرانیان ۱۱:‏۸-‏۱۰،‏ ۱۳،‏ ۱۴؛‏ ۱۳:‏۲‏)‏ به همین دلیل ابراهیم «دوست خدا نامیده شد.‏» (‏یعقوب ۲:‏۲۳‏)‏ ما نیز اگر به طور فعالانه ایمان و امیدمان را به ملکوت عادل آیندهٔ یَهُوَه اعلام کنیم،‏ می‌توانیم ‹دوست یَهُوَه› به شمار آییم.‏

۱۷.‏ الف)‏ چرا راحاب «عادل شمرده شد»،‏ و چگونه پاداش یافت؟‏ ب)‏ بر طبق لیست طولانی کتاب مقدس،‏ چه کسانی ‹کنندگان کلام شدند›؟‏ پ)‏ ایوب چگونه پاداش یافت،‏ و چرا؟‏

^۱۷ کسانی که ‹کنندهٔ کلام می‌باشند›،‏ حقیقتاً ‹از اعمال عادل شمرده میشوند نه از ایمان تنها.‏› (‏یعقوب ۲:‏۲۴‏)‏ راحاب کسی بود که به ایمان خود به «کلامی» که در مورد اعمال قدرتمندانهٔ یَهُوَه شنیده بود،‏ عمل را افزود.‏ او جاسوسان اسرائیلی را مخفی کرد و به آنان در فرارشان کمک کرد،‏ و سپس برای نجات خویشان پدری خود آنان را گردهم آورد.‏ در موقع رستاخیز،‏ چقدر از دانستن اینکه ایمانش،‏ به همراه اعمالش،‏ او را یکی از اجداد مسیح ساخته است،‏ خوشحال خواهد شد!‏ (‏یوشع ۲:‏۱۱؛‏ ۶:‏۲۵؛‏ متی ۱:‏۵‏)‏ عبرانیان باب ۱۱ لیست طولانی از کسان دیگری که با نمایش ایمان خود به «کنندگان کلام» تبدیل شدند،‏ ارائه می‌دهد،‏ که پاداش فراوانی خواهند برد.‏ ایوب را نیز نباید فراموش کنیم،‏ او کسی بود که در زیر آزمایشها و سختی‌های شدید گفت:‏ «نام خداوند متبارک باد.‏» همانطور که قبلاً بدان اشاره کردیم،‏ ایمان و اعمال وی به پاداش عظیمی انجامید.‏ (‏ایوب ۱:‏۲۱؛‏ ۳۱:‏۶؛‏ ۴۲:‏۱۰؛‏ یعقوب ۵:‏۱۱‏)‏ به همین شکل صبر و تحمل ما نیز در حال حاضر به عنوان «کنندگان کلام» لبخند رضایت یَهُوَه را به همراه خواهد داشت.‏

۱۸،‏ ۱۹.‏ چگونه برادرانی که مدتها رنج کشیدند ‹کنندهٔ کلام شدند› و فعالیت آنها چه برکاتی به همراه داشته است؟‏

^۱۸ برادران ما در اروپای شرقی در میان کسانی هستند که سالها صبر و تحمل فراوان از خود نشان داده‌اند.‏ حال که بسیاری از محدودیتها از میان برداشته شده‌اند،‏ آنها در محیط تازهٔ خود حقیقتاً ‹کنندگان کلام می‌باشند›.‏ میسیونرها و پیشگامانی از سرزمینهای مجاور برای کمک در کار آموزش و سازماندهی به این منطقه رفته‌اند.‏ شعبهٔ انجمن برج دیده‌بانی در فنلاند و دیگر کشورهای اطراف،‏ کارگران متخصص ساختمانی خود را به آنجا گسیل داشته‌اند،‏ و برادران از سراسر جهان با سخاوت،‏ مخارج ساختمان دفترهای شعبه‌ای و تالارهای ملکوتی جدید را تأمین کرده‌اند.‏—‏با ۲قرنتیان ۸:‏۱۴،‏ ۱۵ مقایسه شود.‏

^۱۹ این برادران غیور که مدتها رنج کشیدند چقدر در کار موعظه فعال هستند!‏ آنان ‹تقلا و کوشش می‌کنند› تا فرصتهایی را که در طی «غیر فرصت» از دست داده بودند جبران کنند.‏ (‏۱تیموتاؤس ۴:‏۹؛‏ ۲تیموتاؤس ۴:‏۲‏)‏ به عنوان مثال،‏ آوریل گذشته در آلبانی یعنی جاییکه سرکوب شدیدی جریان داشت،‏ همهٔ رساله‌های اخبار ملکوت با عنوان «چرا زندگی مملو از مشکلات است» تنها در عرض سه روز توزیع شد.‏ این ادامهٔ چشمگیر،‏ یادبود مرگ عیسی بود که در آن ۴۹۱,‏۳ نفر حضور داشتند—‏این تعداد بسیار بیشتر از ۵۳۸ نفر اعلام‌کنندگان فعال آنهاست.‏

۲۰.‏ تعداد حاضران در مراسم یادبود مسیح در سالهای اخیر نشانگر چیست،‏ و چگونه می‌توان به بسیاری افراد کمک کرد؟‏

^۲۰ کشورهای دیگر نیز بخش بزرگی از تعداد حاضران در یادبود مسیح را تشکیل می‌دهند که در سالهای اخیر به بیش از ۰۰۰,‏۰۰۰,‏۱۰ نفر افرایش یافته است.‏ ایمان افراد جدید در بسیاری از نقاط،‏ از حضور در مراسم یادبود مسیح و مشاهدهٔ آن تقویت شده و به ‹کنندگان کلام تبدیل می‌شوند.‏› آیا ما نیز می‌توانیم تعداد بیشتری از این افراد را که بتازگی به ما پیوسته‌اند،‏ تشویق کنیم تا به این امتیاز دست یابند؟‏

۲۱.‏ بر طبق آیهٔ سال،‏ چه شیوه‌ای را باید در پی بگیریم،‏ و با چه هدفی؟‏

^۲۱ بیا ما نیز مانند مسیحیان غیور در قرن اول،‏ و بسیاری دیگر از آن زمان تاکنون،‏ مصمم باشیم تا «در پی مقصد» یعنی زندگی جاودان،‏ چه در ملکوت آسمان و چه در قلمرو زمینی آن،‏ باشیم.‏ (‏فیلپیان ۳:‏۱۲-‏۱۴‏)‏ این مقصود ارزش هر تلاشی را دارد.‏ حال موقع آن نیست که تنها شنونده باشیم،‏ بلکه زمان آن است که ‹قویّ دل باشیم و مشغول بشویم.‏› (‏حجی ۲:‏۴؛‏ عبرانیان ۶:‏۱۱،‏ ۱۲‏)‏ با ‹پذیرفتن کلام کاشته شده›،‏ امید است که ‹کنندگان خوشحال کلام شویم›،‏ در حال حاضر و تا ابد.‏

چگونه پاسخ می‌دهی؟‏

◻ چگونه می‌توانیم با خوشحالی صبر و تحمل کنیم؟‏

◻ «آنحکمت که از بالا است» چیست،‏ و چگونه می‌توان در پی آن بود؟‏

◻ چرا باید ‹کنندگان کلام باشیم نه فقط شنوندگان›؟‏

◻ چه گزارشاتی باید ما را وادارد که «کنندگان کلام» باشیم؟‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۱۵]‏

باشد که ما نیز دلهای خود را به روی آموزش الهی بگشاییم.‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۱۶]‏

ایوب به عنوان پاداش برای کمال اخلاقیش دوباره از زندگی غنی و شاد،‏ در کنار عزیزانش برخوردار شد.‏