ما به یَهُوَه تعلّق داریم
«خوشا به حال امتی که یهوه خدای ایشان است، و قومی که برای میراث خویش برگزیده است.»—مزمور ۳۳:۱۲.
۱. چرا میتوان یَهُوَه را مالک همه چیز خواند؟ (تصویر ابتدای مقاله ملاحظه شود.)
تمام عالم هستی به یَهُوَه تعلّق دارد. آری، آسمانها و زمین و هر آنچه در آنهاست، متعلّق به اوست. (تث ۱۰:۱۴؛ مکا ۴:۱۱) از آنجا که یَهُوَه خالق ما انسانهاست، ما نیز به او تعلّق داریم. (مز ۱۰۰:۳) با این حال، یَهُوَه از ابتدای تاریخ بشر همواره گروهی خاص را به عنوان قوم خود معرفی کرده است.
۲. یَهُوَه چه کسانی را برگزیده و به شکلی خاص متعلّق به خود میداند؟
۲ مزمور ۱۳۵ خادمان وفادار خدا در اسرائیل باستان را «مُلکِ خاص» یَهُوَه میخواند. (مز ۱۳۵:۴) کتاب هوشَع نیز به غیریهودیانی اشاره میکند که به قوم یَهُوَه خواهند پیوست. (هو ۲:۲۳) این پیشگویی زمانی تحقق یافت که یَهُوَه مسحشدگانی را از بین غیریهودیان انتخاب کرد تا با مسیح در آسمان حکمرانی کنند. (اعما ۱۰:۴۵؛ روم ۹:۲۳-۲۶) مسحشدگان «ملتی مقدّس و مردمی متعلّق به خدا» خوانده شدهاند که از طریق روحالقدس برای زندگی در آسمان برگزیده شدهاند. (۱پطر ۲:۹، ۱۰) دربارهٔ میلیونها خادم وفادار یَهُوَه که امید زندگی در بهشت روی زمین را دارند چه میتوان گفت؟ یَهُوَه آنان را نیز ‹قوم خود› و ‹برگزیدگان خود› خوانده است.—اشع ۶۵:۲۲.
۳. الف) امروزه چه کسانی رابطهای خاص با یَهُوَه دارند؟ ب) در این مقاله به بررسی چه موضوعی میپردازیم؟
۳ امروزه «گلهٔ کوچک» که امید آسمانی دارند و ‹گوسفندان دیگر› که امید زمینی دارند، «یک گله» را تشکیل میدهند که یَهُوَه آن را قوم خود میداند. (لو ۱۲:۳۲؛ یو ۱۰:۱۶) برای ما بسیار باارزش است که یَهُوَه به ما فرصت داده تا رابطهای نزدیک با او داشته باشیم. در این مقاله خواهیم دید که چگونه میتوانیم قدردانی خود را از این بابت نشان دهیم.
وقف خود به یَهُوَه
۴. چگونه میتوانیم قدردانی خود را بابت فرصتی که یَهُوَه داده تا با او رابطهای نزدیک داشته باشیم نشان دهیم و عیسی چگونه چنین کاری کرد؟
۴ ما با وقف و تعمیدمان میتوانیم قدردانی خود را به یَهُوَه ابراز کنیم. به این شکل در برابر عموم اعلام میکنیم که به یَهُوَه تعلّق داریم و میخواهیم با تمام وجود از او اطاعت کنیم. (عبر ۱۲:۹) عیسی نیز با تعمیدش کار مشابهی کرد. با این که او از زمان تولّدش عضو قومی وقفشده به یَهُوَه بود، با تعمیدش گویی به یَهُوَه گفت: «آرزویم، ای خدایم، انجام اراده توست.»—مز ۴۰:۷، ۸.
۵، ۶. الف) واکنش یَهُوَه نسبت به تعمید عیسی چه بود؟ ب) یَهُوَه دربارهٔ وقف ما چه احساسی دارد؟ مثالی بزنید.
۵ واکنش یَهُوَه نسبت به تعمید عیسی چه بود؟ کتاب مقدّس میگوید: «عیسی پس از تعمیدش فوراً از آب بیرون آمد. سپس آسمان شکافته شد و روح خدا را دید که مانند کبوتری پایین آمد و بر او قرار گرفت. همچنین ندایی از آسمان به گوش رسید که گفت: ‹این است پسر من، محبوب من که از او خشنودم.›» (مت ۳:۱۶، ۱۷) عیسی پیش از تعمیدش نیز به یَهُوَه تعلّق داشت. با این حال، یَهُوَه از این که میدید پسرش مشتاق است زندگیاش را به او وقف کند بسیار خشنود بود. به طور مشابه، ما نیز با وقف و تعمید خود یَهُوَه را خشنود ساخته و مورد قبول او واقع میشویم.—مز ۱۴۹:۴.
۶ برای مثال، تصوّر کنید که مردی گلهای زیبایی در باغچه کاشته است. دختر کوچکش یکی از آن گلها را میچیند و به پدرش هدیه میدهد. آن گل پیش از آن نیز به پدر آن دختر تعلّق داشت! آن دختر چگونه میتواند چیزی را که متعلّق به پدرش است به او هدیه دهد؟ پدری پرمهر به جای این که به چنین سؤالی فکر کند، هدیهٔ دخترش را که نشانهٔ عشق و محبت اوست میپذیرد. ارزش این شاخهٔ گل برای پدر بیش از تمام گلهای زیبایی است که در باغچهاش دارد. به طور مشابه، یَهُوَه از این که میبیند ما با تمام وجود زندگی خود را به او وقف میکنیم، بسیار شاد میشود.—خرو ۳۴:۱۴.
۷. مَلاکی چگونه احساس یَهُوَه را نسبت به آنانی که با میل و رغبت او را خدمت میکنند توصیف میکند؟
۷ مَلاکی ۳:۱۶ خوانده شود. چرا وقف و تعمیدمان امری بسیار پراهمیت است؟ ما از لحظهای که نطفهمان شکل گرفت، به آفریدگارمان یَهُوَه تعلّق داشتیم. بنابراین اگر ما یَهُوَه را به عنوان حاکم خود بپذیریم و زندگیمان را به او وقف کنیم، او را بسیار خشنود میسازیم. (امث ۲۳:۱۵) یَهُوَه به کسانی که با تمام وجود به او خدمت میکنند «توجه» میکند و نام آنان را در «کتاب یادبود» خود مینویسد.
۸، ۹. یَهُوَه از آنانی که نامشان در «کتاب یادبود» آمده است چه انتظاری دارد؟
۸ وقتی نام ما در «کتاب یادبود» یَهُوَه نوشته میشود، مسئولیتهایی نیز به ما واگذار میشود. مَلاکی در کتابش تأکید میکند که ما باید خداترس باشیم و بر نام یَهُوَه تعمّق کنیم. اگر هر چیز یا هر کس دیگری را به جز یَهُوَه بپرستیم، ناممان از کتاب یادبود او پاک میشود.—خرو ۳۲:۳۳؛ مز۶۹:۲۸.
۹ وقف ما به یَهُوَه بسیار فراتر از این است که وعده دهیم خواست او را انجام بدهیم و تعمید بگیریم. پرستش یَهُوَه امری دائمی است و ما باید با روش زندگیمان نشان دهیم که او را میپرستیم. ما تا زمانی که زندهایم، باید هر روزه با اعمالمان نشان دهیم که مطیع یَهُوَه هستیم.—۱پطر ۴:۱، ۲.
پشت کردن به امیال دنیوی
۱۰. چه تفاوت آشکاری باید بین پرستندگان خدا و دیگر انسانها باشد؟
۱۰ در مقالهٔ قبل نکاتی را دربارهٔ قائن، سلیمان و قوم اسرائیل بررسی کردیم. آنان ادعا میکردند که پرستندهٔ یَهُوَه هستند اما خود را کاملاً به او وقف نکرده بودند. سرنوشت آنان نشان میدهد کسانی که واقعاً به یَهُوَه تعلّق دارند باید همواره در طول زندگیشان به دنبال راستی و عدالت باشند و از شرارت دوری کنند. (روم ۱۲:۹) به همین دلیل، یَهُوَه به تفاوت آشکار «میان پارسایان و شریران، و میان آنان که خدا را خدمت میکنند و آنان که خدمتش نمیکنند» اشاره کرد.—ملا ۳:۱۸.
۱۱. چرا اهمیت دارد که دیگران بدانند ما خود را کاملاً به یَهُوَه وقف کردهایم؟
۱۱ به راستی از یَهُوَه قدردانیم که میتوانیم در بین قومش باشیم. راه دیگری که میتوانیم از این بابت قدردانی کنیم این است که بگذاریم پیشرفت روحانیمان «بر همگان آشکار شود.» (۱تیمو ۴:۱۵؛ مت ۵:۱۶) برای مثال، میتوانیم از خود بپرسیم، ‹آیا برای دیگران واضح است که من کاملاً به یَهُوَه وفادارم؟ آیا با افتخار به دیگران میگویم که یک شاهد یَهُوَه هستم؟› تصوّر کنید اگر ما خجالت بکشیم به دیگران بگوییم که شاهد یَهُوَه هستیم و به او تعلّق داریم، چقدر باعث ناراحتی یَهُوَه میشویم.—مز ۱۱۹:۴۶؛ مَرقُس ۸:۳۸ خوانده شود.
آیا با روش زندگیتان به وضوح نشان میدهید که یکی از شاهدان یَهُوَه هستید؟ (بندهای ۱۲، ۱۳ ملاحظه شود)
۱۲، ۱۳. چرا تشخیص این که برخی شاهد یَهُوَه هستند دشوار است؟
۱۲ متأسفانه برخی اجازه دادهاند که روحیهٔ این دنیا بهتدریج بر آنان تأثیر بگذارد. (۱قر ۲:۱۲) این روحیه، مردم را بر آن میدارد که به دنبال رفع «امیال نفسانی» خود باشند. (افس ۲:۳) برای مثال، با این که سازمان یَهُوَه راهنماییهای زیادی دربارهٔ وضعیت ظاهرمان به ما داده است، برخی شاهدان یَهُوَه هنوز هم لباسهای نامناسب میپوشند. آنان حتی در معاشرتهای مسیحی لباسهای تنگ و بدننما به تن میکنند یا مدل موهایشان شایستهٔ یک شاهد یَهُوَه نیست. (۱تیمو ۲:۹، ۱۰) بنابراین، نمیتوانیم به راحتی تشخیص دهیم که آیا چنین افرادی متعلّق به یَهُوَه هستند یا «دوست دنیا.»—یعقو ۴:۴.
۱۳ جنبههای دیگری از روحیهٔ این دنیا نیز در برخی شاهدان یَهُوَه به چشم میخورد. برای مثال، نوع رقص و رفتار برخی مسیحیان در مهمانیها شایستهٔ شاهدان یَهُوَه نیست. برخی نیز عکسها و نظراتی در شبکههای اجتماعی میگذارند که نه تنها شایستهٔ یک مسیحی نیست بلکه طرز فکر دنیوی آنان را آشکار میسازد. شاید چنین افرادی مرتکب خطایی نشده باشند که از طرف پیران جماعت تأدیب شوند. اما ممکن است بر برادران و خواهرانی که تلاش میکنند از روحیهٔ این دنیا دوری کنند تأثیر منفی بگذارند.—۱پِطرُس ۲:۱۱، ۱۲ خوانده شود.
مراقب باشید تحت تأثیر آنانی قرار نگیرید که از معیارهای یَهُوَه پیروی نمیکنند
۱۴. ما برای حفظ رابطهٔ نزدیکمان با یَهُوَه چه باید بکنیم؟
۱۴ هر آنچه امروزه در دنیا وجود دارد، طوری طراحی شده است که «امیال نفس، خواستههای چشم و فخر به مال و منال» را ترویج دهد. (۱یو ۲:۱۶) اما از آنجایی که ما به یَهُوَه تعلّق داریم، میخواهیم «از رفتاری که خدا نمیپسندد و از تمایلات دنیوی بپرهیزیم و با خرداندیشی، درستکاری و مطابق با وقفمان به خدا، در این نظام کنونی زندگی کنیم.» (تیت ۲:۱۲) ما با اعمال و رفتارمان که شامل نحوهٔ صحبت کردن، خوردن و نوشیدن، لباس پوشیدن و شغلمان میشود، باید به دیگران نشان دهیم که خود را کاملاً به یَهُوَه وقف کردهایم.—۱قُرِنتیان ۱۰:۳۱، ۳۲ خوانده شود.
«با تمام وجود به یکدیگر محبت کنید»
۱۵. چرا باید با همایمانانمان با محبت و مهربانی رفتار کنیم؟
۱۵ نحوهٔ برخورد ما با همایمانانمان نشان میدهد که تا چه حد برای رابطهٔ نزدیکمان با یَهُوَه ارزش قائلیم. اگر همواره به یاد داشته باشیم که همایمانانمان نیز به یَهُوَه تعلّق دارند، همیشه با محبت و مهربانی با آنان رفتار خواهیم کرد. (۱تسا ۵:۱۵) عیسی در این باره به شاگردانش گفت: «به این طریق است که همه خواهند دانست، شاگردان من هستید–اگر به یکدیگر محبت کنید.»—یو ۱۳:۳۵.
۱۶. از شریعت موسی چه چیز دربارهٔ محبت یَهُوَه نسبت به خادمانش میآموزیم؟
۱۶ یکی از قوانین شریعت موسی نشان میدهد که ما باید چه رفتاری با برادران و خواهرانمان در جماعت داشته باشیم. در آن زمان، لوازمی که در معبد یَهُوَه بود تنها برای پرستش مورد استفاده قرار میگرفت. در شریعت موسی دستورالعملهایی برای نحوهٔ استفاده از این لوازم آمده بود که اگر لاویان از آنها اطاعت نمیکردند کشته میشدند. (اعد ۱:۵۰، ۵۱) بله، یَهُوَه به نحوهٔ استفاده از لوازم معبد که مختص پرستش او بود بسیار اهمیت میداد. بنابراین چقدر بیشتر به رفتار ما با کسانی که خود را به او وقف کردهاند اهمیت میدهد! یَهُوَه به خادمانش میگوید: ‹هر که دست بر شما نهد، بر مردمک چشم من دست نهاده است.›—زکر ۲:۸.
۱۷. یَهُوَه به چه چیز ‹توجه میکند›؟
۱۷ مَلاکی گفت که یَهُوَه به نحوهٔ برخورد خادمانش با یکدیگر و سخنان آنان ‹توجه میکند.› (ملا ۳:۱۶) به راستی که «یَهُوَه کسانی را که به او تعلّق دارند، میشناسد.» (۲تیمو ۲:۱۹) او از همهٔ سخنان و اعمال ما آگاه است. (عبر ۴:۱۳) وقتی با همایمانانمان با بیمهری رفتار میکنیم، یَهُوَه ما را میبینید. به همین شکل، وقتی در رفتارمان با دیگران مهماننوازی، سخاوت، بخشندگی و محبت نشان میدهیم، از چشم یَهُوَه پنهان نمیماند.—عبر ۱۳:۱۶؛ ۱پطر ۴:۸، ۹.
‹یَهُوَه قوم خود را وا نخواهد گذاشت›
۱۸. چگونه میتوانیم بابت این که عضوی از قوم یَهُوَه هستیم قدردان باشیم؟
۱۸ ما به یَهُوَه تعلّق داریم و میخواهیم به او نشان دهیم که تا چه حد برای این افتخار ارزش قائلیم. بهترین تصمیم زندگی ما این بود که خود را به یَهُوَه وقف کردیم. با این که «در میان نسلی کجرو و منحرف» زندگی میکنیم، میخواهیم ‹از ملامت و گناه بری باشیم و همچون تابندگان نور در دنیا بدرخشیم.› (فیلیپ ۲:۱۵) بنابراین تلاش میکنیم که از آنچه یَهُوَه نفرت دارد دوری کنیم. (یعقو ۴:۷) بهعلاوه، مصممیم که همواره به همایمانانمان احترام بگذاریم و آنان را دوست داشته باشیم، زیرا میدانیم که آنان نیز به یَهُوَه تعلّق دارند.—روم ۱۲:۱۰.
۱۹. یَهُوَه به آنانی که به او تعلّق دارند چه پاداشی میدهد؟
۱۹ کتاب مقدّس چنین وعده میدهد: ‹یَهُوَه قوم خود را وا نخواهد گذاشت.› (مز ۹۴:۱۴) یَهُوَه به این شکل تضمین کرده است که تحت هر شرایطی با ما خواهد بود. حتی مرگ نیز نمیتواند ما را از یَهُوَه جدا کند، زیرا پس از مرگ نیز او همواره ما را به یاد خواهد داشت. (روم ۸:۳۸، ۳۹) در کتاب مقدّس آمده است: «اگر زندگی میکنیم، برای یَهُوَه زندگی میکنیم و اگر بمیریم، برای یَهُوَه میمیریم. پس خواه زندگی کنیم و خواه بمیریم، از آنِ یَهُوَه هستیم.» (روم ۱۴:۸) ما بیصبرانه در انتظار روزی هستیم که یَهُوَه همهٔ دوستان وفادارش را رستاخیز دهد. (مت ۲۲:۳۲) اما اکنون نیز برکات زیادی نصیبمان شده است. کتاب مقدّس میگوید: «خوشا به حال امتی که یهوه خدای ایشان است، و قومی که برای میراث خویش برگزیده است.»—مز ۳۳:۱۲.