در تشویق یکدیگر کوشا باشیم

^۱ دختربچه‌ای قبل از خواب با گریه از مادرش پرسید:‏ «مادر،‏ آیا من امروز دختر خوبی نبودم؟‏» این سؤال،‏ مادر کودک را متعجب کرد.‏ او متوجه شده بود که بخصوص در آن روز دخترش سعی کرده بود رفتار خوبی داشته باشد،‏ اما حتی یک کلمهٔ تحسین‌آمیز هم از مادرش نشنیده بود.‏ قطرات اشک آن دختر باید به ما یادآوری کند که همهٔ ما،‏ چه پیر چه جوان،‏ نیاز به تشویق و تحسین داریم.‏ آیا به اطرافیانمان برای اَعمال خوبشان آفرین و احسن می‌گوییم؟‏ —‏ امث ۲۵:‏۱۱‏.‏

^۲ مسلّماً دلایل بسیاری برای تشویق و تحسین یاران مسیحی‌مان داریم.‏ پیران،‏ خادمان،‏ و پیشگامان برای انجام مسئولیت‌هایشان سعی فراوان می‌کنند.‏ (‏ ۱ تیمو ۴:‏۱۰؛‏ ۵:‏۱۷)‏ والدین خداترس کمال سعی خود را می‌کنند تا فرزندانشان را در راه یَهُوَه تعلیم دهند.‏ (‏ افس۶:‏۴)‏ جوانان مسیحی با روحیهٔ دنیوی شدیداً مقاومت می‌نمایند.‏ (‏ ۱ قر ۲:‏۱۲؛‏ افس۲:‏۱-‏۳)‏ دیگران با وجود پا به سن گذاشتن،‏ بیماری‌ها،‏ و دیگر سختی‌ها همواره یَهُوَه را خدمت می‌کنند.‏ (‏ ۲ قر ۱۲:‏۷)‏ همهٔ این افراد درخور تحسین و تشویق هستند.‏ آیا از کوشش‌های آن‌ها که قابل تحسین هستند آگاه هستیم؟‏

^۳ تشویق بجا‏:‏ هنگامی که جماعت تحسین می‌شود همهٔ اعضای آن به وجد می‌آیند.‏ ولی اگر کسی ما را شخصاً تحسین کند موجب شادی بیشتری می‌شود.‏ برای نمونه،‏ پولُس رسول در نامهٔ خود به رومیان در باب ۱۶ مستقیماً از فیبی،‏ پَرِسْکِلّا،‏ اَکیلا،‏ طَریفَینا،‏ طَرِیفُوسا،‏ و پَرْسیس و دیگر برادران قدردانی نمود.‏ (‏ روم ۱۶:‏۱-‏۴،‏ ۱۲‏)‏ بدون شک چنین ابراز قدردانی‌ای آن مسیحیان وفادار را بسیار خوشحال کرد!‏ وقتی یکدیگر را تحسین کنیم این احساس را خواهیم داشت که به وجود هم نیازمندیم و این ما را به هم نزدیک‌تر می‌کند.‏ آیا اخیراً کسی را برای مورد بخصوصی تحسین کرده‌ای؟‏ —‏ افس۴:‏۲۹.‏

^۴ از صمیم قلب:‏ برای اینکه تحسین ما واقعاً شادی‌بخش باشد باید با صمیمیت همراه باشد.‏ اگر از صمیم قلب صحبت نکنیم معمولاً اشخاص متوجه می‌شوند که صادقانه حرف نزده‌ایم.‏ (‏ امث ۲۸:‏۲۳‏)‏ در حینی که به خود آموزش می‌دهیم تا صفات نیکو را در دیگران ببینیم،‏ قلبمان ما را به تحسین و تشویق ایشان برمی‌انگیزد.‏ باید بخواهیم صمیمانه دیگران را تحسین کنیم زیرا ‹سخنی که در محلّش گفته شود بسیار نیکو است.‏› —‏ امث ۱۵:‏۲۳‏.‏