مأخذ جزوهٔ کار و آموزش
۳-۹ ژوئیه
گنجهایی در کلام خدا | حِزْقیال ۱۱-۱۴
«آیا دل گوشتین دارید؟»
(حِزْقیال ۱۱:۱۷، ۱۸) پس بگو، «خداوندگارْ یهوه میفرماید: من شما را از میان قومها جمع خواهم کرد و از ممالکی که در آنها پراکنده شدهاید، گِرد خواهم آورد و سرزمین اسرائیل را به شما خواهم بخشید.» ۱۸ «چون ایشان بدانجا آیند، تمامی چیزهای مکروه و قبیح آن را از میانش خواهند زدود.
(حِزْقیال ۱۱:۱۹) من ایشان را یک دل خواهم بخشید، و روحی تازه در اندرونشان خواهم نهاد. دل سنگی را از پیکرشان به در خواهم آورد و دل گوشتین بدیشان خواهم بخشید،
(حِزْقیال ۱۱:۲۰) تا در فرایض من سلوک کنند و قوانین مرا نگاه داشته، آنها را به جا آورند. آنگاه قوم من خواهند بود، و من خدای ایشان خواهم بود.
کندوکاو برای یافتن گوهرهای روحانی
(حِزْقیال ۱۲:۲۶-۲۸) و کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ۲۷ «ای پسر انسان، اینک خاندان اسرائیل میگویند: «رؤیایی که او میبیند برای ایام طویل است و او برای آیندهٔ دور نبوّت میکند.» ۲۸ بنابراین به ایشان بگو، خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: انجام هیچیک از سخنان من دیگر به تأخیر نخواهد افتاد بلکه کلامی که من میگویم، واقع خواهد شد؛ این است فرمودهٔ خداوندگارْ یهوه.»
(حِزْقیال ۱۴:۱۳، ۱۴) «ای پسر انسان! هرگاه سرزمینی به من خیانت کرده، نسبت به من گناه ورزد و من دست خود را بر آن دراز کنم و عرضهٔ نان را در آن قطع کرده، قحطی بر آن بفرستم و انسان و حیوان را از آن ریشهکن سازم، ۱۴ حتی اگر این سه مرد، یعنی نوح و دانیال و ایوب نیز در میان آن باشند، تنها جانهای خود را به پارسایی خویش خواهند رهانید؛ این است فرمودهٔ خداوندگارْ یهوه.
قرائت کتاب مقدّس
(حِزْقیال ۱۲:۱-۱۰) کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ۲ «ای پسر انسان، تو در میان خاندانی عِصیانگر ساکنی، که چشم برای دیدن دارند، اما نمیبینند و گوش برای شنیدن دارند، اما نمیشنوند، زیرا که خاندانی عِصیانگرند. ۳ پس تو ای پسر انسان، اسباب رفتن به تبعید برای خود مهیا ساز و در وقت روز، در برابر دیدگان ایشان به تبعید برو. آری، در برابر دیدگان ایشان، همچون تبعیدی، از مکان خود به مکان دیگر برو؛ شاید توجه کنند، هرچند خاندانی عِصیانگرند. ۴ در وقت روز، در برابر دیدگان ایشان، بار سفر خود را همچون بار تبعید بیرون آور، و شامگاهان، در برابر دیدگان ایشان، تو خود همچون کسانی که به تبعید میروند، بیرون شو. ۵ در برابر چشمان ایشان، شکافی در دیوار حفر کن و بار سفرت را از میان آن بیرون ببر. ۶ و در برابر دیدگانشان بار سفر بر دوش بگذار و در تاریکی بیرون ببر. روی خویش را نیز بپوشان تا این سرزمین را نبینی، زیرا که تو را برای خاندان اسرائیل، آیتی ساختهام.» ۷ پس بر حسب آنچه فرمان یافتم، عمل کردم. در وقت روز، بار سفرم را همچون بار تبعید بیرون آوردم، و شامگاهان، به دستان خود شکافی در دیوار حفر کردم. در تاریکی بار سفرم را بیرون آوردم و در برابر دیدگان ایشان بر دوش حمل کردم. ۸ بامدادان، کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ۹ «ای پسر انسان، آیا خاندان اسرائیل، آن خاندان عِصیانگر، تو را نگفتند که، «چه میکنی؟» ۱۰ بدیشان بگو، «خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: این وحی دربارهٔ حاکمی در اورشلیم است و دربارهٔ تمامی خاندان اسرائیل که در آنجایند.»
۱۰-۱۶ ژوئیه
گنجهایی در کلام خدا | حِزْقیال ۱۵-۱۷
«آیا به قول خود وفا میکنید؟»
(حِزْقیال ۱۷:۱-۴) کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ۲ «ای پسر انسان، معمایی طرح کن و مثَلی برای خاندان اسرائیل بیاور. ۳ بگو، خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: عقابی بزرگ با بالهای سِتُرگ و پرهای بلند و رنگارنگ به لبنان آمد و نوک سرو آزاد را گرفت. ۴ و بالاترین جوانهٔ آن را کَند و به دیار تاجران برد و در شهر سوداگران نهاد.
(حِزْقیال ۱۷:۷) «و اما عقاب بزرگ دیگری بود با بالهای سِتُرگ و پرهای بسیار. اینک تاک از بستری که در آن کاشته شده بود، ریشههای خود را به سوی آن عقاب مایل گردانید و شاخههایش را به جانب او فرستاد تا عقاب او را سیراب کند.
(حِزْقیال ۱۷:۱۵) اما او بر پادشاه بابِل عِصیان ورزیده، فرستادگانی به مصر گسیل داشت تا اسبان و لشکریان بسیار به او بدهند. آیا او کامیاب خواهد شد؟ آیا کسی که چنین کند، خواهد رَست؟ آیا کسی که پیمانشکنی کرده است، جان به در خواهد بُرد؟
(حِزْقیال ۱۷:۱۸، ۱۹) زیرا پیمان را شکسته، سوگند را خوار شمرد، و با آنکه دست داده بود، این کارها را کرد؛ پس جان به در نخواهد برد. ۱۹ بنابراین خداوندگارْ یهوه چنین میگوید: به حیات خودم قسم که مکافات خوار شمردنِ سوگند من و شکستن پیمانم را بهیقین بر سرش خواهم آورد.
ب۸۸-E ۱۵/۹ ص ۱۷ ¶۸
یَهُوَه شمشیر خود را از نیام برمیکشد!
۸ حاکمان بابِل و مصر به دو عقاب بزرگ تشبیه شدند. یکی از آنان، «نوک سرو آزاد را» شکست، یعنی صِدِقیا را جایگزین یِهویاکین پادشاه کرد. با این که صِدِقیا سوگند خورده بود که به نِبوکَدنِصَّر وفادار میماند، به سوگند خود عمل نکرد و از مصر، عقاب بزرگ دیگر، درخواست کمک کرد. اگر صِدِقیا به نام یَهُوَه سوگند خورده بود، عمل نکردن به این سوگند باعث بیحرمتی نام خدا میشد. به حتم ما نیز میخواهیم به قول خود وفا کنیم تا باعث بیحرمتی نام یَهُوَه خدا نشویم. بهراستی، چه افتخار بزرگی است که ما شاهدان یَهُوَه، نام خدا را بر خود داریم!—حِزْقیال ۱۷:۱-۲۱.
کندوکاو برای یافتن گوهرهای روحانی
(حِزْقیال ۱۶:۶۰) با این حال، من عهد خود را که در ایام جوانیات با تو بستم، به یاد خواهم آورد و با تو عهد جاودانی استوار خواهم داشت.
ب۸۸-E ۱۵/۹ ص ۱۷ ¶۷
یَهُوَه شمشیر خود را از نیام برمیکشد!
۷ یهودا، به دلیل عدم وفاداری ساکنانش، به تاکی بیثمر تشبیه میشود که «آن را به عنوان هیزم در آتش میافکنند.» (حِزْقیال ۱۵:۱-۸) یهودا به یک طفل سرراهی نیز تشبیه میشود که خدا از مصر نجات داد و از او تا هنگامی که زنی بالغ شود، نگهداری کرد. یَهُوَه او را به همسری گرفت، اما بعدها او به خدایان کاذب روی آورد و به خاطر زنای روحانیاش نابود شد. با این حال، خدا گفت که با وفادارانش یا همان اسرائیل روحانی، «عهد جاودانی» یعنی عهد جدید را خواهد بست.—حِزْقیال ۱۶:۱-۶۳؛ اِرْمیا ۳۱:۳۱-۳۴؛ غَلاطیان ۶:۱۶.
(حِزْقیال ۱۷:۲۲، ۲۳) خداوندگارْ یهوه چنین میگوید: «من خودْ از بلندترین نوک سرو آزاد، جوانهای گرفته، آن را خواهم کاشت. من از بالاترین جوانههایش، جوانهای لطیف خواهم کَند و خودْ آن را بر کوهی رفیع و بلند خواهم نشانید. ۲۳ آری من آن را بر کوهی بلند که اسرائیل باشد خواهم کاشت، تا شاخهها آورده، میوه دهد و سَرو آزادی مرغوب گردد. انواع پرندگان زیر آن ساکن خواهند شد و هر قِسم مرغ بالدار در سایهٔ شاخههایش آشیان خواهد کرد.
قرائت کتاب مقدّس
(حِزْقیال ۱۶:۲۸-۴۲) و چون باز سیر نشدی، با آشوریان نیز زنا کردی؛ آری، با آنان نیز زنا کردی، اما باز سیر نشدی. ۲۹ و فحشای خود را تا به سرزمین تاجران، یعنی کَلدِه، گستردی، اما از این هم سیر نشدی. ۳۰ «خداوندگارْ یهوه میگوید: دل تو چه بیمار است که تمامی این اعمال را که کار فاحشهای بیحیا است، انجام میدهی. ۳۱ برای خود محرابگاهی بر سر هر کوی، و مکانی بلند در هر میدان بنا کردی. با این همه، همچون دیگر فاحشهها نبودی، زیرا که مزد را خوار شمردی. ۳۲ ای زن زناکار که بیگانگان را به جای شوهر خود میپذیری، ۳۳ همهٔ فاحشهها اُجرت میگیرند، اما تو به همهٔ معشوقانت هدیه دادی. تو به ایشان رشوه دادی تا از هر سو در پی فحشای تو نزدت بیایند. ۳۴ پس، تو در فاحشگی خود برخلاف دیگر زنان بودی. هیچکس از پی تو نیامد تا تو را به فاحشگی بگیرد، و تو اُجرت نگرفتی بلکه اُجرت دادی، پس تو برخلاف دیگران بودی. ۳۵ «پس، تو ای فاحشه، کلام خداوند را بشنو: ۳۶ خداوندگارْ یهوه چنین میگوید: از آن رو که هَوَسرانی تو به فراوانی جریان یافت و عریانی تو در زناکاری با معشوقانت و با همهٔ بتهای بیارزشت آشکار گردید، و نیز به سبب خون فرزندانت که به پای ایشان ریختی، ۳۷ اینک همهٔ معشوقانت را که از ایشان لذت میبردی گِرد خواهم آورد، خواه آنان را که دوست میداشتی و خواه آنان را که نفرت میکردی؛ آری همهٔ آنان را از هر سو بر ضد تو گِرد خواهم آورد و برهنگی تو را بر ایشان آشکار خواهم ساخت تا تمامیِ عریانیات را ببینند. ۳۸ بر تو همان فتوایی را خواهم داد که بر زنانی که زنا میکنند و خون میریزند، و در خشم و غیرت خویش خونت را خواهم ریخت. ۳۹ و تو را به دست عاشقانت تسلیم خواهم کرد و آنان محرابگاههای تو را ویران کرده، مکانهای بلندت را فرو خواهند ریخت و جامههایت را از تنت کنده، جواهرات زیبایت را خواهند گرفت و برهنه و عریان رهایت خواهند کرد. ۴۰ آنان جماعتی را بر ضد تو فرا خواهند آورد که تو را سنگسار کرده، به شمشیر خود پاره پاره خواهند نمود، ۴۱ و خانههای تو را به آتش خواهند سوزانید و در برابر دیدگانِ زنانِ بسیار بر تو مکافات خواهند رسانید. پس من تو را از فاحشگی باز خواهم داشت و تو دیگر اُجرت نخواهی داد. ۴۲ بدینسان خشم خود را نسبت به تو فرو خواهم نشانید و غیرتم از تو بر خواهد گشت؛ و آرام گرفته، دیگر خشمگین نخواهم بود.
۱۷-۲۳ ژوئیه
گنجهایی در کلام خدا | حِزْقیال ۱۸-۲۰
«وقتی یَهُوَه گناهی را میبخشد، آیا آن را فراموش میکند؟»
(حِزْقیال ۱۸:۱۹، ۲۰) «اما شما میگویید: «چرا پسر متحمل بار تقصیر پدر نشود؟» وقتی پسر به انصاف و پارسایی عمل کرده و تمامی فرایض مرا نگاه داشته و آنها را به جا آورده است، بهیقین زنده خواهد ماند. ۲۰ هر که گناه کند، اوست که خواهد مرد. پسر متحمل بار تقصیر پدر نخواهد شد و نه پدر متحمل بار تقصیر پسر. پارساییِ شخص پارسا به حساب خودش گذاشته خواهد شد و شرارت شخص شریر نیز به حساب خودش.
ب۱۲-E ۱/۷ ص ۱۸ ¶۲
وقتی یَهُوَه گناهی را میبخشد، آیا آن را فراموش میکند؟
یَهُوَه از طریق حِزْقیال نبی، ساکنان بیوفای یهودا و اورشلیم را محکوم کرد. قوم اسرائیل، پرستش یَهُوَه را کنار گذاشته بودند و رفتار خشونتآمیزشان در تمام آن سرزمین به چشم میخورد. یَهُوَه پیشگویی کرد که اورشلیم به دست بابلیان نابود خواهد شد، اما در عین حال، پیامی امیدبخش نیز به اسرائیلیان داد. هر یک از آنان با تصمیمی روبرو بود؛ تکتک آنان مسئول اعمال خود بودند.—آیههای ۱۹، ۲۰.
(حِزْقیال ۱۸:۲۱، ۲۲) «اما اگر شخص شریر از همهٔ گناهانی که مرتکب شده، روی بگرداند و همهٔ فرایض مرا نگاه داشته، به انصاف و پارسایی عمل کند، بهیقین زنده خواهد ماند و نخواهد مرد. ۲۲ هیچیک از نافرمانیهایی که مرتکب شده، به ضد او به یاد آورده نخواهد شد؛ بلکه به سبب آن پارسایی که به جا آورده، زنده خواهد ماند.
ب۱۲-E ۱/۷ ص ۱۸ ¶۳-۷
وقتی یَهُوَه گناهی را میبخشد، آیا آن را فراموش میکند؟
چه پاداشی در انتظار کسی بود که از کار بد خود دست میکشید و به کارهای نیک میپرداخت؟ یَهُوَه گفت: «اگر شخص شریر از همهٔ گناهانی که مرتکب شده، روی بگرداند و همهٔ فرایض مرا نگاه داشته، به انصاف و پارسایی عمل کند، بهیقین زنده خواهد ماند و نخواهد مرد.» (آیهٔ ۲۱) آری، یَهُوَه با کمال میل شخص گناهکاری را که اعمال بد خود را کنار میگذارد و توبهٔ واقعی از خود نشان میدهد، میبخشد.—مزمور ۸۶:۵.
اما در مورد گناهان چنین شخصی چه میتوان گفت؟ یَهُوَه افزود: «هیچیک از نافرمانیهایی که مرتکب شده، به ضد او به یاد آورده نخواهد شد.» (آیهٔ ۲۲) این نکته قابل توجه است که گناهان شخص توبهکار «به ضد او به یاد آورده نخواهد شد.» چرا این نکته مهم است؟
در کتاب مقدّس، واژهٔ عبریای که «به یاد آوردن» ترجمه شده است، صرفاً به معنی به خاطر آوردن گذشته نیست. یک کتاب مرجع در خصوص این واژه میگوید: «این واژه در کتاب مقدّس بارها به انجام دادن یک عمل دلالت دارد، یا در کنار فعلهایی آمده است که عملی را توصیف میکنند.» بنابراین، این فعل عبری میتواند به معنی «عمل کردن» نیز باشد. از این رو، وقتی یَهُوَه میگوید که گناهان شخص توبهکار «به ضد او به یاد آورده نخواهد شد،» منظور او این است که دیگر بر علیه او عمل نخواهد کرد. برای مثال، او را متهم نخواهد ساخت یا مجازات نخواهد کرد.
در حِزْقیال ۱۸:۲۱ و ۲۲، بخشش و بزرگواری یَهُوَه به شکلی زیبا به تصویر کشیده شده است. وقتی یَهُوَه گناهان ما را میبخشد، دیگر از آنها برای محکوم کردن ما استفاده نخواهد کرد. او گناه توبهکاران را بهاصطلاح «پشت سر خود» میاندازد. (اِشَعْیا ۳۸:۱۷) به عبارت دیگر، یَهُوَه این گناهان را کاملاً پاک میکند و آنها را به فراموشی میسپارد.—اعمال ۳:۱۹.
ما انسانهای ناکامل به رحمت خدا نیاز داریم، زیرا بارها گناه میکنیم. (رومیان ۳:۲۳) با این حال، یَهُوَه به ما میگوید که اگر با خلوص نیّت توبه کنیم، او حاضر است گناه ما را ببخشد و آن را فراموش کند. آری، او دوباره آن گناه را به رخ ما نخواهد کشید تا ما را متهم یا مجازات کند. آگاهی از این امر چقدر دلگرمکننده است! آیا رحمت خدا شما را به او نزدیکتر نمیکند؟
(حِزْقیال ۱۸:۲۳) خداوندگارْ یهوه میفرماید: آیا براستی من از مردن شخص شریر خشنود میشوم؟ نه! بلکه از اینکه او از راههای خود بازگشت کند و زنده بماند.
(حِزْقیال ۱۸:۳۲) زیرا، خداوندگارْ یهوه میگوید، من از مرگ هیچکس خشنود نمیشوم؛ پس بازگشت کنید و زنده مانید.»
کندوکاو برای یافتن گوهرهای روحانی
(حِزْقیال ۱۸:۲۹) اما خاندان اسرائیل میگویند: «راه خداوندگار منصفانه نیست! «ای خاندان اسرائیل، آیا راههای من است که منصفانه نیست یا راههای شما؟
(حِزْقیال ۲۰:۴۹) آنگاه گفتم: آه ای خداوندگارْ یهوه! آنان دربارهٔ من میگویند: «آیا فقط مَثَلها نمیگوید؟»
قرائت کتاب مقدّس
(حِزْقیال ۲۰:۱-۱۲) در روز دهمِ ماه پنجم از سال هفتم، برخی از مشایخ اسرائیل آمدند تا از خداوند مشورت بخواهند، و در برابر من نشستند. ۲ کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ۳ «ای پسر انسان، مشایخ اسرائیل را خطاب کرده، بدیشان بگو، خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: آیا آمدهاید تا از من مشورت بخواهید؟ به حیات خودم قسم که به شما اجازهٔ مشورتخواهی از خود نخواهم داد؛ این است فرمودهٔ خداوندگارْ یهوه. ۴ «ای پسر انسان، آیا ایشان را داوری خواهی کرد؟ آیا ایشان را داوری خواهی کرد؟ ایشان را از اعمال کراهتآور پدرانشان آگاه ساز، ۵ و بدیشان بگو، خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: آن روز که اسرائیل را برگزیدم، با دست افراشته برای فرزندان خاندان یعقوب سوگند خوردم و خود را در سرزمین مصر به آنان شناسانیدم. با دست افراشته، برایشان سوگند خورده، گفتم، من یهوه، خدای شما هستم. ۶ آن روز برای ایشان سوگند خوردم که ایشان را از سرزمین مصر بیرون آورده، به سرزمینی خواهم برد که برایشان جستجو کرده بودم؛ سرزمینی که شیر و شهد در آن جاری است، و پرشکوهترینِ همهٔ سرزمینهاست. ۷ بدیشان گفتم: هر یک از شما چیزهای قبیحی را که چشم بدانها دارید از خود دور کنید و خویشتن را به بتهای بیارزش مصر نجس مسازید؛ زیرا من یهوه خدای شما هستم. ۸ اما ایشان بر من عِصیان ورزیده، نخواستند به من گوش فرا دهند. هیچیک از آنان چیزهای قبیحی را که چشم بدانها داشتند، از خود دور نکردند و بتهای مصر را ترک نگفتند. «پس گفتم غضب خود را بر ایشان فرو خواهم ریخت و خشم خویش را در میان سرزمین مصر به کمال بر آنان جاری خواهم ساخت. ۹ اما به پاس نام خود عمل کردم تا نامم در نظر قومهایی که ایشان در میان آنها بودند بیحرمت نشود، قومهایی که در نظر ایشان با بیرون آوردن بنیاسرائیل از سرزمین مصر، خود را به قوم خویش شناسانیده بودم. ۱۰ پس ایشان را از سرزمین مصر به در آورده، به بیابان رهنمون شدم. ۱۱ فرایض خود را بدیشان دادم و قوانین خویش را بدیشان آموختم، که هر که بدانها عمل کند، خواهد زیست. ۱۲ نیز شَبّاتهای خود را بدیشان دادم تا نشانی میان من و آنان باشد، تا بدانند که من یهوه هستم که آنان را تقدیس میکنم.
۲۴-۳۰ ژوئیه
گنجهایی در کلام خدا | حِزْقیال ۲۱-۲۳
«حکمرانی به کسی تعلّق دارد که حق اوست»
(حِزْقیال ۲۱:۲۵) «حال تو ای حاکم کافر و شریر اسرائیل که روز تو یعنی زمان مکافات نهاییات فرا رسیده است،
(حِزْقیال ۲۱:۲۶) خداوندگارْ یهوه چنین میگوید: دستار از سر برگیر و تاج از سر فرو گذار! وضعیت چنین باقی نخواهد ماند. آنچه را پست است، برافراز و آنچه را افراشته است، پست کن.
(حِزْقیال ۲۱:۲۷) ویرانی، ویرانی، من پادشاهی را ویران خواهم کرد. و دیگر نخواهد بود تا زمانی که آن که به حق به او تعلق دارد، بیاید، و آن را به وی عطا خواهم کرد.
کندوکاو برای یافتن گوهرهای روحانی
(حِزْقیال ۲۱:۳) سرزمین اسرائیل را بگوی که خداوند چنین میفرماید: اینک من بر ضد تو هستم؛ و شمشیر خویش از نیام برکشیده، پارسا و شریر را از میان تو منقطع خواهم ساخت.
(حِزْقیال ۲۳:۴۹) سزای هرزگی شما به شما خواهد رسید و متحمل سزای بتپرستیِ گناهآلود خود خواهید شد و خواهید دانست که من خداوندگارْ یهوه هستم.»
قرائت کتاب مقدّس
(حِزْقیال ۲۱:۱-۱۳) و کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ۲ «ای پسر انسان، روی به جانب اورشلیم کرده، بر ضد مکانهای مقدس آن موعظه کن و بر ضد سرزمین اسرائیل نبوّت نما. ۳ سرزمین اسرائیل را بگوی که خداوند چنین میفرماید: اینک من بر ضد تو هستم؛ و شمشیر خویش از نیام برکشیده، پارسا و شریر را از میان تو منقطع خواهم ساخت. ۴ و از آنجا که بر آنم پارسا و شریر را از میانت منقطع سازم، از این رو شمشیر من بر ضد تمامی بشر، از شمال تا جنوب، از نیام به در خواهد آمد. ۵ و تمامی بشر خواهند دانست که من یهوه شمشیرم را از نیام برکشیدهام و دوباره در نیام نخواهد رفت. ۶ «و اما تو ای پسر انسان، با دلی شکسته ناله کن! آری، به تلخیِ جان در برابر دیدگانشان ناله کن! ۷ و چون تو را گویند: «چرا چنین نالانی؟» بگو: «به سبب خبری که میرسد. زیرا هر دلی گداخته خواهد شد و همهٔ دستها سست خواهد گردید و هر جانی بیهوش خواهد گشت و همهٔ زانوان مانند آبْ لرزان خواهد شد. خداوندگارْ یهوه میفرماید: هان این فرا خواهد رسید و به وقوع خواهد پیوست.»» ۸ و کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ۹ «ای پسر انسان، نبوّت کرده، بگو: خداوندگار چنین میفرماید: «شمشیر، شمشیرْ تیز گشته، و صیقل دیده شده است؛ ۱۰ تیز گشته تا کشتار کند، و صیقل دیده تا همچون برق بدرخشد! پس آیا شادمان باشیم؟ شمشیر عصای پسرم را خوار خواهد شمرد، چنانکه هر چوبی را. ۱۱ او شمشیر را سپرده تا صیقل بیند و به دست گرفته شود؛ این شمشیر تیز گشته و صیقل دیده تا به دست کشتارگر سپرده شود. ۱۲ ای پسر انسان، فریاد برآور و شیون کن، زیرا که آن بر ضد قوم من و همهٔ رهبران اسرائیل است. آنان همراه قوم من، به شمشیر سپرده شدهاند. پس بر سینهٔ خود بزن! ۱۳ زیرا خداوندگارْ یهوه میگوید: این آزمایش است؛ و چه میشود اگر شمشیر حتی عصا را خوار شمارد؟ آن عصا دیگر نخواهد بود.
۳۱ ژوئیه–۶ اوت
گنجهایی در کلام خدا | حِزْقیال ۲۴-۲۷
«پیشگویی علیه صور بر اعتمادمان به کلام یَهُوَه میافزاید»
(حِزْقیال ۲۶:۳، ۴) پس خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: اینک ای صور، من بر ضد تو هستم، و چنانکه دریا امواج خود را برمیانگیزد، من قومهای بسیار را علیه تو بر خواهم انگیخت. ۴ آنان حصارهای صور را خراب کرده، برجهایش را فرو خواهند ریخت، و من خاکش را از او خواهم رُفت و او را به صخرهای عریان بدل خواهم کرد.
(حِزْقیال ۲۶:۷-۱۱) «زیرا خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: اینک من شاه شاهان، نبوکدنصر، پادشاه بابِل را با اسبان و ارابهها و با سواران و لشکری از سربازان بسیار، از جانب شمال بر ضد صور بر خواهم آورد. ۸ او دخترانت را در صحرا به شمشیر خواهد کشت. و بر ضد تو سنگرها خواهد ساخت و پشتهها بر پا خواهد کرد و سپرها بر خواهد افراشت. ۹ مَنجِنیقهایش را به سوی حصارهایت نشانه خواهد رفت و برجهایت را به تبرهای خود منهدم خواهد ساخت. ۱۰ اسبانش آنقدر بیشمار خواهند بود که غبارشان تو را خواهد پوشانید. آنگاه که به دروازههایت داخل شوند، چنانکه به شهری رخنهدار درمیآیند، حصارهایت از خروش سواران و ارابهها و کالسکهها به لرزه در خواهد آمد. ۱۱ همهٔ کوچههایت را به سُم اسبانش پایمال کرده، مردمانت را به شمشیر خواهد کشت، و ستونهای نیرومندت به زمین فرو خواهد افتاد.
ce-E ص ۲۱۶ ¶۳
آیا کتاب مقدّس حقیقتاً الهام خداست؟
۳ شهر صور، بندر مهمی در فینیقیه بود. اهالی فینیقیه با اسرائیلیان باستان که پرستندهٔ یَهُوَه بودند و آن سوی مرز جنوبی این سرزمین میزیستند، با فریب و نیرنگ رفتار میکردند. یَهُوَه از طریق حِزْقیال نبی، نابودی کامل صور را بیش از ۲۵۰ سال قبل از وقوع آن پیشگویی کرد. یَهُوَه گفت: «من قومهای بسیار را علیه تو بر خواهم انگیخت. آنان حصارهای صور را خراب کرده، برجهایش را فرو خواهند ریخت، و من خاکش را از او خواهم رُفت و او را به صخرهای عریان بدل خواهم کرد. و او به محل گستردن تور در میان دریا بدل خواهد شد، زیرا خداوندگارْ یهوه میفرماید من این را گفتهام. قومها آن را به تاراج خواهند برد.»—حِزْقیال ۲۶:۳-۵، ۷.
(حِزْقیال ۲۶:۴) آنان حصارهای صور را خراب کرده، برجهایش را فرو خواهند ریخت، و من خاکش را از او خواهم رُفت و او را به صخرهای عریان بدل خواهم کرد.
(حِزْقیال ۲۶:۱۲) ثروتت را تاراج خواهند کرد و کالاهایت را به یغما خواهند برد. حصارهایت را فرو خواهند ریخت و خانههای زیبایت را منهدم کرده، سنگ و چوب و خاکت را به میان آب خواهند ریخت.
it-۱-E ص ۱۷۰
اسکندر کبیر
اسکندر در کنار رود گرانیکوس، از نخستین نبرد خود با پارسها پیروز بیرون آمد. پاییز سال بعد، دومین پیروزی او بر پارسها که لشکری بالغ بر نیم میلیون نفر داشتند، در ایسوس صورت گرفت. پس از این دو نبرد سرنوشتساز، اسکندر به جای تعقیب پارسهای فراری، مصمم شد که شهر صور را به تصرّف درآورد. قرنها پیش، پیشگویی شده بود که حصارها، برجها، خانهها و حتی خاک صور به دریا افکنده خواهد شد. (حز ۲۶:۴، ۱۲) از این رو، جالب توجه است که اسکندر از خرابههای بخشی از شهر که نِبوکَدنِصَّر سالها پیش ویران کرده بود، استفاده کرد تا جادهای ۸۰۰ متری به سمت بخش جزیرهای صور بسازد. سرانجام، در سال ۳۳۲ ق.م. شهر مغرور صور، تحت حملههای بیوقفهٔ نیروهای دریایی و زمینی اسکندر، با خاک یکسان شد.
کندوکاو برای یافتن گوهرهای روحانی
(حِزْقیال ۲۴:۶) «زیرا خداوندگارْ یهوه چنین میگوید: وای بر آن شهر خونریز! وای بر آن دیگ که درونش زنگ زده، و زنگارش زدوده نمیشود! تکهها را بدون قرعه افکندن، یک به یک از درون آن به در آر.
(حِزْقیال ۲۴:۱۲) او خویشتن را با تلاشِ سخت خسته کرده، اما زنگار بسیارش از او زدوده نشده است. پس باشد که زنگارش به کام آتش فرو رود!
(حِزْقیال ۲۴:۱۶، ۱۷) «ای پسر انسان، اینک بر آنم تا به ضربتی نور چشمانت را از تو بستانم؛ با این حال، ماتم و گریه مکن و اشکت جاری نشود. ۱۷ در خاموشی آه بکش، اما برای آن مُرده ماتم مگیر. بلکه دستار بر سر بپیچ و کفش به پا کن؛ لبانت را مپوشان و از طعام مردگان مخور.»
ب۸۸-E ۱۵/۹ ص ۲۱ ¶۲۴
یَهُوَه شمشیر خود را از نیام برمیکشد!
۲۴ پس از آن، حِزْقیال میبایست به طریقی غیرمعمول عمل میکرد. (حِزْقیال ۲۴:۱۵-۱۸ خوانده شود.) یَهُوَه به او فرمان داد که هنگام مرگ همسرش ماتم نگیرد. چرا؟ زیرا حِزْقیال باید نشان میداد که یهودیان به خاطر نابودی اورشلیم و معبدش بسیار متعجب خواهند شد. حِزْقیال گفت تا هنگامی که از نابودی اورشلیم باخبر شود، دیگر در مورد این موضوع پیشگویی نخواهد کرد. مشابهاً جهان مسیحیت و پیروان ریاکارش، هنگامی که نابودیشان فرا رسد، متعجب خواهند شد. پس از شروع «مصیبت عظیم،» غلام امین و دانا دیگر اطلاعاتی بیشتر در مورد نابودی آنها در اختیارمان نخواهد گذاشت. (مَتّی ۲۴:۲۱) آری، وقتی «شمشیر» خدا بر جهان مسیحیت فرود آید، اعضای متعجب آن، به همراه دیگران خواهند دانست که یَهُوَه، خدای حقیقی است.—حِزْقیال ۲۴:۱۹-۲۷.
قرائت کتاب مقدّس
(حِزْقیال ۲۵:۱-۱۱) و کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ۲ «ای پسر انسان، روی به جانب عَمّونیان کرده، بر ضد ایشان نبوّت کن. ۳ عَمّونیان را بگو، کلام خداوندگارْ یهوه را بشنوید! خداوندگارْ یهوه چنین میگوید: چون آنگاه که قُدس من بیحرمت میشد و سرزمین اسرائیل ویران میگشت و خاندان یهودا به اسارت میرفت، گفتید: «هَه»، ۴ پس اینک من شما را به دست بنیمشرق تسلیم خواهم کرد تا به تصرفتان درآورند. و آنان در میان شما اردو زده، مسکن خود را در میانتان بر پا خواهند کرد، و میوههای شما را خواهند خورد و شیرتان را خواهند نوشید. ۵ من رَبَّه را چراگاهِ شتران و عَمّون را استراحتگاه گلهها خواهم ساخت. آنگاه خواهید دانست که من یهوه هستم. ۶ زیرا خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: از آن رو که بر ضد سرزمین اسرائیل دستک زدید و پای بر زمین کوبیدید و به تمامی کینهٔ دل شادی کردید، ۷ هان دست خود را بر شما دراز خواهم کرد و شما را به دست قومها به تاراج خواهم داد. و شما را از میان ملتها منقطع ساخته، از میان ممالک هلاک خواهم کرد و نابودتان خواهم ساخت. آنگاه خواهید دانست که من یهوه هستم. ۸ «خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: از آن رو که موآب گفته است، «اینک خاندان یهودا مانند همهٔ قومهای دیگرند،» ۹ پس اینک من پهلوی موآب را خواهم شکافت و از شهرهای سرحدیاش که مایهٔ فخر آن سرزمینند آغاز خواهم کرد، یعنی از بِیتیِشیموت و بَعَلمِعون و قَریهتایِم. ۱۰ و موآب را با عَمّونیان به بنیمشرق به ملکیت خواهم داد تا در میان قومها دیگر ذکری از عَمّونیان به میان نیاید. ۱۱ و بر موآب داوری خواهم کرد و آنگاه خواهند دانست که من یهوه هستم.