‏«هم دیگر را عفو کنید»‏

‏«متحمّل یکدیگر شده هم دیگر را عفو کنید.‏»—‏کولسیان ۳:‏۱۳‏.‏

۱.‏ الف)‏ وقتی که پطرس پیشنهاد کرد که دیگران را «تا هفت بار» ببخشیم چرا می‌توان گفت که در نظرش پیشنهادی سخاوتمندانه کرده است؟‏ ب)‏ منظور عیسی از اینکه ما باید دیگران را «تا هفتاد هفت مرتبه» ببخشیم چه بود؟‏

‏«خداوندا اگر برادر من نسبت به من خطا بکند،‏ تا چند بار باید او را ببخشم؟‏ تا هفت بار؟‏» (‏متی ۱۸:‏۲۱‏،‏ انجیل شریف‏)‏ پطرس احتمالاً گمان می‌کند که پیشنهادی بسیار سخاوتمندانه کرده است.‏ در آن زمان،‏ رسم خاخامی بر آن بود که نباید بیش از سه بار کسی را به دلیل خلاف مشابهی بخشید.‏a حیرت پطرس را تصور کن هنگامی که عیسی پاسخ می‌دهد:‏ «ترا نمیگویم تا هفت مرتبه بلکه تا هفتاد هفت مرتبه»!‏ (‏متی ۱۸:‏۲۲‏)‏ تکرار عدد هفت مانند آن است که بگوییم «به طور نامحدود.‏» از نظر عیسی،‏ در حقیقت نمی‌توان هیچ حدی برای تعداد دفعاتی که فرد مسیحی دیگران را می‌بخشد قائل شد.‏

۲،‏ ۳.‏ الف)‏ در چه موقعیت‌هایی بخشیدن دیگران به نظر دشوار می‌آید؟‏ ب)‏ چرا می‌توانیم اطمینان داشته باشیم که کاملاً به نفع ماست که دیگران را ببخشیم؟‏

^۲ به کار گرفتن این پند همیشه کار آسانی نیست.‏ کدام یک از ما است که مزهٔ تلخ زیانی غیرمنصفانه را نچشیده باشد؟‏ شاید کسی که به او اطمینان داشتی راز تو را فاش کرده باشد.‏ (‏امثال ۱۱:‏۱۳‏)‏ سخنان نسنجیدهٔ دوستی نزدیک می‌تواند برای تو «مثل ضرب شمشیر» باشد.‏ (‏امثال ۱۲:‏۱۸‏)‏ رفتار بد کسی که دوستش داشتی یا به او اعتماد داشتی ممکن است موجب زخم‌هایی عمیق شده باشد.‏ هنگامی که چنین وقایعی رخ می‌دهند،‏ واکنش طبیعی ما ممکن است احساس خشم باشد.‏ شاید تمایل ما بر این باشد که با شخص خلافکار صحبت نکنیم و اگر ممکن باشد بکلی با او قطع رابطه کنیم.‏ شاید به نظر آید که اگر او را ببخشیم گویی از تنبیه گریخته است.‏ اما پروراندن آزردگی در آخر به ضرر خود ما تمام خواهد شد.‏

^۳ از اینرو عیسی به ما آموزش می‌دهد که بخشنده باشیم—‏«تا هفتاد هفت مرتبه.‏» بی‌شک آموزش‌های او هیچگاه به ضرر ما تمام نمی‌شوند.‏ هر چه او آموزش داد از یَهُوَه سرچشمه می‌گرفت،‏ یعنی کسی که ‹ما را تعلیم می‌دهد تا سود ببریم.‏› (‏اشعیا ۴۸:‏۱۷؛‏ یوحنا ۷:‏۱۶،‏ ۱۷‏)‏ پس منطقی و کاملاً به نفع ماست که دیگران را ببخشیم.‏ پیش از آنکه به این مطلب بپردازیم که چرا باید بخشندگی نشان دهیم و چگونه می‌توانیم چنین کنیم،‏ شاید بهتر باشد که ابتدا مشخص کنیم که بخشش چه هست و چه نیست.‏ استنباط ما از معنای بخشش می‌تواند بر قابلیت ما برای بخشش دیگران هنگامی که نسبت به ما خلافی می‌کنند مؤثر باشد.‏

۴.‏ بخشیدن دیگران به چه معنایی نیست،‏ اما بخشش چگونه تعریف شده است؟‏

^۴ بخشیدن دیگران به دلیل خطاهایی که نسبت به ما مرتکب شده‌اند به معنای آن نیست که عمل آنان را تأیید کرده یا آن را بی‌اهمیت تلقی می‌کنیم؛‏ و همینطور به این معنی نیست که بگذاریم دیگران از ما سوءاستفاده کنند.‏ وقتی که یَهُوَه ما را می‌بخشد،‏ به طور حتم گناهان ما را کوچک جلوه نمی‌دهد،‏ و هیچگاه اجازه نمی‌دهد که انسان‌های گناه‌کار رحمت او را پایمال کنند.‏ (‏عبرانیان ۱۰:‏۲۹‏)‏ در کتاب بینش بر نوشته‌های مقدس (‏انگل‍.‏)‏،‏ بخشش به این شکل تعریف شده است:‏ «عفو یک خطاکار؛‏ خاتمه دادن به حالت آزردگی نسبت به کسی که خطایی در حق ما مرتکب شده است و چشم پوشیدن از هر گونه ادعای خسارت.‏» (‏جلد ۱،‏ صفحهٔ ۸۶۱)‏b کتاب مقدس دلایل منطقیی برای بخشش دیگران به ما ارائه می‌دهد.‏

چرا دیگران را ببخشیم؟‏

۵.‏ چه دلیل مهمی برای بخشیدن دیگران در افسسیان ۵:‏۱ آمده است؟‏

^۵ یک دلیل پراهمیت برای بخشش دیگران در افسسیان ۵:‏۱ آمده است:‏ «پس چون فرزندان عزیز بخدا اقتدا کنید.‏» به چه طریقی باید به خدا «اقتدا» یا از او تقلید کنیم؟‏ کلمهٔ «پس» این عبارت را به آیهٔ پیش از آن مربوط می‌سازد که در آن آمده است:‏ «با یکدیگر مهربان باشید و رحیم و همدیگر را عفو نمائید چنانکه خدا در مسیح شما را هم آمرزیده است.‏»‏ (‏افسسیان ۴:‏۳۲‏)‏ بله،‏ وقتی پای بخشش به میان می‌آید،‏ باید از خدا تقلید کنیم.‏ همانطوری که یک پسربچه سعی می‌کند درست مثل پدرش رفتار کند،‏ ما که فرزندان مورد لطف یَهُوَه هستیم نیز باید بخواهیم مثل پدر بخشنده و آسمانی‌مان باشیم.‏ چقدر باید باعث شادمانی دل یَهُوَه باشد که از آسمان‌ها به پایین بنگرد و فرزندان زمینی خود را ببیند که سعی می‌کنند مانند او یکدیگر را ببخشند!‏—‏لوقا ۶:‏۳۵،‏ ۳۶‏؛‏ مقایسه شود با متی ۵:‏۴۴-‏۴۸‏.‏

۶.‏ چه تفاوت فاحشی بین بخشش یَهُوَه و بخشش ما وجود دارد؟‏

^۶ درست است ما هیچگاه نمی‌توانیم به نحو کاملی که یَهُوَه ما را می‌بخشد دیگران را ببخشیم.‏ اما این دلیل دیگری است بر این امر که باید یکدیگر را ببخشیم.‏ این موضوع را در نظر بگیر:‏ اختلاف فاحشی بین بخشش یَهُوَه و بخشش ما وجود دارد.‏ (‏اشعیا ۵۵:‏۷-‏۹‏)‏ وقتی که ما کسانی را که در حق ما گناه کرده‌اند می‌بخشیم،‏ اغلب می‌دانیم که دیر یا زود ما نیز ممکن است به لطف و بخشش آنها احتیاج داشته باشیم.‏ در مورد انسان‌ها،‏ همیشه یک گناه‌کار گناه‌کار دیگر را می‌بخشد.‏ اما بخشش یَهُوَه همیشه یکطرفه است.‏ او ما را می‌بخشد،‏ اما هیچگاه موقعیتی برای ما پیش نمی‌آید که او را ببخشیم.‏ اگر یَهُوَه که گناه نمی‌کند بتواند به نحوی این چنین مهرآمیز و کامل ما را ببخشد،‏ آیا نباید ما انسان‌های گناه‌کار نیز سعی کنیم یکدیگر را ببخشیم؟‏—‏متی ۶:‏۱۲‏.‏

۷.‏ اگر هنگامی که مبنایی برای رحمت وجود دارد از بخشیدن دیگران سر باز زنیم،‏ این کار چه تأثیری بر رابطهٔ ما با یَهُوَه خواهد داشت؟‏

^۷ حتی مهمتر از آن،‏ اگر در جایی که مبنایی برای رحمت وجود دارد ما از بخشیدن دیگران خودداری کنیم،‏ این امر می‌تواند در رابطهٔ ما با خدا اثر منفی بگذارد.‏ یَهُوَه فقط از ما درخواست نمی‌کند که یکدیگر را ببخشیم،‏ بلکه از ما انتظار دارد که چنین کنیم.‏ به نقل از کتاب مقدس،‏ یکی از عواملی که ما را به بخشش وا می‌دارد آن است که یَهُوَه نیز ما را ببخشد یا اینکه پیش از آن ما را بخشیده است.‏ (‏متی ۶:‏۱۴؛‏ مرقس ۱۱:‏۲۵؛‏ افسسیان ۴:‏۳۲؛‏ ۱یوحنا ۴:‏۱۱‏)‏ پس اگر ما هنگامی که دلیل موجهی برای بخشیدن دیگران وجود دارد آنها را نبخشیم،‏ آیا واقعاً می‌توانیم انتظار بخشش یَهُوَه را داشته باشیم؟‏—‏متی ۱۸:‏۲۱-‏۳۵‏.‏

۸.‏ چرا بخشنده بودن به صلاح ماست؟‏

^۸ یَهُوَه مردمش را «براه نیکو که در آن باید رفت» تعلیم می‌دهد.‏ (‏۱پادشاهان ۸:‏۳۶‏)‏ وقتی که به ما آموزش می‌دهد که یکدیگر را ببخشیم،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که صلاح ما را در دل می‌خواهد.‏ پس کتاب مقدس برای این گفتهٔ خود که «خشم را مهلت دهید» دلیل خوبی دارد.‏ (‏رومیان ۱۲:‏۱۹‏)‏ به دوش کشیدن بار آزردگی و خشم در زندگی کار دشواری است.‏ اگر چنین احساساتی را در دل بپروریم،‏ همهٔ افکار ما را به خود مشغول خواهند کرد،‏ آرامش‌مان را سلب کرده و شادی ما را از میان خواهند برد.‏ خشم طولانی،‏ همچون حسادت می‌تواند بر سلامت ما اثرات مخربی داشته باشد.‏ (‏امثال ۱۴:‏۳۰‏)‏ و در حالی که ما این بار را به دوش می‌کشیم،‏ خطاکار بی‌خبر از آشفتگی ما به راه خود می‌رود!‏ آفریدگار مهربان ما می‌داند که ما باید آشکارا دیگران را نه فقط برای صلاح آنها بلکه برای صلاح خودمان ببخشیم.‏ پند بخششی که در کتاب مقدس آمده است حقیقتاً ‹راه نیکوست که باید در آن رفت.‏›‏

‏‹متحمل یکدیگر شوید›‏

۹،‏ ۱۰.‏ الف)‏ در چه مواردی لزوماً نیازی به بخشش رسمی نیست؟‏ ب)‏ عبارت ‹متحمل یکدیگر شوید› چه مفهومی دارد؟‏

^۹ جراحات جسمانی می‌توانند چیزی بین یک بریدگی سطحی تا یک زخم عمیق باشند و هر زخمی به اندازهٔ خود احتیاج به رسیدگی و توجه دارد.‏ در مورد جراحات عاطفی نیز به همین شکل است —‏ برخی از جراحات عمیق‌تر هستند.‏ آیا واقعاً باید هر خطای ناچیزی را بزرگ جلوه دهیم و به رابطهٔ خود با دیگران لطمه وارد کنیم؟‏ رنجش‌های کوچک،‏ کم‌اعتنایی‌ها،‏ و دلخوری‌ها جزئی از زندگی روزمره هستند و لزوماً احتیاج به بخشش رسمی ندارند.‏ اگر شخصیت ما طوری باشد که به دلیل هر دلخوری کوچک از دیگران دوری می‌کنیم و اصرار می‌کنیم که باید از ما عذرخواهی کنند تا دوباره با آنها با ادب و نزاکت رفتار کنیم،‏ دیگران را وا می‌داریم که در حضور ما با احتیاط رفتار کنند—‏یا حتی باعث می‌شویم که از ما فاصله بگیرند!‏

^۱۰ به جای این،‏ بسیار بهتر است که «مهربانی و ملایمت شما در رفتارتان با دیگران آشکار باشد.‏» (‏فیلپیان ۴:‏۵‏،‏ ا ش‏)‏ ما مخلوقات ناکامل که شانه به شانهٔ یکدیگر مشغول خدمت هستیم،‏ منطقاً باید انتظار داشته باشیم که گهگاه برادرانمان باعث آزردگی ما شوند،‏ و یا ما باعث ناراحتی آنها شویم.‏ کولسیان ۳:‏۱۳ به ما چنین اندرز می‌دهد:‏ ‹متحمل یکدیگر شوید.‏› این عبارت به معنی آن است که با دیگران با صبر و شکیبایی رفتار کنیم،‏ خصلت‌ها و خصوصیاتی را که در نظرمان نامطلوب می‌آیند تحمل کنیم.‏ چنین صبر و بردباریی می‌تواند به ما کمک کند تا با کدورت‌ها و رنجش‌های کوچکی که در برخوردهایمان با دیگران پیش می‌آیند،‏ بسازیم —‏ بدون آنکه به آرامش جماعت خللی وارد شود.‏—‏۱قرنتیان ۱۶:‏۱۴‏.‏

جراحات عمیق

۱۱.‏ هنگامی که دیگران نسبت به ما گناه می‌کنند،‏ چه عاملی می‌تواند به ما کمک کند تا آنها را ببخشیم؟‏

^۱۱ اما،‏ اگر دیگران نسبت به ما گناه کنند و جراحت محسوسی در دل ما پدید آورند چه باید بکنیم؟‏ اگر گناه آنان خیلی جدی نباشد،‏ می‌توانیم براحتی پند کتاب مقدس را به کار گیریم و ‹همدیگر را عفو نمائیم.‏› (‏افسسیان ۴:‏۳۲‏)‏ چنین تمایلی برای بخشش دیگران با این سخنان الهام‌شدهٔ پطرس هماهنگی دارد که می‌گوید:‏ «اوّلِ همه با یکدیگر بشدّت محبّت نمائید زیرا که محبّت کثرت گناهانرا میپوشاند.‏» (‏۱پطرس ۴:‏۸‏)‏ بخاطر سپردن این مطلب که ما نیز گناه‌کاریم باعث می‌شود که با تخلفات دیگران بهتر مدارا کنیم.‏ پس اگر به این نحو دیگران را ببخشیم،‏ به جای اینکه آزردگی را در دل بپروریم آن را کنار می‌گذاریم.‏ در نتیجه،‏ رابطهٔ ما با شخص خلافکار صدمهٔ دائمی نخواهد دید،‏ و ما نیز به حفظ صلح و آرامش ارزشمند جماعت کمک کرده‌ایم.‏ (‏رومیان ۱۴:‏۱۹‏)‏ با گذشت زمان خاطرهٔ عمل خلافکار می‌تواند در ذهن ما رنگ ببازد.‏

۱۲.‏ الف)‏ چه گامی می‌توانیم برای بخشش کسی که بشدت ما را آزرده است برداریم؟‏ ب)‏ چگونه سخنانی که در افسسیان ۴:‏۲۶ آمده است نشانگر آن است که ما باید مسائل را بسرعت فیصله دهیم؟‏

^۱۲ ولی اگر کسی نسبت به ما گناهی جدی‌تر مرتکب شود که عمیقاً ما را بیازارد چه باید بکنیم؟‏ به عنوان مثال،‏ یک دوست مورد اعتماد ممکن است مطالب بسیار خصوصیی را که به او گفته‌ای فاش سازد.‏ بشدت احساساتت جریحه‌دار می‌شود،‏ احساس شرم می‌کنی و حس می‌کنی که به تو خیانت شده است.‏ سعی می‌کنی موضوع را فراموش کنی ولی فکر آن ترا رها نمی‌کند.‏ در چنین مواردی،‏ ممکن است لازم باشد در جهت حل مشکل پیشقدم شوی،‏ مثلاً می‌توانی با شخص خلافکار صحبت کنی.‏ عاقلانه‌تر است که این کار را پیش از آنکه موضوع بالا بگیرد انجام دهی.‏ پولس از ما چنین درخواست می‌کند:‏ «خشم گیرید و گناه مورزید [یعنی،‏ با پروراندن خشم یا عمل کردن از روی غیظ].‏ خورشید بر غیظ شما غروب نکند.‏» (‏افسسیان ۴:‏۲۶‏)‏ این امر که در میان یهودیان،‏ غروب نشانهٔ پایان یک روز و آغاز روز بعد بود به این سخنان پولس معنای بیشتری می‌بخشد.‏ از اینرو،‏ اندرز این است:‏ موضوع را بسرعت فیصله بده!‏—‏متی ۵:‏۲۳،‏ ۲۴‏.‏

۱۳.‏ وقتی که نزد کسی که ما را آزرده است می‌رویم،‏ هدف ما باید چه باشد،‏ و چه پیشنهاداتی می‌توانند در این راه مفید باشند؟‏

^۱۳ چگونه باید با خلافکار روبرو شوی؟‏ در ۱پطرس ۳:‏۱۱ (‏ا ش )‏ آمده است:‏ ‹صلح و صفا را جسته و آن را دنبال نمایید.‏› پس هدف تو باید برقراری صلح و آرامش با برادرت باشد نه ابراز خشم.‏ برای رسیدن به این هدف،‏ بهترین کار آن است که از سخنان تند و حرکات خشونت‌آمیز پرهیز کنی؛‏ چنین چیزهایی می‌توانند باعث بروز واکنش مشابهی در شخص مقابل شود.‏ (‏امثال ۱۵:‏۱۸؛‏ ۲۹:‏۱۱‏)‏ به علاوه،‏ از به زبان آوردن عبارات اغراق‌آمیزی همچون،‏ «تو همیشه .‏ .‏ .‏ !‏» یا «تو هیچوقت .‏ .‏ .‏ !‏» خودداری کن.‏ چنین سخنان اغراق‌آمیزی می‌توانند باعث شوند که او به دفاع از خود برآید.‏ در عوض،‏ کاری کن که لحن و حالت چهره‌ات حاکی از آن باشد که می‌خواهی موضوعی را که بشدت ترا رنجانده است حل و فصل کنی.‏ وقتی احساسات خود را در مورد مسئله‌ای که پیش آمده توصیف می‌کنی دقیق و روشن صحبت کن.‏ به طرف مقابل فرصت بده تا دلیل اعمال خود را توضیح دهد.‏ به سخنانش گوش بده.‏ (‏یعقوب ۱:‏۱۹‏)‏ این کار چه نفعی دارد؟‏ امثال ۱۹:‏۱۱ توضیح می‌دهد:‏ «عقل انسان خشم او را نگاه میدارد،‏ و گذشتن از تقصیرْ جلال او است.‏» درک کردن احساسات طرف مقابل و دلایل اعمال او می‌تواند افکار و احساسات منفی نسبت به او را برطرف کند.‏ اگر با موضوع به نیت برقراری صلح و آرامش برخورد کرده و سعی کنیم چنین طرز فکری را حفظ کنیم،‏ به احتمال بسیار زیاد هر گونه سوءتفاهمی را می‌توانیم از میان ببریم،‏ به شرط آنکه عذرخواهی‌های لازم انجام شود،‏ و یکدیگر را ببخشیم.‏

۱۴.‏ وقتی دیگران را می‌بخشیم،‏ به چه شکل گناه آنان را فراموش می‌کنیم؟‏

^۱۴ آیا بخشیدن به این معناست که باید آنچه روی داده است را عملاً فراموش کنیم؟‏ سرمشقی که یَهُوَه به ما ارائه می‌دهد را همانطور که در مقالهٔ پیش بدان اشاره شد به یاد آور.‏ وقتی که کتاب مقدس می‌گوید که یَهُوَه گناهان ما را می‌بخشد،‏ بدان معنا نیست که نمی‌تواند آنها را بخاطر آورد.‏ (‏اشعیا ۴۳:‏۲۵‏)‏ بلکه،‏ فراموش کردن بدین معنی است که وقتی گناهان ما را می‌بخشد،‏ دیگر در آینده از آنها بر ضد ما استفاده نمی‌کند.‏ (‏حزقیال ۳۳:‏۱۴-‏۱۶‏)‏ به همین شکل،‏ اگر ما انسان‌های دیگر را ببخشیم لزوماً بدین معنی نیست که دیگر نتوانیم عمل آنها را به یاد آوریم.‏ اما،‏ ما می‌توانیم آن را فراموش کنیم به این معنی که در آینده از آن بر ضد شخص خلافکار استفاده نکنیم و یا آن را دوباره مطرح نکنیم.‏ اگر موضوع را به این شکل حل و فصل کنیم،‏ دیگر درست نخواهد بود که در مورد آن بدگویی کنیم؛‏ و عمل محبت‌آمیزی نخواهد بود که بکلی از خلافکار دوری کنیم،‏ و با او طوری رفتار کنیم که گویی از انجمن مسیحی اخراج شده است.‏ (‏امثال ۱۷:‏۹‏)‏ درست است شاید مدتی طول بکشد تا رابطهٔ ما با او دوباره به حالت عادی بازگردد و نزدیکی سابق را مجدداً با او برقرار کنیم.‏ اما هنوز به عنوان برادر مسیحی‌مان به او محبت داریم و در جهت ایجاد رابطه‌ای خوشایند بین یکدیگر همت بخرج خواهیم داد.‏—‏مقایسه شود با لوقا ۱۷:‏۳‏.‏

هنگامی که بخشش بنظر غیرممکن می‌آید

۱۵،‏ ۱۶.‏ الف)‏ آیا مسیحیان ملزم هستند خلافکاری را که توبه‌کار نیست ببخشند؟‏ ب)‏ چگونه می‌توانیم اندرز کتاب مقدس را که در مزمور ۳۷:‏۸ آمده است به کار گیریم؟‏

^۱۵ اما اگر گناه دیگران نسبت به ما بحدی جدی باشد که دلمان را بشدت مجروح سازد و خلافکار نه به گناه خود اعتراف کند نه توبه کند و نه عذرخواهی کند،‏ چه باید کرد؟‏ (‏امثال ۲۸:‏۱۳‏)‏ کتاب مقدس بوضوح نشان می‌دهد که یَهُوَه افرادی را که توبه نکنند و گناهکاران سخت‌دل باشند،‏ نمی‌بخشد.‏ (‏عبرانیان ۶:‏۴-‏۶؛‏ ۱۰:‏۲۶،‏ ۲۷‏)‏ ما چطور؟‏ در کتاب بینش بر نوشته‌های مقدس آمده است:‏ «مسیحیان ملزم نیستند کسانی را که دست به اعمال بدخواهانه می‌زنند و عمداً گناه کرده توبه‌کار نیستند ببخشند.‏ چنین افرادی دشمنان خدا می‌شوند.‏» (‏جلد ۱،‏ صفحهٔ ۸۶۲)‏ هر مسیحیی که قربانی رفتار فوق‌العاده غیرعادلانه،‏ تنفرانگیز یا زشت شده است،‏ نباید خود را ملزم بداند که مجرمی را که توبه نمی‌کند ببخشد یا عفو کند.‏—‏مزمور ۱۳۹:‏۲۱،‏ ۲۲‏.‏

^۱۶ قابل درک است که کسی که هدف رفتاری بیرحمانه قرار گرفته است احساس آزردگی و خشم کند.‏ اما،‏ به یاد آور که متوسل شدن به خشم و تنفر می‌تواند خیلی برایمان مضر باشد.‏ اگر منتظر بمانیم که شخص خلافکار به گناه خود اعتراف کند یا از ما پوزش بخواهد،‏ در حالی که در واقع چنین قصدی نداشته باشد،‏ فقط به ناراحتی خود افزوده‌ایم.‏ اگر ذهن خود را فقط به بی‌عدالتیی که صورت گرفته مشغول داریم ممکن است خشم در درون ما به جوش آید،‏ و اثرات مخربی بر وضع روحانی و عاطفی و سلامت جسمی ما بگذارد.‏ در واقع با این کار اجازه می‌دهیم که آن شخص به آسیب رساندن به ما ادامه دهد.‏ کتاب مقدس به نحوی حکیمانه توصیه می‌کند:‏ «از غضب بر کنار شو و خشم را ترک کن.‏» (‏مزمور ۳۷:‏۸‏)‏ از اینرو،‏ برخی از مسیحیان گاهی به این نتیجه می‌رسند که می‌توانند شخص را ببخشند،‏ به این شکل که دیگر در دل رنجش و تنفر را نپرورانند—‏نه اینکه آنچه بر آنها رفته است را ببخشند،‏ بلکه اجازه نمی‌دهند خشم تباهشان سازد.‏ آنها موضوع را کاملاً به دست خدای عدالت می‌سپارند و با این کار،‏ آرامش‌خاطر می‌یابند و به زندگی خود می‌پردازند.‏—‏مزمور ۳۷:‏۲۸‏.‏

۱۷.‏ وعدهٔ یَهُوَه که در مکاشفه ۲۱:‏۴ آمده است چه اطمینان خاطری به ما می‌دهد؟‏

^۱۷ اگر جراحتی بسیار عمیق باشد،‏ شاید موفق نشویم که آن را به طور کامل از ذهنمان بزداییم،‏ لااقل نه در این سیستم.‏ اما یَهُوَه دنیای جدیدی را وعده می‌دهد که در آن «هر اشکی از چشمان ایشان پاک خواهد کرد و بعد از آن موت نخواهد بود و ماتم و ناله و درد دیگر رو نخواهد نمود زیرا که چیزهای اوّل درگذشت.‏» (‏مکاشفه ۲۱:‏۴‏)‏ هر چه را که در آن وقت به یاد آوریم دیگر به شکلی که حالا دلهایمان را می‌آزارد،‏ باعث رنجش شدید و درد نخواهد شد.‏—‏اشعیا ۶۵:‏۱۷،‏ ۱۸‏.‏

۱۸.‏ الف)‏ چرا در برخوردهایمان با برادران و خواهرانمان به بخشندگی نیاز داریم؟‏ ب)‏ وقتی که دیگران نسبت به ما گناه می‌کنند،‏ به چه شکلی می‌توانیم آنها را ببخشیم و گناه آنها را فراموش کنیم؟‏ پ)‏ این امر چه فایده‌ای به ما می‌رساند؟‏

^۱۸ تا آن زمان،‏ ما انسان‌های ناکامل و گناهکار باید به شکل برادر و خواهر با یکدیگر زندگی و کار کنیم.‏ همهٔ ما مرتکب اشتباه می‌شویم.‏ گاهی،‏ یکدیگر را مأیوس می‌کنیم و حتی می‌رنجانیم.‏ عیسی بخوبی می‌دانست که لازم است یکدیگر را نه «هفت مرتبه بلکه تا هفتاد هفت مرتبه» ببخشیم!‏ (‏متی ۱۸:‏۲۲‏)‏ درست است،‏ ما نمی‌توانیم به آن شکل کاملی که یَهُوَه ما را می‌بخشد دیگران را ببخشیم.‏ اما،‏ در اکثر موارد وقتی که برادرانمان بر ضد ما گناه می‌کنند،‏ می‌توانیم آنها را ببخشیم به این نحو که بر احساس رنجش و تنفر خود غلبه کنیم و می‌توانیم گناه آنها را فراموش کنیم به این شکل که دیگر مدتها بعد در آینده آن را دوباره پیش نکشیم.‏ اگر به این شکل یکدیگر را ببخشیم و گناهان یکدیگر را فراموش کنیم،‏ نه تنها صلح و آرامش جماعت را حفظ کرده‌ایم بلکه در دل و ذهن خود به آرامش دست یافته‌ایم از آن مهمتر،‏ از صلح و آرامشی که تنها خدای مهربانمان،‏ یَهُوَه قادر است فراهم کند،‏ برخوردار خواهیم شد.‏—‏فیلپیان ۴:‏۷‏.‏

‏[پاورقی‌ها]‏

پرسش‌هایی برای مرور

◻ چرا باید آمادهٔ بخشیدن دیگران باشیم؟‏

◻ چه موقعیت‌هایی پیش می‌آیند که مجبور می‌شویم ‹متحمل یکدیگر شویم›؟‏

◻ اگر به دلیل گناهان دیگران بشدت آزرده و رنجیده شده باشیم،‏ برای آنکه موضوع را به شکلی صلح‌آمیز فیصله دهیم چه می‌توانیم بکنیم؟‏

◻ وقتی دیگران را می‌بخشیم،‏ به چه شکلی گناه آنها را فراموش می‌کنیم؟‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۳۲]‏

وقتی که برای برقراری آرامش نزد دیگران می‌رویم،‏ می‌توانیم سوءتفاهمات را براحتی برطرف کنیم