مواظب باشید نیت نادرست به کسی نسبت ندهید

یکی از مبلغان مشهور مذهبی تلویزیون،‏ همکار واعظش را که مرتکب زنا شده بود بسختی به باد انتقاد گرفت.‏ حدود یکسال بعد مچ خودش را با زنی خودفروش گرفتند.‏

نمونه‌ای دیگر،‏ یکی از کشورهای قدرتمند حاکم بود که فرستاده‌های خود را برای مذاکرات صلح بین جناحهای متخاصم یک درگیری روانه کرده بود.‏ همین کشور،‏ سوداگران اسحلهٔ خود را نیز پنهانی برای فروش قاچاق میلیاردها دلار جنگ‌افزار و سلاح به کشورهای خارج گسیل داشته بود.‏

از آنجا که وقاحت در ریاکاری این چنین شایع شده،‏ آیا جای تعجب است که اعتماد و اطمینان جای خود را به شک و بدگمانی داده است؟‏ برای بسیاری شک کردن در مورد نیت و انگیزهٔ دیگران امری معمول شده است.‏

ما مسیحیان نباید اجازه دهیم که چنین طرز فکری بر رابطه‌مان با هم‌ایمانان دیگرمان تأثیر بگذارد.‏ عیسی مسیح به ما مصرانه پند می‌دهد که در بین دشمنانمان ‹مثل مارها هوشیار باشیم،‏› نه اینکه پیروان حقیقی او را مورد سوءظن و تردید قرار دهیم.‏ (‏متی ۱۰:‏۱۶‏)‏ ولی اینکه نیت دیگران را بد بدانیم واقعاً چه خطری دارد؟‏ در کدام موارد بخصوص باید در مقابل چنین گرایشی مقاومت کنیم؟‏ در آخر،‏ چگونه می‌توانیم رابطهٔ باارزشمان را با دیگر مسیحیان حفظ کنیم؟‏

درسی از گذشته

نسبت دادن انگیزهٔ بد به دیگران بدون هیچگونه دلیل موثقی،‏ مانند این است که خود،‏ آنان را داوری کرده‌ایم.‏ درست مانند جهشی است به پلهٔ آخر این قضاوت که شخص در پس این سخنان و رفتار،‏ با زیرکی تمام فریبکاری و خباثت خود را پنهان کرده است.‏ مشکلات جدی اغلب به دلیل دیدگاه غلط ما از مسائل پدید می‌آیند،‏ درست همانطور که کتاب مقدس در یوشع باب ۲۲ به ما نشان می‌دهد.‏

اسرائیلیان از فتح سرزمین موعود فارغ شده بودند و حد و حدود قلمرو اَسباط تازه مشخص شده بود.‏ اسباط رَؤبین،‏ جاد و نیمی از سِبْط مَنَسّی در کرانهٔ رود اردن مذبح «عظیم المنظری» بنا نمودند.‏ اسباط دیگر به اشتباه چنین پنداشتند که این عملی مرتدانه است.‏ آنان تصور می‌کردند که این سه سبط به جای خیمهٔ عبادت که در شیلوه واقع بود و به منظور عبادت در نظر گرفته شده بود،‏ می‌خواهند برای گذراندن قربانی‌هایشان از این بنای عظیم استفاده کنند.‏ پس بلافاصله اسباط مدعی خود را برای حمله آماده کردند.‏—‏یوشع ۲۲:‏۱۰-‏۱۲‏.‏

لیکن در خور تحسین بود که آنان نخست هیئت نمایندگی رسمیی به سرپرستی فینَحاس برای گفتگو با برادران اسرائیلی‌شان گسیل داشتند.‏ اسباطی که متهم به عدم وفاداری،‏ سرکشی و همچنین ارتداد علیه یَهُوَه شده بودند با شنیدن این اتهامات به سخن آمده دلیل‌شان را برای ساختن چنین مذبح عظیمی بیان کردند.‏ این مذبح نه به منظور گذراندن قربانی،‏ بلکه ساخته شده بود تا «شاهد» اتحاد اسباط اسرائیل در پرستش یَهُوَه باشد.‏ (‏یوشع ۲۲:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ این هیئت،‏ خوشحال از اینکه برادرانشان خطایی مرتکب نشده‌اند به خانه‌های خود بازگشتند.‏ بنابراین از جنگی داخلی و کشتاری هولناک جلوگیری شد.‏

چه مثال خوبیست برای ما تا هیچگاه بی‌تأمل انگیزهٔ دیگران را خطا نشماریم!‏ اغلب فرق بین ظاهر قضیه در نگاهی گذرا،‏ و واقعیت امر وقتی آنرا بدقت بررسی می‌کنیم،‏ از زمین تا آسمان است.‏ این واقعیت در بسیاری از جنبه‌های زندگی مسیحی‌مان به کار می‌آید.‏

دید ما نسبت به پیران جماعت

پیران برای اجرای مسئولیت ‹نگاه‌داری از کلیسای خدا› گاهی لازم می‌بینند در جماعت اشخاص مختلف را نصیحت کنند.‏ (‏اعمال ۲۰:‏۲۸‏)‏ برای مثال اگر یکی از پیران جماعت به ما در مورد همنشینی فرزندمان با افراد نامناسب و یا رفتار ناشایست او با شخصی از جنس مخالف صحبت کند،‏ چگونه عکس‌العمل نشان می‌دهیم؟‏ آیا به او نیت بد نسبت می‌دهیم و به خود می‌گوییم:‏ ‹اصلاً هیچوقت واقعاً از خانوادهٔ ما خوشش نمی‌آمد›؟‏ اگر اجازه دهیم چنین احساساتی بر ما تأثیر بگذارد ممکن است بعدها پشیمان شویم.‏ ممکن است سعادت روحانی فرزندمان در خطر باشد،‏ پس باید از این گونه نصایح مفید که بر پایهٔ کتاب مقدس هستند قدردانی کنیم.‏—‏امثال ۱۲:‏۱۵‏.‏

وقتی که یکی از پیران جماعت به نصیحت ما می‌پردازد،‏ در پی این نباشیم که به او انگیزهٔ بد نسبت دهیم.‏ در عوض باید از خودمان سؤال کنیم آیا راهی وجود دارد که بتوانیم از پندها و نصایح او که بر پایهٔ کتاب مقدس است فایده ببریم.‏ پولس رسول می‌نویسد:‏ «لیکن هر تأدیب در حالْ،‏ نه از خوشیها بلکه از دردها مینماید امّا در آخر میوهٔ عدالت سلامتیرا برای آنانیکه از آن ریاضت یافته‌اند بار میآ‌ورد.‏» (‏عبرانیان ۱۲:‏۱۱‏)‏ بیاییم و قدرشناس باشیم و با نگاهی بی‌غرضانه به مسائل بنگریم.‏ به خاطر داشته باشیم که پند دادن برای پیران همانقدر دشوار است که پذیرفتن آن برای ما.‏

احساس فرزندان نسبت به والدین

بعضی فرزندان جوان پس از روبرو شدن با پاره‌ای از محدودیتهایی که والدین‌شان برایشان می‌گذارند،‏ نیت و انگیزهٔ آنها را مورد سوءظن قرار می‌دهند.‏ بعضی ممکن است بگویند:‏ ‹چرا پدر و مادرم اینقدر قاعده و قانون تعیین می‌کنند؟‏ اصلاً انگار دوست ندارند که من از زندگی لذت ببرم.‏› در عوض چنین نتیجه‌گیریی این جوانان نیاز دارند مسائل را به گونه‌ای واقع‌بینانه و بی‌غرضانه بسنجند.‏

والدین سالهای عمرشان را صرف نگه‌داری از فرزندانشان کرده‌اند.‏ در این کار چه بصورت مالی و چه به طرق دیگر از خود فداکاری نشان داده‌اند.‏ آیا دلیلی وجود دارد که فکر کنیم آنان هم‌اکنون تصمیم گرفته‌اند زندگی را بر فرزندان نوجوان خود تلخ کنند؟‏ آیا عاقلانه‌تر نیست که فکر کنیم محبت آنان را برانگیخته است تا از فرزندان خود حفاظت و مراقبت کنند؟‏ آیا همین محبت نیست که باعث شده است آنان بعضی محدودیتها را برای فرزندان خود که حالا با مسائل جدیدی روبرو هستند تعیین کنند؟‏ این کمال نامهربانی و نمک‌نشناسی است که نیت بد به والدین بامحبت خود نسبت دهیم!‏—‏افسسیان ۶:‏۱-‏۳‏.‏

رفتار ما نسبت به مسیحیان دیگر

بسیاری گرایش دارند در مورد دیگران پیشداوری کنند،‏ و یا همه را با یک چوب بزنند.‏ حال آیا در خود ما چنین گرایشی وجود دارد،‏ آیا به بعضی‌ها سوءظن داریم؟‏ آیا این گرایش معمول در جهان در ما نیز تأثیر گذاشته است؟‏

برای مثال،‏ تصور کنید که یکی از برادران مسیحی ما خانه‌ای زیبا و اتومبیلی گران‌قیمت دارد.‏ آیا فوراً باید نتیجه‌گیری کنیم که آدم مال‌پرستی است و زندگی او بر محور ملکوت نمی‌چرخد؟‏ در بین مسیحیان بعضی شاید از لحاظ مالی استطاعت خرید چنین چیزهایی را داشته باشند،‏ ولی این بدین معنی نیست که انگیزهٔ آنان غلط است و یا «اوّل ملکوت خدا و عدالت او را» نمی‌طلبند.‏ آنان ممکن است برعکس،‏ از لحاظ روحانی بسیار فعال باشند و حتی با دست و دل بازی،‏ ولی شاید نه بصورت آشکار،‏ از دارایی خود در جهت پیشبرد منافع ملکوت استفاده کنند.‏—‏متی ۶:‏۱-‏۴،‏ ۳۳‏.‏

جماعت مسیحی قرن اول متشکل از افرادی از طبقات مختلف بود،‏ هم ثروتمند و هم فقیر.‏ (‏اعمال ۱۷:‏۳۴؛‏ ۱تیموتاؤس ۲:‏۳،‏ ۴؛‏ ۶:‏۱۷؛‏ یعقوب ۲:‏۵‏)‏ خدا افراد را بر پایهٔ قدرت مالیشان ارزشیابی نمی‌کند،‏ پس ما هم نباید چنین کنیم.‏ ما باید به برادران هم‌ایمانمان که از بوتهٔ آزمایش سرافراز بیرون آمده‌اند محبت نشان دهیم و «هیچ کاری از روی طرف‌داری» نکنیم.‏—‏۱تیموتاؤس ۵:‏۲۱‏.‏

این دنیا زیر نفوذ قدرت شیطان قرار دارد،‏ از این رو شک و ظن و همچنین گرایش به طبقه‌بندی و زدن افراد مختلف با یک چوب،‏ به گونه‌های مختلف دیده می‌شود.‏ برای مثال،‏ افراد ممکن است شخصی را به علت زندگی ناسالم گذشته‌اش به چشم فردی خشن و یا پول‌پرست نگاه کنند.‏ لکن ما مسیحیان،‏ نباید قربانی چنین طرزفکرهایی بشویم.‏ در سازمان یَهُوَه جایی برای افراد متعصب و شکاک وجود ندارد.‏ تمام مسیحیان واقعی ملزم هستند اعمال یَهُوَه خدا را تقلید کنند،‏ خدایی که در او ‹بی‌انصافی و طرفداری نیست.‏›—‏۲تواریخ ۱۹:‏۷؛‏ اعمال ۱۰:‏۳۴،‏ ۳۵‏.‏

انگیزه‌تان محبت باشد

نوشته‌های مقدس صریحاً گویای این مطلب هستند که «همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصر میباشند.‏» (‏رومیان ۳:‏۲۳‏)‏ بنابراین نگاه ما به هم‌ایمانانمان باید حاکی از این باشد که آنان نیز متحد با ما در خدمتی مطلوب به یَهُوَه در تلاش هستند.‏ اگر زمانی اجازه دهیم سوءظن یا افکار منفی دیگر رابطهٔ ما را با دیگر برادر و خواهرهای مسیحی‌مان به مخاطره بیندازد،‏ باید برای کمک به خدا دعا کنیم تا بتوانیم با این گونه طرزفکرها بجنگیم و طعمهٔ شیطان نشویم.‏ (‏متی ۶:‏۱۳‏)‏ همین شیطان بود که حَوّا را متقاعد ساخت که یَهُوَه نیات بد در دل دارد و به رفاه او اهمیت نمی‌دهد همچنین آزادیی را از او صلب می‌کند که باعث خوشی واقعی‌اش می‌شود.‏ (‏پیدایش ۳:‏۱-‏۵‏)‏ نسبت دادن نیت بد به برادرانمان،‏ به اهداف شیطان جامهٔ عمل می‌پوشاند.‏—‏۲قرنتیان ۲:‏۱۱؛‏ ۱پطرس ۵:‏۸‏.‏

اگر ما این گرایش را در خود می‌بینیم که به برادرانمان نیت بد نسبت دهیم،‏ خوب است مثال عیسی مسیح را به یاد آوریم.‏ عیسی با اینکه پسر کامل خدا بود،‏ گرایشات بد شاگردانش را جستجو نمی‌کرد.‏ برعکس،‏ او در پی محسنات آنان بود.‏ وقتی که شاگردانش بر سر مقامی برجسته به مجادله برخاستند،‏ عیسی آنان را با این فرض که نیتهایشان فاسد است رد نکرد تا به جای آنان به انتخاب دوازده رسول دیگر برآید.‏ (‏مرقس ۹:‏۳۴،‏ ۳۵‏)‏ این شاگردان ناکامل،‏ احتمالاً بصورتی تحت تأثیر فرهنگ ارتدادیافتهٔ یهودیت که بر غرور و تبعیض طبقاتی تأکید فراوان داشت بودند.‏ عیسی می‌دانست که انگیزهٔ اصلی پیروانش محبت به یَهُوَه است.‏ همین محبت و بعلاوه پایبندی و وفاداریشان به عیسی بود که باعث شد به اجر و پاداش عظیمی دست یابند.‏—‏لوقا ۲۲:‏۲۸-‏۳۰‏.‏

نگاه همراه با سوءظن به هم‌ایمانان وفادارمان،‏ مانند نگاه کردن به اشیاء از پشت شیشه‌ای مشجر است.‏ هیچ چیز به شکل واقعی خود دیده نمی‌شود.‏ پس بیاییم از پشت شیشهٔ محبت به یکدیگر نگاه کنیم.‏ شواهد بسیاری وجود دارد که محبت هم‌ایمانان وفادار مسیحی‌مان را به ما ثابت می‌کند و نشان می‌دهد که آنان نیز مستحق توجه محبت‌آمیز ما هستند.‏ (‏۱قرنتیان ۱۳:‏۴-‏۸‏)‏ پس بیاییم ما نیز چنین محبتی را در حق‌شان نشان دهیم و از افترا زدن و نسبت دادن هر گونه نیت و انگیزهٔ بد به آنان پرهیز کنیم.‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۲۹]‏

دیدتان نسبت به افراد دیگری که وفادارانه خدا را پرستش می‌کنند چگونه است؟‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۳۰]‏

اعتماد و احترام،‏ خانوادهٔ شاهدان یَهُوَه را شادمان و خرسند می‌گرداند