نجات خود را بعمل آور!‏

‏«ای عزیزانِ من،‏ .‏ .‏ .‏ نجات خود را بترس و لرز بعمل آورید.‏»‏‏—‏فیلپیان ۲:‏۱۲‏.‏

۱،‏ ۲.‏ چه عقیده‌ای این احساس را در بسیاری از مردم بوجود آورده است که اختیار چندانی در انتخاب راه زندگی خود ندارند؟‏

‏«آیا ما با خصلتهایمان متولد شده‌ایم؟‏» این سؤال بر روی جلد مجله‌ای پرفروش نقش بسته بود،‏ و در زیر آن نیز نوشته شده بود:‏ «مطالعه‌ای جدید نشان داده است که شخصیت،‏ خلق و خو،‏ و حتی انتخابهایمان در زندگی اکثراً ارثی می‌باشند.‏» عده‌ای ممکن است با شنیدن این گونه اظهارنظرها تصور کنند انتخاب راه زندگی چندان دست خودشان نیست.‏

^۲ عده‌ای دیگر بر این گمانند که تربیت غلط والدین،‏ و یا طریق اشتباه آموزش معلمانشان زندگی آنان را تباه کرده است.‏ آنان خود را محکوم به این می‌دانند که اشتباهات والدین خود را تکرار کنند،‏ جذب زشتترین تمایلات آنان شوند،‏ و نسبت به یَهُوَه از خود عدم‌وفاداری نشان دهند—‏خلاصهٔ مطلب،‏ دست به انتخابهای غلط بزنند.‏ آیا کتاب مقدس چنین چیزی را آموزش می‌دهد؟‏ البته عده‌ای از متعصبین مذهبی با پافشاری این را از جمله تعالیم کتاب مقدس می‌دانند،‏ و در اثبات آن به آموزش تقدیر اشاره می‌کنند.‏ بر اساس این آموزش،‏ خدا از مدتها قبل همهٔ وقایع زندگی ما را مقدر نموده است.‏

۳.‏ پیام دلگرم‌کننده‌ای که کتاب مقدس در مورد توانایی ما در به دوش گرفتن مسئولیتهای آینده‌مان می‌دهد،‏ چیست؟‏

^۳ همهٔ نظرات فوق حاوی این پیامند:‏ دست ما در انتخاب راه زندگیمان کاملاً کوتاه است.‏ شکی نیست که این پیام بسیار مأیوس‌کننده است،‏ و نیز،‏ بر مشکلات می‌افزاید.‏ امثال ۲۴:‏۱۰ نیز چنین می‌گوید:‏ «اگر در روز تنگی [ناکامی] سستی نمائی،‏ قوّت تو تنگ میشود.‏» آری،‏ این آموزش کتاب مقدس که ما واقعاً می‌توانیم ‹نجات خود را بعمل آوریم› به ما بسیار دلگرمی می‌دهد.‏ (‏ فیلپیان ۲:‏۱۲‏)‏ چگونه می‌توانیم اطمینان خود را به این پیام مثبت کتاب مقدس افزایش دهیم؟‏

کار ‹ساختمانیی› که بر روی خود انجام می‌دهیم

۴.‏ هرچند پولس در اول قرنتیان ۳:‏۱۰-‏۱۵ صحبت از ساختن بنا با استفاده از مصالح نسوز می‌کرد،‏ اما از چه چیزی صحبت نمی‌کرد؟‏

^۴ به مثل پولس رسول در اول قرنتیان ۳:‏۱۰-‏۱۵ توجه کن.‏ وی در این مثل صحبت از کار معماری مسیحی می‌کند،‏ و البته سخن وی حاوی اصلی است که برای خدمت خارج و داخل جماعت بکار می‌آید.‏ اما آیا باید از سخنان وی چنین نتیجه‌گیری کنیم که مسئولیت تصمیمی که شاگرد مبنی بر خدمت به یَهُوَه و ادامه به آن می‌گیرد،‏ تنها بر دوش کسانی است که وی را آموزش و تعلیم می‌دهند؟‏ خیر،‏ مقصود پولس از گفتن این سخنان تنها ترغیب نمودن معلمان برای نشان دادن پشتکار در کار ساختن شاگرد بود.‏ و همانطور که در مقالهٔ پیش آموختیم،‏ منظور وی ابداً این نبود که شاگرد حق انتخاب ندارد.‏ البته،‏ این مثل پولس در مورد ساختن دیگران است،‏ و نه ساختن خود.‏ زیرا پولس از کار ساختمانیی صحبت کرد که به دلیل بی‌دقتی در آن،‏ بنا خراب شده لیکن معمار نجات پیدا می‌کند.‏ با این حال،‏ کتاب مقدس در پاره‌ای از موارد همین لحن گفتار را نیز در مورد کاری که باید بر روی خود انجام دهیم بکار می‌برد.‏

۵.‏ چه آیه‌هایی نشان می‌دهند که مسیحیان باید خود را نیز «بنا» کنند؟‏

^۵ برای نمونه،‏ یهودا ۲۰،‏ ۲۱ را ملاحظه کن:‏ «شما ای حبیبان خود را به ایمان اقدس خود بنا کرده و در روح‌القدس عبادت نموده،‏ خویشتنرا در محبّت خدا محفوظ دارید و منتظر رحمت خداوند ما عیسی مسیح برای حیات جاودانی بوده باشید.‏» یهودا در اینجا همان واژهٔ یونانیی را برای «بنا» بکار برد که پولس در اول قرنتیان باب ۳ بکار برده بود،‏ اما منظور وی در اینجا بیشتر ساختن خود ما بر روی زیربنای ایمانمان است.‏ لوقا نیز هنگام ثبت مَثَل عیسی در مورد شخصی که بنیاد خانهٔ خود را بر سنگ نهاد،‏ از همان واژهٔ یونانیی برای ‏‹بنیاد› استفاده کرد که پولس در مَثَل کار معماری مسیحی استفاده کرده بود.‏ (‏ لوقا ۶:‏۴۸،‏ ۴۹‏)‏ از آن گذشته،‏ پولس هنگامی که مسیحیان هم‌ایمان خود را تشویق به پیشرفت روحانی می‌کرد،‏ برای آنان ساختمانی را مجسم کرد که بر روی زیربنا و «بنیاد» بنا می‌شود.‏ آری،‏ کلام خدا به ما می‌آموزد که ما باید خود را نیز «بنا» کنیم.‏—‏افسسیان ۳:‏۱۵-‏۱۹؛‏ کولسیان ۱:‏۲۳؛‏ ۲:‏۷‏.‏

۶.‏ الف)‏ با مثلی نشان بده که ساختن یک شاگرد مسیحی حاصل کاری گروهی می‌باشد.‏ ب)‏ چه مسئولیتی بر دوش هر شاگرد قرار دارد؟‏

^۶ آیا یک‌تنه می‌توان فردی مسیحی ساخت؟‏ برای جواب به این سؤال کافیست ساختن یک بنا را در ذهن خود مجسم کنی.‏ نخست باید برای گرفتن نقشه نزد معمار بروی.‏ سپس،‏ حتی اگر تصمیم داشته باشی بیشتر کارها را شخصاً انجام دهی،‏ برای کسب پیشنهاداتی جهت روشهای بهتر کار،‏ پیمانکاری را در استخدام خود در می‌آوری.‏ چنانچه این شخص زیربنایی استوار قرار دهد،‏ نقشه‌خوانی را به تو بیاموزد،‏ بهترین مصالح را پیشنهاد کند،‏ و حتی بسیاری چیزها را در مورد ساختمان به تو آموزش دهد،‏ آیا از کارش راضی نخواهی بود!‏ حال اگر به پیشنهادات پیمانکار بی‌اعتنایی کنی،‏ از مصالح ارزان و کم‌دوام استفاده کنی،‏ و حتی از روی نقشهٔ معمار پیش نروی،‏ چه انتظاری می‌توان داشت؟‏ مسلماً چنانچه سقف خانه پایین بیاید معمار یا پیمانکار دیگر مقصر نیست!‏ به همین ترتیب ساختن یک شاگرد مسیحی نیز حاصل کاری گروهی می‌باشد.‏ یَهُوَه نیز معماری قابل است.‏ وی به «همکاران» مسیحی و وفادار خود که به جستجوی شاگردان رفته،‏ آنان را بنا می‌کنند،‏ کمک و مساعدت می‌رساند.‏ (‏ ۱قرنتیان ۳:‏۹‏)‏ لیکن،‏ خود شاگرد نیز در این کار شریک است.‏ از بررسی نخستمان به این نتیجه رسیدیم که شاگرد،‏ مسئول انتخاب راه زندگی خود است.‏ (‏ رومیان ۱۴:‏۱۲‏)‏ وی چنانچه مایل به تحصیل خصوصیات نیکوی مسیحی باشد،‏ می‌باید با کار و تلاش بسیار آنها را در خود بنا کند.‏—‏۲پطرس ۱:‏۵-‏۸‏.‏

۷.‏ چه دشواریی برای بعضی از مسیحیان وجود دارد،‏ و چه چیزی می‌تواند آنان را تسلی دهد؟‏

^۷ آیا این بدان معناست که عواملی همچون وراثت،‏ محیط،‏ و کیفیت تعلیم آموزگاران بی‌تأثیر هستند؟‏ به هیچ وجه.‏ کلام خدا همهٔ این عوامل را بااهمیت و مؤثر می‌داند.‏ بسیاری از تمایلات بد و گناهکارانهٔ ما موروثی هستند و مقابله با آنها بسیار دشوار است.‏ (‏ مزمور ۵۱:‏۵؛‏ رومیان ۵:‏۱۲؛‏ ۷:‏۲۱-‏۲۳‏)‏ همچنین چگونه می‌توان تأثیر مثبت یا منفی تعالیم والدین و محیط خانوادگی را بر روی جوانان نادیده گرفت؟‏ (‏ امثال ۲۲:‏۶؛‏ کولسیان ۳:‏۲۱‏)‏ عیسی رهبران مذهبی یهودی را به دلیل تأثیر بدی که تعالیمشان بر دیگران داشت محکوم کرد.‏ (‏ متی ۲۳:‏۱۳،‏ ۱۵‏)‏ ما نیز تحت تأثیر این گونه عوامل قرار داریم.‏ برای نمونه،‏ در میان امت خدا کسانی وجود دارند که دوران کودکی دشواری را پشت سر گذاشته‌اند.‏ اینگونه افراد به لطف و همدلی ما نیاز دارند.‏ همچنین پیام کتاب مقدس مبنی بر اینکه آنان محکوم به تکرار اشتباهات والدین خود،‏ و یا عدم وفاداری نمی‌باشند،‏ می‌تواند ایشان را دلگرمی دهد.‏ نگاهی به چند نمونه از پادشاهان یهودای باستان این نکته را روشن می‌کند.‏

پادشاهان یهودا—‏راه خود را شخصاً انتخاب کردند

۸.‏ پدر یُوتام از چه نظر نمونه‌ای بد برای پسرش بود،‏ لیکن یُوتام چه راهی را انتخاب کرد؟‏

^۸ عُزّیّا در سن ۱۶ سالگی پادشاه یهودا شد و مدت ۵۲ سال حکمرانی کرد.‏ وی در بیشتر این سالها «آنچه در نظر خداوند پسند بود موافق هر چه پدرش اَمَصْیا کرده بود بجا آورد.‏» (‏ ۲پادشاهان ۱۵:‏۳‏)‏ یَهُوَه نیز او را برکت داده،‏ در نبردهایی عظیم پیروز گرداند.‏ با کمال تأسف،‏ این پیروزیها باعث بوجود آمدن غرور در عُزّیّا شد.‏ غرور و تکبر وی به جایی رسید که با سوزاندن بخور بر مذبحِ معبد،‏ که در واقع وظیفه‌ای مختص کاهنان بود،‏ به یَهُوَه عصیان ورزید.‏ وقتی دیگران عُزّیّا را به سبب این کارش سرزنش و توبیخ کردند خشم او افروخته شد.‏ یَهُوَه نیز با مبتلا کردن وی به مرض بَرَص او را خوار و سرافکنده ساخت و بدین ترتیب مجبور شد باقی عمر خود را در انزوا بسر برد.‏ (‏ ۲تواریخ ۲۶:‏۱۶-‏۲۳‏)‏ واکنش پسرش یُوتام چه بود؟‏ این جوان ممکن بود براحتی تحت تأثیر موقعیت پدرش که مجبور به تحمل تنبیهی سخت شده بود،‏ از یَهُوَه رنجیده خاطر شده باشد.‏ از طرف دیگر،‏ رسوم غلط مذهبی مردم نیز احتمال داشت او را تحت تأثیر قرار داده باشد.‏ (‏ ۲پادشاهان ۱۵:‏۴‏)‏ لیکن،‏ یُوتام راه خود را انتخاب کرد.‏ او ‹آنچه در نظر خداوند پسند بود بعمل آورد.‏›—‏۲تواریخ ۲۷:‏۲‏.‏

۹.‏ آحاز چه نمونه‌های خوبی برای سرمشق قرار دادن در اختیار داشت،‏ اما عاقبت چه بر سرش آمد؟‏

^۹ یُوتام به مدت ۱۶ سال سلطنت کرد و در تمام این مدت به یَهُوَه وفادار ماند.‏ پسر وی،‏ آحاز،‏ می‌توانست از نمونهٔ خوب پدرش سرمشق بگیرد.‏ البته برای وی غیر از پدرش نمونه‌های خوب دیگری نیز وجود داشت.‏ در واقع،‏ آحاز از این موهبت بزرگ برخوردار بود که در زمان انبیایی همچون اشعیا،‏ هوشع،‏ و میکاه که فعالانه در آن سرزمین نبوت می‌کردند زندگی کند.‏ اما او راه اشتباه را انتخاب کرد.‏ وی «آنچه در نظر خداوند پسند بود موافق پدرش داود بعمل نیاورد.‏» او تمثالهایی برای بَعْلیم ریخته،‏ به پرستش آنها پرداخت،‏ و حتی تعدادی از پسران خود را در آتش قربانگاههای آن خدایان امتهای مشرک سوزاند.‏ آحاز با وجود محیط بسیار مناسبی که در آن بود،‏ به طرز اسفباری در سلطنت و خدمت خود به خدا،‏ قصور کرد.‏—‏۲تواریخ ۲۸:‏۱-‏۴‏.‏

۱۰.‏ آحاز چه نوع پدری بود،‏ اما پسرش حِزْقیا چه راهی را انتخاب کرد؟‏

^۱۰ چنانچه از دیدگاه پرستش پاک به آحاز بنگریم،‏ وی را در زمرهٔ بدترین پدرها قرار خواهیم داد.‏ ولی حزقیا پسر وی نمی‌توانست تعیین کند که چه کسی پدرش باشد.‏ آری،‏ پسران جوانی که آحاز برای بَعل قربانی کرده بود،‏ احتمالاً برادران حِزْقیا بودند.‏ آیا وی به دلیل این زمینهٔ بد خانوادگی،‏ محکوم بود که در زندگی به یَهُوَه خیانت ورزد؟‏ برعکس،‏ حِزْقیا یکی از معدود پادشاهان واقعاً بزرگوار یهودا بود—‏وی مردی وفادار،‏ حکیم،‏ و محبوب بود که «‏خداوند با او میبود.‏» (‏ ۲پادشاهان ۱۸:‏۳-‏۷‏)‏ دلایلی در دست است که ثابت می‌کند،‏ حِزْقیا باب ۱۱۹ مزامیر را هنگامی با الهام خدا به تحریر درآورد که شاهزاده‌ای جوان بیش نبود.‏ در این صورت،‏ بی‌مورد نیست که نوشته است:‏ «جان من از حزن گداخته میشود.‏» (‏ مزمور ۱۱۹:‏۲۸‏)‏ او با وجود غم و اندوهی که بر وجودش سنگینی می‌کرد،‏ کلام خدا را راهنمای زندگی خویش ساخت.‏ وی در مزمور ۱۱۹:‏۱۰۵ چنین می‌گوید:‏ «کلام تو برای پایهای من چراغ،‏ و برای راههای من نور است.‏» آری،‏ حِزْقیا به شخصه راه خود را انتخاب کرد،‏ و البته راه درست را.‏

۱۱.‏ الف)‏ مَنَسّی با وجود تأثیر مثبتی که پدرش بر وی داشت تا چه حد به یَهُوَه عصیان ورزید؟‏ ب)‏ مَنَسّی در پایان زندگی خود چه راهی را انتخاب کرد،‏ و ما چه چیزی از آن می‌آموزیم؟‏

^۱۱ متعاقب یکی از بهترین پادشاهان یهودا یکی از بدترین آنها پا به مسند حکومت گذاشت.‏ مَنَسّی که پسر حِزْقیا بود،‏ به ترویج بت‌پرستی و ارتباط با ارواح پرداخت و جور و ستم را به نهایت رساند.‏ گزارشی از کتاب مقدس نقل می‌کند که «‏خداوند [احتمالاً از طریق انبیا] به مَنَسّی و بقوم او تکلّم نمود.‏» (‏ ۲تواریخ ۳۳:‏۱۰‏)‏ به نقل از روایتی یهودی مَنَسّی اشعیا را با اره دو پاره کرد.‏ (‏ با عبرانیان ۱۱:‏۳۷ مقایسه شود.‏)‏ این روایت چه درست باشد چه کِذب،‏ آنچه مسلم است،‏ مَنَسّی به هیچیک از اخطارهای الهی توجهی ننمود.‏ وی همچون پدربزرگ خود آحاز،‏ تعدادی از پسران خود را برای قربانی سوختنی زنده زنده سوزاند.‏ با وجود همهٔ اینها،‏ این مرد شریر در مواجه با موقعیتی سخت و زجرآور توبه کرده،‏ راه و روش خود را تغییر داد.‏ (‏ ۲تواریخ ۳۳:‏۱-‏۶،‏ ۱۱-‏۲۰‏)‏ سرگذشت مَنَسّی به ما می‌آموزد که حتی برای کسی که راهی بسیار بد را در زندگی خود انتخاب کرده است،‏ امید بازگشت وجود دارد.‏ چنین فردی می‌تواند راه خود را تغییر دهد.‏

۱۲.‏ آمون و پسرش،‏ یُوشیا،‏ در خصوص خدمت به یَهُوَه چه راههای متضادی را انتخاب کردند؟‏

^۱۲ آمون،‏ پسر مَنَسّی،‏ قاعدتاً می‌توانست درس خوبی از توبه و ندامت پدر خود بیاموزد.‏ لیکن،‏ وی راهی نادرست را انتخاب کرد.‏ در واقع،‏ آمون «زیاده و زیاده عصیان ورزید» تا آنکه سرانجام خادمانش او را به قتل رساندند.‏ یُوشیا،‏ پسر وی،‏ نقطهٔ مقابل پدرش بود.‏ ظاهراً یُوشیا تصمیم گرفته بود از سرگذشت پدربزرگش درس بگیرد.‏ وی در سن هشت سالگی به حکومت رسید.‏ هنگامی که ۱۶ سال بیشتر نداشت به طلبیدن یَهُوَه مبادرت ورزید،‏ و بدین صورت به پادشاهی نمونه و وفادار مبدل شد.‏ (‏ ۲تواریخ ۳۳:‏ ۲۰–‏۳۴:‏۵‏)‏ یُوشیا نیز شخصاً راه خود را برگزید—‏وی راه درست را انتخاب کرد.‏

۱۳.‏ الف)‏ چه درسی را از بررسیی که در مورد چند تن از پادشاهان یهودا انجام دادیم می‌آموزیم؟‏ ب)‏ آموزش والدین تا چه حد حائز اهمیت است؟‏

^۱۳ این بررسی مختصر در مورد این هفت پادشاه یهودیه،‏ درسی بسیار ارزنده به ما می‌آموزد.‏ در پاره‌ای از موارد بدترین پادشاه بهترین پسر را داشت،‏ و بهترین پادشاه بدترین پسر را.‏ (‏ با جامعه ۲:‏۱۸-‏۲۱ مقایسه شود.‏)‏ البته،‏ این موضوع از اهمیت آموزش والدین نمی‌کاهد.‏ والدینی که فرزندان خود را در مسیر آموزشهای یَهُوَه قرار داده‌اند،‏ مسلماً با این کار بهترین موقعیت را در اختیارشان گذاشته‌اند تا به خادمان وفادار خدا مبدل شوند.‏ (‏ تثنیه ۶:‏۶،‏ ۷‏)‏ با این حال،‏ هستند فرزندانی که با وجود کوششهای بی‌شائبهٔ والدین وفادارشان،‏ راه اشتباه را انتخاب کرده‌اند.‏ و اما برعکس،‏ بعضی دیگر با وجود تأثیر بد والدین خود،‏ راه محبت و خدمت به یَهُوَه را برگزیده‌اند.‏ برکت یَهُوَه این گونه افراد را در زندگی موفق ساخته است.‏ اما،‏ آیا تو هرگز فکر کرده‌ای که عاقبت راه تو به کجا می‌انجامد؟‏ پس به شماری از تضمینهایی که یَهُوَه شخصاً داده است تا نشان دهد که تو خود می‌توانی انتخابی درست انجام دهی،‏ توجه کن!‏

یَهُوَه از تو مطمئن است!‏

۱۴.‏ از کجا می‌دانیم که یَهُوَه از محدودیتهای ما باخبر است؟‏

^۱۴ یَهُوَه همه چیز را می‌بیند.‏ امثال ۱۵:‏۳ چنین می‌گوید:‏ «چشمان خداوند در همه جا است،‏ و بر بدان و نیکان مینگرد.‏» داوود پادشاه در مورد یَهُوَه گفت:‏ «چشمان تو جَنین مرا دیده است،‏ و در دفتر تو همهٔ اعضای من نوشته شده،‏ در روزهائیکه ساخته میشد،‏ وقتیکه یکی از آنها وجود نداشت.‏» (‏ مزمور ۱۳۹:‏۱۶‏)‏ یَهُوَه دقیقاً می‌داند که تو با چه تمایلات منفیی در حال جنگ می‌باشی —‏ این تمایلات ممکن است موروثی باشند،‏ و یا بی‌آنکه اختیاری بر آن داشته باشی دیگران در تو بوجود آورده باشند.‏ یَهُوَه بخوبی می‌داند که چگونه این عوامل بر تو تأثیر گذاشته‌اند.‏ او حتی محدودیتهای تو را بهتر از خود تو می‌داند.‏ یَهُوَه رحیم است.‏ او هرگز بیش از آنچه در توان داری از تو توقع ندارد.‏—‏مزمور ۱۰۳:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏

۱۵.‏ الف)‏ چه تسلی خاطری برای آنانیکه مورد آزار و اذیت تعمدی دیگران قرار گرفته‌اند وجود دارد؟‏ ب)‏ یَهُوَه با اعطای چه مسئولیتی به ما شأن و اعتبار می‌بخشد؟‏

^۱۵ البته ما در نظر یَهُوَه اشخاصی بی‌پناه و سوخته از حوادث زندگی نیستیم.‏ چنانچه فرضاً در گذشته مورد آزار و اذیت بسیار قرار گرفته باشیم،‏ می‌توانیم از این امرِ یقین که یَهُوَه از تمام اعمال زشت تعمدی نفرت دارد تسلی یابیم.‏ (‏ مزمور ۱۱:‏۵؛‏ رومیان ۱۲:‏۱۹‏)‏ اما اگر دانسته دست به انتخابی نادرست بزنیم،‏ آیا یَهُوَه ما را از عواقب اعمالمان معاف می‌کند؟‏ مسلماً خیر.‏ کتاب مقدس می‌گوید:‏ «هر کس حامل بار خود خواهد شد.‏» (‏ غلاطیان ۶:‏۵‏)‏ یَهُوَه به هر یک از مخلوقات هوشمند خویش با اعطای این مسئولیت که به کار نیک بپردازند و وی را خدمت کنند شأن و اعتبار می‌بخشد.‏ درست همانطور که موسی به اسرائیلیان گفت:‏ «امروز آسمان و زمین را بر شما شاهد میآ‌ورم که حیات و موت و برکت و لعنت را پیش روی تو گذاشتم پس حیاترا برگزین تا تو با ذریّتت زنده بمانی.‏» (‏ تثنیه ۳۰:‏۱۹‏)‏ یَهُوَه اطمینان دارد که ما می‌توانیم راه درست را انتخاب کنیم.‏ اما،‏ این موضوع را از کجا می‌دانیم؟‏

۱۶.‏ چگونه قادر خواهیم بود در ‹بعمل آوردن نجات خود› موفق شویم؟‏

^۱۶ به آنچه پولس رسول گفت توجه کن:‏ «پس ای عزیزانِ من،‏ .‏ .‏ .‏ نجات خود را بترس و لرز بعمل آورید،‏ زیرا خداست که در شما بر حسب رضامندئ خود هم اراده و هم فعل را بعمل ایجاد میکند.‏» (‏ فیلپیان ۲:‏۱۲،‏ ۱۳‏)‏ واژه‌ای که ‹بعمل آوردن› ترجمه شده،‏ در اینجا به مفهوم به اتمام رساندن کار است.‏ پس هیچیک از ما محکوم به شکست یا خالی کردن میدان نیست.‏ یَهُوَه مسلماً اطمینان خاطر دارد که ما می‌توانیم در به اتمام رساندن کاری که به ما واگذار کرده است موفق شویم —‏ یعنی کاری که به رستگاری ما منجر می‌شود—‏در غیر اینصورت چنین سخنی را هرگز به زبان نمی‌آورد.‏ اما چگونه می‌توانیم موفق شویم؟‏ البته موفقیت ما در توان خود ما نیست.‏ چنانچه ما از نیروی کافی برخوردار می‌بودیم و می‌توانستیم از آن بهره بگیریم،‏ پس دیگر لازم نبود ‹ترس و لرز› به خود راه دهیم.‏ خیر،‏ یَهُوَه است که از طریق روح‌القدس خود به کمک ما می‌شتابد و ‹هم اراده و هم فعل را در [ذهن و دل] ما بعمل ایجاد می‌کند.‏› با چنین کمک رئوفانه‌ای،‏ آیا دیگر دلیلی باقی می‌ماند که راه درست را انتخاب نکنیم،‏ و در آن گام برنداریم؟‏ به هیچ وجه!‏—‏لوقا ۱۱:‏۱۳‏.‏

۱۷.‏ چه تغییری را می‌توانیم در خود بوجود آوریم،‏ و یَهُوَه چگونه در این راه به ما کمک می‌کند؟‏

^۱۷ موانع زیادی هستند که باید بر آنها فائق آییم—‏شاید عادتی بد و کهنه و یا چیزهایی که با تأثیر نامطلوب خود ذهن ما را آلوده ساخته‌اند.‏ اما،‏ با کمک روح‌القدس یَهُوَه،‏ بر همهٔ اینها می‌توانیم فائق آییم!‏ همانطور که پولس به مسیحیان قُرِنتُس نوشت،‏ کلام خدا چنان قدرتی دارد که قادر به «انهدام قلعه‌ها» می‌باشد.‏ (‏ ۲قرنتیان ۱۰:‏۴‏)‏ در واقع،‏ یَهُوَه می‌تواند به ما کمک کند تا کاملاً راه خود را تغییر دهیم.‏ کلام وی ما را ترغیب می‌کند ‹انسانیّت کهنه را از خود بیرون کنیم› و ‹انسانیّت تازه را که بصورت خدا در عدالت و قدّوسیّت حقیقی آفریده شده است بپوشیم.‏› (‏ افسسیان ۴:‏۲۲-‏۲۴‏)‏ آیا روح‌القدس یَهُوَه واقعاً به ما کمک می‌کند تا بتوانیم چنین تغییری را در خود بوجود بیاوریم؟‏ یقیناً!‏ روح‌القدس خدا در ما ثمرات خود را بوجود می‌آورد—‏ثمراتی نیکو و خصوصیاتی پرارزش که همهٔ ما می‌خواهیم در خود پرورش دهیم.‏ محبت اولینِ آنهاست.‏—‏غلاطیان ۵:‏۲۲،‏ ۲۳‏.‏

۱۸.‏ راهی که هر انسان معقولی قادر به انتخاب آن است چیست،‏ و این موضوع در تعیین چه چیزی به ما کمک می‌کند؟‏

^۱۸ اینکه روح‌القدس خدا می‌تواند در ما محبت بوجود آورد،‏ حقیقتاً خاطرمان را آسوده می‌سازد.‏ وسعت محبت یَهُوَه بیکران است،‏ و ما نیز به صورت او آفریده شده‌ایم.‏ (‏ پیدایش ۱:‏۲۶؛‏ ۱یوحنا ۴:‏۸‏)‏ پس نتیجه می‌گیریم که برای ما نیز امکان‌پذیر است تا راه محبت به یَهُوَه را انتخاب کنیم.‏ و در حقیقت همین محبت است که آیندهٔ ما را معین می‌کند؛‏ نه شیوهٔ زندگی گذشته‌مان،‏ اشتباهاتی که مرتکب شده‌ایم،‏ و یا تمایلاتی که برای انجام دادن کار خطا به ارث برده‌ایم.‏ در واقع،‏ آنچه آدم و حَوّا برای وفادار ماندن در عدن بدان نیاز داشتند،‏ محبت به یَهُوَه خدا بود.‏ همهٔ ما به این محبت نیاز داریم تا از حارمَجِدّون نجات بیابیم و از آزمایشی که در پایان سلطنت هزار سالهٔ مسیح خواهد بود،‏ سربلند بیرون آییم.‏ (‏ مکاشفه ۷:‏۱۴؛‏ ۲۰:‏ ۵،‏ ۷-‏۱۰‏)‏ تک تک ما قطع نظر از اوضاع زندگیمان می‌توانیم چنین محبتی را در خود پرورش دهیم.‏ (‏ متی ۲۲:‏۳۷؛‏ ۱قرنتیان ۱۳:‏۱۳‏)‏ بگذار با عزمی راسخ یَهُوَه را محبت نموده،‏ و بر عمارت این محبت تا ابد بنا کنیم.‏

نظر تو چیست؟‏

◻ در مورد مسئولیت شخصی چه عقیدهٔ رایجی در تضاد با آموزش مثبت کتاب مقدس وجود دارد؟‏

◻ همهٔ مسیحیان چه کار ساختمانیی را باید بر روی خود انجام دهند؟‏

◻ چگونه مثال پادشاهان یهودا نشان می‌دهد که انتخاب راه زندگی هر شخص در دست خود اوست؟‏

◻ چگونه یَهُوَه به همهٔ ما اطمینان می‌دهد که قطع‌نظر از اوضاع زندگیمان،‏ می‌توانیم راه درست را انتخاب کنیم؟‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۳۰]‏

آیا عوامل وراثتی تعیین‌کنندهٔ آیندهٔ ما هستند؟‏

‏[تصویر در صفحهٔ ۳۲]‏

یُوشیای پادشاه با وجود تأثیر بدی که پدرش بر وی داشت راه خدمت به یَهُوَه را انتخاب کرد